Prawo komunikacji elektronicznej (PKE)

Dz. U. 2024 poz. 1221                                  Opracowano na
                                                                          podstawie: Dz. U.
                                     U S TAWA                             z 2024 r. poz.
                               z dnia 12 lipca 2024 r.                    1221, z 2025 r.
                      Prawo komunikacji elektronicznej1)                  poz. 637, 820, z
                                                                          2026 r. poz. 252,
                                        DZIAŁ I                           815.
                                   Przepisy ogólne

                                      Rozdział 1
                                   Zakres ustawy
Art. 1. 1. Ustawa określa:

1) Niniejsza ustawa:
    1) w zakresie swojej regulacji wdraża:
        a) dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącą
            przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej
            (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz. Urz. WE L 201 z 31.07.2002,
            str. 37, z późn. zm. – Dz. Urz. UE L Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 29, str. 514),
        b) dyrektywę Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na
            rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 249 z 17.09.2002, str. 21 –
            Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 8, t. 2, str. 178),
        c) dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r.
            dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającą
            dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz. Urz. WE L 271
            z 09.10.2002, str. 16, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 6, t. 4,
            str. 321),
        d) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie
            alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia
            (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (dyrektywa w sprawie ADR w sporach
            konsumenckich) (Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 63),
        e) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
            harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności
            elektromagnetycznej (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 79, z późn. zm.),
        f) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r.
            w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na
            rynku urządzeń radiowych i uchylającą dyrektywę 1999/5/WE (Dz. Urz. UE L 153
            z 22.05.2014, str. 62, z późn. zm.),
        g) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r.
            ustanawiającą Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE L 321 z 17.12.2018,
            str. 36, z późn. zm.),
        h) decyzję Komisji z dnia 6 kwietnia 2000 r. ustanawiającą wstępną klasyfikację urządzeń
            radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz związanych z nimi znaków
            identyfikacyjnych (2000/299/WE) (Dz. Urz. WE L 97 z 19.04.2000, str. 13 – Dz. Urz.
            UE L Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 25, str. 118),
        i) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1104/2011/UE z dnia 25 października 2011 r.
            w sprawie warunków dostępu do usługi publicznej o regulowanym dostępie oferowanej
            przez globalny system nawigacji satelitarnej utworzony w ramach programu Galileo
            (Dz. Urz. UE L 287 z 04.11.2011, str. 1),

1) zasady podejmowania, wykonywania i kontroli działalności polegającej na
      zapewnianiu komunikacji elektronicznej, zwanej dalej „działalnością
      komunikacji elektronicznej”, obejmującej:

    j) decyzję delegowaną Komisji Europejskiej z dnia 15 września 2015 r. uzupełniającą decyzję
        Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1104/2011/UE w odniesieniu do wspólnych
        minimalnych norm, których muszą przestrzegać organy odpowiedzialne za PRS (LIMITED);

2) służy stosowaniu:
    a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 106/2008 z dnia 15 stycznia
        2008 r. w sprawie unijnego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń
        biurowych (Dz. Urz. UE L 39 z 13.02.2008, str. 1, z późn. zm.),
    b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1275/2008 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie wykonania
        dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów
        dotyczących ekoprojektu dla zużycia energii przez elektryczne i elektroniczne urządzenia
        gospodarstwa domowego i urządzenia biurowe w trybie czuwania i wyłączenia oraz
        czuwania przy podłączeniu do sieci (Dz. Urz. UE L 339 z 18.12.2008, str. 45, z późn. zm.),
    c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 107/2009 z dnia 4 lutego 2009 r. w sprawie wykonania
        dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów
        dotyczących ekoprojektu dla prostych set-top boksów (Dz. Urz. UE L 36 z 05.02.2009,
        str. 8, z późn. zm.),
    d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie wykonania
        dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów
        dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne
        w stanie bez obciążenia oraz ich średniej sprawności podczas pracy (Dz. Urz. UE L 93
        z 07.04.2009, str. 3, z późn. zm.),
    e) rozporządzenia Komisji (WE) nr 642/2009 z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie wykonania
        dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów
        dotyczących ekoprojektu dla telewizorów (Dz. Urz. UE L 191 z 23.07.2009, str. 42, z późn.
        zm.),
    f) rozporządzenia Komisji (UE) nr 611/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie środków
        mających zastosowanie przy powiadamianiu o przypadkach naruszenia danych osobowych,
        na mocy dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady o prywatności
        i łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE L 173 z 26.06.2013, str. 2),
    g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada
        2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu i dotyczącego opłat
        detalicznych za regulowane usługi łączności wewnątrzunijnej oraz zmieniającego dyrektywę
        2002/22/WE, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 (Dz. Urz. UE L 310 z 26.11.2015,
        str. 1, z późn. zm.),
    h) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2013 z dnia 11 marca 2019 r.
        uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369
        w odniesieniu do etykietowania energetycznego wyświetlaczy elektronicznych
        i uchylającego rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1062/2010 (Dz. Urz. UE L 315
        z 05.12.2019, str. 1, z późn. zm.),
    i) rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1782 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiającego
        wymogi dotyczące ekoprojektu dla zasilaczy zewnętrznych na podstawie dyrektywy
        Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE oraz uchylającego rozporządzenie Komisji
        (WE) nr 278/2009 (Dz. Urz. UE L 272 z 25.10.2019, str. 95, z późn. zm.),
    j) rozporządzenia Komisji (UE) 2019/2021 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiającego
        wymogi dotyczące ekoprojektu dla wyświetlaczy elektronicznych zgodnie z dyrektywą
        Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE, zmieniającego rozporządzenie Komisji
        (WE) nr 1275/2008 i uchylającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2009 (Dz. Urz.
        UE L 315 z 05.12.2019, str. 241, z późn. zm.),
    k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/696 z dnia 28 kwietnia 2021 r.
        ustanawiającego Unijny program kosmiczny i Agencję Unii Europejskiej ds. Programu
        Kosmicznego oraz uchylającego rozporządzenia (UE) nr 912/2010, (UE) nr 1285/2013
        i (UE) nr 377/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE (Dz. Urz. UE L 170 z 12.05.2021, str. 69),
    l) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/612 z dnia 6 kwietnia 2022 r.
        w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz. Urz.
        UE L 115 z 13.04.2022, str. 1).

      a) świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych,
            dostarczanie publicznych sieci telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług
            służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów
            radiofonicznych i telewizyjnych, lub świadczenie powiązanych usług,
            zwanej dalej „działalnością telekomunikacyjną”, oraz

      b) świadczenie publicznie dostępnych usług komunikacji interpersonalnej
            niewykorzystujących numerów;

2) prawa i obowiązki przedsiębiorców komunikacji elektronicznej;
3) zasady zapewniania dostępu do lokalnej sieci radiowej i korzystania z tej sieci;
4) zadania i obowiązki na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz

      bezpieczeństwa i porządku publicznego, w zakresie komunikacji elektronicznej;
5) zasady uzyskiwania dostępu i korzystania z satelitarnej usługi publicznej

      o regulowanym dostępie, w ramach europejskiego systemu radionawigacji
      satelitarnej Galileo, oraz zarządzania tą usługą;
6) warunki gospodarowania częstotliwościami, zasobami orbitalnymi oraz
      zasobami numeracji;
7) prawa i obowiązki użytkowników urządzeń radiowych;
8) prawa i obowiązki użytkowników końcowych;
9) zasady dostępu telekomunikacyjnego oraz warunki regulowania rynków
      komunikacji elektronicznej;
10) wymagania, jakim powinny odpowiadać urządzenia radiowe;
11) warunki świadczenia usługi powszechnej;
12) wymagania dotyczące świadczenia użytkownikom końcowym
      z niepełnosprawnościami publicznie dostępnych usług komunikacji
      elektronicznej i udogodnień w zakresie dostępu do tych usług;
13) warunki przetwarzania danych, w tym danych osobowych, w ramach
      świadczenia publicznie dostępnych usług komunikacji elektronicznej oraz
      ochrony tajemnicy komunikacji elektronicznej;
14) funkcjonowanie organów właściwych w sprawach komunikacji elektronicznej,
      zasady ich współdziałania z innymi organami krajowymi oraz instytucjami Unii
      Europejskiej w zakresie regulacji komunikacji elektronicznej.
      2. Nie stanowi działalności telekomunikacyjnej umożliwianie korzystania
z publicznej sieci telekomunikacyjnej za pośrednictwem lokalnej sieci radiowej, jeżeli
jest to działalność dodatkowa w stosunku do wykonywanej przez podmiot działalności
głównej.

      Art. 2. Określenia użyte w ustawie oznaczają:
1) abonent – użytkownika, który jest stroną umowy o świadczenie usług

      komunikacji elektronicznej zawartej z dostawcą usług komunikacji
      elektronicznej;
2) aparat publiczny – publicznie dostępny telefon, w którym połączenie opłacane
      jest automatycznie, w szczególności za pomocą monety, żetonu, karty
      telefonicznej lub karty płatniczej;
3) aparatura – aparaturę w rozumieniu przepisu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia
      13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej (Dz. U. z 2022 r.
      poz. 2233 oraz z 2024 r. poz. 1222);
4) częstotliwości zharmonizowane – częstotliwości, których dostępność
      i efektywne wykorzystanie uregulowano za pomocą zharmonizowanych
      warunków ustanowionych w drodze technicznego środka wykonawczego
      zgodnie z art. 4 decyzji nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
      z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki
      spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum
      radiowym) (Dz. Urz. WE L 108 z 24.04.2002, str. 1 – Dz. Urz. UE Polskie
      wydanie specjalne rozdz. 13, t. 29, str. 317);
5) dostarczanie sieci telekomunikacyjnej – przygotowanie sieci telekomunikacyjnej
      w sposób umożliwiający świadczenie w niej usług, jej eksploatację, nadzór nad
      nią lub zapewnianie dostępu telekomunikacyjnego;
6) dostawca usług komunikacji elektronicznej – dostawcę publicznie dostępnych
      usług telekomunikacyjnych lub podmiot świadczący publicznie dostępne usługi
      komunikacji interpersonalnej niewykorzystujące numerów;
7) dostęp telekomunikacyjny – udostępnianie zasobów na rzecz przedsiębiorcy
      komunikacji elektronicznej na potrzeby świadczenia usług komunikacji
      elektronicznej, w szczególności:
      a) sieci telekomunikacyjnych i powiązanych zasobów, w tym infrastruktury

            technicznej, lokalnej pętli abonenckiej oraz obiektów i usług niezbędnych
            do obsługi lokalnej pętli abonenckiej,
      b) nieruchomości, w tym budynków,
      c) odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów wsparcia
            operacyjnego,
      d) systemów informacyjnych lub baz danych na potrzeby zamówień, dostaw,
            konserwacji i reklamacji oraz fakturowania,

      e) interfejsów, protokołów lub innych kluczowych technologii niezbędnych do
            zapewnienia interoperacyjności usług,

      f) usług sieci wirtualnych oraz
      g) multipleksu, z uwzględnieniem, że udostępnienie multipleksu następuje na

            rzecz nadawcy;
8) dostęp do lokalnej pętli abonenckiej – korzystanie z lokalnej pętli abonenckiej

      lub lokalnej podpętli abonenckiej pozwalające na pełne wykorzystanie
      możliwości lokalnej pętli abonenckiej lub wykorzystanie części możliwości
      lokalnej pętli abonenckiej przy zachowaniu możliwości korzystania z lokalnej
      pętli abonenckiej przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego;
9) elektroniczny przewodnik po programach – środek lub rozwiązanie techniczne
      stosowane w systemach telewizji cyfrowej, umożliwiające wybór programów,
      zawierające dodatkowe dane opisujące programy występujące w cyfrowym
      sygnale telewizyjnym;
10) fale radiowe – fale elektromagnetyczne o częstotliwościach niższych niż
      3000 GHz, rozchodzące się w przestrzeni bez pomocy sztucznego przewodnika;
11) infrastruktura techniczna – infrastrukturę techniczną w rozumieniu
      art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci
      telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 604, 834 i 1222);
12) infrastruktura telekomunikacyjna – fizyczne elementy sieci telekomunikacyjnej
      wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji, w szczególności urządzenia
      telekomunikacyjne, linie kablowe, a także powiązane zasoby, z wyjątkiem
      powiązanych usług, budynków i wejść do budynków;
13) instrukcja – opracowaną przez przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej
      szczegółową instrukcję w zakresie prowadzonej przez niego rachunkowości
      regulacyjnej, zawierającą opis przyjętych w jego przedsiębiorstwie sposobów
      wyodrębnienia aktywów i pasywów, przychodów i kosztów do działalności
      w zakresie dostępu telekomunikacyjnego lub usług na rynku detalicznym;
14) interfejs – układ elektryczny, elektroniczny lub optyczny, z oprogramowaniem
      albo bez oprogramowania, lub oprogramowanie umożliwiające łączenie,
      współpracę i wymianę sygnałów o określonej postaci między urządzeniami
      połączonymi za jego pośrednictwem zgodnie z odpowiednią specyfikacją
      techniczną;
15) interfejs programistyczny aplikacji – interfejs umożliwiający łączenie,
      współpracę i wymianę informacji między aplikacjami dostarczanymi przez

      nadawców lub dostawców usług a urządzeniami telewizji cyfrowej służącymi do
      przekazywania cyfrowych sygnałów umożliwiających świadczenie usług
      telewizyjnych lub radiofonicznych;
16) interoperacyjność usług – zdolność sieci telekomunikacyjnych oraz odbiorników
      sygnału telewizyjnego i odbiorników radiofonii cyfrowej, a także aplikacji do
      efektywnej współpracy w celu zapewnienia wzajemnego dostępu użytkowników
      do usług świadczonych za ich pomocą;
17) kalkulacja kosztów – wyliczanie przez przedsiębiorcę komunikacji
      elektronicznej kosztów związanych ze świadczeniem usług, odrębnie dla każdej
      z usług, dla której przedsiębiorca jest obowiązany prowadzić kalkulację kosztów,
      zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej
      opisem kalkulacji kosztów na dany rok obrotowy;
18) kolokacja – udostępnianie fizycznej przestrzeni lub urządzeń technicznych
      w celu umieszczenia i podłączenia niezbędnego sprzętu operatora
      podłączającego swoją sieć telekomunikacyjną do sieci innego operatora lub
      korzystającego z dostępu do lokalnej pętli abonenckiej;
19) komunikat elektroniczny – każdą informację wymienianą lub przekazywaną
      między określonymi użytkownikami za pośrednictwem publicznie dostępnych
      usług komunikacji elektronicznej; nie obejmuje on informacji przekazanej jako
      część transmisji radiofonicznych lub telewizyjnych transmitowanych przez sieć
      telekomunikacyjną, z wyjątkiem informacji odnoszącej się do możliwego do
      zidentyfikowania użytkownika otrzymującego informację;
20) konsument – osobę fizyczną wnioskującą o świadczenie publicznie dostępnych
      usług komunikacji elektronicznej lub korzystającą z takich usług dla celów
      niezwiązanych bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub wykonywaniem
      zawodu;
21) lokalna pętla abonencka – fizyczny obwód łączący zakończenie sieci z punktem
      dystrybucji w stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej, w szczególności
      z przełącznicą główną lub równoważnym urządzeniem;
22) lokalna podpętla abonencka – część lokalnej pętli abonenckiej łączącą
      zakończenie sieci z pośrednim punktem dystrybucji w stacjonarnej publicznej
      sieci telekomunikacyjnej, w szczególności z koncentratorem lub innym
      urządzeniem dostępu pośredniego do stacjonarnej publicznej sieci
      telekomunikacyjnej;

23) lokalna sieć radiowa – system dostępu bezprzewodowego o niskiej mocy
      i bliskim zasięgu, stwarzający niskie ryzyko zakłóceń dla innych tego typu
      systemów stosowanych w pobliżu przez innych użytkowników, wykorzystujący
      na zasadzie niewyłączności częstotliwości zharmonizowane;

24) multipleks – zespolony strumień danych cyfrowych składający się z dwóch lub
      większej liczby strumieni utworzonych z danych wchodzących w skład treści
      programów radiofonicznych lub telewizyjnych oraz z danych dodatkowych,
      obejmujących w szczególności dane związane z systemem dostępu
      warunkowego lub usługami powiązanymi;

25) nadawca – nadawcę w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r.
      o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1722 oraz z 2024 r. poz. 96 i 1222);

26) nadużycie w komunikacji elektronicznej – nadużycie w komunikacji
      elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r.
      o zwalczaniu nadużyć w komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1703 oraz
      z 2024 r. poz. 1222);

27) numer alarmowy – numer ustalony w ustawie lub trzycyfrowy numer usług
      specjalnych ustalony w planie numeracji krajowej dla publicznych sieci
      telekomunikacyjnych udostępniany służbom ustawowo powołanym do niesienia
      pomocy oraz podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa na
      podstawie przepisów szczególnych;

28) numer geograficzny – numer ustalony w planie numeracji krajowej, w którym
      część ciągu cyfr zawiera wskaźnik obszaru geograficznego, wykorzystywany do
      kierowania połączeń do stałej lokalizacji zakończenia sieci;

29) numer niegeograficzny – numer ustalony w planie numeracji krajowej, który nie
      zawiera ciągu cyfr określającego wskaźnik obszaru geograficznego,
      w szczególności numer zakończenia ruchomej publicznej sieci
      telekomunikacyjnej, numer, do którego połączenia są bezpłatne albo numer
      wykorzystywany do świadczenia usług z dodatkowym świadczeniem;

30) odbiornik radiofonii cyfrowej – urządzenie służące do odbioru cyfrowych
      transmisji radiofonicznych, zawierające co najmniej tuner obejmujący głowicę
      wysokiej częstotliwości i demodulator, a także demultiplekser i dekoder
      odbieranej usługi oraz antenę lub złącze antenowe;

31) odbiornik sygnału telewizyjnego – urządzenie służące do odbioru cyfrowych
      transmisji telewizyjnych, zawierające co najmniej tuner obejmujący głowicę
      wysokiej częstotliwości i demodulator, a także demultiplekser i dekoder

      odbieranej usługi oraz wyświetlacz obrazu albo niezawierające takiego
      wyświetlacza obrazu;
32) operator multipleksu – podmiot, który:
      a) uzyskał rezerwację częstotliwości w służbie radiodyfuzyjnej na

            rozpowszechnianie lub rozprowadzanie programów telewizyjnych lub
            radiofonicznych w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną
            w multipleksie oraz
      b) prowadzi działalność telekomunikacyjną i posiada własną infrastrukturę
            telekomunikacyjną lub zawarł umowę o świadczenie usługi transmisji
            sygnału multipleksu z operatorem sieci nadawczej;
33) operator sieci nadawczej – przedsiębiorcę telekomunikacyjnego świadczącego
      usługi transmisji sygnałów radiodyfuzyjnych drogą rozsiewczą naziemną;
34) połączenie – fizyczne lub logiczne połączenie telekomunikacyjnych urządzeń
      końcowych pozwalające na przesłanie komunikatów elektronicznych;
35) połączenie głosowe – połączenie ustanowione za pomocą publicznie dostępnej
      usługi komunikacji interpersonalnej pozwalające na dwukierunkową
      komunikację głosową;
36) połączenie sieci – fizyczne i logiczne połączenie publicznych sieci
      telekomunikacyjnych użytkowanych przez tego samego lub różnych
      przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w celu umożliwienia użytkownikom
      korzystającym z usług lub sieci jednego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego
      komunikowania się z użytkownikami korzystającymi z usług lub sieci tego
      samego lub innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego albo dostępu do usług
      dostarczanych przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego;
37) powiązane usługi – usługi powiązane z siecią telekomunikacyjną lub usługami
      komunikacji elektronicznej, które umożliwiają lub wspierają świadczenie usług
      za pośrednictwem tych sieci lub usług lub które mogą służyć do tego celu,
      i obejmują systemy translacji numerów lub systemy o równoważnych funkcjach,
      systemy dostępu warunkowego i elektroniczne przewodniki po programach, jak
      również inne usługi, w szczególności usługi identyfikacji, lokalizacji oraz
      sygnalizowania obecności;
38) powiązane zasoby – powiązane usługi, infrastrukturę techniczną, okablowanie
      między zakończeniami sieci w obiekcie budowlanym a najbliższym punktem
      dystrybucji, anteny i urządzenia, powiązane z siecią telekomunikacyjną lub
      usługami komunikacji elektronicznej, które umożliwiają lub wspierają

      dostarczanie usług za pośrednictwem tych sieci lub usług, mogących służyć do
      tego celu;
39) przedsiębiorca komunikacji elektronicznej – przedsiębiorcę
      telekomunikacyjnego lub podmiot świadczący publicznie dostępną usługę
      komunikacji interpersonalnej niewykorzystującą numerów;
40) przedsiębiorca telekomunikacyjny – przedsiębiorcę lub inny podmiot
      uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych
      przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu
      publicznej sieci telekomunikacyjnej, świadczeniu powiązanych usług lub
      świadczeniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, przy czym
      przedsiębiorca telekomunikacyjny, uprawniony do:
      a) świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, zwany jest

            dalej „dostawcą usług telekomunikacyjnych”,
      b) dostarczania publicznej sieci telekomunikacyjnej lub świadczenia

            powiązanych usług, zwany jest dalej „operatorem”;
41) przyłącze telekomunikacyjne:

      a) odcinek linii kablowej podziemnej, linii kablowej nadziemnej lub
            kanalizacji kablowej, zawarty między złączem rozgałęźnym
            a zakończeniem tych linii lub kanalizacji w obiekcie budowlanym, lub

      b) system bezprzewodowy łączący instalację wewnętrzną obiektu
            budowlanego z węzłem publicznej sieci telekomunikacyjnej

      – umożliwiający korzystanie w obiekcie budowlanym z publicznie dostępnych
      usług telekomunikacyjnych;
42) publiczna sieć telekomunikacyjna – sieć telekomunikacyjną wykorzystywaną
      głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;
43) publicznie dostępna usługa komunikacji elektronicznej – usługę komunikacji
      elektronicznej dostępną dla ogółu użytkowników;
44) publicznie dostępna usługa komunikacji interpersonalnej – usługę komunikacji
      interpersonalnej dostępną dla ogółu użytkowników;
45) publicznie dostępna usługa komunikacji głosowej – usługę telekomunikacyjną
      dla inicjowania i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, połączeń głosowych
      krajowych lub krajowych i międzynarodowych, za pomocą numeru lub numerów
      ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji, dostępną dla
      ogółu użytkowników;

46) publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna – usługę telekomunikacyjną
      dostępną dla ogółu użytkowników;

47) punkt dystrybucji – fizyczny punkt, w którym możliwe jest zapewnienie dostępu
      telekomunikacyjnego wymagającego połączenia elementów sieci
      telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z elementami sieci
      telekomunikacyjnej lub powiązanymi zasobami znajdującymi się między tym
      punktem a zakończeniami sieci;

48) rachunkowość regulacyjna – szczególny, w stosunku do rachunkowości
      prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r.
      o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, 295 i 1598 oraz z 2024 r. poz. 619),
      rodzaj rachunkowości prowadzonej przez przedsiębiorcę komunikacji
      elektronicznej w odniesieniu do jego działalności w zakresie świadczenia
      dostępu telekomunikacyjnego lub usług na rynku detalicznym, zgodnie
      z instrukcją na dany rok obrotowy zatwierdzoną przez Prezesa Urzędu
      Komunikacji Elektronicznej;

49) radiolokacja – określanie położenia, prędkości lub innych parametrów obiektu
      lub uzyskiwanie informacji dotyczących tych parametrów dzięki właściwościom
      propagacyjnym fal radiowych;

50) rezerwacja częstotliwości – określenie częstotliwości lub zasobów orbitalnych,
      które we wskazanym w rezerwacji okresie pozostają w dyspozycji podmiotu na
      rzecz którego dokonano rezerwacji, przeniesiono uprawnienia do częstotliwości
      lub uprawnienia do dysponowania częstotliwościami na cele związane
      z uzyskiwaniem pozwoleń radiowych;

51) ruchoma publiczna sieć telekomunikacyjna – publiczną sieć telekomunikacyjną,
      w której zakończenia sieci nie mają stałej lokalizacji;

52) ruchoma sieć telekomunikacyjna – sieć telekomunikacyjną, w której
      zakończenia sieci nie mają stałej lokalizacji;

53) rynek detaliczny – rynek produktów i usług w zakresie usług komunikacji
      elektronicznej dla użytkowników końcowych;

54) samochodowy odbiornik radiofoniczny – odbiornik radiofonii cyfrowej
      wbudowany do pojazdów kategorii M, o których mowa w pkt 1 załącznika
      nr 2 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U.
      z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm.2));

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r. poz. 919,
    1053, 1088, 1123, 1193, 1234, 1394, 1720, 1723 i 2029 oraz z 2024 r. poz. 834.

55) satelitarna usługa publiczna o regulowanym dostępie – satelitarną usługę
      publiczną o regulowanym dostępie w rozumieniu art. 45 ust. 1 lit. d
      rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/696 z dnia
      28 kwietnia 2021 r. ustanawiającego Unijny program kosmiczny i Agencję Unii
      Europejskiej ds. Programu Kosmicznego oraz uchylającego rozporządzenia (UE)
      nr 912/2010, (UE) nr 1285/2013 i (UE) nr 377/2014 oraz decyzję
      nr 541/2014/UE (Dz. Urz. UE L 170 z 12.05.2021, str. 69);

56) sieć dostępu – infrastrukturę telekomunikacyjną na odcinku między
      zakończeniem sieci a punktem dystrybucji, obejmującą w szczególności łącza
      abonenckie, urządzenia do koncentracji łączy abonenckich lub urządzenia do
      zarządzania siecią dostępu;

57) sieć o bardzo dużej przepustowości – publiczną sieć telekomunikacyjną:
      a) składającą się z linii światłowodowych co najmniej do punktu dystrybucji
            w miejscu świadczenia usługi,
      b) składającą się z linii światłowodowych co najmniej do stacji bazowej, lub
      c) umożliwiającą świadczenie usługi dostępu do internetu w typowych
            warunkach panujących w czasie największego ruchu w sieci, o podobnych
            parametrach jakościowych jak sieć telekomunikacyjna, o której mowa
            w lit. a – w przypadku sieci stacjonarnej lub jak sieć telekomunikacyjna,
            o której mowa w lit. b – w przypadku sieci bezprzewodowej; podobne
            parametry jakościowe usługi dostępu do internetu odnoszą się do:
            pobierania i wysyłania danych, odporności, parametrów związanych
            z błędami oraz opóźnienia i jego zmienności, a ich wartości spełniają
            wymagania określone w wytycznych Organu Europejskich Regulatorów
            Łączności Elektronicznej wydanych na podstawie art. 82 dyrektywy
            Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r.
            ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz. Urz.
            UE L 321 z 17.12.2018, str. 36, z późn. zm.3));

58) sieć telekomunikacyjna – systemy transmisyjne, a także urządzenia
      telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz
      inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają
      przekazywanie sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub

3) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 334 z 27.12.2019, str. 164
    i Dz. Urz. UE L 419 z 11.12.2020, str. 36.

      innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od
      rodzaju przekazywanej informacji;
59) służba radiokomunikacyjna – nadawanie, przesyłanie lub odbiór fal radiowych
      dla wypełnienia zadań określonych dla danej służby w międzynarodowych
      przepisach radiokomunikacyjnych;
60) służba radiokomunikacyjna amatorska – służbę radiokomunikacyjną mającą na
      celu nawiązywanie wzajemnych łączności, badania techniczne oraz
      indywidualne szkolenie wykonywane w celach niezarobkowych przez
      uprawnione osoby wyłącznie dla potrzeb własnych;
61) stacjonarna publiczna sieć telekomunikacyjna – publiczną sieć
      telekomunikacyjną, w której zakończenia sieci mają stałą lokalizację;
62) stacjonarna sieć telekomunikacyjna – sieć telekomunikacyjną, w której
      zakończenia sieci mają stałą lokalizację;
63) sygnał multipleksu – sygnał radiowy transmitowany z użyciem kanału lub bloku
      częstotliwościowego w służbie radiodyfuzyjnej przenoszący treści zawarte
      w multipleksie;
64) system dostępu warunkowego – środki lub rozwiązania techniczne, powodujące,
      że dostęp do zrozumiałej formy zabezpieczonych transmisji radiofonicznych lub
      telewizyjnych jest uwarunkowany posiadaniem abonamentu lub uprzednio
      uzyskanego indywidualnego zezwolenia;
65) sytuacja szczególnego zagrożenia – sytuację:
      a) wymagającą współpracy przedsiębiorców komunikacji elektronicznej

            z organami administracji publicznej i innymi podmiotami wykonującymi
            zadania w zakresie ratownictwa, niesienia pomocy, zarządzania
            kryzysowego, utrzymania porządku publicznego oraz obronności
            i bezpieczeństwa państwa:
            – w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej, w rozumieniu ustawy

                 z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2023 r.
                 poz. 122 oraz z 2024 r. poz. 834 i 1222),
            – w czasie obowiązywania stanów nadzwyczajnych,
            – w warunkach zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa
                 i w czasie wojny,
      b) stanowiącą bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa sieci i usług
            komunikacji elektronicznej, rozumianego jako zdolność sieci
            telekomunikacyjnych lub usług komunikacji elektronicznej do odpierania

            wszelkich działań naruszających dostępność, autentyczność, integralność
            lub poufność tych sieci lub usług, przetwarzanych danych i treści objętych
            tajemnicą komunikacji elektronicznej lub innych świadczonych przez
            przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej usług związanych z usługami
            komunikacji elektronicznej lub sieciami telekomunikacyjnymi tego
            przedsiębiorcy;
66) szkodliwe zaburzenie elektromagnetyczne – zaburzenie elektromagnetyczne
      w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności
      elektromagnetycznej, które przekracza dopuszczalne poziomy zaburzeń;
67) szkodliwe zakłócenia – zakłócenia, które:
      a) zagrażają funkcjonowaniu służby radionawigacyjnej lub innej służby
            radiokomunikacyjnej związanej z bezpieczeństwem lub
      b) w sposób poważny pogarszają, utrudniają lub wielokrotnie przerywają
            wykonywanie służby radiokomunikacyjnej działającej zgodnie
            z przepisami prawa;
68) świadczenie usług komunikacji elektronicznej – świadczenie usług
      telekomunikacyjnych lub usług komunikacji interpersonalnej
      niewykorzystujących numerów;
69) świadczenie usług telekomunikacyjnych – świadczenie usług za pomocą własnej
      sieci, z wykorzystaniem sieci innego operatora lub sprzedaż we własnym imieniu
      i na własny rachunek usługi telekomunikacyjnej wykonywanej przez innego
      dostawcę usług telekomunikacyjnych;
70) telekomunikacja – nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od
      ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych lub optycznych lub innych
      środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną;
71) telekomunikacyjne urządzenie końcowe – urządzenie telekomunikacyjne
      przeznaczone do podłączenia bezpośrednio lub pośrednio do zakończenia sieci;
72) trwały nośnik – trwały nośnik w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2014 r.
      o prawach konsumenta (Dz. U. z 2023 r. poz. 2759 oraz z 2024 r. poz. 1222);
73) urządzenie radiowe – urządzenie telekomunikacyjne, które celowo emituje lub
      odbiera fale radiowe na potrzeby radiokomunikacji lub radiolokacji, lub
      urządzenie telekomunikacyjne, które musi zostać uzupełnione o dodatkowy
      element, aby mogło celowo emitować lub odbierać fale radiowe na potrzeby
      radiokomunikacji lub radiolokacji;

74) urządzenie telekomunikacyjne – urządzenie elektryczne lub elektroniczne
      przeznaczone do zapewniania telekomunikacji;

75) usługa fakultatywnego obciążania rachunku – usługę polegającą na
      pośredniczeniu przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej w sprzedaży
      towarów lub świadczeniu usług innych niż usługi ubezpieczeniowe lub
      pośredniczeniu w płatności za te towary lub usługi, której wartość jest
      uwzględniana na rachunku za wykonane usługi komunikacji elektronicznej lub
      pokrywana ze środków z doładowań;

76) usługa komunikacji elektronicznej – usługę świadczoną za pośrednictwem sieci
      telekomunikacyjnej, zwykle za wynagrodzeniem, z wyłączeniem usług
      związanych z zapewnianiem albo wykonywaniem kontroli treści
      przekazywanych przy wykorzystaniu sieci telekomunikacyjnych lub usług
      komunikacji elektronicznej, obejmującą:
      a) usługę dostępu do internetu w rozumieniu art. 2 pkt 2 akapit drugi
            rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia
            25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do
            otwartego internetu i dotyczące opłat detalicznych za regulowane usługi
            łączności wewnątrzunijnej oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE,
            a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 (Dz. Urz. UE L 310 z 26.11.2015,
            str. 1, z późn. zm.4)),
      b) usługę komunikacji interpersonalnej,
      c) usługę polegającą całkowicie lub głównie na przekazywaniu sygnałów,
            w szczególności:
            – przesyłanie sygnałów w ramach komunikacji interpersonalnej
                 niezależnie od stosowanej technologii,
            – usługę transmisyjną stosowaną na potrzeby świadczenia usług
                 komunikacji maszyna – maszyna oraz na potrzeby nadawania;

77) usługa komunikacji głosowej – usługę telekomunikacyjną dla inicjowania
      i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, połączeń głosowych krajowych lub
      krajowych i międzynarodowych, za pomocą numeru lub numerów z planu
      numeracji krajowej lub międzynarodowych planów numeracji;

78) usługa komunikacji interpersonalnej – usługę umożliwiającą bezpośrednią
      interpersonalną i interaktywną wymianę informacji za pośrednictwem sieci

4) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 27 z 03.02.2016, str. 14
    i Dz. Urz. UE L 321 z 17.12.2018, str. 1 i 36.

      telekomunikacyjnej między skończoną liczbą osób, gdzie osoby inicjujące
      połączenie lub uczestniczące w nim decydują o jego odbiorcy lub odbiorcach,
      z wyłączeniem usług, w których interpersonalna i interaktywna komunikacja
      stanowi wyłącznie funkcję podrzędną względem innej usługi podstawowej,
      w tym usługę, która:
      a) umożliwia realizację połączeń z numerami z planu numeracji krajowej lub

            międzynarodowych planów numeracji, zwaną dalej „usługą komunikacji
            interpersonalnej wykorzystującą numery”,
      b) nie umożliwia realizacji połączeń z numerami z planu numeracji krajowej
            lub międzynarodowych planów numeracji, zwaną dalej „usługą
            komunikacji interpersonalnej niewykorzystującą numerów”;
79) usługa o wartości wzbogaconej – każdą usługę wymagającą przetworzenia
      danych o lokalizacji;
80) usługa telekomunikacyjna – usługę komunikacji elektronicznej, o której mowa
      w pkt 76 lit. a lub c lub pkt 78 lit. a;
81) usługa z dodatkowym świadczeniem – publicznie dostępną usługę
      telekomunikacyjną wraz z innym świadczeniem, które może być realizowane
      przez podmiot inny niż dostawca usług telekomunikacyjnych;
82) użytkowanie cywilne – wykonywanie służby radiokomunikacyjnej przez
      podmioty inne niż podmioty będące użytkownikami rządowymi, w celu
      zaspokojenia potrzeb społecznych związanych z komunikacją bezprzewodową,
      realizowane w szczególności przez dostawców usług telekomunikacyjnych oraz
      nadawców radiofonicznych i telewizyjnych z wykorzystaniem częstotliwości
      przeznaczonych w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości do
      użytkowania cywilnego;
83) użytkowanie cywilno-rządowe – wykonywanie służby radiokomunikacyjnej
      w celu zaspokojenia potrzeb społecznych związanych z komunikacją
      bezprzewodową, realizowane w szczególności przez dostawców usług
      telekomunikacyjnych oraz nadawców radiofonicznych i telewizyjnych, a także
      wykonywanie służby radiokomunikacyjnej przez użytkowników rządowych,
      z wykorzystaniem częstotliwości przeznaczonych w Krajowej Tablicy
      Przeznaczeń Częstotliwości do użytkowania cywilno-rządowego;
84) użytkowanie rządowe – wykonywanie służby radiokomunikacyjnej przez
      użytkowników rządowych z wykorzystaniem częstotliwości przeznaczonych
      w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości do użytkowania rządowego,

      w szczególności dla takich celów jak: obronność, bezpieczeństwo państwa,
      bezpieczeństwo i porządek publiczny oraz ochrona życia, zdrowia i mienia
      obywateli;
85) użytkownik – podmiot korzystający z publicznie dostępnej usługi komunikacji
      elektronicznej lub żądający świadczenia takiej usługi;
86) użytkownik końcowy – podmiot korzystający z publicznie dostępnej usługi
      komunikacji elektronicznej lub żądający świadczenia takiej usługi, dla
      zaspokojenia własnych potrzeb;
87) użytkownik rządowy – wykonujące działalność w zakresie telekomunikacji lub
      używające urządzeń radiowych:
      a) komórki organizacyjne i jednostki organizacyjne podległe Ministrowi

            Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowane, komórki organizacyjne
            i jednostki organizacyjne podległe ministrowi właściwemu do spraw
            administracji publicznej lub przez niego nadzorowane oraz organy
            i jednostki organizacyjne nadzorowane lub podległe ministrowi
            właściwemu do spraw wewnętrznych – dla własnych potrzeb,
      b) komórki organizacyjne i jednostki organizacyjne podległe ministrowi
            właściwemu do spraw administracji publicznej lub przez niego
            nadzorowane, organy i jednostki organizacyjne podległe ministrowi
            właściwemu do spraw wewnętrznych oraz jednostki organizacyjne Agencji
            Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odniesieniu do sieci telekomunikacyjnej
            eksploatowanej przez te organy i jednostki na potrzeby Kancelarii
            Prezydenta, Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu i administracji rządowej,
      c) jednostki sił zbrojnych państw obcych oraz jednostki organizacyjne innych
            zagranicznych organów państwowych, przebywające czasowo na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wiążących
            Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych – na czas pobytu,
      d) jednostki organizacyjne Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
            Wywiadu i Centralnego Biura Antykorupcyjnego – dla własnych potrzeb,
      e) jednostki organizacyjne podległe ministrowi właściwemu do spraw
            zagranicznych – dla własnych potrzeb,
      f) misje dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz
            przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające
            z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów
            międzynarodowych, mające swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej

            Polskiej – w zakresie związanym z działalnością dyplomatyczną tych
            podmiotów,
      g) jednostki organizacyjne Służby Więziennej – dla własnych potrzeb,
      h) jednostki organizacyjne Krajowej Administracji Skarbowej – dla własnych
            potrzeb;
88) użytkownik satelitarnej usługi o regulowanym dostępie – podmiot upoważniony
      przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych do posiadania lub używania
      sprzętu na potrzeby satelitarnej usługi publicznej o regulowanym dostępie,
      służącego do odbioru sygnału satelitarnej usługi publicznej o regulowanym
      dostępie;
89) zakończenie sieci – fizyczny punkt, w którym użytkownik końcowy otrzymuje
      dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej, w przypadku sieci stosujących
      komutację lub przekierowywanie zakończenie sieci identyfikuje się za pomocą
      konkretnego adresu sieciowego, który może być przypisany do numeru lub
      nazwy abonenta;
90) zasoby orbitalne – pozycje na orbicie geostacjonarnej lub orbity satelitarne, które
      są lub mogą być wykorzystywane do umieszczania sztucznych satelitów Ziemi
      przeznaczonych do zapewniania telekomunikacji.

      Art. 3. 1. Dla zwiększenia efektywności telekomunikacji minister właściwy do
spraw informatyzacji może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić do stosowania
wymagania i zalecenia międzynarodowe o charakterze specjalistycznym, w tym
dotyczące bezpieczeństwa i prawidłowości telekomunikacji, gospodarowania
zasobami numeracji, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi, ustanawiane
w szczególności przez:
1) Europejską Konferencję Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych

      (CEPT),
2) Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI),
3) Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC),
4) Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC),
5) Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU),
6) Radę Północnoatlantycką (NAC)
– biorąc pod uwagę jednakowe traktowanie podmiotu polskiego i podmiotu obcego,
jeżeli wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, w tym wiążące
uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych tymi umowami, przewidują
jednakowe traktowanie tych podmiotów.

      2. Wymagania i zalecenia, o których mowa w ust. 1, zwane są dalej „przepisami
międzynarodowymi”.

      Art. 4. 1. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwany dalej „Prezesem
UKE”, uwzględnia przy stosowaniu ustawy, w możliwie największym stopniu,
wytyczne i zalecenia Komisji Europejskiej w ich aktualnym brzmieniu.

      2. W przypadku zaleceń Komisji Europejskiej, które mają na celu zapewnienie
zharmonizowanego stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności
elektronicznej, zwanej dalej „EKŁE”, Prezes UKE może odstąpić od stosowania tych
zaleceń, powiadamiając o tym Komisję Europejską i uzasadniając swoje stanowisko.

      3. Prezes UKE uwzględnia przy stosowaniu ustawy, w możliwie największym
stopniu, wytyczne, opinie, zalecenia, wspólne stanowiska, najlepsze praktyki
i metodologie przyjmowane przez Organ Europejskich Regulatorów Łączności
Elektronicznej, zwany dalej „BEREC”, w ich aktualnym brzmieniu.

                                             Rozdział 2

                     Wykonywanie działalności telekomunikacyjnej

                                             Oddział 1

  Wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych i rejestru jednostek
          samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie
                                         telekomunikacji

      Art. 5. 1. Działalność telekomunikacyjna będąca działalnością gospodarczą jest
działalnością regulowaną i podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców
telekomunikacyjnych, zwanego dalej „rejestrem PT”.

      2. Wpisowi do rejestru PT podlega również działalność telekomunikacyjna
prowadzona przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej (UE) oraz państw członkowskich Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, zwanych dalej „państwami członkowskimi”, albo państwa, które
zawarło z UE i jej państwami członkowskimi umowę regulującą swobodę świadczenia
usług, który czasowo świadczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi na
zasadach określonych odpowiednio w przepisach Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej, umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo w przepisach innej
umowy regulującej swobodę świadczenia usług.

      3. Działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r.
o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, niebędąca działalnością
gospodarczą, prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego na własną rzecz
lub przez jednostkę samorządu terytorialnego w imieniu innych jednostek na
podstawie zawartego porozumienia, a także w formie wyodrębnionej,
w szczególności w formie związku jednostek samorządu terytorialnego,
stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego, fundacji, której fundatorem jest
jednostka samorządu terytorialnego, porozumienia komunalnego, spółki kapitałowej
lub spółdzielni z udziałem jednostki samorządu terytorialnego, wymaga uzyskania
wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność
w zakresie telekomunikacji, zwanego dalej „rejestrem JST”.

      4. Prezes UKE prowadzi rejestr PT oraz rejestr JST w systemie
teleinformatycznym.

      5. Rejestr PT i rejestr JST są jawne i udostępniane w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej Prezesa UKE, zwanej dalej „stroną podmiotową
BIP UKE”.

      6. Przepisów art. 601 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U.
z 2023 r. poz. 2119) nie stosuje się.

      Art. 6. 1. Wpis do rejestru PT dokonywany jest na wniosek przedsiębiorcy lub
innego podmiotu uprawnionego do wykonywania działalności gospodarczej na
podstawie odrębnych przepisów, zawierający następujące dane:
1) firmę lub nazwę wnioskodawcy, jego siedzibę i adres lub adres stałego miejsca

      wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli wnioskodawca posiada takie
      miejsce;
2) oznaczenie formy prawnej wnioskodawcy;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer w innym właściwym rejestrze
      prowadzonym w państwie członkowskim albo innym państwie określonym
      w art. 5 ust. 2, o ile wnioskodawca taki numer posiada;
4) imię, nazwisko, adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej i numer
      telefonu osoby wyznaczonej do kontaktu z Prezesem UKE;
5) krótki opis sieci telekomunikacyjnej, usługi telekomunikacyjnej lub
      powiązanych usług, których dotyczy wniosek;
6) planowaną datę rozpoczęcia działalności telekomunikacyjnej, a w przypadku
      przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z państwa członkowskiego albo innego

      państwa określonego w art. 5 ust. 2 – również planowaną datę zakończenia
      działalności;
7) adres strony internetowej wnioskodawcy, jeżeli taką stronę posiada;
8) obszar, na którym będzie wykonywana działalność telekomunikacyjna.
      2. Wniosek o wpis do rejestru PT zawiera oświadczenie osoby uprawnionej do
reprezentowania przedsiębiorcy lub innego podmiotu uprawnionego do wykonywania
działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, o następującej treści:
„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia
wynikającej z art. 233 § 6 Kodeksu karnego oświadczam, że:
1) dane zawarte we wniosku są zgodne z prawdą;
2) znane mi są warunki wykonywania działalności telekomunikacyjnej, której
      dotyczy wniosek, wynikające z ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo
      komunikacji elektronicznej i podmiot wnioskujący je spełnia.”. Klauzula ta
      zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania oświadczenia
      o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

      Art. 7. 1. Wpis do rejestru JST dokonywany jest na wniosek jednostki samorządu
terytorialnego wykonującej działalność w zakresie telekomunikacji, zawierający
następujące dane:
1) nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy;
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP);
3) identyfikator jednostki podziału terytorialnego w krajowym rejestrze

      urzędowym podziału terytorialnego kraju „TERYT”;
4) oznaczenie formy prawnej prowadzenia przez wnioskodawcę działalności

      w zakresie telekomunikacji;
5) firmę lub nazwę podmiotu prowadzącego działalność w zakresie

      telekomunikacji, jeżeli ta działalność jest prowadzona w formie wyodrębnionej;
6) opis działalności w zakresie telekomunikacji, której dotyczy wniosek;
7) numer i datę podjęcia uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu

      terytorialnego o rozpoczęciu działalności w zakresie telekomunikacji;
8) imię, nazwisko, adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej i numer

      telefonu osoby wyznaczonej do kontaktu z Prezesem UKE;
9) obszar, na którym będzie wykonywana działalność w zakresie telekomunikacji;
10) planowaną datę rozpoczęcia działalności w zakresie telekomunikacji.

      2. Wniosek o wpis do rejestru JST zawiera oświadczenie osoby uprawnionej do
reprezentowania jednostki samorządu terytorialnego o następującej treści: „Świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej
z art. 233 § 6 Kodeksu karnego oświadczam, że:
1) dane zawarte we wniosku są zgodne z prawdą;
2) znane są mi warunki wykonywania działalności w zakresie telekomunikacji,

      której dotyczy wniosek, wynikające z ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu
      rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. –
      Prawo komunikacji elektronicznej i podmiot wnioskujący je spełnia.”. Klauzula
      ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania oświadczenia
      o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

      Art. 8. 1. Prezes UKE dokonuje wpisu do rejestru PT albo rejestru JST
w terminie do 3 dni roboczych od dnia wpływu wniosku o wpis lub od dnia jego
uzupełnienia.

      2. W przypadku gdy wniosek nie zawiera danych, o których mowa w art. 6 ust. 1
albo art. 7 ust. 1, lub oświadczenia, o którym mowa w art. 6 ust. 2 albo art. 7 ust. 2,
Prezes UKE niezwłocznie, jednak nie później niż przed upływem terminu, o którym
mowa w ust. 1, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie nie
krótszym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wniosek nieuzupełniony
w wyznaczonym terminie pozostawia się bez rozpoznania.

      3. Jeżeli Prezes UKE, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2, nie dokona
wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca może rozpocząć
wykonywanie działalności telekomunikacyjnej.

      4. Prezes UKE korzysta z informacji zawartych w publicznie dostępnych
rejestrach w postaci elektronicznej w zakresie danych objętych wnioskiem o wpis do
rejestru PT albo rejestru JST, w szczególności w celu weryfikacji danych wskazanych
we wniosku o wpis do rejestru PT albo rejestru JST. W przypadku wystąpienia
rozbieżności między informacjami zawartymi w publicznie dostępnych rejestrach
a danymi zawartymi we wniosku o wpis, Prezes UKE przyjmuje dane z rejestru,
o czym informuje wnioskodawcę.

      5. Prezes UKE prostuje z urzędu wpis do rejestru PT albo rejestru JST
zawierający oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

      Art. 9. Rejestr PT obejmuje:
1) kolejny numer wpisu, zwany dalej „numerem z rejestru PT”;
2) datę wpływu wniosku o wpis do rejestru PT oraz datę dokonania wpisu;
3) dane, o których mowa w art. 6 ust. 1;

4) datę wykreślenia wpisu z rejestru PT – w przypadku wykreślenia tego wpisu.

      Art. 10. Rejestr JST obejmuje:
1) kolejny numer wpisu, zwany dalej „numerem z rejestru JST”;
2) datę wpływu wniosku o wpis do rejestru JST oraz datę dokonania wpisu;
3) dane, o których mowa w art. 7 ust. 1;
4) datę wykreślenia wpisu z rejestru JST – w przypadku wykreślenia tego wpisu.

      Art. 11. 1. Prezes UKE, w terminie 7 dni od dnia dokonania wpisu, wydaje
z urzędu zaświadczenie o wpisie do rejestru PT albo rejestru JST.

      2. Zaświadczenie zawiera:
1) numer z rejestru PT albo numer z rejestru JST;
2) datę wpływu wniosku o wpis do rejestru PT albo rejestru JST oraz datę

      dokonania wpisu;
3) dane, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1–3 i 5–8 albo art. 7 ust. 1 pkt 1–7, 9

      i 10;
4) informację o prawach przysługujących podmiotom wpisanym do rejestru PT

      albo rejestru JST na podstawie ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r.
      o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych;
5) datę wydania zaświadczenia;
6) sygnaturę zaświadczenia.
      3. Zaświadczenie mające moc dokumentu urzędowego wydaje się w postaci
elektronicznej i doręcza się przy użyciu Platformy Usług Elektronicznych Urzędu
Komunikacji Elektronicznej, zwanej dalej „PUE UKE”.
      4. Zaświadczenie może być wielokrotnie pobierane z PUE UKE w formie
wydruku przez podmiot, który je uzyskał. Wydruk ten ma moc zrównaną z mocą
zaświadczenia wydanego przez Prezesa UKE.
      5. Prezes UKE umożliwia weryfikację zaświadczenia, o którym mowa w ust. 4,
przez stronę podmiotową BIP UKE, po podaniu:
1) sygnatury, którą opatrzone jest zaświadczenie;
2) numeru z rejestru PT albo numeru z rejestru JST;
3) daty wydania zaświadczenia.
      6. W przypadku gdy dane zawarte w zaświadczeniu różnią się od danych
zawartych w rejestrze PT albo rejestrze JST, przyjmuje się, że wiążący charakter mają
dane zawarte w odpowiednim rejestrze.

      Art. 12. 1. Jeżeli nastąpiła zmiana danych, o których mowa w art. 6 ust. 1 albo
art. 7 ust. 1, podmiot wpisany do rejestru PT albo rejestru JST, z wyjątkiem
przypadków określonych w ust. 5 i 6, jest obowiązany w terminie 14 dni od dnia
zmiany tych danych złożyć do Prezesa UKE wniosek o zmianę wpisu w rejestrze PT
albo rejestrze JST.

      2. Wniosek o zmianę wpisu zawiera numer z rejestru PT albo numer z rejestru
JST, dane podlegające zmianie oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 albo
art. 7 ust. 2.

      3. W przypadku gdy wniosek o zmianę wpisu nie zawiera elementów, o których
mowa w ust. 2, stosuje się przepis art. 8 ust. 2.

      4. Prezes UKE na podstawie wniosku o zmianę wpisu dokonuje zmiany wpisu
w rejestrze PT albo rejestrze JST i wystawia aktualne zaświadczenie w trybie,
o którym mowa w art. 11.

      5. Jeżeli dane, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 w zakresie firmy lub adresu
stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, zostały zmienione
w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Prezes UKE
z urzędu dokonuje zmiany wpisu w rejestrze PT i wystawia aktualne zaświadczenie
w trybie, o którym mowa w art. 11.

      6. Jeżeli dane, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 w zakresie firmy, siedziby
i adresu lub pkt 2 w zakresie oznaczenia formy prawnej, zostały zmienione
w Krajowym Rejestrze Sądowym, Prezes UKE z urzędu dokonuje zmiany wpisu
w rejestrze PT i wystawia aktualne zaświadczenie w trybie, o którym mowa w art. 11.

      Art. 13. 1. Prezes UKE wykreśla z rejestru PT przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego:
1) na wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego;
2) w przypadku wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności

      telekomunikacyjnej;
3) po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

      Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy
      telekomunikacyjnego z tych rejestrów;
4) po uzyskaniu informacji o wydaniu prawomocnego orzeczenia zakazującego
      przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu prowadzenia działalności gospodarczej
      objętej wpisem;
5) w przypadku niewypełnienia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego
      obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 20 ust. 1, za 2 kolejne lata;

6) po upływie terminu zakończenia działalności wskazanego we wniosku o wpis
      przez przedsiębiorcę z państwa członkowskiego albo innego państwa
      określonego w art. 5 ust. 2.
      2. Wykreślenie przedsiębiorcy z rejestru PT z powodów, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, 5 i 6, następuje w drodze decyzji.

      Art. 14. Prezes UKE wykreśla podmiot z rejestru JST:
1) na wniosek tego podmiotu;
2) w przypadku zniesienia podmiotu.

      Art. 15. 1. Jeżeli podmiot wpisany do rejestru PT albo rejestru JST zaprzestał
wykonywania działalności objętej wpisem, jest obowiązany złożyć do Prezesa UKE
wniosek o wykreślenie z rejestru PT albo rejestru JST w terminie 14 dni od dnia
zaprzestania wykonywania tej działalności.

      2. Wniosek o wykreślenie z rejestru zawiera numer z rejestru PT albo numer
z rejestru JST oraz datę zaprzestania wykonywania działalności objętej wpisem.

      3. Prezes UKE na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, dokonuje
wykreślenia wpisu z rejestru PT albo rejestru JST.

      4. Wykreślenie wpisu z rejestru PT albo rejestru JST podmiotu do niego
wpisanego nie oznacza usunięcia danych z rejestru PT albo rejestru JST.

      5. W przypadku gdy podmiot wpisany do rejestru PT albo rejestru JST nie podjął
wykonywania działalności objętej wpisem i nie zamierza wykonywać jej
w przyszłości, przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.

      Art. 16. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, który został wykreślony z rejestru
PT na skutek wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności
telekomunikacyjnej, może uzyskać ponowny wpis do rejestru PT nie wcześniej niż po
upływie okresu, na jaki została wydana decyzja.

      2. Nie może uzyskać wpisu do rejestru PT wnioskodawca, który w okresie 3 lat
poprzedzających złożenie wniosku wykonywał działalność telekomunikacyjną będącą
działalnością gospodarczą wymagającą dokonania wpisu do rejestru PT bez uzyskania
takiego wpisu. Nie dotyczy to sytuacji określonej w art. 8 ust. 3 lub art. 13 ust. 1 pkt 5.

      Art. 17. 1. Wnioski, o których mowa w art. 6, art. 7, art. 12 i art. 15, składa się
na piśmie w postaci elektronicznej z wykorzystaniem formularza elektronicznego
udostępnionego na PUE UKE i opatruje kwalifikowanym podpisem elektronicznym,
podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

      2. Wnioski, o których mowa w art. 6, art. 7, art. 12 i art. 15, uznaje się za złożone
w terminie określonym jako data wysłania dokumentu w urzędowym poświadczeniu
odbioru, które jest automatycznie tworzone i udostępniane przez PUE UKE
wnioskodawcy.

      3. Prezes UKE informuje, na stronie podmiotowej BIP UKE, o adresie strony
internetowej PUE UKE, na której udostępniono formularz elektroniczny, o którym
mowa w ust. 1.

      4. Prezes UKE określi wzór wniosków, o których mowa w ust. 1, w formie
dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r.
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U.
z 2024 r. poz. 307 i 1222).

      Art. 18. Prezes UKE niezwłocznie przekazuje do BEREC drogą elektroniczną
dane z każdego wniosku, na podstawie którego dokonano wpisu do rejestru PT lub
dane zawarte we wniosku o zmianę wpisu w rejestrze PT.

                                             Oddział 2

                        Obowiązki informacyjne i sprawozdawcze

      Art. 19. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej lub podmiot, który
uzyskał pozwolenie radiowe, o którym mowa w art. 138 ust. 1, rezerwację
częstotliwości lub zasobów orbitalnych lub prawo do wykorzystywania zasobów
numeracji, z wyłączeniem użytkownika rządowego, jest obowiązany do
przekazywania na żądanie Prezesa UKE informacji, w szczególności informacji
o charakterze finansowym, informacji o przyszłym rozwoju sieci lub usług oraz
istniejącej infrastrukturze telekomunikacyjnej, niezbędnych do wykonywania przez
Prezesa UKE jego uprawnień i obowiązków.

      2. W przypadku gdy niezbędne do wykonywania przez Prezesa UKE jego
uprawnień i obowiązków informacje pozyskane na podstawie ust. 1 są
niewystarczające, Prezes UKE może pozyskiwać te informacje od innych podmiotów
działających na rynku komunikacji elektronicznej lub innych rynkach ściśle
powiązanych z tym rynkiem. Podmioty te mają obowiązek przekazania informacji na
uzasadnione żądanie Prezesa UKE.

      3. Przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej na rynku hurtowym jest
obowiązany do przekazywania, na żądanie Prezesa UKE, danych księgowych
dotyczących rynków detalicznych związanych z tym rynkiem hurtowym.

      4. Żądania, o których mowa w ust. 1–3, są proporcjonalne do celu, jakiemu mają
służyć, oraz zawierają:
1) wskazanie podmiotu obowiązanego do przekazania informacji;
2) datę;
3) wskazanie żądanych informacji oraz okresu, którego dotyczą;
4) wskazanie celu, jakiemu informacje mają służyć;
5) wskazanie terminu przekazania informacji adekwatnego do zakresu tego żądania,

      nie krótszego niż 7 dni;
6) uzasadnienie;
7) pouczenie o zagrożeniu karą, o której mowa w art. 444 ust. 2 pkt 1.

      5. Prezes UKE może zastosować do pozyskania informacji, o których mowa
w ust. 1–3, opracowane przez siebie formularze, dążąc do ujednolicenia i zapewnienia
spójności pozyskanych informacji.

      Art. 20. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do przedkładania
Prezesowi UKE, w terminie do dnia 31 marca, danych za poprzedni rok kalendarzowy
dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej,
wielkości sprzedaży usług telekomunikacyjnych oraz informacji o wysokości
pozostałych na koncie środków z doładowań, do których w poprzednim roku
kalendarzowym wygasło uprawnienie konsumenta, o którym mowa w art. 331 ust. 1,
pomniejszonych o należny od nich podatek od towarów i usług.

      2. Obowiązkowi przedłożenia danych oraz informacji, o których mowa w ust. 1,
w terminie określonym w ust. 1, podlega także podmiot wykreślony z rejestru PT, za
okres wykonywanej działalności telekomunikacyjnej w roku, w którym nastąpiło
wykreślenie z rejestru.

      3. Dane oraz informacja, o których mowa w ust. 1, są przekazywane na piśmie
w postaci elektronicznej z wykorzystaniem formularza elektronicznego
udostępnionego na PUE UKE, i opatrzonej kwalifikowanym podpisem
elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

      4. Dane oraz informację, o których mowa w ust. 1, uznaje się za przekazane
w terminie określonym jako data wysłania dokumentu w urzędowym poświadczeniu
odbioru, które jest automatycznie tworzone i udostępniane przez PUE UKE
podmiotowi przekazującemu te dane oraz informację.

      5. Prezes UKE informuje, na stronie podmiotowej BIP UKE, o adresie strony
internetowej PUE UKE, na której udostępniony jest formularz elektroniczny, o którym
mowa w ust. 3.

      6. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia
szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 1, wraz z objaśnieniami co do
sposobu ich przedstawiania, kierując się koniecznością zapewnienia Prezesowi UKE
informacji niezbędnych do właściwego realizowania jego obowiązków oraz potrzebą
uproszczenia i jednolicenia procesu przekazywania danych.

      7. Prezes UKE określi wzory dokumentów przy użyciu których przekazywane są
dane, o których mowa w ust. 1, w formie dokumentów elektronicznych w rozumieniu
ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.

      8. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1) okres, za który jest składana;
2) cel złożenia;
3) dane dostawcy usługi komunikacji głosowej;
4) wysokość pozostałych na koncie środków z doładowań;
5) pouczenie, że stanowi ona podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

      9. Prezes UKE określi wzór dokumentu, przy użyciu którego przekazywana jest
informacja, o której mowa w ust. 1, w formie dokumentu elektronicznego
w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne.

      Art. 21. 1. Prezes UKE zapewnia dostęp do informacji otrzymanych od
podmiotu, o którym mowa w art. 19 ust. 1–3, organom regulacyjnym państw
członkowskich, BEREC i Komisji Europejskiej, chyba że przepisy odrębne stanowią
inaczej.

      2. Prezes UKE informuje podmiot, o którym mowa w art. 19 ust. 1–3,
o udostępnieniu, na podstawie ust. 1, informacji dostarczonej uprzednio przez ten
podmiot na żądanie Prezesa UKE.

      Art. 22. 1. Podmiot udostępniający Prezesowi UKE na jego żądanie lub na
podstawie przepisów ustawy lub ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju
usług i sieci telekomunikacyjnych informacje lub dokumenty zawierające tajemnicę
przedsiębiorstwa może je zastrzec w całości lub w części.

      2. Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć rozliczeń z tytułu
dostępu telekomunikacyjnego. Zastrzeżenie części informacji lub dokumentu
dotyczącego rozliczeń z tytułu dostępu telekomunikacyjnego uważa się za
nieskuteczne.

      3. Zastrzegając część informacji lub dokumentu podmiot przekazuje
uzasadnienie zastrzeżenia informacji lub dokumentu oraz informacje lub dokumenty
niezawierające zastrzeżonych części. W przypadku nieprzekazania informacji lub
dokumentu niezawierających zastrzeżonych części zastrzeżenie uważa się za
nieskuteczne.

      4. Prezes UKE może, w drodze decyzji, uchylić zastrzeżenie, jeżeli uzna, że
zastrzeżone części informacji lub dokumentu nie stanowią tajemnicy
przedsiębiorstwa.

      5. Zastrzeżenie uwzględnia się przy udostępnianiu informacji lub dokumentów
oraz zapewnianiu dostępu do informacji publicznej.

      6. W przypadku ustawowego obowiązku przekazania informacji lub
dokumentów otrzymanych od podmiotu, o którym mowa w ust. 1, innym organom
krajowym, zagranicznym organom regulacyjnym, Komisji Europejskiej lub BEREC
informacje i dokumenty Prezes UKE przekazuje wraz z zastrzeżeniem i pod
warunkiem jego przestrzegania.

                                             Rozdział 3

                                               Opłaty

      Art. 23. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny uiszcza roczną opłatę
telekomunikacyjną związaną z realizacją zadań w zakresie telekomunikacji przez
ministra właściwego do spraw informatyzacji i Prezesa UKE, w tym:
1) prowadzeniem rejestru PT;
2) wydawaniem decyzji administracyjnych, z wyłączeniem decyzji, za które

      przepisy odrębne przewidują pobieranie opłat;
3) badaniem, weryfikacją i kontrolą rynków właściwych produktów i usług

      telekomunikacyjnych;
4) rozstrzyganiem sporów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi;
5) współpracą z instytucjami unijnymi i międzynarodowymi w zakresie

      wynikającym z przepisów prawa krajowego i unijnego oraz zawartych umów
      międzynarodowych;
6) pozostałymi zadaniami związanymi z funkcjonowaniem Prezesa UKE i ministra
      właściwego do spraw informatyzacji oraz obsługujących ich urzędów,
      z wyłączeniem prowadzenia gospodarki zasobami numeracji i częstotliwości.
      2. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowi iloczyn rocznych
przychodów z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy

telekomunikacyjnego obowiązanego do uiszczenia opłaty, uzyskanych w roku
obrotowym poprzedzającym o 2 lata rok, za który ta opłata jest należna, i wskaźnika
opłaty, z uwzględnieniem ust. 3 i 4.

      3. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, ulega obniżeniu o kwotę
wynikającą z umowy, o której mowa w art. 257 ust. 1.

      4. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 0,15 %
rocznych przychodów z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej
przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do uiszczenia opłaty
telekomunikacyjnej, uzyskanych w roku obrotowym poprzedzającym o 2 lata rok, za
który ta opłata jest należna.

      5. Przedsiębiorca telekomunikacyjny uiszcza opłatę, o której mowa w ust. 1, po
upływie 2 lat od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności telekomunikacyjnej.

      6. Prezes UKE corocznie, w terminie do dnia 31 marca, informuje na stronie
podmiotowej BIP UKE o wysokości progu przychodów z tytułu prowadzenia
działalności telekomunikacyjnej w poprzednim roku obrotowym, obliczonej w sposób
wskazany w ust. 7.

      7. Wysokość progu przychodów z tytułu prowadzenia działalności
telekomunikacyjnej w poprzednim roku obrotowym stanowi tysięczną krotność
przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku
kalendarzowym, wskazanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego, o którym mowa w art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r.
poz. 1251, 1429 i 1672 oraz z 2024 r. poz. 834 i 858).

      8. Opłatę, o której mowa w ust. 1, uiszcza przedsiębiorca telekomunikacyjny,
którego przychody z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej uzyskane
w roku obrotowym poprzedzającym o 2 lata rok, za który ta opłata jest należna,
przekroczyły próg, o którym mowa w ust. 6, obliczony dla roku obrotowego
poprzedzającego o 2 lata rok, za który ta opłata jest należna.

      9. Opłatę, o której mowa w ust. 1, uiszcza się w ratach kwartalnych w wysokości
równej 1/4 opłaty rocznej.

      10. Opłatę, o której mowa w ust. 1, można uiszczać w ratach półrocznych,
w wysokości równej 1/2 opłaty rocznej, lub jednorazowo, z uwzględnieniem ust. 11.

      11. O wyborze sposobu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 1, jednorazowo
lub w ratach półrocznych, przedsiębiorca telekomunikacyjny zawiadamia na piśmie
Prezesa UKE, w terminie do końca lutego roku, za który ta opłata jest należna.

      12. Minister właściwy do spraw informatyzacji przekazuje Prezesowi UKE,
w terminie 4 miesięcy od dnia zakończenia roku budżetowego, zestawienie wydatków
związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 1, poniesionych w roku
poprzednim.

      13. Prezes UKE udostępnia corocznie na stronie podmiotowej BIP UKE,
w terminie 5 miesięcy od zakończenia roku budżetowego, zestawienie wydatków
związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 1, poniesionych w roku
poprzednim oraz sumę wpływów z rocznej opłaty telekomunikacyjnej pobranej
w roku poprzednim.

      14. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze
rozporządzenia, sposób ustalania wysokości wskaźnika opłaty, o której mowa
w ust. 1, oraz terminy i sposób jej uiszczania, kierując się wysokością wydatków
Prezesa UKE i ministra właściwego do spraw informatyzacji, związanych
z wykonywaniem ich zadań w zakresie telekomunikacji, o których mowa w ust. 1,
przyjętych w ustawie budżetowej na rok poprzedzający rok, za który ta opłata jest
należna, wysokością przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych z tytułu
prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w roku poprzedzającym o 2 lata rok, za
który ta opłata jest należna, oraz potrzebą wyrównania wysokości wpływów z tej
opłaty w roku poprzednim i wysokością wydatków, o których mowa w ust. 13.

      15. Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” do dnia 15 grudnia każdego
roku komunikat o wysokości wskaźnika opłaty, o której mowa w ust. 1.

      Art. 24. 1. Podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością
w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczną opłatę za prawo do dysponowania
częstotliwością.

      2. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, ulega obniżeniu o kwotę
wynikającą z umowy, o której mowa w art. 257 ust. 1.

      3. Obowiązek uiszczania opłaty, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy podmiotu,
któremu częstotliwości zostały wydzierżawione lub przekazane do użytkowania
zgodnie z art. 96, oraz podmiotu upoważnionego, o którym mowa w art. 138 ust. 4.

      4. Opłatę, o której mowa w ust. 1, uiszcza również podmiot nieposiadający
rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości
w pozwoleniu radiowym, na podstawie decyzji, o której mowa w art. 152 ust. 1 lub
art. 153 ust. 1.

      5. Podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości w drodze
postępowania, o którym mowa w art. 104 ust. 3, uiszcza dodatkową opłatę za
dokonanie rezerwacji częstotliwości, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji
w sprawie rezerwacji częstotliwości, w kwocie zadeklarowanej w tym postępowaniu,
nie niższej niż opłata roczna, o której mowa w ust. 1, ustalonej zgodnie z warunkami
podanymi w rezerwacji częstotliwości.

      6. Podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości na kolejny
okres w drodze postępowania, o którym mowa w art. 93 ust. 1, uiszcza w terminie
14 dni od dnia doręczenia decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości jednorazową
opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w kwocie stanowiącej
iloczyn:
1) wartości częstotliwości o szerokości 1 MHz dla takiego samego obszaru

      i wykorzystywania częstotliwości, uzyskanej w wyniku przeprowadzenia
      ostatniego przetargu, aukcji albo konkursu na rezerwację częstotliwości z danego
      zakresu częstotliwości;
2) ilości MHz objętych rezerwacją częstotliwości na kolejny okres;
3) średniorocznych wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem
      udostępnianych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, za okres od
      roku, w którym przeprowadzono ostatni przetarg, aukcję albo konkurs na
      rezerwację częstotliwości, o których mowa w pkt 1, do roku poprzedzającego
      rok, w którym złożono wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości na
      kolejny okres.
      7. W przypadku dokonania rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, inny niż
okres, na który wydano rezerwację częstotliwości, o których mowa w ust. 6 pkt 1,
opłatę określa się proporcjonalnie do okresu, na jaki dokonywana jest ta rezerwacja
częstotliwości.
      8. Jeżeli w wyniku przetargu, aukcji albo konkursu dokonano więcej niż jednej
rezerwacji częstotliwości, wartość częstotliwości o szerokości 1 MHz, o której mowa
w ust. 6 pkt 1, zostaje uśredniona w stosunku do opłat jednorazowych za rezerwację
częstotliwości zadeklarowanych przez wyłonione podmioty.
      9. W przypadku złożenia wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości na
kolejny okres z zakresu, dla którego nie były wcześniej przeprowadzone przetarg,
aukcja albo konkurs albo zostały one przeprowadzone, ale nie zostały rozstrzygnięte,
kwotę opłaty ustala Prezes UKE na podstawie opinii powołanego przez siebie biegłego
lub biegłych w sprawie wartości rynkowej tych częstotliwości. Koszt opinii biegłego

lub biegłych ponosi podmiot, który złożył wniosek o dokonanie rezerwacji
częstotliwości na kolejny okres, w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia
wnioskodawcy przez Prezesa UKE o sporządzeniu opinii.

      10. Opłata, o której mowa w ust. 1, w poszczególnych służbach
radiokomunikacyjnych nie może być wyższa niż:
1) w służbie stałej satelitarnej za prawo do dysponowania częstotliwością przez

      jedną stację – trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce
      narodowej, wskazanego w ostatnim komunikacie Prezesa Głównego Urzędu
      Statystycznego, o którym mowa w art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia
      1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zwanego
      dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”;
2) w służbie satelitarnego badania Ziemi za prawo do dysponowania częstotliwością
      przez jedną stację – 70 % przeciętnego wynagrodzenia;
3) w służbie meteorologii satelitarnej za prawo do dysponowania częstotliwością
      przez jedną stację – 70 % przeciętnego wynagrodzenia;
4) w służbie radionawigacji satelitarnej za prawo do dysponowania częstotliwością
      przez jedną stację – 70 % przeciętnego wynagrodzenia;
5) w służbie operacji kosmicznych za prawo do dysponowania częstotliwością
      przez jedną stację – 70 % przeciętnego wynagrodzenia;
6) w służbie badań kosmosu za prawo do dysponowania częstotliwością przez jedną
      stację – 70 % przeciętnego wynagrodzenia;
7) w służbie radiodyfuzji satelitarnej za prawo do dysponowania częstotliwością
      przez jedną stację – siedmiokrotność przeciętnego wynagrodzenia;
8) w służbie ruchomej satelitarnej za prawo do dysponowania częstotliwością przez
      jedną stację – jedenastokrotność przeciętnego wynagrodzenia;
9) w służbie ruchomej satelitarnej za prawo do dysponowania częstotliwościami
      o łącznej szerokości 1 MHz wykorzystywanymi przez uzupełniające elementy
      naziemne systemów satelitarnej komunikacji ruchomej na obszarze jednej gminy
      lub mniejszym – 500 zł;
10) w służbie radiolokalizacyjnej za prawo do dysponowania częstotliwością przez
      jedną stację radarową – 1000 zł;
11) w służbie lotniczej za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej
      szerokości 1 kHz przez jeden system lotniskowy – 100 zł;
12) w służbie morskiej i żeglugi śródlądowej:

      a) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz
            przez jedną stację nadbrzeżną w relacji łączności brzeg–statek – 125 zł,

      b) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz
            przez każdą stację lądową przewoźną lub przenośną w relacji łączności
            brzeg–statek – 100 zł;

13) w służbie radiodyfuzji naziemnej:
      a) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz na
            obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie poniżej 300 kHz –
            0,63 zł,
      b) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz na
            obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie od 300 kHz do 3000 kHz
            – 138 zł,
      c) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz na
            obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 3 MHz do
            30 MHz – 500 zł,
      d) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz na
            obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 30 MHz do
            174 MHz:
            – w przypadku gminy wiejskiej – 2,25 zł,
            – w przypadku gminy miejsko-wiejskiej – 2,25 zł,
            – w przypadku gminy miejskiej, z wyłączeniem miast na prawach
                 powiatu – 6,50 zł,
            – w przypadku miasta na prawach powiatu – 25 zł,
      e) za prawo do dysponowania jednym kanałem telewizyjnym przez jedną
            stację telewizyjną analogową w zakresie powyżej 174 MHz –
            czternastokrotność przeciętnego wynagrodzenia,
      f) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz,
            wykorzystywanymi przez system cyfrowy na obszarze jednej gminy lub
            mniejszym, w zakresie powyżej 174 MHz do 862 MHz:
            – w przypadku gminy wiejskiej – 345 zł,
            – w przypadku gminy miejsko-wiejskiej – 345 zł,
            – w przypadku gminy miejskiej, z wyłączeniem miast na prawach
                 powiatu – 15 % przeciętnego wynagrodzenia,
            – w przypadku miasta na prawach powiatu – 70 % przeciętnego
                 wynagrodzenia,

      g) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz,
            wykorzystywanymi przez system cyfrowy na obszarze jednej gminy lub
            mniejszym, w zakresie powyżej 862 MHz – 600 zł;

14) w służbie stałej:
      a) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz na
            obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie do 470 MHz – 100 zł,
      b) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz na
            obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 470 MHz do
            3400 MHz – 10 zł,
      c) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz
            na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 3400 MHz –
            500 zł,
      d) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz,
            w zakresie częstotliwości poniżej 30 MHz – 30 % przeciętnego
            wynagrodzenia,
      e) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz,
            w jednym przęśle linii radiowej, w zakresie od 30 MHz do 1 GHz – 5,00 zł,
      f) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz,
            w jednym przęśle linii radiowej, w zakresie powyżej 1 GHz do 11,7 GHz –
            70 % przeciętnego wynagrodzenia,
      g) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz,
            w jednym przęśle linii radiowej, w zakresie powyżej 11,7 GHz – 30 %
            przeciętnego wynagrodzenia;

15) w służbie ruchomej lądowej:
      a) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz na
            obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie do 470 MHz
            wykorzystywanymi przez urządzenia radiowe wykorzystujące kanały
            radiowe o szerokości poniżej 200 kHz – 125 zł,
      b) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz
            na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie do 470 MHz,
            wykorzystywanymi przez urządzenia radiowe wykorzystujące kanały
            radiowe o szerokości 200 kHz i większej – 400 zł,
      c) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 kHz na
            obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 470 MHz do

            3400 MHz wykorzystywanymi przez urządzenia radiowe wykorzystujące
            kanały radiowe o szerokości poniżej 200 kHz – 12,50 zł,
      d) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz
            na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 470 MHz do
            3400 MHz, wykorzystywanymi przez urządzenia radiowe wykorzystujące
            kanały radiowe o szerokości 200 kHz i większej – 400 zł,
      e) za prawo do dysponowania częstotliwościami o łącznej szerokości 1 MHz
            na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 3400 MHz –
            500 zł;
16) w służbach wymienionych w pkt 1–15 za prawo do dysponowania
      częstotliwością przez jedną stację radiową na obszarze morza terytorialnego lub
      w wyłącznej strefie ekonomicznej – pięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia.
      11. Limity opłat, o których mowa w ust. 10, obniża się do 50 % w przypadku
wykorzystywania częstotliwości wyłącznie do:
1) świadczenia doraźnej pomocy przy ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego przez
      jednostki ochrony zdrowia oraz jednostki ratownictwa górskiego, wodnego
      i górniczego;
2) prowadzenia akcji przez jednostki organizacyjne, których statutowym
      obowiązkiem jest planowanie, prowadzenie i uczestnictwo w akcjach
      zapobiegania i łagodzenia skutków klęsk żywiołowych i katastrof;
3) systemów radiokomunikacji wykorzystywanych w służbie morskiej i w żegludze
      śródlądowej przez administrację morską i administrację śródlądową oraz Morską
      Służbę Poszukiwania i Ratownictwa w zakresie bezpieczeństwa żeglugi
      i ochrony brzegów;
4) wykonywania zadań z zakresu łączności kolejowej w ramach Europejskiego
      Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym (ERTMS);
5) rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub
      telewizyjnych niezawierających przekazów handlowych;
6) wykonywania zadań, o których mowa w art. 67 ust. 1, przez podmioty, o których
      mowa w art. 67 ust. 2.
      12. Nie pobiera się opłat za prawo do dysponowania częstotliwością:
1) w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej:
      a) w morskim paśmie VHF:
            – w kanale 16 (156,800 MHz),
            – w kanale 70 (156,525 MHz),

      b) w morskim paśmie MF: 2174,5 kHz, 2182 kHz, 2187,5 kHz,
      c) w zakresie 406,0–406,1 MHz,
      d) przez jednostki pływające w relacji łączności statek–statek i statek–brzeg;
2) wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej
      i radiolokacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej;
3) w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej:
      a) za częstotliwości używane w niebezpieczeństwie i dla zapewnienia

            bezpieczeństwa: 121,5 MHz, 123,1 MHz, 243 MHz,
      b) przez statki powietrzne, w relacji łączności statek powietrzny–Ziemia

            i statek powietrzny–statek powietrzny;
4) wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej

      i radiolokacyjnej lotniczej;
5) w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej w zakresach częstotliwości

      przydzielonych w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla służby
      amatorskiej;
6) wykorzystywaną na podstawie decyzji, o której mowa w art. 153 ust. 1,
      wyłącznie w celu przeprowadzenia badań, testów lub eksperymentów
      związanych z wprowadzaniem nowych technologii.
      13. Użytkownicy rządowi, o których mowa w art. 2 pkt 87 lit. a, b, d, e, g oraz h,
wnoszą opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Opłata za prawo do
dysponowania częstotliwością przez jednostki sił zbrojnych państw obcych,
przebywające czasowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, zawarta jest w opłacie
ryczałtowej za prawo do dysponowania częstotliwością, wnoszonej przez Ministra
Obrony Narodowej.
      14. Obowiązek uiszczania opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością
ustaje w dniu, w którym złożono wniosek o rezygnację z rezerwacji częstotliwości lub
pozwolenia.
      15. W przypadku gdy we wniosku, o którym mowa w ust. 14, określono termin
rezygnacji z rezerwacji częstotliwości lub pozwolenia, obowiązek uiszczania opłaty
za prawo do dysponowania częstotliwością ustaje w dniu, w którym przypada ten
termin.
      16. W przypadku cofnięcia rezerwacji częstotliwości, pozwolenia lub decyzji,
o której mowa w art. 152 ust. 1 lub art. 153 ust. 1, uiszczona opłata nie podlega
zwrotowi. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rezerwacji

częstotliwości lub pozwolenia lub decyzji, o której mowa w art. 152 ust. 1 lub
art. 153 ust. 1, opłaty pobrane za dysponowanie częstotliwością nie podlegają
zwrotowi, jeżeli częstotliwości były wykorzystywane.

      17. Opłatę, o której mowa w ust. 1, uiszcza się w ratach kwartalnych
w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej.

      18. Opłatę, o której mowa w ust. 13, uiszcza się w ratach kwartalnych
w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej. Podmiot może uiszczać opłatę jednorazowo
za cały rok albo w ratach półrocznych w wysokości równej 1/2 opłaty rocznej.

      19. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których
mowa w ust. 1, terminy i sposób ich uiszczania, mając na uwadze:
1) warunki wykorzystywania częstotliwości oraz koszty prowadzenia gospodarki

      częstotliwościami;
2) potrzebę zagwarantowania optymalnego i efektywnego wykorzystania zasobów

      częstotliwości;
3) konieczność stymulowania rozwoju konkurencji na rynku;
4) potrzebę zapobiegania wykluczeniu informacyjnemu, w szczególności na

      obszarach wiejskich;
5) specyfikę przeznaczenia i wykorzystywania częstotliwości;
6) korzyści społeczne związane z wykorzystaniem danego zasobu częstotliwości.

      20. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, terminy
i sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 13, z uwzględnieniem specyfiki
wykorzystywania częstotliwości przez użytkowników rządowych, o których mowa
w art. 2 pkt 87 lit. a, b, d, e, g oraz h, użytkujących częstotliwości przeznaczone do
użytkowania rządowego lub cywilno-rządowego.

      21. Podmiot wnioskujący o pozwolenie radiowe, o którym mowa
w art. 138 ust. 1, wydawane w związku z wykonywaniem działalności polegającej na
świadczeniu usług komunikacji elektronicznej, dostarczaniu sieci
telekomunikacyjnych lub powiązanych zasobów, uiszcza wraz z wnioskiem
jednorazową opłatę za prawo używania urządzenia radiowego lub urządzeń radiowych
objętych tym pozwoleniem w wysokości 50 % przeciętnego wynagrodzenia
w gospodarce narodowej, wskazanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego, o którym mowa w art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonym
w poprzednim roku kalendarzowym. Jeżeli pozwolenie radiowe, o którym mowa
w art. 138 ust. 1, nie zostało wydane, opłata podlega zwrotowi. W przypadku

dokonania rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w drodze postępowania,
o którym mowa w art. 93 ust. 1, opłata jest uiszczana za każde pozwolenie, o którym
mowa w wykazie pozwoleń, o którym mowa w art. 142 ust. 6.

      22. Prezes UKE corocznie, w terminie do dnia 31 marca, ogłasza, na stronie
podmiotowej BIP UKE, informację o wysokości opłaty, o której mowa w ust. 21,
w kolejnym roku kalendarzowym.

      Art. 25. 1. Podmiot, który uzyskał w drodze decyzji prawo do wykorzystywania
zasobów numeracji, uiszcza roczne opłaty za prawo do wykorzystywania zasobów
numeracji.

      2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, obejmują pełny rok kalendarzowy. Jeżeli
w danym roku kalendarzowym podmiot posiada prawo do wykorzystywania zasobów
numeracji przez okres krótszy od roku kalendarzowego, uiszcza on opłatę
w wysokości odpowiadającej 1/12 rocznej opłaty za każdy rozpoczęty miesiąc
kalendarzowy, w którym podmiotowi to prawo przysługiwało.

      3. W przypadku cofnięcia przydziału numeracji lub zmiany jego zakresu
z przyczyn określonych w art. 161 ust. 1 pkt 2–4 i ust. 2 podmiot uiszcza opłaty,
o których mowa w ust. 1, obejmujące pełny rok kalendarzowy.

      4. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza się jednorazowo za cały rok, za który
są należne, lub w ratach półrocznych w wysokości równej 1/2 tych opłat.

      5. Opłaty, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wyższe niż:
1) za numer abonencki – 0,44 zł;
2) za numer dla komunikacji maszyna-maszyna – 0,35 zł;
3) za wyróżnik AB sieci telekomunikacyjnej przyznany podmiotowi

      wykonującemu działalność telekomunikacyjną – dwudziestopięciokrotność
      przeciętnego wynagrodzenia;
4) za wyróżnik ruchomej sieci telekomunikacyjnej (PLMN) – czterystokrotność
      przeciętnego wynagrodzenia;
5) za wyróżnik dla komunikacji maszyna–maszyna – trzystukrotność przeciętnego
      wynagrodzenia;
6) za numer dostępu do sieci (NDS) – dziewięciokrotność przeciętnego
      wynagrodzenia;
7) za numer 118CDU – dziewięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia;
8) za numer dostępu do sieci teleinformatycznej (NDSI) – 550,00 zł;

9) za numer strefowy abonenckich usług specjalnych za każdą strefę numeracyjną,
      w której przysługuje prawo do wykorzystywania numeru – 30 % przeciętnego
      wynagrodzenia;

10) za krajowy numer dostępu do usług sieci inteligentnej – 30 zł;
11) za numer DNIC+PNIC w sieci transmisji danych z komutacją pakietów –

      pięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia;
12) za numer punktu sygnalizacyjnego – dwuipółkrotność przeciętnego

      wynagrodzenia;
13) za numer zamkniętej grupy użytkowników (CUG) za każde osiem numerów

      CUG – 55,00 zł;
14) za kod sieci ruchomej (MNC) – 20 % przeciętnego wynagrodzenia;
15) za kod sieci ATM – 20 % przeciętnego wynagrodzenia;
16) za numer rutingowy (NR) – 15 % przeciętnego wynagrodzenia.

      6. Za numery alarmowe, z którymi połączenia są bezpłatne dla abonentów, opłata
nie jest pobierana.

      7. Obowiązek uiszczania opłat, o których mowa w ust. 1, ustaje nie później niż
z upływem 30 dni od dnia złożenia wniosku o rezygnację z prawa do
wykorzystywania zasobów numeracji.

      8. Prezes UKE corocznie, w terminie do dnia 31 marca, informuje na stronie
podmiotowej BIP UKE o wysokości opłat, o których mowa w ust. 5, w kolejnym roku
kalendarzowym.

      9. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość, terminy i sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 1, mając na
uwadze kwoty określone w ust. 5 oraz warunki wykorzystania zasobów numeracji,
a także kierując się kosztami prowadzenia gospodarki zasobami numeracji oraz
potrzebą zagwarantowania optymalnego wykorzystania zasobów numeracji.

      Art. 26. 1. Opłaty, o których mowa w art. 23–25, są pobierane przez Urząd
Komunikacji Elektronicznej, zwany dalej „UKE”, i stanowią dochód budżetu państwa
lub przychód Funduszu Szerokopasmowego, o którym mowa w art. 16a ust. 1 ustawy
z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych,
zwanego dalej „Funduszem”.

      2. Prezes UKE przekazuje na rachunek Funduszu stanowiące przychód tego
Funduszu środki pobrane z tytułu opłat, o których mowa w art. 24 ust. 1
i art. 25 ust. 1, w wysokości określonej w art. 16a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja

2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w terminie 30 dni od
dnia ich pobrania. Środki pobrane z tytułu opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 21,
w wysokości określonej zgodnie z ust. 3 pkt 1, oraz środki, o których mowa w ust. 4,
Prezes UKE przekazuje na rachunek Funduszu w terminie 30 dni od dnia, w którym
decyzja, o której mowa w art. 138 ust. 2, stała się ostateczna.

      3. W przypadku pozwolenia radiowego, o którym mowa w art. 138 ust. 1,
dotyczącego stacji bazowej, opłata, o której mowa w art. 24 ust. 21, stanowi w:
1) 50 % przychód Funduszu;
2) 50 % dochód gminy, na której terenie położona jest stacja bazowa, której dotyczy

      pozwolenie.
      4. W przypadkach innych niż określone w ust. 3, opłata, o której mowa
w art. 24 ust. 21, stanowi przychód Funduszu.
      5. Prezes UKE przekazuje na rachunek gminy, o której mowa w ust. 3 pkt 2,
środki pochodzące z opłat, o których mowa w art. 24 ust. 21, w terminie 30 dni od
dnia w którym decyzja, o której mowa w art. 138 ust. 2, stała się ostateczna.
      6. W przypadku gdy pozwolenie radiowe dotyczy stacji bazowych położonych
na terenie więcej niż jednej gminy część opłaty, o której mowa w ust. 3 pkt 2, dzielona
jest pomiędzy te gminy proporcjonalnie, w zależności od liczby stacji bazowych
położonych na obszarze danej gminy.

      Art. 27. Do opłat, o których mowa w art. 23–25, stosuje się przepisy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków
o charakterze pieniężnym.

      Art. 28. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat, o których mowa
w art. 23–25, stosuje się odpowiednio przepisy działu III rozdziałów 5, 6, 7–9 oraz
13–15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r.
poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879). Uprawnienia organów podatkowych
określone w tych przepisach przysługują Prezesowi UKE.

      Art. 29. Podmiot, który złożył wniosek o rezerwację częstotliwości lub zasobów
orbitalnych wymagający poniesienia kosztów związanych z rejestracją
w Międzynarodowym Związku Telekomunikacyjnym (ITU) sieci wykorzystującej
częstotliwości lub zasoby orbitalne objęte wnioskiem ponosi koszty tej procedury
w terminie 6 miesięcy od dnia wystawienia faktury przez Międzynarodowy Związek
Telekomunikacyjny (ITU).

                                             Rozdział 4

                                            Konsultacje

                                             Oddział 1

                                 Postępowanie konsultacyjne

      Art. 30. 1. Prezes UKE przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawach:
1) decyzji wydawanej na podstawie art. 174 ust. 1,
2) nałożenia, uchylenia, zmiany lub utrzymania obowiązków, o których mowa

      w art. 177 ust. 1, art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180,
3) postanowień wydawanych na podstawie art. 181 ust. 1 i 4 oraz decyzji

      wydawanej na podstawie art. 181 ust. 3,
4) decyzji wydawanej na podstawie art. 182 ust. 1,
5) decyzji wydawanej na podstawie art. 188,
6) załatwianych w drodze decyzji, o której mowa w art. 192 ust. 1,
7) określenia rynku właściwego, o którym mowa w art. 200 ust. 1 pkt 1, a także

      jego analizy i wyznaczenia przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej
      o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorców komunikacji elektronicznej
      zajmujących kolektywną pozycję znaczącą, lub uchylenia decyzji w tej sprawie,
8) nałożenia, uchylenia, utrzymania lub zmiany obowiązków regulacyjnych
      w stosunku do przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji
      rynkowej lub nieposiadającego takiej pozycji,
9) decyzji wydawanych na podstawie art. 218 ust. 3 i 5,
10) decyzji wydawanej na podstawie art. 222 ust. 1,
11) decyzji wydawanej na podstawie art. 234,
12) decyzji wydawanej na podstawie art. 240,
13) decyzji wydawanej na podstawie art. 262 ust. 1,
14) innych wskazanych w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług
      i sieci telekomunikacyjnych
– przeprowadza postępowanie, w ramach którego umożliwia zainteresowanym
podmiotom wyrażenie w określonym terminie stanowiska do projektu rozstrzygnięcia,
zwane dalej „postępowaniem konsultacyjnym”.
      2. Postępowanie konsultacyjne jest prowadzone także w innych sprawach
wskazanych w ustawie.

      Art. 31. 1. Prezes UKE ogłasza rozpoczęcie postępowania konsultacyjnego,
udostępniając na stronie podmiotowej BIP UKE:

1) informacje określające przedmiot postępowania konsultacyjnego, sposób
      zgłaszania stanowisk do projektu rozstrzygnięcia oraz termin zgłaszania tych
      stanowisk nie krótszy niż 30 dni od dnia jego udostępnienia;

2) projekt rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem.
      2. Prezes UKE informuje o wszczęciu postępowania konsultacyjnego Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem UOKiK”.
W sprawach dotyczących rynków transmisji radiofonicznych i telewizyjnych Prezes
UKE informuje o wszczęciu postępowania konsultacyjnego również
Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, zwanego dalej
„Przewodniczącym KRRiT”.

      3. Wyniki postępowania konsultacyjnego udostępniane są na stronie
podmiotowej BIP UKE, przez udostępnienie tych stanowisk uczestników, które nie
stanowią tajemnic prawnie chronionych.

      Art. 32. 1. W wyjątkowych przypadkach, wymagających pilnego działania ze
względu na bezpośrednie i poważne zagrożenie konkurencyjności lub interesów
użytkowników, Prezes UKE może bez przeprowadzenia postępowania konsulta-
cyjnego wydać rozstrzygnięcie w sprawach, o których mowa w art. 30, na okres
nieprzekraczający 6 miesięcy.

      2. Wydanie kolejnego rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w ust. 1,
w tym również rozstrzygnięcia w treści odpowiadającej – z wyjątkiem okresu
obowiązywania – rozstrzygnięciu wydanemu w trybie określonym w ust. 1,
poprzedza się postępowaniem konsultacyjnym. Rozstrzygnięcie to wyłącza
stosowanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, przed upływem okresu jego
obowiązywania.

      Art. 33. 1. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE informacje
o toczących się postępowaniach konsultacyjnych wraz z dodatkowymi dokumentami
i tymi stanowiskami uczestników, które nie stanowią tajemnic prawnie chronionych.

      2. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE rozstrzygnięcie
wydane po przeprowadzeniu postępowania konsultacyjnego, z wyłączeniem części
stanowiących tajemnice prawnie chronione.

      Art. 34. Do spraw, o których mowa w art. 30, nie stosuje się przepisów art. 79a
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.
z 2024 r. poz. 572).

                                             Oddział 2

                                Postępowanie konsolidacyjne

      Art. 35. 1. Jeżeli rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 30 ust. 1, mogą mieć
wpływ na stosunki handlowe między państwami członkowskimi, Prezes UKE,
niezwłocznie po zakończeniu postępowania konsultacyjnego i rozpatrzeniu stanowisk
uczestników tego postępowania, rozpoczyna postępowanie konsolidacyjne,
przekazując Komisji Europejskiej, BEREC i organom regulacyjnym innych państw
członkowskich projekty rozstrzygnięć wraz z ich uzasadnieniem.

      2. Jednocześnie z przekazaniem Komisji Europejskiej projektów rozstrzygnięć,
o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE
dokumenty przekazane Komisji Europejskiej a następnie udostępnia otrzymane w tej
sprawie opinie i decyzje Komisji Europejskiej. Udostępnieniu nie podlegają
informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione.

      Art. 36. 1. Prezes UKE podejmuje rozstrzygnięcie, uwzględniając w możliwie
najszerszym zakresie, przedstawione w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu
rozstrzygnięcia, opinie Komisji Europejskiej, BEREC lub organu regulacyjnego
innego państwa członkowskiego. O podjęciu rozstrzygnięcia Prezes UKE zawiadamia
Komisję Europejską.

      2. Jeżeli w zakresie ustalenia znaczącej pozycji rynkowej oraz w zakresie
zdefiniowania rynku właściwego różnego od tych, które zdefiniowano w zaleceniu
Komisji Europejskiej w sprawie właściwych rynków produktów i usług w sektorze
komunikacji elektronicznej podlegających regulacji ex ante, Komisja Europejska
poinformuje Prezesa UKE o swojej opinii, w której stwierdzi, że proponowane
rozstrzygnięcie stanowi przeszkodę w funkcjonowaniu jednolitego rynku, lub
o swoich poważnych wątpliwościach co do zgodności tego środka z przepisami prawa
Unii Europejskiej, Prezes UKE zawiesza postępowanie na okres 2 miesięcy.
W przypadku gdy w tym okresie Komisja Europejska wyda decyzję, w której wezwie
do wycofania w całości lub w części projektu rozstrzygnięcia, Prezes UKE
uwzględnia stanowisko Komisji Europejskiej i dokonuje zmiany projektu
rozstrzygnięcia lub umarza postępowanie w terminie 6 miesięcy od dnia wydania
decyzji przez Komisję Europejską.

      3. W przypadku zmiany projektu rozstrzygnięcia przez Prezesa UKE
dokonanego zgodnie z ust. 2, stosuje się przepisy art. 30–38. Nie stanowi zmiany
projektu rozstrzygnięcia zmiana uzasadnienia tego projektu.

      4. Prezes UKE przekazuje Komisji Europejskiej i BEREC informacje
o wszystkich przyjętych ostatecznie rozstrzygnięciach, o których mowa w art. 35.

      5. Prezes UKE może wycofać projektowane rozstrzygnięcie na każdym etapie
postępowania konsolidacyjnego.

      Art. 37. 1. Jeżeli w odniesieniu do rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 35,
w zakresie nałożenia, zmiany lub uchylenia obowiązku dostępowego symetrycznego
nałożonego na podstawie art. 177 ust. 1, art. 178 ust. 1 oraz art. 179, obowiązku
regulacyjnego nałożonego na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej na podstawie
art. 211, art. 212, art. 214–216, art. 217 ust. 1, art. 220 ust. 2, art. 221 lub
art. 236 ust. 2, Komisja Europejska w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 1,
zawiadomi Prezesa UKE oraz BEREC o powodach uznania, że projekt rozstrzygnięcia
stanowiłby przeszkodę do tworzenia jednolitego rynku lub że istnieją poważne
wątpliwości co do zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem Unii Europejskiej –
rozstrzygnięcie to nie może zostać przyjęte przez 3 miesiące od dnia otrzymania
zawiadomienia przez Prezesa UKE.

      2. Prezes UKE w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia,
o którym mowa w ust. 1, przy współpracy z Komisją Europejską oraz z BEREC
przygotowuje projekt rozstrzygnięcia spełniający cele, o których mowa w art. 412
ust. 2, biorąc jednocześnie pod uwagę opinie uczestników rynku i konieczność
zapewnienia rozwoju spójnej praktyki regulacyjnej.

      3. Jeżeli BEREC podziela stanowisko Komisji Europejskiej wyrażone
w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE współpracuje z BEREC
w celu określenia najwłaściwszego i najskuteczniejszego rozstrzygnięcia.

      4. Prezes UKE przed upływem 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia,
o którym mowa w ust. 1, może:
1) zmienić projektowane rozstrzygnięcie, uwzględniając w jak największym

      stopniu zawiadomienie Komisji Europejskiej, o którym mowa w ust. 1, oraz
      opinię BEREC;
2) wycofać projektowane rozstrzygnięcie;
3) podtrzymać swoje projektowane rozstrzygnięcie.
      5. W terminie miesiąca od dnia wydania przez Komisję Europejską zalecenia
zawierającego zobowiązanie do zmiany lub wycofania projektowanego
rozstrzygnięcia lub wycofania przez Komisję Europejską zastrzeżeń odnośnie do
projektowanego rozstrzygnięcia, w przypadku gdy BEREC nie podziela stanowiska
Komisji Europejskiej, nie wydał opinii lub jeżeli Prezes UKE zmienił lub utrzymał

projektowane rozstrzygnięcie zgodnie z ust. 4, Prezes UKE przesyła Komisji
Europejskiej i BEREC treść ostatecznie przyjętego rozstrzygnięcia. Termin, o którym
mowa w zdaniu pierwszym, może być wydłużony przez Prezesa UKE w przypadku
potrzeby przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego, o którym mowa w art. 30.

      6. W przypadku gdy Prezes UKE postanowi o podtrzymaniu projektowanego
rozstrzygnięcia, pomimo negatywnego stanowiska wyrażonego przez Komisję
Europejską w zaleceniu, o którym mowa w ust. 5, przedstawia Komisji Europejskiej
uzasadnienie.

      7. W terminie 6 miesięcy od dnia wydania przez Komisję Europejską decyzji
zobowiązującej do wycofania projektowanego rozstrzygnięcia, o którym mowa
w art. 177 ust. 1 i art. 248 ust. 1 lub 2, Prezes UKE uwzględnia stanowisko Komisji
Europejskiej i zmienia projekt rozstrzygnięcia oraz wszczyna postępowanie
konsultacyjne lub umarza postępowanie. Przepis art. 36 ust. 3 stosuje się
odpowiednio.

      8. Prezes UKE może wycofać projektowane rozstrzygnięcie na każdym etapie
postępowania.

      Art. 38. 1. Do spraw objętych postępowaniem konsolidacyjnym stosuje się
przepisy art. 32.

      2. Prezes UKE niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską, BEREC i organy
regulacyjne innych państw członkowskich o wydaniu rozstrzygnięcia, o którym mowa
w art. 32 ust. 1, przedstawiając uzasadnienie.

                                             Rozdział 5

     Zadania i obowiązki na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz
                          bezpieczeństwa i porządku publicznego

      Art. 39. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, w celu zapewnienia ciągłości
świadczenia usług telekomunikacyjnych lub dostarczania sieci telekomunikacyjnej,
jest obowiązany uwzględniać możliwość wystąpienia sytuacji szczególnego
zagrożenia.

      2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa
w przepisach wydanych na podstawie ust. 11 pkt 7, jest obowiązany posiadać aktualny
i uzgodniony oraz wprowadzony do stosowania plan działań w sytuacji szczególnego
zagrożenia, zwany dalej „planem”, obejmujący w szczególności:
1) współpracę z innymi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, w tym

      z zagranicznymi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi;

2) współpracę z podmiotami:
      a) wykonującymi zadania w zakresie ratownictwa oraz niesienia pomocy
            ludności,
      b) wykonującymi zadania na rzecz obronności, cyberbezpieczeństwa,
            bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego,
      c) właściwymi w sprawach zarządzania kryzysowego
      – wskazanymi przez organy określone w przepisach wydanych na podstawie
      ust. 10, zwane dalej „organami uzgadniającymi plan”;

3) środki techniczne i organizacyjne zapewniające poufność, integralność,
      dostępność i autentyczność przetwarzanych danych, a także poziom
      bezpieczeństwa adekwatny do poziomu zidentyfikowanego ryzyka,
      minimalizujące w szczególności wpływ, jaki na sieci telekomunikacyjne, usługi
      komunikacji elektronicznej lub podmioty korzystające z tych sieci lub usług
      może mieć wystąpienie sytuacji szczególnego zagrożenia z uwzględnieniem
      aktualnego stanu wiedzy technicznej oraz kosztów wprowadzenia tych środków;

4) utrzymanie ciągłości dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub
      świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;

5) odtwarzanie dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub
      przywrócenie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych,
      z uwzględnieniem pierwszeństwa dla podmiotów, o których mowa w pkt 2,
      będących abonentami tego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, w przypadku
      utraty ciągłości dostarczania tych sieci lub usług;

6) techniczne i organizacyjne przygotowanie do realizacji obowiązków, o których
      mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3;

7) sposób udostępniania urządzeń telekomunikacyjnych, o którym mowa
      w art. 41 ust. 1, przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych;

8) ewidencję i gromadzenie rezerw przeznaczonych na utrzymanie ciągłości
      świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych i ich
      odtworzenie w sytuacji szczególnego zagrożenia oraz współpracę z dostawcami
      sprzętu oraz usług serwisowych i naprawczych.
      3. Przedsiębiorcy telekomunikacyjni tworzący grupę kapitałową, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, mogą
sporządzić wspólny plan dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych wchodzących
w skład grupy kapitałowej, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie ust. 11 pkt 7.

      4. Przedsiębiorca telekomunikacyjny sporządza plan w terminie 12 miesięcy od
dnia powstania obowiązku jego sporządzenia.

      5. Przedsiębiorca telekomunikacyjny sporządza projekt planu na podstawie
danych, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 11 pkt 2,
udostępnionych przez organy uzgadniające plan, obejmujących w szczególności
kwestie bezpieczeństwa środowiskowego, a także potrzeby w zakresie świadczenia,
utrzymania i odtwarzania usług telekomunikacyjnych oraz dostępu
telekomunikacyjnego. Organy uzgadniające plan mogą wskazać inne organy
administracji rządowej właściwe do udostępnienia tych danych, w terminie 7 dni od
dnia otrzymania wystąpienia przedsiębiorcy o udostępnienie danych. Dane są
udostępniane w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia przedsiębiorcy
o udostępnienie danych.

      6. Przedsiębiorca telekomunikacyjny sporządzający plan dokonuje uzgodnienia
projektu planu z organami uzgadniającymi plan. Organy te uzgadniają projekt planu
i przesyłają potwierdzenie jego uzgodnienia w terminie 30 dni od dnia otrzymania
projektu planu albo odmawiają uzgodnienia projektu planu, wskazując jednocześnie
przyczynę braku uzgodnienia oraz wyznaczając termin jego uzupełnienia i ponownego
przesłania do uzgodnienia nie krótszy niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania do
uzupełnienia planu. Niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający plan w terminie
30 dni od dnia otrzymania projektu planu jest równoznaczne z uzgodnieniem projektu
planu.

      7. Przedsiębiorca telekomunikacyjny przekazuje Prezesowi UKE projekt planu
uzgodniony z innymi organami uzgadniającymi plan. Prezes UKE dokonuje
czynności, o których mowa w ust. 6, oraz dokonuje sprawdzenia kompletności planu,
a w przypadku stwierdzenia braku kompletności projektu planu określa zakres i termin
jego uzupełnienia nie krótszy niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania do uzupełnienia
planu.

      8. Plan zachowuje ważność przez 3 lata od dnia jego wprowadzenia do
stosowania przez przedsiębiorcę albo od dnia dokonania aktualizacji, o której mowa
w ust. 9 pkt 1. W przypadku przedstawienia aktualizacji planu, o której mowa w ust. 9
pkt 1, planu do uzgodnienia właściwemu organowi uzgadniającemu przed upływem
trzyletniego terminu, plan zachowuje ważność do momentu uzgodnienia aktualizacji
planu.

      9. Plan podlega aktualizacji:
1) okresowej, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 8;

2) niezwłocznie, w przypadku wystąpienia okoliczności wpływających na jego
      zawartość, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 11 pkt 4;

3) niezwłocznie, na wniosek organu uzgadniającego plan lub wskazany przez ten
      organ inny organ administracji rządowej, w przypadku zmiany danych
      określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 11 pkt 2.
      10. W przypadku wystąpienia sytuacji szczególnego zagrożenia lub po

uzyskaniu informacji o jej wystąpieniu od podmiotów, o których mowa w ust. 2 pkt 2,
przedsiębiorca telekomunikacyjny podejmuje niezwłocznie działania określone
w planie.

      11. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółową zawartość planu oraz tryb jego sporządzania,
2) zakres danych udostępnianych przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu przez

      organy uzgadniające plan lub przez organy administracji rządowej właściwe do
      ich udostępnienia,
3) tryb uzgadniania planu, jego uzupełnienia w przypadku braku kompletności oraz
      wprowadzenia do stosowania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego,
4) szczegółowe okoliczności aktualizacji planu oraz jej tryb,
5) organy uzgadniające plan oraz zakres tych uzgodnień,
6) sposób i zakres przekazywania planu organom uzgadniającym plan,
7) rodzaje działalności telekomunikacyjnej lub rodzaje przedsiębiorców
      telekomunikacyjnych niepodlegających obowiązkowi sporządzania planu
– mając na uwadze zakres i rodzaj wykonywanej działalności telekomunikacyjnej,
wielkość przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i jego znaczenie dla obronności,
cyberbezpieczeństwa, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku
publicznego, rodzaj podmiotu, którego dotyczy plan, a także potrzebę zapewnienia
prawidłowych, kompletnych i aktualnych informacji.

      Art. 40. 1. Prezes UKE w sytuacji szczególnego zagrożenia może, w drodze
decyzji, nałożyć na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązki dotyczące:
1) utrzymania ciągłości dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub

      świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;
2) odtwarzania dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub

      przywrócenia świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych,
      z uwzględnieniem pierwszeństwa dla:
      a) podmiotów wykonujących zadania w zakresie ratownictwa, niesienia

            pomocy ludności, a także zadania na rzecz obronności,

            cyberbezpieczeństwa, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa
            i porządku publicznego oraz podmiotów właściwych w sprawach
            zarządzania kryzysowego,
      b) podmiotów kluczowych, o których mowa w ustawie z dnia 5 lipca 2018 r.
            o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 1077
            i 1222),
      c) operatorów infrastruktury krytycznej, o których mowa w ustawie z dnia
            26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym
      – w przypadku utraty ciągłości dostarczania tych sieci lub świadczenia tych
      usług;
3) ograniczenia zakresu lub obszaru:
      a) eksploatacji publicznych sieci telekomunikacyjnych i urządzeń
            telekomunikacyjnych,
      b) świadczenia niektórych publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych,
      c) używania urządzeń radiowych
      – kierując się rozmiarem zagrożenia i potrzebą ograniczenia jego skutków,
      uwzględniając zasadę minimalizowania negatywnych skutków nałożonych
      obowiązków dla ciągłości lub ograniczenia świadczenia publicznie dostępnych
      usług telekomunikacyjnych i dla działalności gospodarczej przedsiębiorcy
      telekomunikacyjnego.
      2. Prezes UKE w przypadku ogłoszenia jednego ze stopni alarmowych CRP,
o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach
antyterrorystycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 92), może, w drodze decyzji, nałożyć na
przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 3,
kierując się wytycznymi, o których mowa w ust. 1.
      3. Prezes UKE w przypadku wystąpienia trwałych lub cyklicznych zakłóceń
urządzenia radiowego wykorzystywanego bezpośrednio na rzecz obronności,
bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego może, w drodze
decyzji, nałożyć na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązek, o którym mowa
w ust. 1 pkt 3 lit. c, kierując się wytycznymi, o których mowa w ust. 1.
      4. Prezes UKE, wydaje decyzje, o których mowa w ust. 1–3, z urzędu lub na
uzasadniony wniosek Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, Komendanta Głównego Policji, Komendanta Centralnego Biura
Śledczego Policji, Komendanta Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości,
komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta Głównego Straży Granicznej,

komendanta oddziału Straży Granicznej, Komendanta Głównego Żandarmerii
Wojskowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Służby
Kontrwywiadu Wojskowego, Komendanta Służby Ochrony Państwa, Komendanta
Głównego Państwowej Straży Pożarnej lub komendanta wojewódzkiego Państwowej
Straży Pożarnej. Prezes UKE może ogłosić przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu
decyzję ustnie, bez uzasadnienia, w całości lub części, jeżeli wymagają tego względy
bezpieczeństwa państwa. Decyzja ogłoszona ustnie doręczana jest temu
przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu na piśmie w terminie 14 dni od dnia jej
ogłoszenia.

      5. Prezes UKE może, w przypadku wprowadzenia stanu nadzwyczajnego,
podwyższenia stanu gotowości obronnej państwa, wydania postanowienia o dniu,
w którym rozpoczyna się czas wojny, wystąpienia przez właściwy organ z wnioskiem
o wprowadzenie stanu nadzwyczajnego lub podwyższenie stanu gotowości obronnej
państwa lub wydanie takiego postanowienia, oraz w sytuacjach określonych
w przepisach, o których mowa w art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r.
o zarządzaniu kryzysowym, w drodze decyzji, na uzasadniony wniosek organu,
o którym mowa w ust. 4, na czas określony nałożyć na podmiot niebędący
użytkownikiem rządowym, posiadający prawo do dysponowania częstotliwością,
obowiązek ograniczenia zakresu lub obszaru wykorzystania zasobów częstotliwości
radiowych, kierując się odpowiednio wytycznymi, o których mowa w ust. 1, oraz
minimalizacją skutków związanych z roszczeniem o odszkodowanie, o którym mowa
w ust. 9.

      6. Decyzję, o której mowa w ust. 5, Prezes UKE wydaje na czas określony, nie
dłuższy niż czas trwania sytuacji, o których mowa w ust. 5.

      7. W przypadku wprowadzenia ograniczenia, o którym mowa w ust. 5, podmiot
niebędący użytkownikiem rządowym, posiadający prawo do dysponowania
częstotliwością nie uiszcza opłaty za prawo dysponowania częstotliwością, o której
mowa w art. 24 ust. 1, za okres wprowadzenia ograniczenia.

      8. Prezes UKE może, na uzasadniony wniosek organu, o którym mowa w ust. 4,
zezwolić temu organowi na wykorzystywanie przez czas określony, nie dłuższy niż
czas, na który wydana została decyzja, o której mowa w ust. 5, zasobów częstotliwości
radiowych, o których mowa w ust. 5.

      9. Do roszczenia o odszkodowanie z tytułu strat poniesionych przez podmiot
niebędący użytkownikiem rządowym, posiadający prawo do dysponowania
częstotliwością wskutek wydania decyzji, o której mowa w ust. 5, stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 22 listopada 2002 r. o wyrównywaniu strat
majątkowych wynikających z ograniczenia w czasie stanu nadzwyczajnego wolności
i praw człowieka i obywatela (Dz. U. poz. 1955).

      10. Decyzjom, o których mowa w ust. 1–3 oraz 5, nadaje się rygor
natychmiastowej wykonalności.

      Art. 41. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny w sytuacji szczególnego
zagrożenia jest obowiązany do nieodpłatnego udostępniania urządzeń
telekomunikacyjnych niezbędnych do przeprowadzenia akcji ratowniczej innemu
przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu lub podmiotowi, o którym mowa
w art. 39 ust. 2 pkt 2, biorąc pod uwagę konieczność utrzymania ciągłości
wykonywania działalności telekomunikacyjnej przez tego przedsiębiorcę.

      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy urządzeń
telekomunikacyjnych:
1) przewidzianych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego sporządzającego

      plan do realizacji działań, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 4 i 5;
2) wykorzystanych dla zapewnienia telekomunikacji na potrzeby obronności,

      bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego.
      3. Podmioty niebędące przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi używające
radiowych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych stosowanych w służbach
radiokomunikacyjnych są obowiązane, w sytuacji szczególnego zagrożenia do
nieodpłatnego udostępniania urządzeń telekomunikacyjnych niezbędnych do
przeprowadzenia akcji ratowniczej podmiotom koordynującym działania ratownicze,
podmiotom właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego, służbom ustawowo
powołanym do niesienia pomocy, a także innym podmiotom realizującym zadania na
rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku
publicznego.
      4. Przepis ust. 3 stosuje się podczas przeprowadzania akcji ratowniczej o zasięgu
międzynarodowym, co najmniej w zakresie ustalonym w wiążących Rzeczpospolitą
Polską umowach międzynarodowych.
      5. Urządzenia telekomunikacyjne, o których mowa w ust. 1, oraz radiowe
urządzenia nadawcze lub nadawczo-odbiorcze, o których mowa w ust. 3, udostępnia
się na podstawie przedstawionego na piśmie żądania innego przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego, o którym mowa w ust. 1, podmiotu, o którym mowa
w art. 39 ust. 2 pkt 2, lub podmiotu, o którym mowa w ust. 3. W sprawach
niecierpiących zwłoki, w przypadku, o którym mowa w ust. 3, gdy wystąpienie

z żądaniem na piśmie nie jest możliwe, urządzenie to udostępnia się na podstawie
ustnego żądania przedstawiciela tego podmiotu.

      6. Zwrot urządzenia telekomunikacyjnego, o którym mowa w ust. 1, oraz
radiowego urządzenia nadawczego lub nadawczo-odbiorczego, o którym mowa
w ust. 3, następuje po ustaniu przyczyny udostępnienia, w terminie i miejscu okreś-
lonych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego lub podmiot niebędący
przedsiębiorcą telekomunikacyjnym odpowiednio z innym przedsiębiorcą
telekomunikacyjnym, o którym mowa w ust. 1, podmiotem, o którym mowa
w art. 39 ust. 2 pkt 2, lub podmiotem, o którym mowa w ust. 3. Z czynności zwrotu
sporządza się protokół.

      7. Jeżeli ze względu na utratę albo zniszczenie urządzenia telekomunikacyjnego,
o którym mowa w ust. 1, lub radiowego urządzenia nadawczego lub nadawczo-
-odbiorczego, o którym mowa w ust. 3, niemożliwy jest jego zwrot, inny
przedsiębiorca telekomunikacyjny, o którym mowa w ust. 1, podmiot, o którym mowa
w art. 39 ust. 2 pkt 2, lub podmiot, o którym mowa w ust. 3, niezwłocznie zawiadamia
o tym fakcie odpowiednio przedsiębiorcę telekomunikacyjnego lub podmiot
niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym i sporządza protokół utraty albo
zniszczenia urządzenia.

      8. Do roszczeń o odszkodowanie z tytułu:
1) utraty albo zniszczenia urządzenia telekomunikacyjnego udostępnionego

      podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, oraz radiowego urządzenia nadawczego
      lub nadawczo-odbiorczego udostępnionego podmiotom, o których mowa
      w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 22 listopada 2002 r.
      o wyrównywaniu strat majątkowych wynikających z ograniczenia w czasie stanu
      nadzwyczajnego wolności i praw człowieka i obywatela;
2) utraty albo zniszczenia urządzenia telekomunikacyjnego udostępnionego innemu
      przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się
      przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.
      poz. 1061).
      9. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób
nieodpłatnego udostępniania urządzeń telekomunikacyjnych, o których mowa
w ust. 1, oraz radiowych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, o których
mowa w ust. 3, odpowiednio przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz
podmioty niebędące przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, a także szczegółowy
tryb i sposób ich zwrotu, mając na uwadze konieczność zachowania zasady

minimalizowania negatywnych skutków udostępniania tych urządzeń oraz brak
możliwości ich zwrotu ze względu na utratę lub zniszczenie.

      Art. 42. (uchylony)

      Art. 43. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, z wyjątkiem przypadków,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2, jest
obowiązany do:
1) zapewnienia warunków technicznych i organizacyjnych dostępu i utrwalania,

      zwanych dalej „warunkami dostępu i utrwalania”, umożliwiających jednoczesne
      i wzajemnie niezależne:
      a) uzyskiwanie przez Policję, Biuro Nadzoru Wewnętrznego, Straż Graniczną,

            Służbę Ochrony Państwa, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbę
            Kontrwywiadu Wojskowego, Żandarmerię Wojskową, Centralne Biuro
            Antykorupcyjne i Krajową Administrację Skarbową, zwane dalej „upraw-
            nionymi podmiotami”, w sposób określony w ust. 8, dostępu do informacji
            przesyłanych lub powstałych w ramach świadczonej publicznie dostępnej
            usługi telekomunikacyjnej:
            – komunikatów elektronicznych przesyłanych w ramach świadczonej

                 publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej, nadawanych lub
                 odbieranych przez użytkownika końcowego lub telekomunikacyjne
                 urządzenie końcowe,
            – danych abonentów związanych z komunikatami elektronicznymi
                 przesyłanymi w ramach świadczonej publicznie dostępnej usługi
                 telekomunikacyjnej, obejmujących:
                 – – dane, o których mowa w art. 296 ust. 1,
                 – – przydzielony numer, o ile został przydzielony, a w przypadku

                      przyłączenia do stacjonarnej sieci telekomunikacyjnej także adres
                      zakończenia sieci,
                 – – adres korespondencyjny oraz adres wskazany na potrzeby
                      komunikacji elektronicznej, o ile zostały przez abonenta podane,
            – danych, o których mowa w art. 386 ust. 1 pkt 1 i 3–5, związanych
                 z komunikatami elektronicznymi przesyłanymi w ramach świadczonej
                 publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej,
            – danych lokalizacyjnych, o których mowa w art. 386 ust. 1 pkt 3,
                 powstających lub transmitowanych w publicznej sieci

                 telekomunikacyjnej innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego
                 w ramach roamingu krajowego, powstałych w związku ze świadczoną
                 publicznie dostępną usługą telekomunikacyjną,
            – danych o lokalizacji, o których mowa w art. 386 ust. 1 pkt 4, w sposób
                 zapewniający aktualną lokalizację urządzenia na terytorium
                 Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na technologię świadczonej
                 usługi, powstałych w związku ze świadczoną publicznie dostępną
                 usługą telekomunikacyjną, niezwłocznie po otrzymaniu żądania
                 uprawnionych podmiotów, przez okres wskazany w żądaniu
                 następujący nie wcześniej niż po otrzymaniu żądania przez
                 przedsiębiorcę telekomunikacyjnego,
      b) uzyskiwanie przez uprawnione podmioty danych, o których mowa
            w art. 389 i art. 390 ust. 2, związanych ze świadczoną publicznie dostępną
            usługą telekomunikacyjną, wraz z towarzyszącymi jej powiązanymi
            usługami,
      c) utrwalanie przez uprawnione podmioty komunikatów elektronicznych
            i danych, o których mowa w lit. a i b;
2) zapewnienia warunków technicznych do utrwalania i udostępniania, na własny
      koszt, na rzecz sądu i prokuratora, przez podmiot wskazany w postanowieniu
      sądu lub prokuratora, komunikatów elektronicznych i danych, o których mowa
      w pkt 1 lit. a i b.
      2. Obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1, nie podlegają przedsiębiorcy
telekomunikacyjni, którzy w ramach świadczonej publicznie dostępnej usługi
telekomunikacyjnej nie przesyłają komunikatów elektronicznych lub danych,
o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie oraz art. 386 ust. 1 pkt 1 i 3–5,
związanych z tymi komunikatami.
      3. Przedsiębiorca telekomunikacyjny zapewnia, na własny koszt, warunki
dostępu i utrwalania w zakresie wszystkich świadczonych publicznie dostępnych
usług telekomunikacyjnych, począwszy od dnia rozpoczęcia działalności
telekomunikacyjnej, a w przypadku rozpoczęcia świadczenia nowej publicznie
dostępnej usługi telekomunikacyjnej – od dnia jej uruchomienia.
      4. Uprawniony podmiot wspólnie z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym,
w terminie 24 godzin od momentu zgłoszenia przez uprawniony podmiot
zapotrzebowania na piśmie w postaci papierowej albo elektronicznej,
z uwzględnieniem możliwości technicznych i finansowych przedsiębiorcy

telekomunikacyjnego oraz wymogów określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 46 ust. 1, określają sposób realizacji przez przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego warunków dostępu i utrwalania, o których mowa
w ust. 1 pkt 1 lit. a i b.

      5. Warunki dostępu i utrwalania mogą być zapewniane za pomocą interfejsów
zlokalizowanych w miejscach obejmowanych przez sieć przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego, na zasadach określonych i uzgodnionych w umowach
zawartych przez uprawnione podmioty z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym.

      6. Umowa, o której mowa w ust. 5, określa co najmniej współudział stron
w kosztach zastosowania interfejsów oraz procedurę współpracy w przypadku awarii
powodującej brak możliwości zapewnienia warunków dostępu i utrwalania za pomocą
interfejsu, o którym mowa w ust. 5.

      7. W przypadku braku uzgodnień w zakresie lokalizacji interfejsu uprawnione
podmioty wskazują miejsce lokalizacji pozostające w obrębie publicznej sieci
telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, umożliwiające techniczną
realizację interfejsu, niezbędną ochronę tego miejsca wynikającą z przepisów
odrębnych oraz minimalizację nakładów ponoszonych przez przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego i uprawnione podmioty.

      8. Zapewnienie warunków dostępu i utrwalania umożliwia uprawnionym
podmiotom dostęp do komunikatów elektronicznych powstałych w związku ze
świadczoną publicznie dostępną usługą telekomunikacyjną i do danych bez udziału
pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

      9. Za zgodą uprawnionego podmiotu warunki dostępu i utrwalania mogą być
zapewnione przy niezbędnym współudziale upoważnionych pracowników
przedsiębiorcy telekomunikacyjnego gwarantujących prawidłową realizację czyn-
ności w zakresie określonym przez uprawniony podmiot.

      10. Przedsiębiorca telekomunikacyjny będący mikroprzedsiębiorcą albo małym
przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców
(Dz. U. z 2024 r. poz. 236 i 1222) realizuje obowiązek zapewnienia warunków
dostępu i utrwalania proporcjonalnie do skali prowadzonej działalności, osiąganych
przychodów oraz możliwości technicznych, w szczególności z możliwością
wykorzystania urządzeń uprawnionego podmiotu lub w sposób, o którym mowa
w art. 50 ust. 1.

      Art. 44. 1. Prezes UKE, na wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego
uzasadniony obiektywnymi i niezależnymi od tego przedsiębiorcy technicznymi lub

organizacyjnymi przyczynami uniemożliwiającymi dalsze wykonywanie obowiązku
zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, po uzyskaniu opinii uprawnionych
podmiotów, może w całości lub w części, w drodze decyzji, zawiesić ten obowiązek
na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.

      2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie nie dłuższym niż
14 dni od dnia wystąpienia przyczyny uniemożliwiającej dalsze wykonywanie
obowiązku zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o której mowa w ust. 1. Do
wniosku dołącza się harmonogram osiągnięcia przez przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego pełnej zdolności do wykonywania obowiązku.

      3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego
rozpoczynającego działalność telekomunikacyjną lub rozpoczynającego świadczenie
nowej publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej.

      4. Złożenie wniosku lub zawieszenie obowiązku zapewnienia warunków dostępu
i utrwalania nie zwalnia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z obowiązku
zapewnienia warunków dostępu i utrwalania w zakresie posiadanych możliwości
technicznych, organizacyjnych i finansowych.

      Art. 45. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany, na własny koszt,
do:
1) przygotowania technicznych i organizacyjnych warunków udostępniania

      przetwarzanych przez siebie danych, o których mowa
      w art. 43 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie, art. 386 ust. 1 pkt 1 i 3–5 oraz art. 389
      i art. 390 ust. 2,
2) udostępniania uprawnionym podmiotom, a także sądowi i prokuratorowi,
      przetwarzanych przez siebie danych, o których mowa
      w art. 43 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie, art. 386 ust. 1 pkt 1 i 3–5 oraz art. 389
      i art. 390 ust. 2
– związanych ze świadczoną publicznie dostępną usługą telekomunikacyjną wraz
z towarzyszącymi jej powiązanymi usługami, na zasadach i przy zachowaniu procedur
określonych w przepisach odrębnych.
      2. Udostępnianie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego danych o lokalizacji
urządzenia końcowego, o których mowa w art. 386 ust. 1 pkt 4, odbywa się w sposób
zapewniający aktualną lokalizację urządzenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, bez względu na technologię świadczonej usługi, niezwłocznie po otrzymaniu
żądania uprawnionych podmiotów, przez okres wskazany w żądaniu następujący nie
wcześniej niż po otrzymaniu żądania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego.

      3. W przypadku telekomunikacyjnego urządzenia końcowego znajdującego się
poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, udostępnianie danych, o których mowa
w art. 386 ust. 1 pkt 4, polega na przekazaniu przez przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego wszelkich danych otrzymywanych od podmiotu zagranicznego,
w szczególności bieżącego identyfikatora kraju oraz bieżącego identyfikatora sieci.

      4. Do udostępniania danych o lokalizacji urządzenia końcowego, o których
mowa w art. 386 ust. 1 pkt 4, z wyjątkiem ust. 3, jest obowiązany przedsiębiorca
telekomunikacyjny, z którym użytkownik końcowy zawarł umowę o świadczenie
publicznie dostępnych usług komunikacji elektronicznej, w tym o świadczenie usług
przedpłaconych.

      5. W przypadku użytkowników końcowych, którzy zawarli umowę
o świadczenie publicznie dostępnych usług komunikacji elektronicznej
z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym nieświadczącym usług na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, a korzystają z usługi roamingu świadczonego na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dane o lokalizacji urządzeń końcowych,
o których mowa w art. 386 ust. 1 pkt 4, udostępnia przedsiębiorca telekomunikacyjny,
z którego sieci korzysta to urządzenie.

      Art. 46. 1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) wymagania i sposoby zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o których

      mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1, oraz przygotowania technicznych i organizacyjnych
      warunków udostępniania danych, o których mowa w art. 45 ust. 1, oraz ich
      udostępniania, z wyłączeniem spraw uregulowanych przepisami wydanymi na
      podstawie art. 242 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania
      karnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 37 i 1222) kierując się zakresem i rodzajem
      świadczonych publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych lub wielkością
      publicznej sieci telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego oraz
      osiągnięciem celu przy jak najniższych nakładach finansowych przedsiębiorcy
      telekomunikacyjnego i uprawnionych podmiotów;
2) szczegółowe rodzaje przedsiębiorców telekomunikacyjnych niepodlegających
      obowiązkowi zapewnienia warunków dostępu i utrwalania, o których mowa
      w art. 43 ust. 1 pkt 1, lub przygotowania technicznych i organizacyjnych
      warunków udostępniania danych, o których mowa w art. 45 ust. 1, oraz ich
      udostępniania, kierując się rodzajem świadczonych publicznie dostępnych usług
      telekomunikacyjnych.

      2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania techniczne
i eksploatacyjne dla interfejsów, o których mowa w art. 43 ust. 5, umożliwiających
zapewnienie warunków dostępu i utrwalania oraz przygotowanie technicznych
i organizacyjnych warunków udostępniania danych, o których mowa w art. 45 ust. 1,
oraz ich udostępniania, kierując się osiągnięciem celu przy jak najniższych nakładach
finansowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych i uprawnionych podmiotów.

      Art. 47. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, z wyłączeniem podmiotów,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ust. 2, jest obowiązany
na własny koszt:
1) zatrzymywać i przechowywać dane, o których mowa w art. 49 ust. 1,

      generowane w publicznej sieci telekomunikacyjnej lub przez niego
      przetwarzane, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez okres 12 miesięcy,
      licząc od dnia połączenia lub nieudanej próby połączenia, a z dniem upływu tego
      okresu dane te niszczyć, z wyjątkiem tych, które zostały zabezpieczone, zgodnie
      z przepisami odrębnymi;
2) udostępniać dane, o których mowa w pkt 1, uprawnionym podmiotom, a także
      sądowi i prokuratorowi, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach
      wydanych na podstawie art. 49 ust. 3, oraz na zasadach i w trybie określonych
      w przepisach odrębnych;
3) chronić dane, o których mowa w pkt 1, przed przypadkowym lub bezprawnym
      zniszczeniem, utratą lub zmianą, nieuprawnionym lub bezprawnym
      przechowywaniem, przetwarzaniem, dostępem lub ujawnieniem, zgodnie
      z przepisami ust. 5, art. 386–405 oraz podejmując środki techniczne
      i organizacyjne, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 3.
      2. Obowiązkom, o których mowa w ust. 1, podlegają dane dotyczące połączeń
zrealizowanych i nieudanych prób połączeń, o których mowa w art. 386 ust. 1 pkt 5.
      3. Obowiązki, o których mowa w ust. 1, realizowane są w sposób, który nie
powoduje ujawniania komunikatu elektronicznego.
      4. Udostępnianie danych, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może nastąpić za
pomocą środków komunikacji elektronicznej, chyba że odrębne przepisy stanowią
inaczej.
      5. W celu ochrony danych, o której mowa w ust. 1 pkt 3, przedsiębiorca
telekomunikacyjny stosuje właściwe środki techniczne i organizacyjne oraz zapewnia
dostęp do tych danych jedynie upoważnionym pracownikom.

      Art. 48. 1. W przypadku zaprzestania działalności telekomunikacyjnej przez
przedsiębiorcę telekomunikacyjnego przekazuje on dane, o których mowa
w art. 47 ust. 1 pkt 1, zatrzymane i przechowywane przez tego przedsiębiorcę,
przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu przejmującemu użytkowników tego
przedsiębiorcy. Przedsiębiorca przejmujący użytkowników jest obowiązany przyjąć te
dane do dalszego przechowywania, udostępniania oraz ochrony, z uwzględnieniem
ust. 2 pkt 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny o przyjęciu tych danych informuje
Prezesa UKE.

      2. W przypadku:
1) zaprzestania działalności telekomunikacyjnej przez przedsiębiorcę

      telekomunikacyjnego i nieprzejęcia danych, o których mowa
      w art. 47 ust. 1 pkt 1, przez żadnego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego,
2) ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy telekomunikacyjnego
– przedsiębiorca ten jest obowiązany do przekazania tych danych, do dalszego
przechowywania, udostępniania oraz ochrony Prezesowi UKE, wraz z uzasadnieniem.
      3. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, o którym mowa w ust. 2, przekazuje dane,
o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1, Prezesowi UKE w terminie do 90 dni od dnia
zaprzestania działalności telekomunikacyjnej albo ogłoszenia upadłości, na
informatycznym nośniku danych w postaci zapisu w formacie tekstowym lub innym
formacie umożliwiającym ich odczyt za pomocą powszechnie dostępnych urządzeń
informatycznych i oprogramowania.
      4. Prezes UKE przechowuje dane, przekazane zgodnie z ust. 3, przez okres
12 miesięcy od dnia zatrzymania danych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego
oraz może je udostępniać w tym okresie podmiotom, o których mowa w art. 47
ust. 1 pkt 2. Po upływie tego okresu Prezes UKE niezwłocznie niszczy te dane.
      5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb
przekazywania Prezesowi UKE danych w przypadku, o którym mowa w ust. 2, oraz
szczegółowy tryb udostępniania przez Prezesa UKE tych danych podmiotom,
o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2, w celu zapewnienia realizacji przez te podmioty
ich ustawowych zadań oraz mając na uwadze konieczność zapewnienia dostępu tym
podmiotom do danych, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1.

      Art. 49. 1. Obowiązkiem, o którym mowa w art. 47 ust. 1, objęte są dane
dotyczące publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych niezbędne do:
1) jednoznacznego zidentyfikowania zakończenia sieci, telekomunikacyjnego

      urządzenia końcowego oraz użytkownika końcowego:

      a) inicjującego połączenie,
      b) do którego kierowane jest połączenie;
2) określenia:
      a) daty i godziny połączenia oraz czasu jego trwania,
      b) rodzaju połączenia,
      c) lokalizacji telekomunikacyjnego urządzenia końcowego.
      2. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw wewnętrznych oraz po zasięgnięciu opinii Ministra –
Koordynatora Służb Specjalnych, jeżeli został on powołany, określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowy wykaz danych, o których mowa w ust. 1,
2) rodzaj przedsiębiorców telekomunikacyjnych niepodlegających obowiązkowi
      zatrzymywania i przechowywania tych danych
– mając na uwadze rodzaj wykonywanej działalności telekomunikacyjnej, potrzebę
unikania wielokrotnego zatrzymywania i przechowywania tych samych danych, ich
efektywnej analizy oraz optymalizację kosztów ponoszonych przez przedsiębiorców
telekomunikacyjnych.
      3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
sposób udostępnienia danych oraz wymagania dotyczące rodzaju, struktury, sposobu
zapisu oraz elektronicznego formatu udostępnianych danych, o których mowa
w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie udostępniania tych danych podmiotom,
o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2, w jednolitej formie, pozwalającej na ich
efektywną analizę i optymalizację nakładów finansowych na jej przeprowadzenie.

      Art. 50. 1. Wykonywanie obowiązków, o których mowa w art. 43 ust. 1,
art. 45 ust. 1, oraz art. 47 ust. 1, przedsiębiorca telekomunikacyjny może powierzyć,
w drodze umowy, innemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu.

      2. Dopuszcza się możliwość wspólnego wykonywania obowiązków, o których
mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 47 ust. 1, przez dwóch lub więcej
przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

      3. Wspólne wykonywanie obowiązków, o którym mowa w ust. 2, może być
wykonywane za pomocą tych samych interfejsów.

      4. Szczegółowe zasady współpracy przedsiębiorców telekomunikacyjnych
w zakresie wspólnego wykonywania obowiązków, o którym mowa w ust. 2, reguluje
umowa zawarta pomiędzy tymi przedsiębiorcami. Powierzenie lub wspólne

wykonywanie tych obowiązków nie zwalnia żadnej ze stron z indywidualnej
odpowiedzialności za ich wykonywanie.

      Art. 51. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do wskazania
Prezesowi UKE:
1) jednostki organizacyjnej lub osoby mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania na

      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uprawnionej do reprezentowania tego
      przedsiębiorcy w sprawach związanych z wykonywaniem obowiązków,
      o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1, art. 45 ust. 1 lub art. 47 ust. 1 –
      niezwłocznie po rozpoczęciu działalności telekomunikacyjnej;
2) przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, który będzie w jego imieniu wykonywał
      obowiązki, o których mowa w art. 43 ust. 1, art. 45 ust. 1 lub art. 47 ust. 1 –
      niezwłocznie po zawarciu umowy, o której mowa w art. 50 ust. 4;
3) przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, wspólnie z którym będzie wykonywał
      obowiązki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1, art. 45 ust. 1 lub art. 47 ust. 1 –
      niezwłocznie po zawarciu umowy, o której mowa w art. 50 ust. 4.
      2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do poinformowania
Prezesa UKE o każdorazowej zmianie danych podmiotu albo osoby, o których mowa
w ust. 1, oraz umowy, o której mowa w art. 50 ust. 4, niezwłocznie, nie później niż
w terminie 14 dni od dnia zmiany tych danych lub umowy.
      3. Prezes UKE przekazuje niezwłocznie informacje, o których mowa w ust. 1 i 2,
Ministrowi Sprawiedliwości, Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych,
Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefowi Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego, a także Ministrowi
– Koordynatorowi Służb Specjalnych – jeżeli został powołany.

      Art. 52. Prezes UKE udostępnia uprawnionym podmiotom informacje
o przeniesionych numerach zawarte w bazie danych, o której mowa w art. 327 ust. 1,
na zasadach i w trybie określonych w przepisach odrębnych.

      Art. 53. Prezes UKE, na uzasadnione żądanie uprawnionego podmiotu,
niezwłocznie nakłada na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, w drodze decyzji,
obowiązek blokowania, nie później niż w terminie 6 godzin liczonych od otrzymania
decyzji, połączeń lub komunikatów elektronicznych przesyłanych w związku ze
świadczoną publicznie dostępną usługą telekomunikacyjną, jeżeli mogą one zagrażać
obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu,

albo obowiązek umożliwienia dokonania takiej blokady przez uprawnione podmioty.
Prezes UKE może ogłosić przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu decyzję ustnie.
Decyzja ogłoszona ustnie doręczana jest temu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu
na piśmie w terminie 14 dni od dnia jej ogłoszenia. Decyzji nadaje się rygor
natychmiastowej wykonalności.

      Art. 54. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, z uwzględnieniem wyłączenia,
o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, jest obowiązany
przekazywać Prezesowi UKE dane dotyczące infrastruktury telekomunikacyjnej
posiadanej przez tego przedsiębiorcę, niezbędnej do przygotowania systemów
łączności na potrzeby obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa
i porządku publicznego.

      2. Dane, o których mowa w ust. 1, przedsiębiorca telekomunikacyjny przekazuje
Prezesowi UKE corocznie, w terminie do dnia 31 marca według stanu na dzień
31 grudnia poprzedniego roku.

      3. Przedsiębiorca telekomunikacyjny przekazuje Prezesowi UKE dane w postaci
elektronicznej, na informatycznym nośniku danych, w formie dokumentu
elektronicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji
działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, zamieszczonego na stronie
podmiotowej BIP UKE.

      4. Dane, o których mowa w ust. 1, są gromadzone w bazie danych utworzonej
i zarządzanej przez Prezesa UKE.

      5. Prezes UKE udostępnia Ministrowi Obrony Narodowej oraz ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych dane dotyczące infrastruktury
telekomunikacyjnej, z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego tych podmiotów
lub w postaci elektronicznej, na informatycznym nośniku danych, w postaci zapisu
w formacie umożliwiającym ich odczyt za pomocą powszechnie dostępnych urządzeń
informatycznych i oprogramowania.

      6. Minister właściwy do spraw informatyzacji, po zasięgnięciu opinii Ministra
Obrony Narodowej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych, określi,
w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy zakres przekazywanych danych o infrastrukturze

      telekomunikacyjnej, o których mowa w ust. 1,
2) rodzaje przedsiębiorców telekomunikacyjnych niepodlegających obowiązkowi

      przekazywania danych

– mając na uwadze warunki i sposób przygotowania systemów łączności na potrzeby
obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego,
wielkość przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i jego znaczenie dla gospodarki
i obronności, a także potrzebę uproszczenia i ujednolicenia procesu przekazywania
danych.

                                             Rozdział 6

                 Satelitarna usługa publiczna o regulowanym dostępie

      Art. 55. 1. Organem odpowiedzialnym za satelitarną usługę publiczną
o regulowanym dostępie, zwaną dalej „PRS”, jest minister właściwy do spraw
wewnętrznych.

      2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych realizując zadania w zakresie PRS,
współpracuje z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

      3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych realizuje zadania w zakresie PRS
przy pomocy jednostki zarządzającej PRS, funkcjonującej w strukturze organizacyjnej
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych, zwanej dalej
„jednostką zarządzającą”.

      4. Do zadań ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o których mowa
w ust. 3, należy w szczególności:
1) zarządzanie PRS;
2) udzielanie dostępu do informacji dotyczących PRS będących w posiadaniu

      jednostki zarządzającej;
3) wydawanie pozwoleń na dostęp do PRS i produkowanie sprzętu na potrzeby PRS

      lub opracowywanie technologii PRS;
4) sprawowanie nadzoru nad użytkownikami PRS;
5) wnioskowanie o wydanie akredytacji Rady ds. Akredytacji Bezpieczeństwa

      (Security Accreditation Board), działającej przy Agencji Unii Europejskiej ds.
      Programu Kosmicznego, zwanej dalej „SAB”, podmiotom, którym mogą być
      zlecone zadania produkowania sprzętu na potrzeby PRS lub opracowywania
      technologii PRS;
6) przeprowadzanie kontroli podmiotów produkujących sprzęt na potrzeby PRS
      i opracowujących technologie PRS, w tym prowadzących prace badawczo-
      -rozwojowe.
      5. Do zadań Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w ramach
współpracy, o której mowa w ust. 2, należy:

1) zarządzanie informacjami niejawnymi PRS;
2) zarządzanie kluczami kryptograficznymi PRS oraz ich dystrybucja;
3) dokonywanie sprawdzeń podmiotów na potrzeby przyznawania im akredytacji

      SAB;
4) odzyskiwanie lub niszczenie dokumentacji zawierającej informacje niejawne

      PRS oraz technologii PRS i sprzętu na potrzeby PRS będących w posiadaniu
      podmiotów produkujących sprzęt na potrzeby PRS i opracowujących techno-
      logie PRS, w tym prowadzących prace badawczo-rozwojowe, w przypadku
      cofnięcia im akredytacji SAB;
5) przeprowadzanie, w zakresie właściwości Agencji Bezpieczeństwa
      Wewnętrznego, kontroli podmiotów mających pozwolenie PRS na
      produkowanie sprzętu na potrzeby PRS lub opracowywanie technologii PRS,
      w tym prowadzenie prac badawczo-rozwojowych.
      6. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego może upoważnić jednostkę
zarządzającą do realizacji zadań, o których mowa w ust. 5 pkt 1–4.

      Art. 56. 1. PRS może być świadczona na rzecz użytkowników PRS i grup
użytkowników PRS, w szczególności na rzecz jednostek administracji rządowej, na
potrzeby bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa i porządku publicznego,
obronności, ochrony granic, ratownictwa, ratownictwa morskiego, zarządzania
kryzysowego, imigracji, ratownictwa medycznego, bezpieczeństwa przewozów
kolejowych, obrony cywilnej, oraz innych zainteresowanych podmiotów istotnych dla
społeczeństwa.

      2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych organizuje użytkowników PRS
w grupy, kierując się potrzebą efektywnego wykorzystania PRS na obszarze
Rzeczypospolitej Polskiej.

      Art. 57. 1. Dostęp do PRS, produkowanie sprzętu na potrzeby PRS lub
opracowywanie technologii PRS, w tym prowadzenie prac badawczo-rozwojowych,
wymaga posiadania pozwolenia, zwanego dalej „pozwoleniem PRS”.

      2. Pozwolenie PRS wydaje minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze
decyzji, na wniosek zainteresowanego podmiotu.

      3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się na piśmie utrwalonym w postaci
papierowej opatrzonym podpisem własnoręcznym lub w postaci elektronicznej,
opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo

podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną ze wskazaniem
w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią.

      4. Pozwolenie PRS jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 5 lat.
      5. Podmiot, który uzyskał pozwolenie na dostęp do PRS, prowadzi rejestr sprzętu
na potrzeby PRS lub technologii PRS będących w posiadaniu tego podmiotu oraz
imienną listę osób mających dostęp do sprzętu na potrzeby PRS lub technologii PRS
będących w posiadaniu tego podmiotu.
      6. Podmiot, który uzyskał pozwolenie na produkowanie sprzętu na potrzeby PRS
lub opracowywanie technologii PRS, w tym prowadzenie prac badawczo-
-rozwojowych, prowadzi imienną listę osób zaangażowanych w prace nad
opracowaniem lub produkcją odbiorników lub modułów bezpieczeństwa, zawierającą
informacje o posiadanych przez daną osobę poświadczeniach bezpieczeństwa
osobowego lub upoważnieniach do dostępu do informacji niejawnych.
      7. Pozwolenie PRS na dostęp do PRS wydaje się podmiotowi, jeżeli:
1) przekazał szczegółowe informacje dotyczące celu oraz zadań, do których
      niezbędny będzie dla wnioskodawcy dostęp do PRS;
2) wykazał, że zadania będą dotyczyły bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa
      i porządku publicznego, obronności, ochrony granic, ratownictwa, ratownictwa
      morskiego, zarządzania kryzysowego, imigracji, ratownictwa medycznego,
      bezpieczeństwa przewozów kolejowych, obrony cywilnej lub innych działań
      istotnych dla społeczeństwa;
3) przekazał szczegółowe informacje na temat warunków, w jakich
      przechowywane będą sprzęt na potrzeby PRS i technologia PRS;
4) przekazał plan zarządzania PRS;
5) zobowiązał się do przestrzegania zasad bezpieczeństwa i poufności związanych
      z dostępem do PRS oraz do poddawania się kontrolom niezbędnym do
      weryfikacji prawidłowości informacji przedstawionych we wniosku oraz
      spełnienia warunków wydania pozwolenia PRS;
6) zobowiązał się do prowadzenia rejestru sprzętu na potrzeby PRS lub technologii
      PRS będących w posiadaniu tego podmiotu oraz imiennej listy osób mających
      dostęp do sprzętu na potrzeby PRS lub technologii PRS będących w posiadaniu
      tego podmiotu;
7) złożył wniosek o przyznanie dostępu do PRS, o którym mowa w ust. 2.

      8. Pozwolenie PRS na produkowanie sprzętu na potrzeby PRS lub
opracowywanie technologii PRS, w tym prowadzenie prac badawczo-rozwojowych,
wydaje się w przypadku gdy podmiot:
1) posiada świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego, o którym mowa

      w art. 11 ust. 5 decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów
      bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2013/488/UE)
      (Dz. Urz. UE L 274 z 15.10.2013, str. 1, z późn. zm.5)), w przypadku gdy
      informacje dotyczące PRS, sprzęt na potrzeby PRS lub technologia PRS, które
      podmiot ma wykorzystywać w obrębie swojego zakładu, oznaczono klauzulą
      tajności CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL lub wyższą;
2) posiada aktualną akredytację SAB uzyskaną za pośrednictwem jednostki
      zarządzającej;
3) zatrudnia pracowników o stosownych poświadczeniach bezpieczeństwa,
      w przypadku gdy informacje dotyczące PRS, sprzęt na potrzeby PRS lub
      technologia PRS, które ma wykorzystywać w obrębie swojego zakładu,
      oznaczono klauzulą tajności CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL lub
      wyższą;
4) stanowi własność wyłączną albo poprzez udział większościowy państwa
      członkowskiego Unii Europejskiej lub członkowie zarządu są obywatelami
      państw członkowskich Unii Europejskiej posiadającymi poświadczenie
      bezpieczeństwa przyznane przez państwo członkowskie Unii Europejskiej,
      którym podmiot ten przekazał wyłączne uprawnienia podejmowania decyzji
      związanych z PRS – w przypadku modułów bezpieczeństwa PRS i innych
      produktów kryptograficznych PRS;
5) określił miejsca wykonywania działalności będącej przedmiotem wniosku;
6) wskazał potencjalnych użytkowników, dla których będzie przeznaczony
      produkowany sprzęt na potrzeby PRS lub będzie opracowywana technologia
      PRS;
7) przekazał imienną listę osób zaangażowanych w prace nad opracowaniem lub
      produkcją odbiorników lub modułów bezpieczeństwa;
8) zobowiązał się do przestrzegania zasad bezpieczeństwa i poufności związanych
      z produkowaniem sprzętu na potrzeby PRS lub opracowywaniem technologii
      PRS oraz do poddawania się kontrolom niezbędnym do weryfikacji

5) Zmiany wymienionej decyzji zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 125 z 26.04.2014, str. 72,
    Dz. Urz. UE L 336 z 30.12.2019, str. 291 i Dz. Urz. UE L 233 z 01.07.2021, str. 1.

      prawidłowości informacji przedstawionych we wniosku oraz spełnienia
      warunków wydania pozwolenia PRS;
9) złożył wniosek o pozwolenie PRS na produkowanie sprzętu na potrzeby PRS lub
      opracowywanie technologii PRS, o którym mowa w ust. 2.
      9. Wniosek o dostęp do PRS zawiera w szczególności oznaczenie
wnioskodawcy, w tym jego nazwę, adres siedziby albo adres zamieszkania na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wnioskowany okres obowiązywania
pozwolenia oraz szczegółowe informacje dotyczące zakresu działalności, w tym
określenie celu oraz zadań, do których niezbędny będzie dla wnioskodawcy dostęp do
PRS oraz obszar wykonywania działalności będącej przedmiotem wniosku, a także
informacje, o których mowa w ust. 7 pkt 3, oraz zobowiązania, o których mowa
w ust. 7 pkt 5 i 6.
      10. Wniosek o pozwolenie PRS na produkowanie sprzętu na potrzeby PRS lub
opracowywanie technologii PRS zawiera w szczególności oznaczenie wnioskodawcy,
w tym jego nazwę, adres siedziby albo adres zamieszkania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, wnioskowany okres obowiązywania pozwolenia oraz
potwierdzenie spełnienia warunków, o których mowa w ust. 8 pkt 1, 3 i 4, przez
załączenie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów je
potwierdzających oraz informacje, o których mowa w ust. 8 pkt 2 i 5–7, oraz
zobowiązanie, o którym mowa w ust. 8 pkt 8.
      11. Pozwolenie PRS na dostęp do PRS zawiera:
1) wskazanie upoważnionego podmiotu oraz jego siedzibę i adres;
2) okres obowiązywania pozwolenia;
3) zakres działalności, w jakiej może być użyta PRS;
4) obszar, na którym dany podmiot może korzystać z PRS;
5) określenie warunków przechowywania sprzętu na potrzeby PRS i technologii
      PRS;
6) informację o obowiązku prowadzenia przez podmiot na bieżąco:
      a) rejestru sprzętu na potrzeby PRS lub technologii PRS będących

            w posiadaniu podmiotu,
      b) imiennej listy osób mających dostęp do sprzętu na potrzeby PRS lub

            technologii PRS będących w posiadaniu podmiotu.
      12. Pozwolenie PRS na produkowanie sprzętu na potrzeby PRS lub
opracowywanie technologii PRS zawiera:
1) wskazanie upoważnionego podmiotu oraz jego siedziby i adresu;

2) określenie przedmiotu pozwolenia PRS;
3) okres obowiązywania pozwolenia PRS;
4) określenie miejsca wykonywania działalności objętej pozwoleniem PRS;
5) określenie potencjalnych użytkowników dla których będzie przeznaczony

      produkowany sprzęt na potrzeby PRS lub dla których będzie opracowywana
      technologia PRS;
6) klauzulę o konieczności utrzymania przez podmiot, któremu udzielono
      pozwolenia PRS, statusu właścicielskiego, o którym mowa w ust. 8 pkt 4, przez
      cały okres ważności pozwolenia PRS;
7) klauzulę o konieczności utrzymania ciągłości akredytacji SAB w całym okresie
      ważności pozwolenia PRS;
8) klauzulę o konieczności posiadania świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego,
      o którym mowa w art. 11 ust. 5 decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r.
      w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji
      niejawnych UE (2013/488/UE), w przypadku, gdy informacje dotyczące PRS,
      sprzęt na potrzeby PRS lub technologia PRS, które podmiot ma wykorzystywać
      w obrębie swojego zakładu, oznaczono klauzulą tajności CONFIDENTIEL
      UE/EU CONFIDENTIAL lub wyższą;
9) zobowiązanie podmiotu do przestrzegania zasad bezpieczeństwa i poufności
      związanych z produkowaniem sprzętu na potrzeby PRS lub opracowywaniem
      technologii PRS oraz do poddawania się kontrolom niezbędnym do weryfikacji
      prawidłowości informacji przedstawionych we wniosku oraz spełnienia
      warunków wydania pozwolenia PRS;
10) klauzulę zobowiązującą podmiot do przekazywania jednostce zarządzającej
      aktualizacji imiennej listy osób zaangażowanych w prace nad opracowaniem lub
      produkcją odbiorników lub modułów bezpieczeństwa w terminie 14 dni od dnia
      zaistnienia zmiany.
      13. Pozwolenie PRS może także zawierać warunki i ograniczenia dotyczące
parametrów technicznych lub właściwości sprzętu i technologii opracowanych na
potrzeby PRS, ich przeznaczenia lub zastosowania końcowego oraz ich dystrybucji.
      14. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może odmówić wydania
pozwolenia PRS na dostęp do PRS lub pozwolenia PRS na produkowanie sprzętu na
potrzeby PRS lub opracowywanie technologii PRS w przypadku zagrożenia
bezpieczeństwa państwa, obronności oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego,

konieczności przestrzegania zobowiązań międzynarodowych, w szczególności
w odniesieniu do bezpieczeństwa PRS oraz ochrony informacji dotyczących tej usługi.

      15. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może uchylić, cofnąć, zmienić
lub zawiesić pozwolenie PRS w przypadku niespełniania przez podmiot warunków
wyszczególnionych w pozwoleniu PRS lub w przypadku, gdy jest to uzasadnione
koniecznością wywiązania się ze zobowiązań międzynarodowych zaciągniętych przez
Rzeczpospolitą Polską, ochroną PRS, ochroną porządku publicznego lub
bezpieczeństwa publicznego.

      16. W przypadku, o którym mowa w ust. 15, minister właściwy do spraw
wewnętrznych informuje podmiot, któremu wydane zostało pozwolenie PRS,
o wszczęciu postępowania w sprawie uchylenia, cofnięcia, zmiany lub zawieszenia
pozwolenia PRS.

      17. Od decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o których mowa
w ust. 2, 14 i 15, nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

      18. Podmiot posiadający pozwolenie PRS może wystąpić do ministra
właściwego do spraw wewnętrznych z wnioskiem o zmianę pozwolenia PRS
w przypadku zmiany warunków, o których mowa w ust. 11 pkt 3–5 oraz ust. 12 pkt 2
i 4.

      Art. 58. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii
ministra właściwego do spraw wewnętrznych, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia
na wywóz poza Unię Europejską i zezwolenia na transfer wewnątrzunijny sprzętu lub
technologii opracowanych na potrzeby PRS, na wniosek zainteresowanego podmiotu,
z uwzględnieniem ust. 2 i 3.

      2. Wywóz sprzętu lub technologii opracowanych na potrzeby PRS poza Unię
Europejską odbywa się na warunkach określonych w decyzji Parlamentu
Europejskiego i Rady nr 1104/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie
warunków dostępu do usługi publicznej o regulowanym dostępie oferowanej przez
globalny system nawigacji satelitarnej utworzony w ramach programu Galileo
(Dz. Urz. UE L 287 z 04.11.2011, str. 1) oraz jest ograniczony do krajów, które są
upoważnione do korzystania z PRS na mocy umów zawartych z Unią Europejską,
chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

      3. Transfer sprzętu na potrzeby PRS lub technologii PRS do państw
członkowskich UE jest dozwolony, jeżeli podmiot dokonujący transferu
wewnątrzunijnego oraz podmiot otrzymujący w wyniku tego transferu sprzęt na
potrzeby PRS lub technologię PRS:

1) uzyskał akredytację SAB zgodnie z art. 5 ust. 5 lit. a decyzji Parlamentu
      Europejskiego i Rady nr 1104/2011/UE z dnia 25 października 2011 r.
      w sprawie warunków dostępu do usługi publicznej o regulowanym dostępie
      oferowanej przez globalny system nawigacji satelitarnej utworzony w ramach
      programu Galileo;

2) jest jednostką zarządzającą;
3) jest użytkownikiem PRS, który uzyskał odpowiednie zezwolenie na udział

      w transferze wewnątrzunijnym.
      4. Transfer wewnątrzunijny sprzętu na potrzeby PRS lub technologii PRS
między państwami członkowskimi Unii Europejskiej jest dozwolony zgodnie
z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2021/821
z dnia 20 maja 2021 r. ustanawiającego unijny system kontroli wywozu,
pośrednictwa, pomocy technicznej, tranzytu i transferu produktów podwójnego
zastosowania (Dz. Urz. UE L 206 z 11.06.2021, str. 1, z późn. zm.6)).
      5. Przemieszczanie sprzętu na potrzeby PRS i technologii PRS z terytorium
jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego
przez jednostkę zarządzającą lub użytkownika PRS, w celu wykonywania w obrębie
Unii Europejskiej urzędowych obowiązków, nie stanowi transferu wewnątrzunijnego.
      6. Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zezwolenie na wywóz poza
Unię Europejską i zezwolenie na transfer wewnątrzunijny sprzętu lub technologii
opracowanych na potrzeby PRS, w przypadku gdy podmiot:
1) posiada pozwolenie PRS na produkowanie sprzętu na potrzeby PRS lub
      opracowywanie technologii PRS lub pozwolenie PRS na dostęp do PRS;
2) określił cel oraz wskazał miejsce docelowe i okres wywozu poza Unię
      Europejską lub transferu wewnątrzunijnego sprzętu na potrzeby PRS lub
      technologii PRS;
3) złożył wniosek o wydanie zezwolenia na wywóz poza Unię Europejską i transfer
      wewnątrzunijny sprzętu lub technologii zaprojektowanych na potrzeby PRS,
      o którym mowa w ust. 1.
      7. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności oznaczenie
wnioskodawcy, w tym jego nazwę, adres siedziby albo adres zamieszkania na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz przedmiot wywozu poza Unię Europejską

6) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 3 z 06.01.2022, str. 1,
    Dz. Urz. UE L 020 z 31.01.2022, str. 282, Dz. Urz. UE L 130I z 04.05.2022, str. 1, Dz. Urz.
    UE L 277 z 27.10.2022, str. 315, Dz. Urz. UE L 9 z 11.01.2023, str. 1, Dz. Urz. UE L 138
    z 25.05.2023, str. 1 i Dz. Urz. UE L 2023/2616 z 15.12.2023.

lub transferu wewnątrzunijnego oraz parametry techniczne przedmiotowego sprzętu
i technologii, jak również cel oraz miejsce docelowe i okres wywozu poza Unię
Europejską lub transferu wewnątrzunijnego sprzętu na potrzeby PRS lub technologii
PRS.

      8. Minister właściwy do spraw gospodarki może zawiesić, zmienić, uchylić lub
cofnąć zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku stwierdzenia braku
zgodności między realizowaną przez podmiot operacją wywozu lub transferu
a warunkami zezwolenia.

      9. W przypadku, o którym mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw
gospodarki informuje podmiot, któremu wydane zostało zezwolenie o wszczęciu
postępowania w sprawie zawieszenia, zmiany, uchylenia lub cofnięcia zezwolenia.

      Art. 59. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, we współpracy z Szefem
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, przeprowadza kontrole użytkowników PRS,
producentów sprzętu na potrzeby PRS lub technologii PRS oraz podmiotów
zaangażowanych w rozwój technologiczny PRS w celu nadzorowania przestrzegania
obowiązków nałożonych na mocy ustawy oraz decyzji wydanych na jej podstawie.

      2. Kontrole, o których mowa w ust. 1, prowadzone są przez upoważnionych
pracowników jednostki zarządzającej na podstawie upoważnienia imiennego do
przeprowadzenia kontroli, wydanego przez ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, po okazaniu legitymacji służbowej wydanej przez ministra
właściwego do spraw wewnętrznych oraz przez funkcjonariuszy Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie jej właściwości.

      3. Osoba prowadząca kontrolę ma prawo do:
1) swobodnego wstępu na teren, do obiektów i pomieszczeń kontrolowanej

      jednostki organizacyjnej;
2) wglądu do dokumentów, ksiąg oraz innych nośników informacji należących do

      kontrolowanej jednostki organizacyjnej, dotyczących PRS;
3) żądania sporządzenia oraz wydania kopii dokumentów, ksiąg i nośników

      informacji, o których mowa w pkt 2;
4) sprawdzania, czy działalność kontrolowanej jednostki organizacyjnej jest

      wykonywana zgodnie z przepisami dotyczącymi PRS oraz warunkami
      określonymi w pozwoleniu PRS.

      Art. 60. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia:

1) strukturę i sposób zarządzania PRS, kierując się koniecznością zapewnienia
      skutecznego zarządzania użytkownikami i zastosowaniami PRS,

2) szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach o wydanie:
      a) pozwoleń PRS,
      b) zezwoleń na wywóz poza Unię Europejską i transfer wewnątrzunijny
            sprzętu lub technologii opracowanych na potrzeby PRS

– mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa PRS.

                                             DZIAŁ II

               Gospodarowanie częstotliwościami i zasobami numeracji

                                             Rozdział 1

                             Gospodarowanie częstotliwościami

      Art. 61. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o grupie kapitałowej, rozumie
się przez to grupę kapitałową w rozumieniu art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 lutego
2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r. poz. 594), przy czym
przez przedsiębiorcę rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca
2018 r. – Prawo przedsiębiorców, a także:
1) osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą

      osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub
      świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są
      działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo
      przedsiębiorców;
2) osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek
      lub prowadzącą działalność w ramach wykonywania takiego zawodu;
3) osobę fizyczną, która posiada kontrolę w rozumieniu ustawy z dnia 16 lutego
      2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów nad co najmniej jednym
      przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu
      ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców;
4) związek przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 16 lutego 2007 r.
      o ochronie konkurencji i konsumentów.

      Art. 62. 1. Przeznaczenie dla poszczególnych służb radiokomunikacyjnych
częstotliwości lub zakresów częstotliwości, zwanych dalej „częstotliwościami”, oraz
ich użytkowanie określa się w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości.

      2. Częstotliwości mogą być użytkowane jako:

1) cywilne;
2) rządowe;
3) cywilno-rządowe.

      3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, Krajową Tablicę
Przeznaczeń Częstotliwości, realizując politykę państwa w zakresie gospodarki
zasobami częstotliwości, spełniania wymagań dotyczących kompatybilności
elektromagnetycznej oraz telekomunikacji, z uwzględnieniem:
1) międzynarodowych przepisów radiokomunikacyjnych;
2) kierunków i celów polityki w zakresie planowania strategicznego, koordynacji

      i harmonizacji wykorzystania częstotliwości określonych w wieloletnich
      programach dotyczących polityki w zakresie częstotliwości przyjętych przez
      Parlament Europejski i Radę na podstawie art. 4 EKŁE;
3) zharmonizowanych warunków ustanowionych w drodze technicznych środków
      wykonawczych przyjętych zgodnie z decyzją nr 676/2002/WE Parlamentu
      Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych
      dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja
      o spektrum radiowym), zwaną dalej „decyzją 676/2002/WE”;
4) wymagań dotyczących:
      a) zapewnienia warunków do harmonijnego rozwoju służb

            radiokomunikacyjnych oraz dziedzin nauki i techniki, wykorzystujących
            zasoby częstotliwości,
      b) wdrażania nowych, efektywnych technik radiokomunikacyjnych,
      c) obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku
            publicznego, w tym ustaleń sojuszniczych dokumentów i porozumień
            cywilno-wojskowych dotyczących zharmonizowanych potrzeb widmowych
            NATO.
      4. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze
rozporządzenia, harmonogram rozdysponowania określonych zasobów częstotliwości
użytkowanych jako cywilne w użytkowaniu cywilnym lub cywilno-rządowym,
z uwzględnieniem:
1) polityki państwa w zakresie gospodarki zasobami częstotliwości;
2) przeznaczeń częstotliwości określonych w Krajowej Tablicy Przeznaczeń
      Częstotliwości;
3) wymagań stosowanych przy określaniu Krajowej Tablicy Przeznaczeń
      Częstotliwości.

      Art. 63. 1. Prezes UKE ustala plany zagospodarowania częstotliwości oraz
zmiany tych planów w miarę potrzeb i możliwości technicznych.

      2. W odniesieniu do częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania
programów radiofonicznych i telewizyjnych Prezes UKE ustala plany
zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów w uzgodnieniu
z Przewodniczącym KRRiT na jego wniosek lub z własnej inicjatywy.

      3. Plany zagospodarowania częstotliwości oraz ich zmiany uwzględniają
w szczególności:
1) politykę państwa w zakresie gospodarki częstotliwościami;
2) politykę państwa w zakresie radiofonii i telewizji oraz telekomunikacji;
3) spełnianie wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej;
4) spełnianie wymagań dotyczących obronności, bezpieczeństwa państwa oraz

      bezpieczeństwa i porządku publicznego;
5) uzgodnione przeznaczenia częstotliwości w ramach Unii Europejskiej;
6) potrzebę efektywnego wykorzystania częstotliwości, a także założenia polityki

      wydawania uprawnień do wykorzystywania częstotliwości objętych planem
      zagospodarowania częstotliwości;
7) konieczność zapewnienia neutralności technologicznej i usługowej;
8) zasadę zmniejszania ograniczeń sposobu wykorzystania częstotliwości.
      4. Plany zagospodarowania częstotliwości oraz ich zmiany nie mogą naruszać
dokonanych rezerwacji częstotliwości lub przydziałów częstotliwości.
      5. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE informację
o przystąpieniu do opracowania planu zagospodarowania określonego zakresu
częstotliwości lub do opracowania jego zmiany, w tym projekt planu
zagospodarowania określonego zakresu częstotliwości lub projekt jego zmiany wraz
z uzasadnieniem. Przepisy o postępowaniu konsultacyjnym stosuje się, z wyjątkiem
art. 31 ust. 2 zdanie pierwsze.
      6. Przepisu ust. 5 nie stosuje się do planu zagospodarowania częstotliwości
przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów
radiofonicznych w sposób analogowy.
      7. Prezes UKE udziela nieodpłatnie zainteresowanym podmiotom informacji,
niebędących informacją przetworzoną, o możliwości wykorzystania częstotliwości.

      Art. 64. 1. Prezes UKE zapewnia możliwość wykorzystywania częstotliwości
zharmonizowanych na potrzeby usług szerokopasmowych, w terminie 30 miesięcy od

dnia wejścia w życie technicznego środka wykonawczego, o którym mowa
w art. 4 decyzji 676/2002/WE.

      2. Termin, o którym mowa w ust. 1, ulega wydłużeniu w odniesieniu do
określonego zakresu częstotliwości, na czas występowania następujących przesłanek:
1) konieczności zapewnienia realizacji celu leżącego w interesie publicznym

      w zakresie ochrony życia i zdrowia ludzi lub promowania różnorodności
      kulturowej i językowej oraz pluralizmu mediów, w szczególności przez
      świadczenie nadawczych usług radiofonicznych i telewizyjnych;
2) nierozstrzygniętych kwestii związanych z transgranicznymi koordynacjami
      częstotliwości z państwami spoza Unii Europejskiej, skutkujących powstaniem
      szkodliwych zakłóceń, pod warunkiem że minister właściwy do spraw infor-
      matyzacji wystąpi do Komisji Europejskiej o pomoc Unii Europejskiej
      w rozstrzygnięciu tych kwestii;
3) konieczności zagwarantowania bezpieczeństwa i obronności państwa;
4) wystąpienia siły wyższej.
      3. Minister właściwy do spraw informatyzacji nie rzadziej niż co 2 lata ocenia
aktualność przesłanek wydłużenia terminu, o których mowa w ust. 2. Wyniki oceny
minister właściwy do spraw informatyzacji udostępnia na swojej stronie podmiotowej
Biuletynu Informacji Publicznej.
      4. W przypadku wydłużenia terminu, o którym mowa w ust. 1, ze względu na
przesłanki o których mowa w ust. 2 pkt 3 i 4, minister właściwy do spraw
informatyzacji przed przystąpieniem do oceny, o której mowa w ust. 3, zasięga opinii
Ministra Obrony Narodowej lub ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
      5. Termin, o którym mowa w ust. 1, ulega wydłużeniu o nie więcej niż
30 miesięcy w odniesieniu do określonego zakresu częstotliwości w przypadku:
1) nierozstrzygniętych kwestii związanych z transgranicznymi koordynacjami
      częstotliwości z państwami członkowskimi Unii Europejskiej, skutkujących
      powstaniem szkodliwych zakłóceń, pod warunkiem, że Prezes UKE przed
      upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, wystąpił do Zespołu ds. Polityki
      Spektrum Radiowego, ustanowionego decyzją Komisji z dnia 11 czerwca 2019 r.
      ustanawiającą Zespół ds. Polityki Spektrum Radiowego i uchylającą decyzję
      2002/622/WE (Dz. Urz. UE C 196 z 12.06.2019, str. 16), zwanego dalej
      „RSPG”, z wnioskiem o pomoc w rozwiązaniu tych kwestii, a w przypadku
      nierozstrzygnięcia tych kwestii – minister właściwy do spraw informatyzacji
      wystąpił do Komisji Europejskiej z wnioskiem o ich rozstrzygnięcie;

2) potrzeby zapewnienia technicznej migracji podmiotów wykorzystujących dany
      zakres częstotliwości, ze względu na złożoność tego procesu.
      6. Minister właściwy do spraw informatyzacji niezwłocznie zawiadamia państwa

członkowskie Unii Europejskiej oraz Komisję Europejską o wydłużeniu terminu,
o którym mowa w ust. 1, przedstawiając uzasadnienie tego przedłużenia.

      Art. 65. 1. Prezes UKE dopuszcza dysponowanie częstotliwościami
zharmonizowanymi na potrzeby innych systemów niż wskazane w technicznym
środku wykonawczym, o którym mowa w art. 4 decyzji 676/2002/WE, zwane dalej
„alternatywnym wykorzystaniem”, w przypadku gdy:
1) stwierdzi brak popytu na wykorzystywanie danego zakresu częstotliwości na

      potrzeby systemów, dla których dokonano harmonizacji;
2) alternatywne wykorzystanie nie uniemożliwia ani nie utrudnia wykorzystania

      danego zakresu częstotliwości na potrzeby systemów, dla których dokonano
      harmonizacji w innym państwie członkowskim;
3) nie wpłynie to negatywnie na długoterminowe korzyści wynikające
      z wykorzystania danego zakresu częstotliwości w Unii Europejskiej na potrzeby
      systemów, dla których dokonano harmonizacji.
      2. Prezes UKE przeprowadza postępowanie konsultacyjne dotyczące zbadania
popytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.
      3. W przypadku gdy Prezes UKE wydał decyzję w sprawie rezerwacji
częstotliwości umożliwiającą alternatywne wykorzystanie, dokonuje przeglądu
wystąpienia przesłanek, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do wydanych
decyzji, nie rzadziej niż co 2 lata oraz na wniosek o rezerwację częstotliwości
zharmonizowanych na potrzeby systemów, dla których dokonano harmonizacji, lub
wniosek o pozwolenie na używanie urządzenia radiowego w systemach, dla których
dokonano harmonizacji, dotyczące częstotliwości, których wykorzystanie byłoby
znacząco utrudnione lub niemożliwe ze względu na alternatywne wykorzystanie.
      4. W decyzji dokonującej rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych Prezes
UKE cofa lub zmienia rezerwację umożliwiającą alternatywne wykorzystanie
w zakresie, w jakim znacząco utrudnia lub uniemożliwia wykorzystanie tych
częstotliwości na potrzeby systemów, dla których dokonano harmonizacji.
      5. W decyzji, o której mowa w ust. 4, Prezes UKE określa termin cofnięcia
decyzji umożliwiającej alternatywne wykorzystanie oraz termin dokonania rezerwacji
częstotliwości na potrzeby systemów, dla których dokonano harmonizacji, nie krótsze
niż 3 miesiące od wydania decyzji.

      6. Częstotliwości alternatywnie wykorzystywane uważa się za dostępne na
potrzeby systemów, dla których dokonano harmonizacji.

      7. Prezes UKE informuje Komisję Europejską i państwa członkowskie Unii
Europejskiej o wydaniu decyzji umożliwiającej alternatywne wykorzystanie
i o uzasadnieniu dla takiej decyzji oraz o wynikach przeglądu, o którym mowa
w ust. 3.

      Art. 66. Podmiot, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 września
2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego „Polskie
Koleje Państwowe” (Dz. U. z 2024 r. poz. 561), wykonujący zadania z zakresu
łączności kolejowej w ramach Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem
Kolejowym (ERTMS) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykorzystuje
częstotliwości do wykonywania tych zadań na podstawie decyzji o rezerwacji
częstotliwości wydanej przez Prezesa UKE po uzgodnieniu z ministrem właściwym
do spraw transportu. Przepisu art. 104 ust. 3 nie stosuje się.

      Art. 67. 1. Prezes UKE, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw
energii, zapewnia odpowiednie częstotliwości do realizacji zadań z zakresu
komunikacji głosowej i transmisji danych do zarządzania sieciami przesyłu lub dystry-
bucji paliw gazowych, płynnych lub energii elektrycznej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w celu:
1) zapewnienia tym sieciom bezpieczeństwa, ciągłości działania, usuwania awarii

      lub monitoringu zdarzeń powodujących zagrożenia dla dostaw energii lub jej
      nośników lub
2) zapewnienia odbiorcom ciągłości dostaw energii lub jej nośników.
      2. Podmioty wskazane przez ministra właściwego do spraw energii wykorzystują
częstotliwości do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1, na podstawie decyzji
o rezerwacji częstotliwości wydanej przez Prezesa UKE po uzgodnieniu z ministrem
właściwym do spraw energii. Przepisu art. 104 ust. 3 nie stosuje się.
      3. W przypadku udzielenia rezerwacji częstotliwości na rzecz kilku
użytkowników, zgodnie z art. 85 ust. 1, kompetencje określone w art. 86 Prezes UKE
wykonuje w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw energii.

      Art. 68. 1. Prezes UKE dokonuje rezerwacji częstotliwości, jej zmiany lub
cofnięcia.

      2. Prezes UKE dokonuje rezerwacji częstotliwości na cele rozprowadzania lub
rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, jej zmiany lub

cofnięcia, w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT. Niezajęcie stanowiska przez
Przewodniczącego KRRiT w terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu decyzji
w sprawie rezerwacji częstotliwości jest równoznaczne z uzgodnieniem projektu.

      3. Porozumienie, o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku
dokonania, zmiany lub cofnięcia rezerwacji częstotliwości na cele rozpowszechniania
programów radiofonicznych w sposób analogowy, na które Przewodniczący KRRiT
odpowiednio udzielił, zmienił lub cofnął koncesję.

      Art. 69. 1. Rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia
wymagania określone ustawą, oraz jeżeli częstotliwości:
1) są dostępne, z wyjątkiem art. 65 ust. 6 i art. 105 ust. 2;
2) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla

      wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej i użytkowania oraz plan
      zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodnie
      z wnioskiem;
3) mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami;
4) mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania
      szkodliwych zakłóceń lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych podmiotów
      rezerwacjami, przydziałami częstotliwości, pozwoleniami radiowymi lub
      decyzjami, o których mowa w art. 152 ust. 1 lub art. 153 ust. 1;
5) mogą być wykorzystywane w sposób efektywny;
6) zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i w formie określonych
      w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub wiążących
      Rzeczpospolitą Polską umowach międzynarodowych – w przypadku gdy
      zachodzi możliwość powodowania szkodliwych zakłóceń poza granicami
      Rzeczypospolitej Polskiej.
      2. W przypadku dokonywania rezerwacji częstotliwości lub jej zmiany, w celu:
1) rozpowszechniania programów radiofonicznych w sposób analogowy drogą
      rozsiewczą naziemną,
2) rozpowszechniania lub rozprowadzania w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą
      naziemną programów telewizyjnych na multipleksie pierwszym lub multipleksie
      drugim przez nadawców posiadających koncesję lub koncesję na kolejny okres,
3) wykonywania ustawowych zadań przez spółki, o których mowa w art. 26 ust. 2
      i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji
– Prezes UKE wydaje decyzję niezwłocznie, przy czym przepisów art. 104
i art. 105 nie stosuje się.

      Art. 70. Do użytkownika rządowego dysponującego częstotliwościami
przeznaczonymi w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla użytkowania
rządowego lub cywilno-rządowego przepisów dotyczących rezerwacji częstotliwości
nie stosuje się.

      Art. 71. 1. Koordynacji wykorzystania częstotliwości przez użytkowników
rządowych w zakresach częstotliwości będących w użytkowaniu rządowym, w tym
ich rozdziału między poszczególnych użytkowników rządowych dokonuje Minister
Obrony Narodowej w uzgodnieniu z zainteresowanym użytkownikiem rządowym.

      2. Minister Obrony Narodowej może powierzyć realizację zadań, o których
mowa w ust. 1, art. 72–79 oraz art. 83, kierownikowi komórki organizacyjnej lub
jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego
nadzorowanej, właściwej w sprawach zarządzania częstotliwościami.

      Art. 72. 1. Wykorzystywanie częstotliwości użytkowanych jako rządowe przez
użytkowników rządowych wymaga uzyskania przydziału częstotliwości.

      2. W ramach koordynacji, o której mowa w art. 71 ust. 1, Minister Obrony
Narodowej dokonuje, zmienia, czasowo zawiesza lub cofa przydział częstotliwości,
o którym mowa w ust. 1.

      3. Do przydziału częstotliwości, o którym mowa w ust. 1, dokonywanego przez
Ministra Obrony Narodowej nie stosuje się przepisów art. 128–137.

      Art. 73. 1. Przydział częstotliwości użytkowanych jako rządowe następuje na
wniosek użytkownika rządowego składany do Ministra Obrony Narodowej.

      2. Przydziału częstotliwości dokonuje się dla użytkownika rządowego, który
spełnia wymagania określone ustawą, oraz jeżeli wnioskowane częstotliwości:
1) są dostępne;
2) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla

      wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej oraz możliwe jest ich
      zagospodarowanie zgodnie z wnioskiem;
3) mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami;
4) mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania
      szkodliwych zakłóceń lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych podmiotów
      przydziałami częstotliwości;
5) zostały międzynarodowo uzgodnione przez Prezesa UKE w zakresie i formie
      określonych w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub
      umowach, których Rzeczpospolita Polska jest stroną – jeżeli jest to wymagane.

      Art. 74. 1. W przydziale częstotliwości określa się:
1) uprawniony podmiot będący użytkownikiem rządowym, na rzecz którego

      dokonano przydziału częstotliwości;
2) częstotliwość lub zakres częstotliwości objęty przydziałem częstotliwości;
3) obszar lub lokalizację, w której mogą być wykorzystywane częstotliwości;
4) rodzaj służby radiokomunikacyjnej;
5) okres lub termin, w których użytkownik rządowy jest uprawniony do

      wykorzystywania częstotliwości.
      2. W przydziale częstotliwości można określić:
1) termin, w którym użytkownik rządowy jest obowiązany rozpocząć
      wykorzystywanie częstotliwości;
2) wymagania dotyczące zapobiegania szkodliwym zakłóceniom
      elektromagnetycznym lub kolizjom z przyznanymi na rzecz innych podmiotów
      przydziałami częstotliwości;
3) warunki wykorzystywania częstotliwości, o których mowa w art. 141,
      z uwzględnieniem warunków wynikających z umów międzynarodowych,
      których Rzeczpospolita Polska jest stroną.

      Art. 75. Przydziału częstotliwości dokonuje się na czas określony, nie dłuższy
niż 15 lat, biorąc pod uwagę:
1) charakter zadań wykonywanych przez użytkownika rządowego wnioskującego

      o przydział częstotliwości;
2) międzynarodowe kierunki rozwoju wykorzystywania częstotliwości.

      Art. 76. 1. Minister Obrony Narodowej dokonuje przydziału częstotliwości
w terminie 2 tygodni od dnia złożenia wniosku przez komórkę organizacyjną lub
jednostkę organizacyjną mu podległą lub przez niego nadzorowaną lub 6 tygodni od
dnia złożenia wniosku przez innego użytkownika rządowego ubiegającego się
o przydział częstotliwości, z zastrzeżeniem ust. 2.

      2. Jeżeli dokonanie przydziału częstotliwości wymaga przeprowadzenia
uzgodnień międzynarodowych, terminy, o których mowa w ust. 1, liczy się od dnia
uzyskania informacji o warunkach koordynacji międzynarodowej, o której mowa
w ust. 3. Minister Obrony Narodowej informuje wnioskującego użytkownika
rządowego o konieczności dokonania takich uzgodnień wstępnie określając ramy
przydziału częstotliwości.

      3. W przypadku zaistnienia okoliczności określonych w ust. 2 wnioskujący
użytkownik rządowy zwraca się do Prezesa UKE o dokonanie koordynacji
międzynarodowej w ramach wstępnie określonych przez Ministra Obrony Narodowej
ram przydziału częstotliwości.

      4. O warunkach przeprowadzonej koordynacji międzynarodowej Prezes UKE
informuje Ministra Obrony Narodowej i użytkownika rządowego.

      5. Wniosek o dokonanie przydziału częstotliwości dla użytkownika rządowego,
o którym mowa w art. 2 pkt 87 lit. f, składa się za pośrednictwem ministra właściwego
do spraw zagranicznych.

      Art. 77. 1. Dopuszcza się dokonywanie przydziału częstotliwości na rzecz kilku
użytkowników.

      2. W przypadku dokonywania przydziału częstotliwości na rzecz kilku
użytkowników Minister Obrony Narodowej może ustalić w przydziale częstotliwości
dodatkowe warunki jego współużytkowania.

      3. W przypadku zaistnienia kwestii spornych między użytkownikami rządowymi
dotyczących planowanego wykorzystania widma częstotliwości radiowych, Minister
Obrony Narodowej, na wniosek spornych stron, zobowiązuje użytkowników
rządowych do podjęcia negocjacji dotyczących współużytkowania częstotliwości oraz
osiągnięcia porozumienia w tej sprawie, określając jednocześnie termin zakończenia
tych negocjacji, nie dłuższy niż 30 dni od dnia nałożenia zobowiązania. O zawarciu
porozumienia strony informują Ministra Obrony Narodowej.

      4. W przypadku niepodjęcia negocjacji, o których mowa w ust. 3, lub braku
zawarcia przez strony porozumienia, warunki współużytkowania częstotliwości
określa Minister Obrony Narodowej, biorąc pod uwagę efektywne wykorzystanie
częstotliwości.

      5. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera stanowisko poszczególnych
użytkowników w zakresie współużytkowania częstotliwości, z wyszczególnieniem
kwestii spornych.

      6. Strony są obowiązane do przedłożenia Ministrowi Obrony Narodowej, na jego
żądanie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania żądania, dokumentów niezbędnych do
rozpatrzenia wniosku oraz swoich stanowisk wobec rozbieżności.

      7. W przypadku gdy stroną sporu, o którym mowa w ust. 3, jest Minister Obrony
Narodowej, stroną inicjującą podjęcie negocjacji i osiągnięcie porozumienia jest
Minister Obrony Narodowej. W tym przypadku w trakcie negocjacji oraz
w porozumieniu stron uwzględnia się efektywność wykorzystywania częstotliwości

oraz potrzeby częstotliwościowe Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz wojsk
sojuszniczych.

      8. W przypadku gdy stroną sporu jest Minister Obrony Narodowej, a strony nie
osiągną porozumienia, warunki współużytkowania częstotliwości określa na wniosek
strony Prezes Rady Ministrów, biorąc pod uwagę względy obronności
i bezpieczeństwa państwa, konieczność zachowania porządku publicznego, ochronę
zdrowia i mienia obywateli oraz efektywne wykorzystanie częstotliwości.

      Art. 78. Minister Obrony Narodowej może zmienić, cofnąć lub czasowo
zawiesić przydział częstotliwości, w przypadku:
1) stwierdzenia, że używanie urządzenia radiowego zgodnie z przydziałem

      częstotliwości powoduje szkodliwe zakłócenia lub szkodliwe zaburzenia
      elektromagnetyczne;
2) zmiany w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości przeznaczenia
      częstotliwości objętych przydziałem częstotliwości;
3) gdy jest to konieczne dla realizacji zobowiązań wynikających z wiążących
      Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, zobowiązań sojuszniczych
      dotyczących gospodarowania częstotliwościami oraz dla zabezpieczenia
      realizacji zadań obronnych przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej oraz
      wojska sojusznicze w warunkach bezpośredniego zewnętrznego zagrożenia
      bezpieczeństwa państwa.

      Art. 79. Minister Obrony Narodowej może odmówić dokonania przydziału
częstotliwości w przypadku, gdy:
1) nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 2;
2) użytkownik rządowy nie ma możliwości wywiązania się z warunków

      związanych z wykorzystaniem częstotliwości;
3) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 78;
4) powodowałoby to naruszenie umów międzynarodowych, których

      Rzeczpospolita Polska jest stroną;
5) dokonanie przydziału częstotliwości uniemożliwiałoby realizację zobowiązań

      wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub
      zobowiązań sojuszniczych, dotyczących gospodarowania częstotliwościami.

      Art. 80. 1. Rezerwacji częstotliwości dokonuje się na czas określony nie dłuższy
niż 15 lat, a w przypadku rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby

systemów szerokopasmowych, rezerwacji częstotliwości dokonuje się na czas nie
krótszy niż 15 lat i nie dłuższy niż 20 lat.

      2. Prezes UKE, ustalając okres obowiązywania rezerwacji częstotliwości, bierze
pod uwagę:
1) charakter usług świadczonych przez podmiot wnioskujący o rezerwację

      częstotliwości;
2) inwestycje konieczne do wykorzystywania rezerwowanych częstotliwości,

      w tym okres ich amortyzacji;
3) międzynarodowe kierunki rozwoju wykorzystywania częstotliwości;
4) konieczność zapewnienia równoprawnej i skutecznej konkurencji;
5) wspieranie rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej oraz innowacyjnych

      technologii;
6) zapewnienie odpowiedniej jakości lub zasięgu usług telekomunikacyjnych;
7) zapewnianie efektywnego gospodarowania częstotliwościami;
8) czas obowiązywania innych rezerwacji częstotliwości o analogicznych

      właściwościach.
      3. Prezes UKE może dokonać rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na
potrzeby systemów szerokopasmowych na czas krótszy niż określony w ust. 1
w przypadku:
1) konieczności dostosowania czasu obowiązywania rezerwacji częstotliwości do
      innych rezerwacji częstotliwości o analogicznych właściwościach;
2) gdy rezerwacja częstotliwości umożliwia ich alternatywne wykorzystanie.

      Art. 81. Przed wydaniem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości,
niepoprzedzonej przetargiem, aukcją albo konkursem, zwanych dalej „postępowaniem
selekcyjnym”, Prezes UKE przekazuje stronie projekt rozstrzygnięcia, wyznaczając
odpowiedni, nie krótszy niż 14 dni, termin na zajęcie stanowiska.

      Art. 82. 1. Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości
w terminie 6 tygodni od dnia złożenia wniosku przez podmiot ubiegający się
o rezerwację częstotliwości, z uwzględnieniem ust. 2.

      2. Jeżeli dokonanie rezerwacji częstotliwości wymaga przeprowadzenia
postępowania selekcyjnego albo uzgodnień międzynarodowych, Prezes UKE wydaje
decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości w terminie 6 tygodni od dnia ogłoszenia
wyników postępowania selekcyjnego albo zakończenia uzgodnień
międzynarodowych.

      Art. 83. W przypadku częstotliwości użytkowanych jako cywilno-rządowe
Prezes UKE w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej dokonuje rezerwacji
częstotliwości na rzecz użytkowników niebędących użytkownikami rządowymi.

      Art. 84. Prezes UKE niezwłocznie udostępnia decyzję o dokonaniu lub zmianie
rezerwacji częstotliwości na stronie podmiotowej BIP UKE.

      Art. 85. 1. Dopuszcza się dokonywanie rezerwacji częstotliwości na rzecz kilku
użytkowników.

      2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE, w drodze decyzji
wydanej w trybie art. 86, ustala warunki współużytkowania częstotliwości,
w szczególności w zakresie:
1) zapewnienia możliwości zarządzania obsługą użytkownika końcowego przez

      uprawnionego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego i podejmowania
      rozstrzygnięć dotyczących wykonywania usług na jego rzecz;
2) przyznawania dostępu do interfejsów, protokołów lub innych kluczowych
      technologii niezbędnych do zapewnienia interoperacyjności usług.

      Art. 86. 1. Prezes UKE w sprawach spornych dotyczących współużytkowania
częstotliwości może na wniosek użytkownika współużytkującego częstotliwości,
w drodze postanowienia, nałożyć na użytkowników współużytkujących
częstotliwości, z wyjątkiem użytkowników rządowych, obowiązek podjęcia
negocjacji dotyczących współużytkowania częstotliwości, określając jednocześnie
termin ich zakończenia nie dłuższy niż 30 dni, licząc od dnia wydania postanowienia.

      2. W przypadku niepodjęcia negocjacji, o których mowa w ust. 1, przez podmiot
do tego obowiązany lub braku zawarcia przez strony porozumienia warunki
współużytkowania częstotliwości określa na wniosek strony Prezes UKE, w drodze
decyzji, biorąc pod uwagę efektywne wykorzystanie częstotliwości.

      3. W przypadku częstotliwości wykorzystywanych dla celów rozpowszechniania
lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych Prezes UKE
wydaje decyzję, o której mowa w ust. 2, w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT.
Niezajęcie stanowiska przez Przewodniczącego KRRiT w terminie 30 dni od dnia
otrzymania projektu decyzji w sprawie współużytkowania jest równoznaczne
z uzgodnieniem projektu.

      4. Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, zawierają stanowiska poszczególnych
użytkowników w zakresie współużytkowania częstotliwości, ze wskazaniem kwestii,
co do których strony nie doszły do porozumienia.

      5. Strony są obowiązane do przedłożenia Prezesowi UKE, na jego żądanie,
w terminie 14 dni od dnia doręczenia żądania, dokumentów niezbędnych do
rozpatrzenia wniosku oraz swoich stanowisk wobec rozbieżności.

      6. W sprawach, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE może wydać na wniosek
jednej ze stron decyzję, w której określa warunki współużytkowania częstotliwości do
czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu zgodnie z ust. 2.

      Art. 87. 1. Prezes UKE w rezerwacji częstotliwości określa:
1) uprawniony podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości, oraz

      jego siedzibę i adres;
2) zakres częstotliwości lub pozycje orbitalne objęte rezerwacją;
3) obszar, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości;
4) rodzaje służby radiokomunikacyjnej;
5) okres obowiązywania rezerwacji;
6) okres wykorzystywania częstotliwości;
7) termin, w którym podmiot jest obowiązany rozpocząć wykorzystywanie

      częstotliwości;
8) wymagania w zakresie wykorzystania częstotliwości oraz wskazanie czy ich

      realizacja jest możliwa w drodze dzierżawy lub przekazania do użytkowania
      częstotliwości;
9) warunki wydania pozwolenia radiowego uwzględniające warunki wynikające
      z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych;
10) zobowiązania podmiotu podjęte w ramach postępowania selekcyjnego, o ile
      zostały podjęte;
11) wymagania dotyczące bezpieczeństwa i integralności infrastruktury
      telekomunikacyjnej i usług ustalone przez Prezesa UKE z uwzględnieniem
      rekomendacji i wytycznych Agencji Unii Europejskiej ds. Cyberbezpieczeństwa
      (ENISA), po zasięgnięciu opinii Kolegium do Spraw Cyberbezpieczeństwa,
      o którym mowa w art. 64 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie
      cyberbezpieczeństwa, jeżeli rezerwacja będzie obejmować co najmniej 30 %
      obszaru kraju i jest dokonywana bez przeprowadzenia postępowania
      selekcyjnego, o którym mowa w art. 104 ust. 3, lub po przeprowadzeniu aukcji
      lub przetargu, o których mowa w art. 104 ust. 3 pkt 2.
      2. W rezerwacji częstotliwości dotyczącej zajętych zasobów częstotliwości,
o których mowa w art. 105 ust. 2, dokonywanej dla podmiotu wyłonionego w drodze
postępowania selekcyjnego określa się okres rezerwacji częstotliwości

rozpoczynający się nie wcześniej niż w dniu, w którym częstotliwości staną się
dostępne.

      3. W rezerwacji częstotliwości Prezes UKE może także określić
w szczególności:
1) warunki wykorzystywania częstotliwości, w tym także w ramach

      współużytkowania częstotliwości, o których mowa w art. 141 ust. 1;
2) wymagania dotyczące zapobiegania szkodliwym zakłóceniom lub kolizjom

      z przyznanymi na rzecz innych podmiotów rezerwacjami częstotliwości,
      przydziałami częstotliwości, pozwoleniami lub decyzjami, o których mowa
      w art. 152 ust. 1 lub art. 153 ust. 1;
3) obowiązki ochronne w zakresie promieniowania elektromagnetycznego;
4) proporcjonalne i niedyskryminujące ograniczenia sposobu wykorzystywania
      częstotliwości objętych rezerwacją mogące polegać na określeniu rodzaju:
      a) sieci radiowych lub rodzaju technik dostępu radiowego, które mogą być

            używane z wykorzystaniem tych częstotliwości, z uwzględnieniem
            art. 88 ust. 1,
      b) usługi telekomunikacyjnej, która powinna być świadczona
            z wykorzystaniem tych częstotliwości, z uwzględnieniem art. 88 ust. 2,
      c) usługi telekomunikacyjnej objętej zakazem świadczenia z wykorzystaniem
            tych częstotliwości, z uwzględnieniem art. 88 ust. 3;
5) możliwość lub obowiązek współużytkowania częstotliwości lub dostępu do
      elementów sieci telekomunikacyjnej i usług dodatkowych służących do
      wykorzystywania częstotliwości objętych rezerwacją;
6) możliwość lub obowiązek zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego na
      potrzeby roamingu lokalnego;
7) obowiązek uruchamiania, wspólnie z innym podmiotem, infrastruktury na
      potrzeby dostarczania sieci lub świadczenia usług, które uzależnione są od
      wykorzystania częstotliwości objętych rezerwacją;
8) wyłączenie możliwości dokonania rezerwacji częstotliwości na kolejny okres.
      4. Prezes UKE w rezerwacji częstotliwości może zwolnić z obowiązku
uzyskania pozwolenia radiowego, o ile zawarte zostały porozumienia
międzynarodowe z państwami sąsiadującymi dotyczące warunków wykorzystywania
częstotliwości w rejonach przygranicznych oraz jeżeli określono warunki
wykorzystywania częstotliwości, o których mowa w art. 141 ust. 1.

      5. Prezes UKE w rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do
rozpowszechniania lub rozprowadzania programów w sposób cyfrowy drogą
rozsiewczą naziemną lub rozsiewczą satelitarną ponadto:
1) określa programy telewizyjne lub radiofoniczne umieszczone w multipleksie,

      zwane dalej „audiowizualnymi składnikami”;
2) porządkuje w multipleksie jego audiowizualne składniki;
3) określa proporcje udziału audiowizualnych składników w multipleksie;
4) określa obszar, na którym mogą być rozpowszechniane lub rozprowadzane

      audiowizualne składniki multipleksu.
      6. Prezes UKE w rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do
rozpowszechniania lub rozprowadzania programów w sposób cyfrowy drogą
rozsiewczą naziemną określa ponadto:
1) parametry i standardy techniczne cyfrowej transmisji telewizyjnej
      i radiofonicznej;
2) wykorzystanie pojemności multipleksu.

      Art. 88. 1. Prezes UKE może określić w rezerwacji częstotliwości ograniczenie,
o którym mowa w art. 87 ust. 3 pkt 4 lit. a, w przypadku gdy wprowadzenie takiego
ograniczenia jest uzasadnione koniecznością:
1) uniknięcia szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych lub szkodliwych

      zakłóceń;
2) ochrony ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych;
3) zapewnienia odpowiedniej jakości technicznej usługi;
4) zapewnienia jak najszerszego współużytkowania częstotliwości;
5) zagwarantowania efektywnego wykorzystania częstotliwości;
6) zapewnienia realizacji celu leżącego w interesie publicznym, w szczególności

      takiego jak:
      a) ochrona życia i zdrowia ludzi,
      b) wspieranie spójności społecznej, regionalnej lub terytorialnej,
      c) unikanie nieefektywnego wykorzystywania częstotliwości,
      d) promowanie różnorodności kulturowej i językowej oraz pluralizmu

            mediów, w szczególności przez świadczenie nadawczych usług
            radiofonicznych i telewizyjnych.
      2. Ograniczenie, o którym mowa w art. 87 ust. 3 pkt 4 lit. b, Prezes UKE może
określić w przypadku, gdy jest ono uzasadnione koniecznością realizacji celu leżącego
w interesie publicznym, o którym mowa w ust. 1 pkt 6.

      3. Ograniczenie, o którym mowa w art. 87 ust. 3 pkt 4 lit. c, Prezes UKE może
określić w przypadku, gdy jest ono uzasadnione koniecznością ochrony usług
związanych z zapewnieniem ochrony życia i zdrowia ludzi.

      4. Do decyzji o rezerwacji częstotliwości zawierającej ograniczenia, o których
mowa w art. 87 ust. 3 pkt 4, stosuje się przepisy o postępowaniu konsultacyjnym.
Przepisu zdania pierwszego nie stosuje się do decyzji wydawanej po postępowaniu
selekcyjnym.

      Art. 89. 1. Zmiana rezerwacji częstotliwości nie może polegać na:
1) zwiększeniu zasobów częstotliwości pozostających w dyspozycji podmiotu,

      wyrażonych w MHz;
2) zamianie zasobów częstotliwości na inne zasoby, chyba że jest ona dokonywana

      na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 9 lub ust. 6;
3) rozszerzeniu obszaru, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości.

      2. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do rezerwacji częstotliwości na cele
rozpowszechniania programów radiofonicznych w sposób analogowy drogą
rozsiewczą naziemną.

      Art. 90. 1. Prezes UKE niezwłocznie udostępnia na stronie podmiotowej BIP
UKE informację o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany lub cofnięcia
rezerwacji częstotliwości i przeprowadza postępowanie konsultacyjne w tej sprawie.

      2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się:
1) gdy zmiana ma charakter nieistotny i jest dokonywana na wniosek lub za zgodą

      podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości;
2) w wyjątkowych przypadkach, wymagających pilnego działania ze względu na

      wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3;
3) gdy zmiana dotyczy rezerwacji częstotliwości na cele rozpowszechniania

      programów radiofonicznych w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną.
      3. Za zmianę nieistotną nie można w szczególności uznać zmiany, która
prowadzi do rozszerzenia zakresu uprawnień wynikających z rezerwacji
częstotliwości.

      Art. 91. 1. W przypadku zwolnienia części pojemności multipleksu objętego
rezerwacją udzieloną nadawcy lub nadawcom w celu rozpowszechniania lub
rozprowadzania w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną programów tele-
wizyjnych na tym multipleksie, Przewodniczący KRRiT przeprowadza postępowanie
o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu w sposób cyfrowy, drogą

rozsiewczą naziemną w tym multipleksie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia
29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji.

      2. Do dokonania rezerwacji na zwolnioną część multipleksu stosuje się przepis
art. 69.

      Art. 92. 1. Prezes UKE może przedłużyć rezerwację częstotliwości
zharmonizowanych na potrzeby systemów szerokopasmowych na wniosek podmiotu,
który w czasie wykorzystywania tych częstotliwości nie naruszył rażąco warunków
wykorzystywania częstotliwości określonych w ustawie, przepisach wykonawczych
do ustawy i decyzji o rezerwacji częstotliwości, na okres do 5 lat, przy czym łączny
czas obowiązywania tej rezerwacji częstotliwości nie może być dłuższy niż 20 lat.
Przy przedłużaniu rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby
systemów szerokopasmowych nie przeprowadza się postępowania selekcyjnego.

      2. Prezes UKE w porozumieniu z Prezesem UOKiK może, w drodze decyzji,
odmówić przedłużenia rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby
systemów szerokopasmowych, jeżeli przemawia za tym potrzeba zapewnienia
równoprawnej i skutecznej konkurencji, w szczególności w przypadku, gdy
przedłużenie rezerwacji częstotliwości mogłoby doprowadzić do nadmiernego
skupienia częstotliwości przez dany podmiot lub grupę kapitałową, w której znajduje
się dany podmiot.

      3. Prezes UKE może, w drodze decyzji, odmówić przedłużenia rezerwacji
częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby systemów szerokopasmowych:
1) w przypadku konieczności dostosowania czasu obowiązywania rezerwacji

      częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby systemów szerokopasmowych do
      innych rezerwacji częstotliwości o analogicznych właściwościach;
2) w przypadku gdy rezerwacja częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby
      systemów szerokopasmowych umożliwia ich alternatywne wykorzystanie;
3) jeżeli przemawia za tym potrzeba istotnego zwiększenia efektywności
      wykorzystania częstotliwości.
      4. Prezes UKE, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia rezerwacji
częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby systemów szerokopasmowych
w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lub
art. 100 ust. 1 pkt 1, 3 lub 6. Przepisy art. 100 ust. 3–6 stosuje się.
      5. W przypadku wydania przez Prezesa UKE decyzji o odmowie przedłużenia
rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby systemów
szerokopasmowych stosuje się przepisy art. 104, art. 106 i art. 107.

      6. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się nie wcześniej niż 4 lata przed
upływem okresu wykorzystywania częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby
systemów szerokopasmowych i nie później niż 3 lata przed upływem tego okresu.
Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie przedłużenia rezerwacji tych częstotliwości
nie później niż 2 lata przed upływem okresu ich wykorzystywania.

      7. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE informację
o zamiarze przedłużenia lub odmowy przedłużenia rezerwacji częstotliwości
zharmonizowanych na potrzeby systemów szerokopasmowych oraz określa termin na
przedstawienie stanowiska nie krótszy niż 3 miesiące od dnia udostępnienia tej
informacji.

      Art. 93. 1. Prezes UKE może dokonać rezerwacji częstotliwości
zharmonizowanych na kolejny okres, na wniosek podmiotu dysponującego tą
rezerwacją, kierując się celami określonymi w art. 412 ust. 2 oraz potrzebą
zapewnienia najbardziej efektywnego wykorzystania częstotliwości, a także biorąc
pod uwagę potrzebę zapewnienia ciągłości świadczenia usług telekomunikacyjnych.

      2. Prezes UKE odmawia dokonania rezerwacji częstotliwości
zharmonizowanych na kolejny okres w przypadku, gdy:
1) podmiot w okresie rezerwacji naruszył rażąco warunki wykorzystywania

      częstotliwości określone w ustawie, przepisach wykonawczych do ustawy
      i w decyzji o rezerwacji częstotliwości;
2) wystąpią przesłanki, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lub
      art. 100 ust. 1 pkt 1, 3 lub 6;
3) przemawia za tym potrzeba zapewnienia równoprawnej i skutecznej
      konkurencji, w szczególności w przypadku, gdy dokonanie rezerwacji
      częstotliwości zharmonizowanych na kolejny okres mogłoby doprowadzić do
      nadmiernego skupienia częstotliwości przez dany podmiot lub grupę kapitałową,
      w której znajduje się dany podmiot.
      3. Do odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na
kolejny okres stosuje się przepisy art. 100 ust. 3–6.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, Prezes UKE wydaje decyzję
w porozumieniu z Prezesem UOKiK.
      5. Prezes UKE przed wydaniem decyzji w sprawie dokonania rezerwacji
częstotliwości zharmonizowanych na kolejny okres przeprowadza postępowanie
konsultacyjne.

      6. W przypadku złożenia w ramach postępowania konsultacyjnego wniosku
o rezerwację częstotliwości zharmonizowanych przez podmiot, który zapewnia
efektywne ich wykorzystanie oraz nie posiada rezerwacji częstotliwości
o analogicznych właściwościach, Prezes UKE może odmówić dokonania rezerwacji
na kolejny okres.

      7. W przypadku wydania przez Prezesa UKE decyzji o odmowie rezerwacji
częstotliwości zharmonizowanych na kolejny okres stosuje się przepisy art. 104,
art. 106 i art. 107.

      8. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się nie wcześniej niż 5 lat przed
upływem okresu wykorzystywania częstotliwości zharmonizowanych i nie później niż
rok przed upływem tego okresu. W przypadku rezerwacji częstotliwości
zharmonizowanych wydanych na okres roku lub krótszy, wniosek składa się nie
później niż 6 miesięcy przed upływem okresu ich wykorzystywania.

      9. W przypadku gdy w dniu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1,
w zakresie rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych objętej tym wnioskiem toczy
się postępowanie, o którym mowa w ust. 11, postępowanie wszczęte na wniosek,
o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu do czasu wydania ostatecznego
rozstrzygnięcia na podstawie ust. 11. Wydanie ostatecznej decyzji stwierdzającej brak
możliwości dokonania rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na kolejny okres
skutkuje bezprzedmiotowością postępowania wszczętego na wniosek, o którym mowa
w ust. 1.

      10. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, złożony bez zachowania terminu,
o którym mowa w ust. 8, Prezes UKE pozostawia bez rozpoznania.

      11. Prezes UKE może z urzędu wydać decyzję, w której stwierdzi brak
możliwości dokonania rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na kolejny okres.
Przepisy ust. 2–5 stosuje się.

      12. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 11, Prezes
UKE wszczyna nie wcześniej niż 5 lat przed upływem okresu wykorzystywania
częstotliwości zharmonizowanych. W przypadku gdy postępowanie ma dotyczyć
rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych, w zakresie której prowadzone jest
postępowanie wszczęte na wniosek, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE nie
wszczyna postępowania.

      Art. 94. Wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości na cele
rozpowszechniania programów radiofonicznych w sposób analogowy drogą
rozsiewczą naziemną oraz wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości na cele

rozpowszechniania i rozprowadzania programów telewizyjnych w sposób cyfrowy
drogą rozsiewczą naziemną, po udzieleniu koncesji na kolejny okres, składa się nie
wcześniej niż 4 lata przed upływem okresu wykorzystywania częstotliwości
określonego w rezerwacji częstotliwości. Wniosek złożony bez zachowania terminu,
o którym mowa w zdaniu pierwszym, Prezes UKE pozostawia bez rozpoznania.

      Art. 95. 1. Prezes UKE na wniosek, z wyłączeniem rezerwacji częstotliwości na
cele rozpowszechniania programów radiofonicznych w sposób analogowy drogą
rozsiewczą naziemną, dokonuje zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją
częstotliwości, w tym także na rzecz kilku użytkowników, jeżeli podmiot:
1) dysponujący rezerwacją częstotliwości wskaże w tym wniosku podmiot, który

      będzie dysponował rezerwacją częstotliwości lub współużytkował częstotliwość
      w wyniku tej zmiany;
2) wskazany we wniosku wyrazi zgodę na przejęcie lub w przypadku
      współużytkowania częstotliwości przyjęcie uprawnień i obowiązków
      wynikających ze zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości
      i spełnia wymagania określone ustawą.
      2. Podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości we wniosku dotyczącym
części zakresu częstotliwości lub pozycji orbitalnych objętych rezerwacją
częstotliwości lub części obszaru, na którym mogą być wykorzystywane
częstotliwości, określa również:
1) zakres częstotliwości lub pozycji orbitalnych, którymi będzie dysponował
      podmiot wskazany we wniosku;
2) obszar, zgodnie z administracyjnym podziałem kraju, na którym będą mogły być
      wykorzystywane częstotliwości przez podmiot wskazany we wniosku;
3) propozycję podziału uprawnień, innych niż określone w pkt 1 i 2, oraz
      obowiązków wynikających z rezerwacji częstotliwości, w tym zobowiązań,
      o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 10, odpowiednio do zakresu częstotliwości
      lub pozycji orbitalnych objętych rezerwacją częstotliwości lub obszaru, na
      którym będą mogły być wykorzystywane częstotliwości przez podmiot
      wskazany we wniosku.
      3. Prezes UKE odmawia zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją
częstotliwości w zakresie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, jeżeli:
1) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że wnioskowana zmiana nie przyczyni się
      do osiągnięcia celów określonych w art. 412 ust. 2 lub

2) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że podmiot, który został wskazany we
      wniosku, nie wywiąże się z obowiązków wynikających z rezerwacji
      częstotliwości, w tym zobowiązań, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 10, lub

3) propozycja podziału uprawnień, innych niż określone w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz
      obowiązków wynikających z rezerwacji częstotliwości, w tym zobowiązań,
      o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 10, nie odpowiada zakresowi częstotliwości
      lub pozycji orbitalnych objętych rezerwacją częstotliwości lub obszarowi, na
      którym mają być wykorzystywane częstotliwości przez podmiot wskazany we
      wniosku.
      4. Z wyjątkiem zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości oraz

zmian, o których mowa w ust. 2, rezerwacja częstotliwości nie ulega zmianie.
      5. W przypadku gdy zmiana podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości

wiąże się z ich współużytkowaniem, stosuje się przepisy art. 85 i art. 86.
      6. Prezes UKE dokonuje zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją

częstotliwości dokonaną w drodze postępowania selekcyjnego, po zasięgnięciu opinii
Prezesa UOKiK w sprawie zachowania warunków konkurencji.

      7. Prezes UKE podejmuje decyzję w sprawie zmiany podmiotu dysponującego
rezerwacją częstotliwości na cele rozpowszechniania w sposób cyfrowy lub
rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, w porozumieniu
z Przewodniczącym KRRiT.

      8. Prezes UKE udostępnia niezwłocznie na stronie podmiotowej BIP UKE
informację o wydaniu decyzji o zmianie podmiotu dysponującego rezerwacją
częstotliwości obejmującą nazwę (firmę) podmiotu, na rzecz którego przeniesiono
rezerwację częstotliwości, lub podmiotów współużytkujących częstotliwość, zakres
częstotliwości, obszar objęty rezerwacją częstotliwości oraz okres obowiązywania tej
rezerwacji.

      Art. 96. 1. Podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości może wydzierżawić
lub przekazać do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego częstotliwości
objęte rezerwacją częstotliwości, na rzecz innego podmiotu.

      2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot dysponujący rezerwacją
częstotliwości zawiadamia Prezesa UKE, a w przypadku częstotliwości
przeznaczonych na cele rozpowszechniania lub rozprowadzania programów
radiofonicznych lub telewizyjnych – także Przewodniczącego KRRiT,
o wydzierżawieniu częstotliwości lub przekazaniu ich do użytkowania, nie później niż
w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy.

      3. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się podmiot, na rzecz
którego wydzierżawiono lub któremu przekazano do użytkowania częstotliwości
objęte rezerwacją częstotliwości, jego adres lub siedzibę oraz okres, na jaki umowa
została zawarta. Jeżeli umowa dotyczy udostępnienia części zakresu częstotliwości
objętych rezerwacją częstotliwości lub części obszaru, na którym mogą być
wykorzystywane częstotliwości, zawiadomienie określa również:
1) zakres częstotliwości, którymi będzie dysponował podmiot wskazany

      w zawiadomieniu, lub
2) obszar, na którym częstotliwości będą mogły być wykorzystywane przez

      podmiot wskazany w zawiadomieniu.
      4. Podmiot, któremu częstotliwości zostały wydzierżawione lub przekazane do
użytkowania, jest obowiązany wykorzystywać je zgodnie z ustawą oraz wymogami
określonymi w rezerwacji częstotliwości.
      5. Prezes UKE może, w drodze decyzji, zmienić warunki wykorzystywania
częstotliwości lub zakazać ich wykorzystywania przez podmiot, o którym mowa
w ust. 4, w przypadku:
1) zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 i 8;
2) gdy wykorzystywanie tych częstotliwości przez ten podmiot mogłoby
      doprowadzić do zakłócenia konkurencji, w szczególności przez nadmierne
      skupienie częstotliwości przez dany podmiot lub przez grupę kapitałową,
      zasięgając w tym zakresie opinii Prezesa UOKiK.
      6. W przypadku częstotliwości przeznaczonych na potrzeby rozpowszechniania
lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych Prezes UKE
wydaje decyzję, o której mowa w ust. 5 pkt 2, w porozumieniu z Przewodniczącym
KRRiT.
      7. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku wygaśnięcia lub
rozwiązania umowy o wydzierżawienie częstotliwości lub ich przekazanie do
użytkowania na rzecz innego podmiotu.
      8. Prezes UKE niezwłocznie udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE treść
zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, oraz w przypadku podjęcia decyzji, o której
mowa w ust. 5, informację o jej treści.
      9. Podmiot, któremu częstotliwości zostały wydzierżawione lub przekazane do
użytkowania i któremu wydano decyzję o zakazie wykorzystywania częstotliwości,
o której mowa w ust. 5, nie może ubiegać się o wydanie pozwolenia radiowego
z wykorzystaniem tych częstotliwości.

      Art. 97. 1. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 7, Prezes
UKE uzna, że pokrycie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zasięgiem sieci
telekomunikacyjnych nie jest wystarczające, może, w drodze decyzji, zobowiązać
podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości do wykorzystywania częstotliwości
w sposób zgodny ze zobowiązaniami wskazanymi w rezerwacji częstotliwości,
określając:
1) harmonogram realizacji pokrycia zasięgiem sieci telekomunikacyjnych,
2) obszary, które mają zostać objęte zasięgiem sieci telekomunikacyjnych, lub

      odsetek mieszkańców, który ma zostać objęty tym zasięgiem
– biorąc pod uwagę potrzeby użytkowników końcowych, potrzeby rynku i rozwój
techniki telekomunikacyjnej.

      2. W sprawach decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 31 i art. 32.

      Art. 98. Prezes UKE, w celu wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji,
w szczególności zapobiegania nadmiernemu skupieniu częstotliwości przez podmiot
lub podmioty z grupy kapitałowej, uwzględniając warunki rynkowe, w tym
w szczególności oceniając w sposób obiektywny i perspektywiczny warunki
konkurencji, a także prawdopodobny wpływ na dotychczasowe i przyszłe inwestycje
uczestników rynku, może:
1) w decyzji w sprawie dokonania rezerwacji częstotliwości lub dokonania

      rezerwacji częstotliwości zharmonizowanych na kolejny okres:
      a) ograniczyć zasoby częstotliwości przyznawane podmiotowi,
      b) nałożyć obowiązki w zakresie zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego,

            w szczególności dostępu do infrastruktury służącej do wykorzystywania
            częstotliwości objętych dokonaną rezerwacją częstotliwości, w tym na
            potrzeby roamingu lokalnego, w odniesieniu do danego zasobu
            częstotliwości lub zasobu o analogicznych właściwościach,
      c) odmówić przyznania całości lub części zasobu objętego wnioskiem, jeżeli
            zachodzi potrzeba przeznaczenia tego zasobu dla nowego podmiotu,
      d) odmówić dokonania rezerwacji częstotliwości,
      e) zakazać lub określić warunki zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją
            częstotliwości lub wydzierżawienia, lub przekazania do użytkowania
            częstotliwości objętych rezerwacją, gdy istnieje prawdopodobieństwo
            poważnego zakłócenia konkurencji;

2) odmówić, w drodze decyzji, zmiany rezerwacji częstotliwości, która prowadzi
      do zmiany sposobu wykorzystywania zasobu częstotliwości;

3) w decyzji w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości:
      a) nałożyć obowiązki w zakresie zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego,
            w szczególności dostępu do infrastruktury służącej do wykorzystywania
            częstotliwości objętych dokonaną rezerwacją, w tym na potrzeby roamingu
            lokalnego, w odniesieniu do danego zasobu częstotliwości lub zasobu
            o analogicznych właściwościach,
      b) zakazać lub określić warunki zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją
            częstotliwości lub wydzierżawienia, lub przekazania do użytkowania
            częstotliwości objętych rezerwacją, gdy istnieje prawdopodobieństwo
            poważnego zakłócenia konkurencji.

      Art. 99. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, może zmienić lub cofnąć rezerwację
częstotliwości w przypadku:
1) stwierdzenia, że używanie urządzenia radiowego zgodnie z rezerwacją

      częstotliwości powoduje szkodliwe zakłócenia lub szkodliwe zaburzenia
      elektromagnetyczne;
2) zmiany w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości przeznaczenia
      częstotliwości objętych rezerwacją częstotliwości;
3) wystąpienia okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności,
      bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego;
4) nierozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości objętych rezerwacją
      częstotliwości w terminie, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 7, z przyczyn
      leżących po stronie podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości;
5) zaprzestania wykorzystywania częstotliwości przez co najmniej 6 miesięcy,
      z przyczyn leżących po stronie podmiotu dysponującego rezerwacją
      częstotliwości;
6) wystąpienia powtarzających się naruszeń warunków wykorzystania
      częstotliwości lub obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwości;
7) niewywiązywania się ze zobowiązań, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 10,
      z przyczyn leżących po stronie podmiotu dysponującego rezerwacją
      częstotliwości;
8) gdy częstotliwości objęte rezerwacją są wykorzystywane w sposób
      nieefektywny;

9) gdy jest to konieczne dla realizacji zobowiązań wynikających z wiążących
      Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub aktów prawnych Unii
      Europejskiej, dotyczących gospodarowania częstotliwościami;

10) stwierdzenia, że na skutek transakcji handlowej, w szczególności skutkującej
      przejęciem kontroli w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r.
      o ochronie konkurencji i konsumentów nad podmiotem dysponującym rezer-
      wacją częstotliwości, doszło do nadmiernego skupienia częstotliwości przez
      podmiot lub grupę kapitałową.
      2. Przepisu ust. 1 pkt 10 nie stosuje się, jeżeli strony transakcji handlowej

zgłosiły na piśmie Prezesowi UKE zamiar jej przeprowadzenia, a Prezes UKE
potwierdził, że zamierzona transakcja handlowa nie będzie prowadziła do
nadmiernego skupienia częstotliwości. Prezes UKE zawiadamia strony transakcji
handlowej o swoim stanowisku w tej sprawie w terminie 30 dni od dnia otrzymania
zgłoszenia zamiaru przeprowadzenia transakcji. W przypadku niezawiadomienia
przez Prezesa UKE stron transakcji handlowej w tym terminie uznaje się, że Prezes
UKE potwierdził, że zamierzona transakcja handlowa nie będzie prowadziła do
nadmiernego skupienia częstotliwości.

      3. Przepisu ust. 1 pkt 10 nie stosuje się po upływie 5 lat od dnia dokonania
transakcji handlowej.

      4. Niezależnie od przesłanek, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE może
zmienić rezerwację częstotliwości w zakresie warunków wykorzystywania
częstotliwości, o których mowa w art. 141 ust. 1, również w przypadku gdy praca
urządzenia radiowego jest zakłócana przez inne urządzenia lub sieci
telekomunikacyjne.

      5. Niezależnie od przesłanek, o których mowa w ust. 1 i 4, Prezes UKE zmienia
rezerwację częstotliwości w zakresie ograniczeń, o których mowa
w art. 87 ust. 3 pkt 4, jeżeli nie zachodzi konieczność utrzymywania tych ograniczeń,
w szczególności gdy wynika to z przeglądu, o którym mowa w art. 419 ust. 3.

      6. Prezes UKE, w celu zapewnienia ładu w gospodarce częstotliwościami oraz
zwiększenia efektywności wykorzystywanych częstotliwości, może dokonać zmiany
przydzielonych rezerwacji częstotliwości z danego zakresu częstotliwości przez
zamianę częstotliwości objętych rezerwacją na częstotliwości o analogicznych
właściwościach. Zmiana może dotyczyć całości lub części częstotliwości objętych
rezerwacją.

      7. Prezes UKE, w przypadku, o którym mowa w ust. 6, może wszcząć
i prowadzić jedno postępowanie oraz wydać jedną decyzję lub odrębne decyzje dla
każdej z rezerwacji częstotliwości albo prowadzić odrębne postępowania zakończone
wydaniem odrębnych decyzji.

      Art. 100. 1. Prezes UKE odmawia udzielenia rezerwacji częstotliwości
w przypadku, gdy:
1) wnioskodawca nie jest w stanie wywiązać się z warunków związanych

      z wykorzystaniem częstotliwości lub zasobów orbitalnych;
2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3;
3) powodowałoby to naruszenie wiążących Rzeczpospolitą Polską umów

      międzynarodowych;
4) zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania selekcyjnego, a wniosek

      o rezerwację częstotliwości złożony został przed ogłoszeniem postępowania
      selekcyjnego;
5) w postępowaniu selekcyjnym podmiot nie został wyłoniony jako ten, dla którego
      zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości;
6) udzielenie rezerwacji częstotliwości uniemożliwiałoby realizację zobowiązań
      wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub
      aktów prawnych Unii Europejskiej, dotyczących gospodarowania
      częstotliwościami.
      2. W okresie ważności rezerwacji częstotliwości Prezes UKE może odmówić
wydania lub cofnąć pozwolenie radiowe na używanie urządzenia radiowego
wykorzystującego częstotliwości objęte rezerwacją z tytułu wystąpienia jednej
z następujących okoliczności:
1) zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku
      publicznego;
2) naruszenia wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych;
3) zakłócenia pracy urządzeń lub sieci telekomunikacyjnych;
4) niespełniania warunków, o których mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, chyba że uległ
      zmianie stan prawny lub faktyczny przyjęty za podstawę dokonania rezerwacji
      częstotliwości;
5) braku możliwości realizacji zobowiązań wynikających z wiążących
      Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub aktów prawnych Unii
      Europejskiej, dotyczących gospodarowania częstotliwościami.

      3. Odmowa udzielenia rezerwacji częstotliwości, jej zmiana lub cofnięcie
w przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3, a także odmowa wydania
pozwolenia radiowego lub jego cofnięcie w przypadku, o którym mowa
w art. 99 ust. 1 pkt 3, następuje niezwłocznie po zasięgnięciu opinii lub na wniosek
Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, w zakresie ich
właściwości.

      4. Jeżeli uzasadnienie opinii lub wniosku organów, o których mowa w ust. 3,
wskazujące na okoliczności prowadzące do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa
państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego zawiera informacje niejawne,
zamiast uzasadnienia stronie doręcza się zawiadomienie, że uzasadnienie takie zostało
sporządzone.

      5. Organy, o których mowa w ust. 3, przedstawiają opinię w terminie 21 dni od
dnia wystąpienia przez Prezesa UKE o opinię, o której mowa w ust. 3.

      6. W przypadku gdy organy, o których mowa w ust. 3, nie zajmą stanowiska
w terminie, o którym mowa w ust. 5, wymóg zasięgnięcia opinii uznaje się za
spełniony.

      7. W przypadku odmowy wydania pozwolenia radiowego lub jego cofnięcia
w przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3, decyzji nadaje się rygor
natychmiastowej wykonalności.

      Art. 101. 1. Prezes UKE niezwłocznie doręcza Przewodniczącemu KRRiT
ostateczną decyzję o zmianie rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do
rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub
telewizyjnych w sposób cyfrowy drogą naziemną, wydaną na podstawie
art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 9 lub ust. 6.

      2. W przypadku zmiany częstotliwości dokonywanej na podstawie
art. 99 ust. 1 pkt 9 lub ust. 6 przepisu art. 104 ust. 3 nie stosuje się.

      Art. 102. Rezerwacja częstotliwości na rozpowszechnianie programów
radiofonicznych lub telewizyjnych udzielona w celu wykonywania uprawnień
wynikających z koncesji, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 i 2, wygasa
w przypadku cofnięcia przez Przewodniczącego KRRiT tej koncesji lub jej
wygaśnięcia.

      Art. 103. 1. Podmiotowi, któremu cofnięto rezerwację częstotliwości z powodu
niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 6 lub 9, można

udzielić rezerwacji częstotliwości nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania
decyzji o cofnięciu rezerwacji częstotliwości.

      2. Podmiot, któremu cofnięto rezerwację częstotliwości z powodu
niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 24 ust. 5, może uzyskać
rezerwację częstotliwości lub może zostać uczestnikiem postępowania selekcyjnego
nie wcześniej niż po upływie 6 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu rezerwacji
częstotliwości.

      3. Podmiot wyłoniony, o którym mowa w art. 104 ust. 3, który zrezygnował
z uzyskania rezerwacji częstotliwości, może uzyskać rezerwację częstotliwości lub
może zostać uczestnikiem postępowania selekcyjnego nie wcześniej niż po upływie
6 lat od dnia ogłoszenia wyników postępowania selekcyjnego, w którym został
podmiotem wyłonionym.

      4. Podmiot, który po doręczeniu decyzji o dokonaniu rezerwacji częstotliwości
na kolejny okres zrezygnował z rezerwacji częstotliwości zanim decyzja stała się
ostateczna, może uzyskać rezerwację obejmującą te częstotliwości lub może zostać
uczestnikiem postępowania selekcyjnego na rezerwację obejmującą te częstotliwości
nie wcześniej niż po upływie 6 lat od dnia wpływu do Prezesa UKE oświadczenia
o rezygnacji. Przepisu nie stosuje się, gdy opłata za dokonanie rezerwacji
częstotliwości ustalona została na podstawie art. 24 ust. 9 lub rezerwacja została
dokonana na okres krótszy niż wskazany we wniosku, o ile okres wskazany we
wniosku nie przekraczał maksymalnego okresu rezerwacji częstotliwości określonego
w art. 80 ust. 1.

      Art. 104. 1. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE
informację o zajętych zasobach częstotliwości oraz aktualizuje ją nie rzadziej niż raz
w miesiącu. Prezes UKE może także ogłosić informację o dostępnym zasobie
częstotliwości.

      2. W przypadku wpłynięcia wniosku o rezerwację częstotliwości z dostępnego
zasobu częstotliwości Prezes UKE udostępnia niezwłocznie na stronie podmiotowej
BIP UKE informację o wpłynięciu wniosku. Udostępniając informację o wpłynięciu
wniosku, Prezes UKE wyznacza zainteresowanym podmiotom termin 14 dni na
złożenie wniosku o rezerwację częstotliwości. Jeżeli w terminie wyznaczonym przez
Prezesa UKE zostanie złożony wniosek o rezerwację częstotliwości, którego
uwzględnienie spowoduje przekroczenie dostępnego zasobu częstotliwości, wówczas
zachodzi brak dostatecznego zasobu częstotliwości.

      3. W przypadku braku dostatecznego zasobu częstotliwości podmiot, dla którego
zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości, jest wyłaniany w drodze postępowania
selekcyjnego:
1) konkursu – w przypadku rezerwacji częstotliwości na cele rozpowszechniania

      w sposób cyfrowy lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub
      telewizyjnych;
2) przetargu albo aukcji – w pozostałych przypadkach.

      Art. 105. 1. Prezes UKE może, z własnej inicjatywy, ogłosić postępowanie
selekcyjne na rezerwację częstotliwości.

      2. Postępowanie selekcyjne może dotyczyć także zajętych zasobów
częstotliwości, w przypadku których termin, w którym staną się one dostępne, będzie
znany najpóźniej w dniu ogłoszenia tego postępowania.

      Art. 106. Postępowanie selekcyjne przeprowadza Prezes UKE.

      Art. 107. 1. Postępowanie selekcyjne jest postępowaniem odrębnym od
postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości. Do postępowania selekcyjnego nie
stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego.

      2. Termin zakończenia postępowania selekcyjnego nie może być dłuższy niż
8 miesięcy od dnia wpłynięcia wniosku, o którym mowa w art. 104 ust. 2 zdanie
pierwsze.

      Art. 108. 1. Prezes UKE przed rozpoczęciem postępowania selekcyjnego
przeprowadza postępowanie konsultacyjne, udostępniając projekt ogłoszenia
o przetargu, aukcji albo konkursie, projekt dokumentacji przetargowej, aukcyjnej albo
konkursowej i projekt rozstrzygnięcia decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości,
która zostanie wydana po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa
w art. 121 ust. 1, a także podając przyczyny wyboru trybu postępowania selekcyjnego
oraz cel, którego osiągnięciu ma służyć to postępowanie.

      2. Cel, o którym mowa w ust. 1, oprócz wspierania równoprawnej konkurencji,
może dodatkowo obejmować:
1) wspieranie zasięgu sieci i usług telekomunikacyjnych;
2) zapewnienie odpowiedniej jakości usług;
3) wspieranie efektywnego wykorzystania częstotliwości;
4) tworzenie warunków do rozwoju działalności opartej na innowacyjnych

      technologiach.

      3. Wraz z udostępnieniem informacji o wynikach postępowania konsultacyjnego
Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE informacje:
1) o wyborze trybu postępowania selekcyjnego, uzasadniając ten wybór, oraz
2) dotyczące forum wzajemnej oceny, o którym mowa w art. 109, o ile było

      zwołane.

      Art. 109. 1. Wraz ze wszczęciem postępowania konsultacyjnego Prezes UKE
informuje RSPG o zamiarze i planowanych warunkach rozdysponowania, w drodze
postępowania selekcyjnego, częstotliwości zharmonizowanych na potrzeby
świadczenia bezprzewodowych usług szerokopasmowych. Przekazując informację,
o której mowa w zdaniu pierwszym, Prezes UKE może zwrócić się do RSPG
o zwołanie forum wzajemnej oceny, wskazując jednocześnie proponowany termin
tego forum.

      2. Podczas forum wzajemnej oceny Prezes UKE udziela wyjaśnień w jaki sposób
planowane postępowanie selekcyjne:
1) wspiera rozwój rynku wewnętrznego, transgraniczne świadczenie usług, a także

      konkurencję i maksymalizuje korzyści dla konsumentów oraz ogólnie realizuje
      cele określone w art. 412 ust. 2, a także w decyzji 676/2002/WE i decyzji
      Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE z dnia 14 marca 2012 r.
      w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki
      w zakresie widma radiowego (Dz. Urz. UE L 81 z 21.03.2012, str. 7, z późn.
      zm.7));
2) zapewnia efektywne wykorzystanie częstotliwości;
3) zapewnia stabilne i przewidywalne warunki inwestycyjne dla dotychczasowych
      i przyszłych użytkowników częstotliwości przy rozwoju sieci na potrzeby
      świadczenia usług telekomunikacyjnych z wykorzystaniem częstotliwości.
      3. Prezes UKE może wystąpić do RSPG o ponowne zwołanie forum wzajemnej
oceny.
      4. Prezes UKE, po zakończeniu forum wzajemnej oceny, może zwrócić się do
RSPG z wnioskiem o:
1) przyjęcie sprawozdania z forum wzajemnej oceny;
2) opinię na temat planowanego rozdysponowania częstotliwości.

7) Zmiana wymienionej decyzji została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 321 z 17.12.2018, str. 36.

      Art. 110. 1. Prezes UKE ogłasza postępowanie selekcyjne niezwłocznie po
udostępnieniu na stronie podmiotowej BIP UKE informacji o wynikach postępowania
konsultacyjnego w tej sprawie.

      2. Ogłoszenie o przetargu, aukcji albo konkursie wraz z dokumentacją
przetargową, aukcyjną albo konkursową, zwaną dalej „dokumentacją”, oraz projektem
rozstrzygnięcia decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości, która zostanie wydana po
przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w art. 121 ust. 1, udostępnia się na
stronie podmiotowej BIP UKE. Ogłoszenie o przetargu, aukcji albo konkursie zawiera
informacje o rozpoczęciu postępowania selekcyjnego oraz terminie na złożenie ofert.

      Art. 111. 1. Prezes UKE może odwołać postępowanie selekcyjne przed
upływem terminu wyznaczonego na złożenie ofert, jeżeli taka możliwość została
zastrzeżona w treści dokumentacji.

      2. Informacje o odwołaniu postępowania selekcyjnego wraz ze wskazaniem
przyczyn odwołania Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE.

      3. Prezes UKE nie udziela informacji o podmiotach, które złożyły oferty
w odwołanym postępowaniu selekcyjnym.

      4. Oferty złożone w ramach odwołanego postępowania selekcyjnego zwracane
są bez otwierania. Zwrot wniesionego wadium następuje w terminie 7 dni od dnia
odwołania przetargu albo aukcji.

      Art. 112. 1. Prezes UKE, z uwzględnieniem art. 113 ust. 3, określa
w dokumentacji w szczególności:
1) przedmiot i zakres postępowania selekcyjnego;
2) warunki uczestnictwa w postępowaniu selekcyjnym;
3) kryteria oceny ofert;
4) wymagania, jakim powinna odpowiadać oferta;
5) minimum kwalifikacyjne, jeżeli zostało ono ustalone;
6) zasady ustalenia wyników postępowania selekcyjnego.

      2. W dokumentacji określa się, które części oferty uczestnika postępowania
selekcyjnego będą stanowiły zobowiązania, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 10.

      3. Dokumentację udostępnia się za opłatą, która nie może przekroczyć kosztów
wykonania dokumentacji. Opłata jest pobierana przez UKE.

      Art. 113. 1. Prezes UKE, określając warunki uczestnictwa w przetargu albo
w aukcji, może w szczególności wskazać zasoby częstotliwości, którymi
dysponowanie:

1) wyłącza z udziału w przetargu albo aukcji podmiot dysponujący tym zasobem
      lub podmioty z grupy kapitałowej dysponującej tym zasobem lub

2) ogranicza zasoby częstotliwości, o których rezerwację może ubiegać się podmiot
      dysponujący tym zasobem lub podmioty z grupy kapitałowej dysponującej tym
      zasobem, lub

3) uprawnia do udziału w przetargu albo aukcji podmiot dysponujący tym zasobem
      lub podmioty z grupy kapitałowej dysponującej tym zasobem.
      2. Prezes UKE, określając warunki uczestnictwa w postępowaniu selekcyjnym,

może wskazać:
1) wymagania, jakie powinien spełniać podmiot składający ofertę, w szczególności

      dotyczące jego wiarygodności finansowej lub doświadczenia w wykonywaniu
      działalności telekomunikacyjnej;
2) że tylko jeden podmiot z danej grupy kapitałowej może uczestniczyć
      w postępowaniu selekcyjnym.
      3. Warunki uczestnictwa w konkursie, w zakresie dodatkowych obowiązków
i zadań przedsiębiorcy dotyczących zawartości programowej, w tym warunków
dotyczących transmisji obowiązkowej, określa w zakresie wynikającym z ustawy
z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji Przewodniczący KRRiT na wniosek
Prezesa UKE, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, uwzględniając
pozaekonomiczne interesy narodowe dotyczące kultury, języka i pluralizmu mediów.

      Art. 114. 1. Prezes UKE określa w dokumentacji przetargowej albo aukcyjnej
wysokość wadium, biorąc pod uwagę znaczenie społeczne i gospodarcze przedmiotu
przetargu albo aukcji.

      2. Wysokość wadium nie może być niższa niż 5 % opłaty, o której mowa
w art. 24 ust. 1, i wyższa niż 5000 % tej opłaty, jednakże nie niższa niż 500 zł.
W przypadku przetargu i aukcji na kilka rezerwacji częstotliwości – wysokość
wadium i obowiązek wpłaty dotyczą każdej rezerwacji.

      3. Utratę wadium powoduje:
1) wycofanie oferty z przetargu albo aukcji po upływie terminu na składanie ofert;
2) niezadeklarowanie kwoty pierwszego postąpienia w aukcji;
3) niewniesienie wymaganego depozytu;
4) rezygnacja przez podmiot wyłoniony, o którym mowa w art. 120 ust. 2 lub 3,

      z uzyskania rezerwacji częstotliwości.

      4. W przypadku gdy uczestnik przetargu albo aukcji został podmiotem
wyłonionym dla więcej niż jednej rezerwacji częstotliwości, przepis ust. 3 stosuje się
odpowiednio do każdej oferty.

      5. Wadium wniesione przez podmiot wyłoniony, o którym mowa
w art. 120 ust. 2 lub 3, podlega zaliczeniu na poczet dodatkowej opłaty, o której mowa
w art. 24 ust. 5. W przypadku gdy wadium jest wyższe od tej opłaty, Prezes UKE
w terminie 21 dni od dnia, w którym decyzja o dokonaniu rezerwacji częstotliwości
stała się ostateczna, zwraca nadwyżkę.

      6. Wadium wniesione przez uczestnika przetargu albo aukcji, który spełnił
warunki uczestnictwa w przetargu albo aukcji oraz osiągnął minimum kwalifikacyjne,
jeżeli zostało określone w dokumentacji, podlega zwrotowi w terminie 21 dni od dnia,
w którym decyzja o dokonaniu rezerwacji częstotliwości stała się ostateczna,
a w przypadku uczestnika przetargu albo aukcji, który nie spełnił warunków
uczestnictwa w przetargu albo aukcji lub nie osiągnął minimum kwalifikacyjnego –
w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyników przetargu albo aukcji albo uznania ich
za nierozstrzygnięte.

      7. W przypadku unieważnienia przetargu albo aukcji przed dokonaniem
rezerwacji częstotliwości zwrot wadium następuje w terminie 21 dni od dnia,
w którym decyzja o unieważnieniu przetargu albo aukcji stała się ostateczna.

      Art. 115. 1. Prezes UKE może określić w dokumentacji aukcyjnej wymóg
wniesienia depozytu, sposób ustalania jego wysokości, w tym wysokość wskaźnika
procentowego przyjmowanego do ustalania wysokości depozytu, oraz zasady
wnoszenia depozytu.

      2. Wysokość depozytu nie może być niższa niż 20 % i wyższa niż 100 % sumy
wszystkich ofert danego uczestnika aukcji złożonych w momencie ogłoszenia
konieczności wniesienia depozytu.

      3. Niewniesienie przez uczestnika aukcji wymaganego depozytu powoduje jego
wykluczenie. Wykluczony uczestnik nie może składać kolejnych ofert, traci wniesiony
depozyt, a złożone przez niego oferty tracą ważność.

      4. Rezygnacja przez podmiot wyłoniony, o którym mowa w art. 120 ust. 2,
z uzyskania rezerwacji częstotliwości powoduje utratę depozytu w kwocie
stanowiącej iloczyn wskaźnika procentowego przyjmowanego do ustalenia wysokości
depozytu i opłaty zadeklarowanej przez podmiot za tę rezerwację częstotliwości
w momencie ostatniego ogłoszenia konieczności wniesienia depozytu.

      5. Depozyt wniesiony przez podmiot wyłoniony, o którym mowa
w art. 120 ust. 2 lub 3, jeżeli nie zrezygnował on z uzyskania rezerwacji
częstotliwości, podlega zaliczeniu na poczet opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 5,
w części, w której ta opłata nie została pokryta z wadium. W przypadku gdy depozyt
jest wyższy od części opłaty niepokrytej z wadium, Prezes UKE w terminie 21 dni od
dnia, w którym decyzja o dokonaniu rezerwacji częstotliwości stała się ostateczna,
zwraca nadwyżkę.

      6. Depozyt wniesiony przez uczestnika aukcji, który nie został podmiotem
wyłonionym, podlega zwrotowi w terminie 21 dni od dnia, w którym decyzja
o dokonaniu rezerwacji częstotliwości stała się ostateczna, albo w terminie 14 dni od
dnia uznania aukcji za nierozstrzygniętą.

      7. W przypadku unieważnienia aukcji przed dokonaniem rezerwacji
częstotliwości zwrot depozytu następuje w terminie 21 dni od dnia, w którym decyzja
o unieważnieniu aukcji stała się ostateczna.

      Art. 116. 1. Ofertę składaną w ramach postępowania selekcyjnego sporządza się
zgodnie z wymogami dokumentacji oraz składa w terminie określonym w ogłoszeniu
o wszczęciu postępowania selekcyjnego.

      2. Oferta zawiera podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania
uczestnika tego postępowania oświadczenie, składane pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że informacje zawarte
w ofercie są zgodne z prawdą. Oświadczenie zawiera klauzulę następującej treści:
„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia
wynikającej z art. 233 § 6 Kodeksu karnego oświadczam, że informacje zawarte
w ofercie są zgodne z prawdą.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie
fałszywego oświadczenia.

      Art. 117. 1. Kryteriami oceny ofert w przetargu są:
1) zachowanie warunków konkurencji;
2) wysokość kwoty zadeklarowanej przez uczestnika przetargu;
3) inne niż określone w pkt 1 i 2 obiektywne kryteria, jeżeli zostały zamieszczone

      w dokumentacji.
      2. Prezes UKE spośród kryteriów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, wskazuje
w dokumentacji najistotniejsze kryterium oceny ofert w przetargu, mając na uwadze
cele polityki regulacyjnej i stan konkurencji na rynku.

      3. Kryterium oceny ofert w aukcji jest wysokość kwoty zadeklarowanej przez
uczestnika aukcji.

      4. Kryteriami oceny ofert w konkursie są:
1) zachowanie warunków konkurencji;
2) inne niż określone w pkt 1 obiektywne kryteria, jeżeli zostały zamieszczone

      w dokumentacji.
      5. W przypadku określenia w dokumentacji konkursowej więcej niż jednego
kryterium oceny ofert, Prezes UKE wskazuje najistotniejsze kryterium oceny ofert,
mając na uwadze cele polityki regulacyjnej i stan konkurencji na rynku.
      6. W sprawie zachowania warunków konkurencji, o których mowa w ust. 1 pkt 1
i ust. 4 pkt 1, Prezes UKE zasięga opinii Prezesa UOKiK.

      Art. 118. 1. Badanie ofert w postępowaniu selekcyjnym odbywa się w dwóch
etapach.

      2. Badanie ofert przeprowadza komisja powołana przez Prezesa UKE spośród
osób będących pracownikami UKE oraz posiadających wiedzę i doświadczenie
niezbędne do przeprowadzenia postępowania selekcyjnego.

      Art. 119. Po zadeklarowaniu kwoty pierwszego postąpienia uczestnik aukcji nie
może wycofać oferty.

      Art. 120. 1. Wyniki postępowania selekcyjnego Prezes UKE udostępnia na
stronie podmiotowej BIP UKE, w formie listy albo list uczestników tego
postępowania, którzy spełnili warunki uczestnictwa oraz osiągnęli minimum
kwalifikacyjne, jeżeli zostało ono określone w dokumentacji, uszeregowanych
w kolejności według malejącej liczby uzyskanych punktów.

      2. Podmiotem wyłonionym, o którym mowa w art. 104 ust. 3, jest uczestnik
postępowania selekcyjnego, który:
1) spełnił warunki uczestnictwa w postępowaniu selekcyjnym;
2) osiągnął minimum kwalifikacyjne, jeżeli zostało ono określone w dokumentacji;
3) na liście, o której mowa w ust. 1, zajął najwyższą pozycję, a w przypadku gdy

      zgodnie z dokumentacją lista dotyczy więcej niż jednej rezerwacji częstotliwości
      – pozycję nie niższą niż liczba tych rezerwacji.
      3. W przypadku rezygnacji podmiotu wyłonionego z rezerwacji częstotliwości
lub wystąpienia po stronie podmiotu wyłonionego okoliczności, o których mowa
w art. 99 ust. 1 pkt 3 lub art. 100 ust. 1, zanim decyzja w sprawie rezerwacji
częstotliwości stała się ostateczna, podmiotem wyłonionym staje się uczestnik

postępowania selekcyjnego zajmujący kolejną pozycję na liście, o której mowa
w ust. 1, i spełniający warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2.

      Art. 121. 1. Po ogłoszeniu wyników postępowania selekcyjnego Prezes UKE
niezwłocznie, z urzędu, wszczyna postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości.

      2. Prezes UKE dokonuje, w drodze decyzji, rezerwacji częstotliwości na rzecz
podmiotu albo podmiotów wyłonionych w drodze postępowania selekcyjnego, o ile
nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 oraz
art. 100 ust. 1 pkt 1, 3 i 6. Stroną postępowania jest podmiot wyłoniony w drodze
postępowania selekcyjnego, a w przypadku, o którym mowa w art. 65, również
podmiot alternatywnie wykorzystujący częstotliwości. Decyzji nadaje się rygor
natychmiastowej wykonalności.

      3. Jeżeli przedmiotem postępowania selekcyjnego była więcej niż jedna
rezerwacja częstotliwości, Prezes UKE może wszcząć i prowadzić jedno
postępowanie dla więcej niż jednej rezerwacji częstotliwości. W takim przypadku
Prezes UKE wydaje odrębne decyzje dla każdej z rezerwacji częstotliwości.

      Art. 122. 1. Prezes UKE uznaje, w drodze decyzji, postępowanie selekcyjne za
nierozstrzygnięte:
1) jeżeli żaden z uczestników nie spełnił warunków uczestnictwa w postępowaniu

      selekcyjnym lub nie osiągnął minimum kwalifikacyjnego, jeżeli zostało
      określone w dokumentacji;
2) w przypadku gdy w sytuacji, o której mowa w art. 120 ust. 3, nie ma innych
      uczestników; w przypadku postępowania selekcyjnego, które dotyczyło różnych
      rezerwacji częstotliwości, uznanie tego postępowania za nierozstrzygnięte
      odnosi się tylko do rezerwacji częstotliwości, dla której na liście nie ma innych
      uczestników.
      2. Postępowanie selekcyjne jest nierozstrzygnięte, jeżeli w terminie wskazanym
w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania selekcyjnego żaden podmiot nie przystąpił
do tego postępowania. Informacja w tej sprawie jest udostępniana na stronie
podmiotowej BIP UKE.

      Art. 123. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, na wniosek uczestnika postępowania
selekcyjnego złożony w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia wyników tego
postępowania lub z urzędu, unieważnia postępowanie, jeżeli zostały rażąco naruszone
przepisy prawa lub interesy jego uczestników.

      2. Uczestnikowi postępowania selekcyjnego od decyzji w sprawie unieważnienia
tego postępowania, przysługuje wniosek do Prezesa UKE o ponowne rozpatrzenie
sprawy, a po wyczerpaniu tego trybu – skarga do sądu administracyjnego.

      3. Uczestnikowi postępowania selekcyjnego nie przysługuje inny tryb kontroli
rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu selekcyjnym niż określony w ust. 1
i 2.

      Art. 124. 1. Po unieważnieniu postępowania selekcyjnego, jeżeli jest możliwe
usunięcie w ten sposób naruszeń przepisów prawa lub interesów jego uczestników,
które stanowiły przyczynę unieważnienia tego postępowania, Prezes UKE
przeprowadza czynności niezbędne do usunięcia tych naruszeń.

      2. Czynności, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się:
1) w oparciu o warunki uczestnictwa w postępowaniu selekcyjnym, wymagania,

      jakim powinna odpowiadać oferta, oraz kryteria oceny ofert, określone przed
      unieważnieniem postępowania selekcyjnego w dokumentacji;
2) w stosunku do ofert złożonych w terminie przed unieważnieniem postępowania
      selekcyjnego.
      3. W przypadku gdy istnieje potrzeba przeprowadzenia czynności, o których
mowa w ust. 1, Prezes UKE ocenia oferty i w przypadku przetargu lub konkursu
w sprawie zachowania warunków konkurencji zasięga opinii Prezesa UOKiK
w stosunku do tych ofert.
      4. Podmiotem wyłonionym po przeprowadzeniu czynności, o których mowa
w ust. 1, nie może zostać podmiot, który został wyłoniony przed unieważnieniem
postępowania selekcyjnego i zrezygnował z rezerwacji częstotliwości zanim decyzja
w sprawie rezerwacji częstotliwości stała się ostateczna, lub nie uiścił zadeklarowanej
opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 5.
      5. W przypadku gdy zgodnie z warunkami postępowania selekcyjnego uczestnik
złożył więcej niż jedną ofertę, przepis ust. 4 stosuje się wyłącznie do oferty,
w stosunku do której podmiot wyłoniony przed unieważnieniem tego postępowania
zrezygnował z rezerwacji częstotliwości, zanim decyzja w sprawie rezerwacji
częstotliwości stała się ostateczna, lub nie uiścił zadeklarowanej opłaty, o której mowa
w art. 24 ust. 5.
      6. Do czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis
art. 123 ust. 1.

      Art. 125. 1. Zmiana wyników postępowania selekcyjnego będąca konsekwencją
unieważnienia tego postępowania stanowi podstawę wznowienia postępowania
w sprawie rezerwacji częstotliwości dokonanej po przeprowadzeniu tego
postępowania.

      2. Postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości nie wznawia się, jeżeli od
dnia ogłoszenia wyników postępowania selekcyjnego upłynęło 10 lat.

      3. Decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości nie uchyla się, jeżeli od dnia jej
doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat.

      Art. 126. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowy tryb ogłaszania postępowania selekcyjnego,
2) szczegółowe wymagania co do zawartości dokumentacji,
3) szczegółowe warunki i tryb organizowania, przeprowadzania i zakończenia

      postępowania selekcyjnego, w tym:
      a) powoływania i pracy komisji przetargowej, komisji aukcyjnej oraz komisji

            konkursowej,
      b) sposób wpłaty i zwrotu wadium – w przypadku przetargu oraz aukcji,
      c) sposób wpłaty i zwrotu depozytu – w przypadku aukcji
– kierując się potrzebą zapewnienia obiektywnych, przejrzystych
i niedyskryminujących żadnego uczestnika warunków postępowania selekcyjnego,
przejrzystych warunków podejmowania rozstrzygnięć oraz zapewniając właściwe
poinformowanie podmiotów zainteresowanych uzyskaniem rezerwacji częstotliwości.

      Art. 127. 1. Postępowanie selekcyjne może zostać przeprowadzone wspólnie
z właściwym organem innego państwa członkowskiego. Przepisy art. 106–126 stosuje
się odpowiednio, przy czym kompetencje Prezesa UKE przewidziane w tych
przepisach wykonuje Prezes UKE w porozumieniu z właściwym organem innego
państwa członkowskiego.

      2. W przypadku gdy pomimo zgłoszonego przez uczestników rynku
zainteresowania wspólnym przeprowadzeniem postępowania selekcyjnego państwa
członkowskie nie działają wspólnie, Prezes UKE informuje tych uczestników rynku
o powodach odmowy wspólnego przeprowadzenia postępowania selekcyjnego.

      Art. 128. 1. Wykorzystywanie częstotliwości użytkowanych jako cywilno-
-rządowe przez użytkowników rządowych wymaga uzyskania przydziału
częstotliwości.

      2. Przydziału częstotliwości, o którym mowa w ust. 1, dokonuje, zmienia lub
cofa Prezes UKE.

      Art. 129. Przydziału częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia
wymagania określone ustawą oraz jeżeli częstotliwości:
1) są dostępne;
2) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla

      wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej oraz plan zagospodarowania
      częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodnie z wnioskiem;
3) mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami;
4) mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania
      szkodliwych zakłóceń lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych podmiotów
      rezerwacjami częstotliwości, przydziałami częstotliwości, pozwoleniami
      radiowymi lub decyzjami, o których mowa w art. 152 ust. 1 lub art. 153 ust. 1;
5) będą wykorzystywane w sposób efektywny;
6) zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonej
      w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub umowach, których
      Rzeczpospolita Polska jest stroną – w przypadku gdy zachodzi możliwość
      powodowania szkodliwych zakłóceń poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;
7) nie kolidują z pracą urządzeń kontrolno-pomiarowych UKE.

      Art. 130. 1. W przydziale częstotliwości określa się:
1) uprawniony podmiot będący użytkownikiem rządowym, na rzecz którego

      dokonano przydziału częstotliwości, oraz jego adres;
2) zakres częstotliwości objęty przydziałem częstotliwości;
3) obszar lub lokalizację, w której mogą być wykorzystywane częstotliwości;
4) rodzaj służby radiokomunikacyjnej;
5) termin, w którym podmiot jest uprawniony do rozpoczęcia wykorzystywania

      częstotliwości;
6) okres lub termin, w którym podmiot jest uprawniony do wykorzystywania

      częstotliwości;
7) warunki wykorzystywania częstotliwości, o których mowa w art. 141 ust. 1,

      z uwzględnieniem warunków wynikających z umów międzynarodowych,
      których Rzeczpospolita Polska jest stroną.
      2. W przydziale częstotliwości można określić:

1) termin, w którym podmiot jest obowiązany rozpocząć wykorzystywanie
      częstotliwości;

2) wymagania dotyczące zapobiegania szkodliwym zakłóceniom
      elektromagnetycznym lub kolizjom z przyznanymi na rzecz innych podmiotów
      rezerwacjami częstotliwości, przydziałami częstotliwości, pozwoleniami lub
      decyzjami o prawie do wykorzystania częstotliwości, o których mowa
      w art. 152 ust. 1 lub art. 153 ust. 1.

      Art. 131. Przydziału częstotliwości dokonuje się na czas określony, nie dłuższy
niż 15 lat, biorąc pod uwagę:
1) charakter zadań wykonywanych przez podmiot wnioskujący o przydział

      częstotliwości;
2) międzynarodowe kierunki rozwoju wykorzystywania częstotliwości.

      Art. 132. 1. Prezes UKE dokonuje przydziału częstotliwości w terminie
2 tygodni od dnia złożenia wniosku przez Ministra Obrony Narodowej lub 6 tygodni
od dnia złożenia wniosku przez inny podmiot ubiegający się o przydział często-
tliwości, z zastrzeżeniem ust. 2.

      2. Jeżeli dokonanie przydziału częstotliwości wymaga przeprowadzenia
uzgodnień międzynarodowych, terminy, o których mowa w ust. 1, liczy się od dnia
zakończenia tych uzgodnień.

      3. Wniosek o dokonanie przydziału częstotliwości dla misji dyplomatycznej,
urzędu konsularnego, zagranicznej misji specjalnej oraz przedstawicielstwa
organizacji międzynarodowej, korzystających z przywilejów i immunitetów na
podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mających siedziby na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składa się za pośrednictwem ministra
właściwego do spraw zagranicznych.

      Art. 133. Informację o dokonaniu przydziału częstotliwości Prezes UKE
niezwłocznie publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE. Informacja ta zawiera
numer przydziału częstotliwości, zakres częstotliwości objętych przydziałem
częstotliwości oraz okres, na jaki został dokonany przydział częstotliwości.

      Art. 134. 1. Dopuszcza się dokonywanie przydziału częstotliwości na rzecz
kilku użytkowników.

      2. W przypadku dokonywania przydziału częstotliwości na rzecz kilku
użytkowników Prezes UKE może ustalić w przydziale częstotliwości warunki jego
użytkowania.

      3. W sprawach spornych dotyczących współużytkowania częstotliwości Prezes
UKE może, na wniosek podmiotu współużytkującego częstotliwości, w drodze
postanowienia, nałożyć na współużytkowników częstotliwości, o których mowa
w ust. 1, obowiązek podjęcia negocjacji dotyczących współużytkowania
częstotliwości, określając jednocześnie termin ich zakończenia, nie dłuższy niż 30 dni,
licząc od dnia wydania postanowienia.

      4. W przypadku niepodjęcia negocjacji, o których mowa w ust. 3, przez podmiot
do tego obowiązany lub braku zawarcia przez strony porozumienia warunki
współużytkowania częstotliwości określa, na wniosek strony, Prezes UKE, w drodze
decyzji, biorąc pod uwagę efektywne wykorzystanie częstotliwości.

      5. Wnioski, o których mowa w ust. 3 i 4, zawierają stanowiska poszczególnych
użytkowników w zakresie współużytkowania częstotliwości, z wyszczególnieniem
tych kwestii, co do których strony nie doszły do porozumienia.

      6. Strony są obowiązane do przedłożenia Prezesowi UKE, na jego żądanie,
w terminie 14 dni, dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz swoich
stanowisk wobec rozbieżności.

      7. W sprawach, o których mowa w ust. 2, Prezes UKE może wydać, na wniosek
jednej ze stron, decyzję, w której określa warunki współużytkowania częstotliwości
do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu zgodnie z ust. 3.

      Art. 135. 1. Przydział częstotliwości może zostać zmieniony lub cofnięty,
w drodze decyzji Prezesa UKE, w przypadku:
1) stwierdzenia, że używanie urządzenia radiowego zgodnie z przydziałem

      częstotliwości powoduje szkodliwe zakłócenia lub szkodliwe zaburzenia
      elektromagnetyczne;
2) zmiany w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości przeznaczenia
      częstotliwości objętych przydziałem częstotliwości;
3) wystąpienia okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności,
      bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego;
4) nierozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości objętych przydziałem
      częstotliwości w terminie, o którym mowa w art. 130 ust. 2 pkt 1, z przyczyn
      leżących po stronie podmiotu dysponującego przydziałem częstotliwości;
5) wystąpienia powtarzających się naruszeń warunków wykorzystania
      częstotliwości lub obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwości;
6) gdy częstotliwości objęte przydziałem częstotliwości są wykorzystywane
      w sposób nieefektywny;

7) gdy jest to konieczne dla realizacji zobowiązań wynikających z wiążących
      Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub aktów prawnych Unii
      Europejskiej, dotyczących gospodarowania częstotliwościami.
      2. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i 6, nie mają zastosowania do

przydziałów częstotliwości dokonanych na rzecz Ministra Obrony Narodowej.

      Art. 136. Prezes UKE odmawia dokonania przydziału częstotliwości
w przypadku, gdy:
1) nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 129;
2) wnioskodawca nie jest w stanie wywiązać się z warunków związanych

      z wykorzystaniem częstotliwości;
3) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1–3;
4) powodowałoby to naruszenie umów międzynarodowych, których

      Rzeczpospolita Polska jest stroną;
5) postanowił o konieczności przeprowadzenia przetargu, aukcji albo konkursu na

      wnioskowane częstotliwości, a wniosek o przydział częstotliwości złożony
      został przed ogłoszeniem przetargu, aukcji albo konkursu;
6) dokonanie przydziału częstotliwości uniemożliwiałoby realizację zobowiązań
      wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub
      aktów prawnych Unii Europejskiej, dotyczących gospodarowania
      częstotliwościami.

      Art. 137. 1. Do odmowy, zmiany lub cofnięcia przydziału częstotliwości
z przyczyn, o których mowa w art. 135 ust. 1 pkt 3, stosuje się przepisy
art. 100 ust. 3–6.

      2. Do odmowy z przyczyn, o których mowa w art. 136 pkt 6, zmiany lub
cofnięcia z przyczyn, o których mowa w art. 135 ust. 1 pkt 7, przydziału
częstotliwości wykorzystywanych na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa lub
bezpieczeństwa i porządku publicznego stosuje się przepisy art. 100 ust. 3–6.

                                             Rozdział 2

                         Używanie i obsługa urządzeń radiowych

      Art. 138. 1. Z wyjątkiem przepisów art. 145, art. 152 i art. 153, używanie
urządzenia radiowego wymaga posiadania pozwolenia radiowego, zwanego dalej
„pozwoleniem”.

      2. Prezes UKE wydaje pozwolenie w drodze decyzji.

      3. Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wszczyna się na wniosek
zainteresowanego podmiotu.

      4. Podmiot posiadający rezerwację częstotliwości lub podmiot przez niego
upoważniony lub podmiot, któremu częstotliwości zostały wydzierżawione lub
przekazane do użytkowania zgodnie z art. 96, o ile nie została wydana decyzja,
o której mowa w art. 96 ust. 5, może żądać wydania pozwolenia dotyczącego
wykorzystania zasobu częstotliwości objętego rezerwacją częstotliwości w okresie jej
obowiązywania.

      5. Do pozwolenia stosuje się odpowiednio przepis art. 65.
      6. W przypadku wygaśnięcia lub rozwiązania umowy o wydzierżawienie
częstotliwości lub umowy o przekazanie częstotliwości do użytkowania, o których
mowa w art. 96, Prezes UKE stwierdza wygaśnięcie pozwolenia wydanego zgodnie
z ust. 4.
      7. W przypadku częstotliwości radiowych, których przeznaczenie określono
w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości lub ustalono w planie
zagospodarowania częstotliwości, Prezes UKE wydaje decyzję w terminie 6 tygodni
od dnia złożenia wniosku.
      8. Termin, o którym mowa w ust. 7, nie ma zastosowania w przypadkach
wymagających uzgodnień międzynarodowych lub wynikających z wiążących
Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących użytkowania
częstotliwości radiowych lub pozycji orbitalnych.

      Art. 139. Przepisu art. 138 ust. 1 nie stosuje się do urządzeń radiowych
wykorzystywanych przez użytkowników rządowych.

      Art. 140. 1. Pozwolenie określa:
1) uprawniony podmiot oraz jego siedzibę i adres;
2) rodzaj, wyróżnik typu oraz nazwę producenta urządzeń radiowych, których

      dotyczy pozwolenie;
3) warunki wykorzystywania częstotliwości;
4) warunki używania urządzenia radiowego, w szczególności rodzaj służby

      radiokomunikacyjnej lub sieci telekomunikacyjnej, w której urządzenie może
      być wykorzystywane;
5) okres ważności;
6) termin rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości, nie dłuższy niż 12 miesięcy
      od dnia wydania pozwolenia.

      2. W pozwoleniu można określić warunki używania urządzenia radiowego
i obowiązki użytkownika w sytuacjach szczególnych zagrożeń.

      3. Pozwolenie może zawierać przydział sygnałów identyfikacyjnych lub znaków
wywoławczych. Znaki wywoławcze nie podlegają zmianie w okresie obowiązywania
pozwolenia.

      4. Pozwolenie uprawnia do wykorzystywania objętych pozwoleniem
częstotliwości, sygnałów identyfikacyjnych oraz znaków wywoławczych.

      5. Prezes UKE może w pozwoleniu zobowiązać podmiot do informowania
o przerwach w wykorzystywaniu częstotliwości trwających powyżej 14 dni.

      6. Przepisu ust. 1 pkt 2 w zakresie wyróżnika typu oraz nazwy producenta
urządzeń radiowych, których dotyczy pozwolenie, oraz przepisów ust. 5
i art. 146 ust. 2 pkt 4 nie stosuje się do pozwoleń w służbie radiokomunikacyjnej ama-
torskiej.

      7. W pozwoleniu radiowym wydawanym na cele rozpowszechniania lub
rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych w sposób rozsiewczy
naziemny Prezes UKE może określić dodatkowo warunki wykorzystywania
częstotliwości, o których mowa w art. 141 ust. 1, zgodne z wymaganiami określonymi
w art. 87 ust. 3, na wypadek konserwacji urządzenia radiowego objętego
pozwoleniem.

      Art. 141. 1. Warunki wykorzystywania częstotliwości określają
w szczególności:
1) dla urządzenia radiowego naziemnego lub rezerwacji częstotliwości w celu

      świadczenia usług telekomunikacyjnych za pomocą takich urządzeń:
      a) częstotliwość lub częstotliwości graniczne kanałów lub zakresów

            częstotliwości albo numery kanałów,
      b) lokalizację urządzenia albo obszar jego przemieszczania,
      c) moc promieniowaną lub moc wyjściową,
      d) polaryzację, wysokość zawieszenia i charakterystykę promieniowania

            anteny nadawczej,
      e) rodzaj sygnału i parametry techniczne jego nadawania;
2) dla naziemnej stacji satelitarnej lub rezerwacji częstotliwości dla świadczenia
      usług telekomunikacyjnych za pomocą nadawczo-odbiorczego urządzenia
      radiowego umieszczonego na sztucznym satelicie Ziemi:
      a) nazwę wykorzystywanego satelity i jego położenie,

      b) odpowiednio, lokalizację naziemnej stacji satelitarnej lub obszar jej
            przemieszczania,

      c) częstotliwość lub częstotliwości skrajne zakresów częstotliwości lub
            kanałów częstotliwości albo numery kanałów, wykorzystywane do
            transmisji sygnałów w kierunkach: kosmos-Ziemia i Ziemia-kosmos,

      d) rodzaj sygnału i parametry techniczne jego nadawania.
      2. Przepisów ust. 1 pkt 1 lit. d oraz e nie stosuje się do pozwoleń w służbie
radiokomunikacyjnej amatorskiej.

      Art. 142. 1. Prezes UKE wydaje pozwolenie podmiotowi, który spełnia
wymagania określone ustawą, oraz jeżeli:
1) nie zachodzi żadna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 2 pkt 1–3 i 5;
2) częstotliwości objęte wnioskiem:

      a) są dostępne,
      b) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla

            wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej i użytkowania oraz plan
            zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodne
            z wnioskiem,
      c) mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania
            szkodliwych zakłóceń lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych
            podmiotów rezerwacjami częstotliwości, przydziałami częstotliwości,
            pozwoleniami radiowymi lub decyzjami, o których mowa w art. 152 ust. 1
            lub art. 153 ust. 1,
      d) zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonych
            w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub wiążących
            Rzeczpospolitą Polską umowach międzynarodowych, w przypadku gdy
            zachodzi możliwość powodowania szkodliwych zakłóceń poza granicami
            Rzeczypospolitej Polskiej,
      e) będą wykorzystywane w sposób efektywny;
3) urządzenie pracujące na podstawie pozwolenia może być chronione przed
      szkodliwymi zakłóceniami;
4) wnioskodawca przedłoży:
      a) dokument potwierdzający spełnienie przez urządzenie wymagań, o których
            mowa w art. 273 ust. 1–3 albo – w przypadku urządzeń wykorzystywanych
            w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej lub
            w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej – dokument potwierdzający

            objęcie tych urządzeń przepisami, o których mowa odpowiednio
            w art. 273 ust. 7 pkt 2 lub 3,
      b) dokument potwierdzający rejestrację statku powietrznego, morskiego lub
            żeglugi śródlądowej w Rzeczypospolitej Polskiej – w przypadku ubiegania
            się o wydanie pozwolenia radiowego w służbie radiokomunikacyjnej
            morskiej i żeglugi śródlądowej lub w służbie radiokomunikacyjnej
            lotniczej,
      c) dokument potwierdzający uzyskanie zgody operatora satelity na
            wykorzystywanie transpondera – w przypadku pozwolenia dla naziemnej
            stacji w służbie satelitarnej,
      d) dokument potwierdzający pozytywny wynik egzaminu z wiedzy
            i umiejętności z zakresu obsługi urządzeń radiowych w służbie
            radiokomunikacyjnej amatorskiej lub dokument równoważny wydany przez
            uprawniony organ zagraniczny – w przypadku ubiegania się o wydanie
            pozwolenia radiowego w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej;
5) urządzenie nie koliduje z pracą urządzeń kontrolno-pomiarowych UKE.
      2. Prezes UKE udostępnia wykaz urządzeń kontrolno-pomiarowych UKE,
o których mowa w ust. 1 pkt 5 oraz art. 129 pkt 7, wraz z warunkami ochrony tych
urządzeń na stronie podmiotowej BIP UKE.
      3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a, nie dotyczy urządzeń
przeznaczonych do wyłącznego używania w służbie radiokomunikacyjnej
amatorskiej, niebędących przedmiotem oferty handlowej.
      4. Prezes UKE wydaje pozwolenia na okres nieprzekraczający 10 lat, a dla
służby radiokomunikacyjnej amatorskiej – na okres nieprzekraczający 25 lat.
W przypadku pozwolenia dotyczącego wykorzystania zasobu częstotliwości objętego
rezerwacją częstotliwości w okresie jej obowiązywania, który jest dłuższy niż 10 lat,
okres obowiązywania pozwolenia może zostać zrównany z okresem obowiązywania
tej rezerwacji.
      5. W przypadku przedłużenia rezerwacji częstotliwości zgodnie z art. 92 lub
dokonania rezerwacji częstotliwości na kolejny okres w drodze postępowania,
o którym mowa w art. 93 ust. 1, Prezes UKE na wniosek podmiotu dysponującego
rezerwacją częstotliwości w drodze decyzji, dokonuje zmiany pozwoleń radiowych
wydanych w oparciu o tę rezerwację częstotliwości przez:

1) wskazanie zakresów częstotliwości i rezerwacji częstotliwości albo rezerwacji
      częstotliwości dokonanej na kolejny okres w oparciu, o którą wydane jest
      pozwolenie,

2) zmianę okresu obowiązywania pozwolenia dotyczącego wykorzystania zasobu
      częstotliwości objętego rezerwacją, tak aby zrównać go z okresem
      obowiązywania tej rezerwacji częstotliwości albo rezerwacji częstotliwości
      dokonanej na kolejny okres

– o ile nie nastąpiła zmiana warunków wykorzystywania częstotliwości wskazanych
w rezerwacji częstotliwości uniemożliwiająca korzystanie z urządzeń wskazanych
w pozwoleniu radiowym oraz sprzyja to efektywnemu i harmonijnemu
gospodarowaniu zasobami częstotliwości.

      6. Wniosek, o którym mowa w ust. 5, zawiera wykaz pozwoleń, których dotyczy.
      7. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Prezes UKE wszczyna i prowadzi
jedno postępowanie oraz wydaje jedną decyzję w sprawie zmiany wskazanych
pozwoleń.

      Art. 143. 1. W służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej Prezes UKE wydaje
pozwolenia kategorii 1, kategorii 3, kategorii 5 i pozwolenia dodatkowe.
W pozwoleniu Prezes UKE wskazuje znak wywoławczy, za pomocą którego identy-
fikuje się stację amatorską.

      2. Prezes UKE wydaje pozwolenie w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej
osobie fizycznej na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku egzaminu
z wiedzy i umiejętności osoby ubiegającej się o pozwolenie, z wyjątkiem art. 142
ust. 1 pkt 4 lit. d.

      3. Prezes UKE wydaje pozwolenie w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej
osobie prawnej, w tym terenowej jednostce organizacyjnej stowarzyszenia
posiadającego osobowość prawną, a także stowarzyszeniu zwykłemu w rozumieniu
ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r.
poz. 2261), na podstawie pozwolenia kategorii 1 lub równoważnego dokumentu
wydanego przez uprawniony organ zagraniczny osoby upoważnionej do ubiegania się
o wydanie pozwolenia dla tej osoby prawnej, która ukończyła 18 lat.

      4. Pozytywny wynik egzaminu, o którym mowa w ust. 2, jest ważny
bezterminowo.

      Art. 144. 1. Egzaminy osób ubiegających się o pozwolenie w służbie
radiokomunikacyjnej amatorskiej, w tym egzaminy poprawkowe, przeprowadza

komisja powołana przez Prezesa UKE spośród osób posiadających odpowiednią
wiedzę, praktyczne doświadczenie w zakresie ocenianych kompetencji,
a w przypadku powierzenia egzaminów organizacji radioamatorskiej, komisja
powołana spośród osób posiadających odpowiednią wiedzę, praktyczne
doświadczenie w zakresie ocenianych kompetencji zgodnie z przepisami wydanymi
na podstawie ust. 6.

      2. Prezes UKE może powierzyć przeprowadzanie egzaminów w służbie
radiokomunikacyjnej amatorskiej, w tym egzaminów poprawkowych, organizacji
zrzeszającej radioamatorów, jeżeli organizacja ta:
1) posiada strukturę organizacyjną umożliwiającą organizację egzaminów na

      terenie każdego z województw;
2) daje rękojmię prawidłowo przeprowadzonego egzaminu, w szczególności

      w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących ochrony danych osobowych;
3) posiada doświadczenie w prowadzeniu działalności związanej ze służbą

      radiokomunikacyjną amatorską adekwatne do rangi przeprowadzanych
      egzaminów;
4) zapewni pomieszczenia i warunki organizacyjne pracy komisji oraz zapewni
      warunki do przeprowadzenia egzaminu z wiedzy i umiejętności, o którym mowa
      w ust. 1, w sposób niedyskryminujący osób z niepełnosprawnościami;
5) przedstawi koncepcję organizacji egzaminów.
      3. Powierzenie przeprowadzenia egzaminów, o których mowa w ust. 2,
następuje w drodze nieodpłatnej umowy zawierającej co najmniej:
1) możliwość wypowiedzenia jej przez Prezesa UKE w każdym czasie;
2) zobowiązanie organizacji, o której mowa w ust. 2, do przedstawienia listy osób,
      które uzyskały pozytywny wynik egzaminu w terminie 7 dni od dnia jego
      zakończenia;
3) zobowiązanie organizacji, o której mowa w ust. 2, do przedstawienia
      sprawozdania z wykonania umowy – w terminie do dnia 31 marca za poprzedni
      rok kalendarzowy;
4) listę miejscowości, w których zostaną przeprowadzone egzaminy oraz
      częstotliwość egzaminów w tych miejscowościach;
5) zobowiązanie do przekazywania Prezesowi UKE oraz publikacji do dnia
      15 grudnia harmonogramu przeprowadzania egzaminów na kolejny rok;
6) minimalne warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia egzaminacyjne;
7) listę kandydatów na egzaminatorów zawierającą imiona i nazwiska kandydatów.

      4. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE harmonogram
przeprowadzania egzaminów na kolejny rok w terminie do dnia 31 grudnia.

      5. Za przeprowadzenie egzaminu w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej
zorganizowanego przez Prezesa UKE pobiera się opłatę w wysokości nie wyższej niż
150 zł.

      6. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
dla służby radiokomunikacyjnej amatorskiej:
1) szczegółowy zakres pozwoleń,
2) wymagania niezbędne do uzyskania pozwolenia i zakres wymogów

      egzaminacyjnych,
3) tryb przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminów poprawkowych,
4) tryb powoływania komisji egzaminacyjnej,
5) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu,
6) okres ważności pozwoleń,
7) sposób identyfikacji stacji amatorskiej
– biorąc pod uwagę międzynarodowe przepisy radiokomunikacyjne, rodzaj
pozwolenia, zapewnienie dostępności do wykonywania służby radiokomunikacyjnej
amatorskiej, zapewnienie właściwej organizacji i odpowiedniego poziomu
merytorycznego egzaminu oraz potrzebę zapewnienia efektywnej i bezstronnej pracy
komisji.

      Art. 145. 1. Nie wymaga pozwolenia używanie urządzeń radiowych
przeznaczonych wyłącznie do odbioru.

      2. Nie wymaga pozwolenia używanie urządzenia radiowego nadawczego lub
nadawczo-odbiorczego:
1) używanego przez zagraniczny statek powietrzny, morski lub statek żeglugi

      śródlądowej, zgodnie z międzynarodowymi przepisami radiokomunikacyjnymi,
      jeżeli urządzenie zostało dopuszczone do używania przez właściwy organ;
2) używanego, zgodnie z przepisami międzynarodowymi, w służbie amatorskiej
      przez cudzoziemca oraz obywatela polskiego stale rezydującego za granicą
      podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jednorazowo
      pobyt taki nie jest dłuższy niż 90 dni;
3) końcowego:
      a) dołączanego do zakończenia sieci telekomunikacyjnej, z wyłączeniem

            urządzeń stosowanych w służbie lotniczej, morskiej lub żeglugi
            śródlądowej,

      b) służącego do utrzymywania łączności z przebywającym krótkookresowo na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub znajdującym się na nim
            w tranzycie, zagranicznym pojazdem, statkiem powietrznym, morskim lub
            statkiem żeglugi śródlądowej, przytwierdzonego w sposób trwały do tego
            pojazdu lub statku, wykorzystującego międzynarodowo uzgodnione
            zakresy częstotliwości;

4) wykorzystującego zakresy częstotliwości zarezerwowane na rzecz podmiotu
      uprawnionego do dysponowania częstotliwością lub, za zgodą tego podmiotu,
      podmiotu przez niego upoważnionego lub któremu częstotliwości zostały
      wydzierżawione lub przekazane do użytkowania zgodnie z art. 96, o ile nie
      została wydana decyzja, o której mowa w art. 96 ust. 5, jeżeli rezerwacja
      częstotliwości przewiduje zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia
      i określa warunki wykorzystywania częstotliwości;

5) będącego urządzeniem klasy 1, o którym mowa w art. 274 ust. 3.
      3. Urządzenia klasy 1, o których mowa w art. 274 ust. 3, nie podlegają ochronie

przed szkodliwymi zakłóceniami powodowanymi przez inne urządzenia.
      4. Minister właściwy do spraw informatyzacji może, w drodze rozporządzenia,

określić rozszerzony zakres urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-
-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia, określając:
1) warunki używania urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych,

      które mogą być używane bez pozwolenia,
2) rodzaje służb radiokomunikacyjnych, w których urządzenia te mogą być

      używane
– uwzględniając przepisy międzynarodowe oraz kierując się zasadą zwiększania
liczby rodzajów takich urządzeń, przy uwzględnieniu potrzeby harmonijnego
gospodarowania częstotliwościami.

      Art. 146. 1. Do cofnięcia lub zmiany pozwolenia stosuje się odpowiednio
przepisy art. 95 i art. 99–102.

      2. Prezes UKE może także cofnąć pozwolenie lub zmienić warunki
wykorzystywania częstotliwości w przypadku:
1) stwierdzenia, że używanie urządzenia radiowego zgodnie z pozwoleniem

      zakłóca pracę innych urządzeń lub sieci telekomunikacyjnych;
2) zmiany w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości przeznaczenia

      częstotliwości objętych pozwoleniem;

3) nierozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości objętych pozwoleniem
      w terminie 6 miesięcy od dnia wydania pozwolenia lub dnia rozpoczęcia ich
      wykorzystywania wskazanego w pozwoleniu;

4) niewywiązania się przez podmiot z obowiązku, o którym mowa w art. 140 ust. 5.
      3. Prezes UKE może zmienić warunki wykorzystywania częstotliwości również

w przypadku, gdy:
1) częstotliwości objęte pozwoleniem są wykorzystywane w stopniu niewielkim lub

      w sposób nieefektywny;
2) praca urządzenia radiowego jest zakłócana przez inne urządzenia lub sieci

      telekomunikacyjne.
      4. W przypadku odmowy wydania pozwolenia przepis art. 103 stosuje się
odpowiednio.
      5. Pozwolenie wygasa w przypadku wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości,
z wyjątkiem zmiany pozwolenia radiowego, o której mowa w art. 142 ust. 5.

      Art. 147. 1. Używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-
-odbiorczego, niewymagającego pozwolenia na podstawie art. 145 ust. 2 pkt 4,
podlega wpisowi do rejestru urządzeń radiowych używanych bez pozwolenia,
zwanego dalej „rejestrem urządzeń”.

      2. Prezes UKE prowadzi rejestr urządzeń w systemie teleinformatycznym.
      3. Rejestr urządzeń obejmuje w szczególności:
1) kolejny numer wpisu;
2) datę otrzymania wniosku oraz datę dokonania wpisu;
3) dane, o których mowa w art. 148 ust. 1 pkt 1–3, 5 i 6.
      4. Rejestr urządzeń jest jawny i jest udostępniany na stronie podmiotowej BIP
UKE.

      Art. 148. 1. Prezes UKE dokonuje wpisu do rejestru urządzeń na podstawie
złożonego przez podmiot uprawniony do dysponowania częstotliwością wniosku
zawierającego następujące dane:
1) nazwę (firmę) podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwością, jego

      siedzibę i adres;
2) oznaczenie formy prawnej podmiotu uprawnionego do dysponowania

      częstotliwością;
3) numer decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości;

4) imię, nazwisko, adres i numer telefonu osoby upoważnionej do kontaktowania
      się w imieniu podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwością;

5) warunki wykorzystywania częstotliwości, o których mowa
      w art. 141 ust. 1 pkt 1;

6) przewidywaną datę rozpoczęcia używania urządzenia.
      2. Wniosek o wpis do rejestru urządzeń zawiera oświadczenie osoby

uprawnionej do reprezentowania podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o następującej
treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia
wynikającej z art. 233 § 6 Kodeksu karnego oświadczam, że:
1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru urządzeń są zgodne z prawdą;
2) znane mi są i spełniam wynikające z ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo

      komunikacji elektronicznej warunki używania urządzenia radiowego, którego
      dotyczy wniosek;
3) urządzenie radiowe objęte wnioskiem spełnia odnoszące się do niego
      wymagania, o których mowa w art. 274 ust. 1–3 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. –
      Prawo komunikacji elektronicznej.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
      uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za
      złożenie fałszywego oświadczenia.
      3. Do wniosku o wpis do rejestru urządzeń składanego przez podmiot
upoważniony, o którym mowa w art. 138 ust. 4, dołącza się upoważnienie do
wykorzystywania częstotliwości udzielone przez podmiot uprawniony do
dysponowania częstotliwością, wskazujące zakres częstotliwości, obszar, na którym
częstotliwości mogą być wykorzystywane, oraz okres, w którym podmiot jest
uprawniony do wykorzystywania częstotliwości.
      4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, opatruje się kwalifikowanym podpisem
elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

      Art. 149. 1. Prezes UKE dokonuje wpisu urządzenia radiowego do rejestru
urządzeń w terminie do 21 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku, o którym
mowa w art. 148 ust. 1, lub od dnia uzupełnienia tego wniosku.

      2. W przypadku gdy wniosek nie zawiera danych, o których mowa
w art. 148 ust. 1, lub oświadczenia, o którym mowa w art. 148 ust. 2, albo
w przypadku stwierdzenia, że we wniosku błędnie określono dane, o których mowa
w art. 148 ust. 1, Prezes UKE niezwłocznie, jednak nie później niż przed upływem
terminu, o którym mowa w ust. 1, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku

w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wniosek nieuzupełniony
w wyznaczonym terminie pozostawia się bez rozpoznania.

      3. Jeżeli Prezes UKE, z wyjątkiem ust. 2, nie dokona wpisu w terminie, o którym
mowa w ust. 1, a od dnia otrzymania wniosku o wpis do rejestru urządzeń upłynęło
28 dni roboczych, podmiot uprawniony do dysponowania częstotliwością może
rozpocząć jej wykorzystywanie za pomocą urządzenia, którego dotyczył wniosek, po
uprzednim zawiadomieniu Prezesa UKE na piśmie utrwalonym w postaci papierowej
lub elektronicznej.

      4. Prezes UKE prostuje z urzędu wpis do rejestru urządzeń zawierający
oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

      Art. 150. 1. W przypadku zmiany danych, o których mowa w art. 148 ust. 1,
podmiot, który uzyskał wpis do rejestru urządzeń jest obowiązany w terminie 7 dni od
dnia zmiany tych danych złożyć do Prezesa UKE wniosek o zmianę wpisu w rejestrze
urządzeń.

      2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera numer z rejestru urządzeń, dane
podlegające zmianie oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 148 ust. 2.

      3. W przypadku braków formalnych wniosku o zmianę wpisu stosuje się przepis
art. 149 ust. 2.

      4. Prezes UKE na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, dokonuje
zmiany wpisu w rejestrze urządzeń.

      Art. 151. 1. Prezes UKE wykreśla wpis do rejestru urządzeń w przypadku
wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości albo na wniosek podmiotu uprawnionego do
dysponowania rezerwacją.

      2. Prezes UKE może wykreślić wpis do rejestru urządzeń, jeżeli zachodzą
okoliczności, o których mowa w art. 99 ust. 1.

      Art. 152. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanego
podmiotu, może dopuścić czasowe używanie urządzenia radiowego w zakresach
częstotliwości cywilnych lub cywilno-rządowych w celu zapewnienia przekazu infor-
macji na okres nieprzekraczający 30 dni.

      2. Prezes UKE, wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, kieruje się
obiektywnymi, przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi i proporcjonalnymi kryteriami.

      3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się oryginał lub kopię:
1) dokumentu potwierdzającego spełnienie przez urządzenie wymagań, o których

      mowa w art. 273 ust. 1–3;

2) pełnomocnictwa – jeżeli strona działa przez pełnomocnika;
3) dowodu uiszczenia opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości, o której

      mowa w art. 24 ust. 4.
      4. Dokumenty, o których mowa w ust. 3, można składać w języku angielskim.
Przepisów art. 33 § 2 i 3 oraz art. 76a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego nie stosuje się.
      5. Obowiązek wniesienia opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości,
o której mowa w art. 24 ust. 4, powstaje z chwilą złożenia wniosku, o którym mowa
w ust. 1.
      6. W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE określa:
1) rodzaj, wyróżnik typu oraz nazwę producenta urządzenia radiowego, którego
      dotyczy decyzja;
2) uprawniony podmiot oraz jego siedzibę i adres lub adres stałego miejsca
      wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli podmiot posiada takie miejsce;
3) warunki wykorzystania częstotliwości;
4) warunki używania urządzenia radiowego, w szczególności rodzaj służby,
      w której jest wykorzystywane urządzenie;
5) okres obowiązywania decyzji;
6) termin rozpoczęcia wykorzystania częstotliwości.
      7. Prezes UKE odmawia wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, albo cofa tę
decyzję, jeżeli wystąpi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 2 pkt 1–
3.

      Art. 153. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanego
podmiotu, może zezwolić na czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego
lub nadawczo-odbiorczego w celu przeprowadzenia badań, testów lub eksperymentów
w zakresach częstotliwości cywilnych lub cywilno-rządowych, pod warunkiem
przedstawienia celu oraz harmonogramu prowadzenia tych badań, testów lub
eksperymentów.

      2. Decyzję, o której mowa w ust. 1, dotyczącą używania urządzeń radiowych
służących do rozprowadzania lub rozpowszechniania programów radiofonicznych lub
telewizyjnych, Prezes UKE wydaje w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT.
Niezajęcie stanowiska przez Przewodniczącego KRRiT w terminie 10 dni roboczych
od dnia otrzymania projektu decyzji jest równoznaczne z uzgodnieniem projektu.

      3. Stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1,
jest także podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości.

      4. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane na okres dłuższy
niż rok.

      5. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być na wniosek zainteresowanego
podmiotu jednokrotnie przedłużone na okres nie dłuższy niż rok, po przedłożeniu
sprawozdania z dotychczas wykonanych działań w zakresie badań, testów lub
eksperymentów w ramach tego zezwolenia. Prezes UKE odmawia przedłużenia
zezwolenia w przypadku nieprzedłożenia takiego sprawozdania.

      6. Podmiot, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany
przedłożyć Prezesowi UKE sprawozdanie z przeprowadzonych badań, testów lub
eksperymentów, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia ich zakończenia.

      7. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 5 lub 6, z uwzględnieniem przepisów
o ochronie własności przemysłowej i intelektualnej, zawiera w szczególności:
1) określenie urządzeń radiowych wykorzystanych w badaniach, testach lub

      eksperymentach oraz ich parametry;
2) opis metodyki badań, testów lub eksperymentów i ich wyniki;
3) wnioski wynikające z przeprowadzonych badań, testów lub eksperymentów.

      8. Do wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 152 ust. 3, 5
i 6 stosuje się.

      9. Prezes UKE, w drodze decyzji, odmawia wydania zezwolenia albo cofa
zezwolenie, jeżeli wystąpi jedna z okoliczności, o których mowa
w art. 100 ust. 2 pkt 1–3.

      10. Prezes UKE, w drodze decyzji, odmawia wydania zezwolenia, jeżeli
podmiot, który, będąc do tego zobowiązanym, nie złożył sprawozdania
z przeprowadzonych badań, testów lub eksperymentów.

      11. Prezes UKE, w drodze decyzji, może cofnąć zezwolenie, jeżeli podmiot nie
rozpoczął badań, testów lub eksperymentów w terminie 3 miesięcy od dnia
rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości określonego w zezwoleniu.

      Art. 154. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE informacje
o wydanych pozwoleniach, rezerwacjach częstotliwości oraz decyzjach o zezwoleniu
na czasowe używanie urządzeń radiowych, o których mowa w art. 152 ust. 1 oraz
art. 153 ust. 1, obejmujące:
1) nazwę (firmę) podmiotu uprawnionego;
2) zakres częstotliwości;
3) obszar, na którym częstotliwości mogą być wykorzystywane, lub lokalizację

      stacji;

4) okres obowiązywania decyzji.

      Art. 155. 1. Czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego lub
nadawczo-odbiorczego, wykorzystującego częstotliwości użytkowane jako cywilne
lub cywilno-rządowe, służącego do komunikacji w systemie naziemnym lub sate-
litarnym przez misje dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne
oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające z przywilejów
i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mające
swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzyskania pisemnej
zgody Prezesa UKE, zatwierdzonej przez ministra właściwego do spraw
zagranicznych, oraz dopuszczalne jest wyłącznie w zakresie związanym
z działalnością dyplomatyczną tych podmiotów, chyba że odpowiednie wiążące
Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe stanowią inaczej lub wymaga tego
zasada wzajemności.

      2. Wniosek o wydanie zgody składany jest do Prezesa UKE, za pośrednictwem
ministra właściwego do spraw zagranicznych, niezwłocznie, jednak nie później niż
w terminie 7 dni roboczych przed planowanym rozpoczęciem wykorzystywania
częstotliwości.

      3. W wyjątkowych przypadkach, wymagających pilnego działania ze względu na
ważny interes państwa, wniosek o wydanie zgody może zostać złożony bez
zachowania terminu, o którym mowa w ust. 2. Prezes UKE może pozostawić taki
wniosek bez rozpoznania, w przypadku gdy ze względów technicznych lub
organizacyjnych brak jest możliwości jego rozpatrzenia przed planowanym
rozpoczęciem wykorzystywania częstotliwości przez wnioskodawcę.

      4. Wniosek o wydanie zgody zawiera:
1) cel, w którym będzie używane urządzenie;
2) obszar wykorzystywania częstotliwości albo obszar przemieszczania urządzenia;
3) termin rozpoczęcia oraz zakończenia wykorzystywania częstotliwości;
4) typ i rodzaj urządzenia;
5) moc wyjściową urządzenia;
6) częstotliwości nadawania i odbioru;
7) szerokość kanału i rodzaj emisji;
8) imię, nazwisko, adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej i numer

      telefonu osoby wyznaczonej do kontaktu w sprawie technicznych warunków
      wykorzystania częstotliwości lub używania urządzenia radiowego.

      5. Prezes UKE wydaje zgodę na używanie urządzenia, o którym mowa w ust. 1,
jeżeli urządzenie to nie będzie powodować szkodliwych zakłóceń w pracy innych
urządzeń lub nie będzie prowadzić do wystąpienia okoliczności, o których mowa
w art. 99 ust. 1 pkt 3. W przypadku stwierdzenia możliwości wystąpienia takich
zakłóceń lub okoliczności Prezes UKE nie wydaje zgody oraz informuje
wnioskodawcę, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw zagranicznych,
o możliwości zmiany wniosku w wyznaczonym terminie, ze wskazaniem zakresu tych
zmian.

      6. Prezes UKE wydaje zgodę na używanie urządzenia radiowego, o którym
mowa w ust. 1, na okres nieprzekraczający 30 dni.

      7. W przypadku gdy urządzenie radiowe, o którym mowa w ust. 1, powoduje
szkodliwe zakłócenia lub prowadzi do wystąpienia okoliczności, o których mowa
w art. 99 ust. 1 pkt 3, Prezes UKE:
1) określa nowe warunki wykorzystania częstotliwości albo
2) stwierdza konieczność zaprzestania używania urządzenia radiowego
– informując o tym użytkownika urządzenia radiowego, za pośrednictwem ministra
właściwego do spraw zagranicznych.

      8. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie radiowe, o którym mowa w ust. 1,
wykorzystywane jest niezgodnie z warunkami określonymi w wydanej zgodzie,
Prezes UKE informuje użytkownika urządzenia radiowego, za pośrednictwem
ministra właściwego do spraw zagranicznych, o konieczności dostosowania,
w określonym terminie, warunków wykorzystania częstotliwości do warunków, na
które wydano zgodę.

      9. Prezes UKE informuje użytkownika urządzenia radiowego, za pośrednictwem
ministra właściwego do spraw zagranicznych, o cofnięciu zgody w przypadku
niedostosowania wykorzystania częstotliwości do warunków, na które wydano zgodę
w terminie przez niego wyznaczonym.

      Art. 156. 1. Czasowe używanie urządzenia radiowego nadawczego lub
nadawczo-odbiorczego, wykorzystującego częstotliwości użytkowane jako rządowe,
służącego do komunikacji w systemie naziemnym lub satelitarnym przez misje
dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz
przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające z przywilejów
i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mające
swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzyskania pisemnej
zgody Ministra Obrony Narodowej, zatwierdzonej przez ministra właściwego do

spraw zagranicznych, oraz dopuszczalne jest wyłącznie w zakresie związanym
z działalnością dyplomatyczną tych podmiotów, chyba że odpowiednie wiążące
Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe stanowią inaczej lub wymaga tego
zasada wzajemności.

      2. Wniosek o wydanie zgody składany jest do Ministra Obrony Narodowej za
pośrednictwem ministra właściwego do spraw zagranicznych niezwłocznie, jednak nie
później niż w terminie 7 dni roboczych przed planowanym rozpoczęciem
wykorzystywania częstotliwości. W przypadku przekazania przez ministra
właściwego do spraw zagranicznych wniosku o wydanie zgody do Prezesa UKE,
Prezes UKE niezwłocznie przekazuje wniosek do Ministra Obrony Narodowej.

      3. Minister Obrony Narodowej może powierzyć realizację zadań, o których
mowa w ust. 1 i 2, kierownikowi komórki organizacyjnej lub jednostki organizacyjnej
podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej, właściwej
w sprawach zarządzania częstotliwościami.

      4. Do spraw związanych z wyrażaniem przez Ministra Obrony Narodowej
zgody, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 155 ust. 3–9 stosuje się odpowiednio.

      Art. 157. 1. Obsługiwanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-
-odbiorczego używanego w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej, morskiej i żeglugi
śródlądowej wymaga posiadania świadectwa operatora urządzeń radiowych lub
dokumentu równoważnego, wydanego przez uprawniony organ zagraniczny.

      2. Obsługiwanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego
używanego w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej wymaga posiadania
pozwolenia radiowego lub w przypadku, o którym mowa w art. 145 ust. 2 pkt 2,
dokumentu równoważnego wydanego przez uprawniony organ zagraniczny.

      3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób wykonujących obowiązki w zakresie
zadań komórek organizacyjnych i jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi
Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych oraz użytkowników rządowych,
o których mowa w art. 2 pkt 87 lit. c.

      Art. 158. 1. Prezes UKE wydaje świadectwo operatora urządzeń radiowych na
podstawie pozytywnego wyniku egzaminu z wiedzy i umiejętności osoby ubiegającej
się o świadectwo operatora urządzeń radiowych oraz po udokumentowaniu przez nią
wymaganej praktyki.

      2. Prezes UKE wydaje duplikat świadectwa operatora urządzeń radiowych albo
dokonuje wymiany świadectwa operatora urządzeń radiowych na wniosek posiadacza
tego świadectwa.

      3. Świadectwo operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej
morskiej wydane na podstawie Międzynarodowej konwencji o wymaganiach
w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht,
1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 201,
z późn. zm.8)) wydaje się na okres 5 lat i podlega ono odnowieniu.

      4. Wniosek o odnowienie świadectwa operatora urządzeń radiowych w służbie
radiokomunikacyjnej morskiej składa się Prezesowi UKE, w okresie ważności
świadectwa lub nie później niż w ciągu 12 miesięcy od dnia utraty ważności tego
świadectwa. Odnowienie świadectwa odbywa się na warunkach określonych
w przepisach wydanych na podstawie ust. 12.

      5. Egzaminy osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych
w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej przeprowadza komisja
powołana przez Prezesa UKE spośród osób posiadających odpowiednią wiedzę oraz
praktyczne doświadczenie w zakresie ocenianych kompetencji. Prezes UKE może
powierzyć przeprowadzanie egzaminów Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej
lub centralnej komisji egzaminacyjnej działającej przy dyrektorze urzędu żeglugi
śródlądowej określonym przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.

      6. Egzaminy osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych
w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej, w tym egzaminy
poprawkowe, przeprowadza się jednoetapowo na sesjach egzaminacyjnych.

      7. Egzaminy osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych
w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej przeprowadza komisja egzaminacyjna,
o której mowa w art. 99 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U.
z 2023 r. poz. 2110 oraz z 2024 r. poz. 731 i 1222), w trybie określonym w przepisach
wydanych na podstawie art. 99 ust. 6 tej ustawy.

      8. Osoba ubiegająca się o przystąpienie do egzaminu, o którym mowa w ust. 5,
w terminie co najmniej 14 dni przed terminem egzaminu, składa Prezesowi UKE
wniosek o wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych lub dokonuje w formie
elektronicznej zgłoszenia na egzamin.

8) Zmiany tekstu wymienionej konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1984 r. poz. 202, z 1999 r.
    poz. 286, z 2013 r. poz. 1092 i 1093, z 2018 r. poz. 1866, 1867, 2088 i 2089 oraz z 2019 r. poz. 103
    i 104.

      9. Osoba ubiegająca się o świadectwo operatora urządzeń radiowych w służbie
radiokomunikacyjnej lotniczej składa Prezesowi UKE wniosek o wydanie świadectwa
po zdaniu egzaminu, o którym mowa w ust. 7.

      10. Za przeprowadzenie egzaminu oraz za wydanie świadectwa operatora
urządzeń radiowych, wydanie duplikatu świadectwa lub wymianę świadectwa pobiera
się opłaty w wysokości:
1) za przeprowadzenie egzaminu – od 150 zł do 300 zł;
2) za wydanie świadectwa – od 20 zł do 35 zł;
3) za wydanie duplikatu świadectwa – od 15 do 25 zł;
4) za wymianę świadectwa – od 15 zł do 25 zł.

      11. Świadectwo operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej
lotniczej wydaje się na czas nieokreślony.

      12. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej i minister właściwy do
spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
informatyzacji określą, w drodze rozporządzenia:
1) rodzaje i wzory świadectw operatora urządzeń radiowych w służbie

      radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej,
2) warunki wydawania i odnawiania świadectw oraz zakres uprawnień

      wynikających z tych świadectw,
3) zakres wymogów egzaminacyjnych, zakres i okres niezbędnych szkoleń oraz

      praktyki,
4) tryb przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminów poprawkowych,
5) tryb powoływania komisji egzaminacyjnej,
6) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, wydanie świadectwa operatora

      urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi
      śródlądowej i jego wymianę oraz wydanie duplikatu tego świadectwa
– biorąc pod uwagę międzynarodowe przepisy radiokomunikacyjne, przepisy
międzynarodowe oraz zapewnienie właściwej organizacji i odpowiedniego poziomu
merytorycznego egzaminu oraz potrzebę zapewnienia efektywnej i bezstronnej pracy
komisji, a także kierując się zasadą, że opłaty nie powinny stanowić bariery dla osób
zainteresowanych obsługą urządzeń radiowych.
      13. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia:
1) rodzaje świadectw operatora urządzeń radiowych w służbie
      radiokomunikacyjnej lotniczej,

2) wzór świadectwa operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej
      lotniczej,

3) wymagania w zakresie szkolenia oraz wymagania egzaminacyjne w zakresie
      wiedzy i umiejętności osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń
      radiowych w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej,

4) wymagania w zakresie wieku osób przystępujących do egzaminu na świadectwo
      operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej,

5) tryb wydawania świadectwa operatora urządzeń radiowych w służbie
      radiokomunikacyjnej lotniczej i duplikatu tego świadectwa oraz wymiany tego
      świadectwa,

6) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu oraz wydanie świadectwa
      operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej, wydanie
      duplikatu tego świadectwa i wymianę tego świadectwa

– biorąc pod uwagę międzynarodowe przepisy radiokomunikacyjne oraz przepisy
międzynarodowe, a także uwzględniając koszty przeprowadzenia egzaminu, wydania
świadectwa i duplikatu.

                                             Rozdział 3

                           Gospodarowanie zasobami numeracji

      Art. 159. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, przyznaje prawo do
wykorzystywania zasobów numeracji, zgodnie z planami numeracji krajowej dla
publicznych sieci telekomunikacyjnych, przedsiębiorcom telekomunikacyjnym,
jednostkom samorządu terytorialnego prowadzącym działalność w zakresie
telekomunikacji i podmiotom, o których mowa w art. 2 pkt 87 lit. a, b, d oraz h, oraz
podmiotom wskazanym przez ministra właściwego do spraw energii do wykonywania
zadań, o których mowa w art. 67 ust. 1, na ich wniosek.

      2. Prezes UKE, w drodze decyzji, może przyznać prawo do wykorzystywania
zasobów numeracji, zgodnie z planami numeracji krajowej dla publicznych sieci
telekomunikacyjnych, podmiotowi uprawnionemu do prowadzenia działalności
gospodarczej innemu niż podmioty wskazane w ust. 1, na jego wniosek, na potrzeby
świadczenia usług innych niż publicznie dostępne usługi telekomunikacyjne, o ile
dostępne zasoby numeracji są wystarczające do zaspokojenia obecnego
i prognozowanego zapotrzebowania na numerację, a podmioty te wykażą swoją
zdolność do efektywnego gospodarowania zasobami numeracji.

      3. Przyznanie prawa do wykorzystywania zasobów numeracji o ustalonym
przeznaczeniu następuje w terminie nie dłuższym niż 3 tygodnie od dnia złożenia
wniosku.

      4. Prezes UKE przyznaje prawo do wykorzystywania zasobów numeracji,
o którego przyznanie wpłynął więcej niż jeden wniosek:
1) po przeprowadzeniu postępowania konsultacyjnego,
2) w drodze przetargu, jeżeli w postępowaniu konsultacyjnym stwierdzono

      konieczność przeprowadzenia takiego postępowania
– w terminie nie dłuższym niż 6 tygodni od dnia złożenia pierwszego wniosku.

      5. Przetarg przeprowadza Prezes UKE. Ogłoszenie o przetargu Prezes UKE
udostępnia w prasie codziennej o zasięgu ogólnokrajowym oraz na stronie
podmiotowej BIP UKE.

      6. Do przetargu stosuje się odpowiednio przepisy art. 110, art. 112 ust. 1,
art. 120, art. 121 ust. 1, art. 122 oraz art. 123.

      7. Decydującym kryterium oceny ofert jest wysokość kwoty zadeklarowanej
przez podmiot wnioskujący o przyznanie prawa do wykorzystywania zasobów
numeracji.

      8. Przyznanie prawa do wykorzystywania zasobów numeracji może określać
warunki wykorzystywania lub udostępniania numeracji, w szczególności:
1) wskazywać usługę komunikacji elektronicznej, dla której przyznana numeracja

      ma być wykorzystywana, z podaniem wymogów związanych ze świadczeniem
      usługi oraz zasad taryfowych i cen maksymalnych;
2) zobowiązania przedsiębiorcy, któremu przyznano prawo do wykorzystywania
      zasobów numeracji, przyjęte w drodze przetargu, o którym mowa w ust. 4 pkt 2;
3) obowiązek niedyskryminującego dostępu do usług komunikacji elektronicznej
      z wykorzystaniem numeracji przyznanej innym przedsiębiorcom.
      9. Przyznanie prawa do wykorzystywania zasobów numeracji transgranicznie na
terenie Unii Europejskiej określa warunki jej wykorzystywania uwzględniające
przestrzeganie praw konsumentów i zasad użytkowania zasobów numeracji
w państwach członkowskich, w których ta numeracja będzie użytkowana.

      Art. 160. 1. Prezes UKE odmawia przyznania prawa do wykorzystywania
zasobów numeracji, jeżeli wnioskowane przeznaczenie numeracji nie jest zgodne
z planem numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych.

      2. Prezes UKE może odmówić przyznania prawa do wykorzystywania nowego
zakresu numeracji, jeżeli wykorzystywane jest mniej niż 75 %:

1) wszystkich wcześniej przyznanych zakresów numeracji lub
2) wcześniej przyznanych zakresów numeracji w ramach tego samego wyróżnika

      sieci lub wskaźnika strefy numeracyjnej, którego dotyczy wniosek o przyznanie
      prawa do wykorzystywania zasobów numeracji.

      Art. 161. 1. Prezes UKE może cofnąć prawo do wykorzystywania zasobów
numeracji albo zmienić jego zakres, jeżeli:
1) nastąpiły zmiany we właściwym planie numeracji krajowej dla publicznych sieci

      telekomunikacyjnych;
2) podmiot, który uzyskał w drodze decyzji prawo do wykorzystywania zasobów

      numeracji, nie wykorzystuje przyznanego zakresu numeracji w sposób
      efektywny pod względem ilościowym, a w przypadku numerów dostępu
      i podobnych pojedynczych numerów nie uruchomił usługi określonej takim
      numerem w terminie 12 miesięcy od dnia otrzymania decyzji o przyznaniu
      prawa do wykorzystywania zasobów numeracji;
3) podmiot, który uzyskał w drodze decyzji prawo do wykorzystywania zasobów
      numeracji, wykorzystuje przyznaną numerację w sposób niezgodny
      z warunkami przyznania numeracji lub jej przeznaczeniem określonym we
      właściwym planie numeracji krajowej dla publicznych sieci
      telekomunikacyjnych;
4) podmiot, który uzyskał w drodze decyzji prawo do wykorzystywania zasobów
      numeracji, nie wnosi opłat za prawo do wykorzystywania numeracji.
      2. Prezes UKE może cofnąć prawo do wykorzystywania zasobów numeracji,
jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie naruszenia w krótkim czasie interoperacyjności
lub ciągłości świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych
w publicznych sieciach telekomunikacyjnych albo naruszenie takie nastąpiło.
      3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE przed wydaniem
decyzji w sprawie cofnięcia prawa do wykorzystywania zasobów numeracji lub
zmiany zakresu prawa do wykorzystywania zasobów numeracji prowadzącej do
ograniczenia tego prawa przeprowadza postępowanie konsultacyjne.
      4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się w przypadku cofnięcia prawa do
wykorzystywania zasobów numeracji, o którym mowa w ust. 2, wymagającego
pilnego działania Prezesa UKE.
      5. Decyzja o cofnięciu prawa do wykorzystywania zasobów numeracji albo
o zmianie jego zakresu:

1) uwzględnia konieczność zachowania interoperacyjności i ciągłości świadczenia
      publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;

2) może być podjęta po bezskutecznym wezwaniu podmiotu do usunięcia
      przyczyny nieprawidłowości w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3
      oraz ust. 2.
      6. W sytuacji, o której mowa w ust. 2, Prezes UKE, prowadząc postępowanie

w sprawie cofnięcia prawa do wykorzystywania zasobów numeracji oraz przyznania
prawa do wykorzystywania zasobów numeracji innemu przedsiębiorcy
telekomunikacyjnemu, może:
1) pominąć wezwanie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2;
2) pominąć postępowanie konsultacyjne i procedurę przetargową, o której mowa

      w art. 159 ust. 4;
3) przyznać prawo do wykorzystywania zasobów numeracji, biorąc pod uwagę:

      a) możliwości techniczne przyjmowania i kierowania połączeń na numery
            z przydzielanego bloku numerów,

      b) liczbę przeniesionych numerów z bloków numerów, dla których Prezes
            UKE cofnął prawo do wykorzystywania zasobów numeracji,

      c) liczbę abonentów w danej strefie numeracyjnej oraz
      d) przydział numeracji w bloku sąsiadującym z przydzielanym blokiem

            numerów;
4) zwolnić przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, który otrzymał prawo do

      wykorzystywania zasobów numeracji, z opłat za prawo do wykorzystywania
      zasobów numeracji, o których mowa w art. 25, na okres nie dłuższy niż rok.
      7. W przypadku braku wniosków o przyznanie prawa do wykorzystywania
zasobów numeracji Prezes UKE, w drodze decyzji, przyznaje prawo do
wykorzystywania zasobów numeracji przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, biorąc
pod uwagę przesłanki, o których mowa w ust. 6 pkt 3.
      8. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, który otrzymał prawo do
wykorzystywania zasobów numeracji na warunkach określonych w ust. 6 pkt 3 oraz
w ust. 7, informuje abonenta o przejęciu zobowiązań dostawcy usług
telekomunikacyjnych, któremu Prezes UKE cofnął prawo do wykorzystywania
zasobów numeracji, i świadczeniu usług ze wskazaniem terminu końcowego nie
krótszego niż miesiąc. Jednocześnie przedsiębiorca ten informuje abonenta
o konieczności zawarcia przed upływem tego terminu umowy o świadczenie usług

komunikacji elektronicznej albo przeniesienia numeru do innego dostawcy usług
w celu zachowania ciągłości świadczenia usług.

Art. 162. 1. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze

rozporządzenia, plan numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych,

określając w szczególności zakres planu oraz formaty numerów, w tym numerów

wykorzystywanych na potrzeby transgranicznego świadczenia na terenie Unii

Europejskiej usług komunikacji elektronicznej innych niż usługi komunikacji

interpersonalnej, uwzględniając obecne i prognozowane potrzeby przedsiębiorców

telekomunikacyjnych oraz użytkowników, w tym służb ustawowo powołanych do

niesienia pomocy oraz podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa na

podstawie przepisów szczególnych, ustalenia przepisów międzynarodowych,

w szczególności dotyczące długoterminowych, ogólnoeuropejskich planów

numeracji, a także wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe.

2. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania dotyczące gospodarowania numeracją w sieciach

telekomunikacyjnych, uwzględniając obecne i prognozowane potrzeby

przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz użytkowników, w tym służb ustawowo

powołanych do niesienia pomocy oraz podmiotów uprawnionych do wykonywania

ratownictwa na podstawie przepisów szczególnych, ustalenia przepisów

międzynarodowych,  w szczególności  dotyczące  długoterminowych,

ogólnoeuropejskich planów numeracji, a także wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy

międzynarodowe.

3. Prezes UKE informuje BEREC o zakresie numeracji krajowej przeznaczonym

na potrzeby transgranicznego świadczenia na terenie Unii Europejskiej usług

komunikacji elektronicznej innych niż usługi komunikacji interpersonalnej.

4. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące adresowania dla właściwego

kierowania połączeń, numeracji punktów sygnalizacyjnych oraz tworzenia i udostęp-

niania znaków identyfikujących abonenta, uwzględniając obecne i prognozowane

potrzeby przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz użytkowników, ustalenia

przepisów międzynarodowych, w szczególności dotyczące długoterminowych,

ogólnoeuropejskich planów numeracji, a także wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy

międzynarodowe.

      Art. 163. 1. Prezes UKE opracowuje i udostępnia na stronie podmiotowej BIP
UKE zbiorcze zestawienia przyznanych zasobów numeracji w postaci Tablic
Zagospodarowania Numeracji oraz wykaz gmin w strefach numeracyjnych.

      2. Prezes UKE udziela nieodpłatnie zainteresowanym podmiotom informacji
o dostępnej numeracji.

      Art. 164. 1. Podmiot, który uzyskał w drodze decyzji prawo do
wykorzystywania zasobów numeracji na podstawie art. 159 ust. 1, udostępnia
przyznane zasoby numeracji podmiotom, o których mowa w art. 159 ust. 1:
1) współpracującym z jego siecią telekomunikacyjną lub
2) dostarczającym usługi telekomunikacyjne
– na ich wniosek, na podstawie pisemnej umowy o udostępnieniu zasobów numeracji
albo umowy o dostępie w zakresie połączenia sieci, o której mowa w art. 170 ust. 1.

      2. Umowa o udostępnieniu zasobów numeracji może ustalać warunki
wykorzystywania udostępnionej numeracji.

      3. Podmiot, który uzyskał, w drodze decyzji, prawo do wykorzystywania
zasobów numeracji odmawia zawarcia umowy o udostępnieniu zasobów numeracji
w przypadku braku zasobów numeracji lub gdy udostępnienie zasobów numeracji
mogłoby utrudnić albo ograniczyć wykonywanie działalności przez ten podmiot.

      4. Do umowy o udostępnieniu zasobów numeracji stosuje się odpowiednio
przepisy art. 168, art. 182, art. 185 i art. 188.

      5. Do umowy o udostępnieniu zasobów numeracji stosuje się przepis art. 175,
z tym, że umowa jest przekazywana przez podmiot udostępniający przyznane zasoby
numeracji.

      Art. 165. 1. Numer 112 stanowi wspólny numer alarmowy dla wszystkich służb
ustawowo powołanych do niesienia pomocy.

      2. Numery zaczynające się od 116 przeznaczone są do świadczenia usług
o walorze społecznym, przy czym:
1) numer 116000 stanowi numer infolinii umożliwiającej zgłaszanie przypadków

      zaginięcia dzieci;
2) numer 116111 stanowi numer telefonu zaufania dla dzieci;
3) numer 116123 stanowi numer telefonu wsparcia emocjonalnego.

      3. Połączenia do numerów zaczynających się od 116 są bezpłatne dla
użytkowników końcowych.

      4. Minister właściwy do spraw administracji publicznej prowadzi działania
w zakresie zwiększania świadomości społecznej i wiedzy na temat numeru 116000.

      5. Minister właściwy do spraw informatyzacji prowadzi działania w zakresie
zwiększania świadomości społecznej i wiedzy na temat numerów 116111 i 116123.

      Art. 166. Do przydziału, odmowy przydziału lub cofania przydziału znaków
identyfikujących abonenta oraz do ich udostępniania lub odmowy udostępnienia
stosuje się odpowiednio przepisy art. 159–162 i art. 164.

      Art. 167. 1. Podmiot, który uzyskał, w drodze decyzji, prawo do
wykorzystywania zasobów numeracji, może dokonać niezbędnej zmiany numeracji
dla określonych obszarów swojej sieci telekomunikacyjnej lub zmiany
indywidualnych numerów abonentów tej sieci, w przypadku zmiany przydziału
zakresu numeracji albo przebudowy lub rozbudowy eksploatowanej sieci
telekomunikacyjnej.

      2. Podmiot, który uzyskał, w drodze decyzji, prawo do wykorzystywania
zasobów numeracji, podaje do publicznej wiadomości planowane zmiany numeracji,
dla określonych obszarów sieci telekomunikacyjnej, co najmniej na 90 dni przed
terminem wprowadzenia tych zmian.

      3. Prezes UKE, na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 2, może w drodze
decyzji skrócić okres, o którym mowa w ust. 2.

      4. Podmiot, który uzyskał, w drodze decyzji, prawo do wykorzystywania
zasobów numeracji, jest obowiązany zawiadomić, na piśmie w postaci papierowej,
abonentów, którzy udostępnili adres korespondencyjny, o planowanej zmianie ich
indywidualnych numerów oraz o ich nowych numerach, co najmniej na 90 dni przed
terminem wprowadzenia zmiany. Abonentom, którzy nie udostępnili adresu
korespondencyjnego, ale udostępnili inne dane, o których mowa w art. 289 ust. 2,
zawiadomienie doręcza się na adres poczty elektronicznej lub na adres elektroniczny
innego środka komunikacji elektronicznej.

      5. Prezes UKE, na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 4, może w drodze
decyzji skrócić okres, o którym mowa w ust. 4.

      6. Podmiot, który uzyskał, w drodze decyzji, prawo do wykorzystywania
zasobów numeracji, jest obowiązany do zapewnienia bezpłatnej, automatycznej
informacji słownej o wprowadzonych zmianach numeracji, o których mowa w ust. 1
i 4, dostępnej pod poprzednimi numerami, przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy.

                                             DZIAŁ III

                                  Dostęp telekomunikacyjny

                                             Rozdział 1

                   Zasady zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego

      Art. 168. 1. Dostęp telekomunikacyjny świadczony jest na podstawie umowy
zawieranej w formie dokumentowej pod rygorem nieważności, zwanej dalej „umową
o dostępie”, lub na podstawie decyzji, o której mowa w art. 182 ust. 1 oraz w art. 188.

      2. Umowa o dostępie określa warunki dostępu telekomunikacyjnego i związanej
z nim współpracy.

      Art. 169. 1. Strony negocjujące umowę o dostępie uwzględniają nałożone na nie
obowiązki ustawowe, a także nałożone na nie obowiązki dostępowe symetryczne oraz
obowiązki regulacyjne.

      2. Informacje uzyskane w związku z negocjacjami umowy o dostępie mogą być
wykorzystane wyłącznie zgodnie z ich przeznaczeniem i podlegają obowiązkowi
zachowania poufności, także po zakończeniu negocjacji.

      3. Przedsiębiorca telekomunikacyjny z państwa członkowskiego będący stroną
negocjacji umowy o dostępie nie jest obowiązany do dokonania wpisu do rejestru PT,
jeżeli nie wykonuje działalności telekomunikacyjnej na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.

      Art. 170. 1. Na potrzeby zapewnienia świadczenia publicznie dostępnych usług
telekomunikacyjnych i ich interoperacyjności w obrębie całej Unii Europejskiej,
operator jest obowiązany do prowadzenia negocjacji w celu zawarcia umowy
o dostępie w zakresie połączenia sieci i interoperacyjności usług na wniosek innego
przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

      2. Operator jest obowiązany, na uzasadniony wniosek użytkownika rządowego,
o którym mowa w art. 2 pkt 87 lit. a, b, d, e, g oraz h, do prowadzenia negocjacji
w celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1.

      Art. 171. 1. Umowa, o której mowa w art. 170 ust. 1, zawiera postanowienia
dotyczące co najmniej:
1) umiejscowienia punktów połączenia sieci telekomunikacyjnych;
2) warunków technicznych połączenia sieci telekomunikacyjnych;
3) rozliczeń z tytułu:

      a) zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego,

      b) wzajemnego korzystania z sieci telekomunikacyjnych,
      c) niewykonania lub nienależytego wykonania świadczonych wzajemnie usług

            telekomunikacyjnych;
4) sposobów wypełniania wymagań w zakresie:

      a) interoperacyjności usług,
      b) integralności sieci,
      c) zachowania ciągłości świadczenia usług telekomunikacyjnych w przypadku

            awarii sieci telekomunikacyjnych lub w sytuacjach szczególnych zagrożeń,
      d) zachowania tajemnicy komunikacji elektronicznej i ochrony danych

            w sieci,
      e) kompatybilności elektromagnetycznej;
5) procedur rozstrzygania sporów;
6) postępowania w przypadkach:
      a) zmiany umowy,
      b) weryfikacji interoperacyjności usług świadczonych w połączonych sieciach

            telekomunikacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem badań jakości usług
            telekomunikacyjnych,
      c) przebudowy połączonych sieci telekomunikacyjnych,
      d) zmiany oferowanych usług telekomunikacyjnych,
      e) zmiany przydzielonych zasobów numeracji;
7) warunków rozwiązania umowy, dotyczących w szczególności zachowania
      ciągłości świadczenia usługi powszechnej, jeżeli jest świadczona w łączonych
      sieciach telekomunikacyjnych, ochrony interesów użytkowników, a także
      bezpieczeństwa sieci i usług komunikacji elektronicznej;
8) rodzajów wzajemnie świadczonych usług telekomunikacyjnych;
9) działań podejmowanych w związku z przypadkami nadużycia w komunikacji
      elektronicznej.
      2. W przypadku gdy stroną umowy, o której mowa w art. 170 ust. 1, jest
użytkownik rządowy, o którym mowa w art. 2 pkt 87 lit. a, b, d, e, g oraz h,
postanowienia umowne mogą obejmować w szczególności postanowienia dotyczące
specyficznych potrzeb tego użytkownika rządowego wynikających z przysługujących
mu uprawnień, w tym dotyczące rozbudowy sieci telekomunikacyjnej w zakresie
niezbędnym do przyłączenia tej sieci na wniosek tego użytkownika rządowego.

      Art. 172. W przypadku wystąpienia szczególnego zagrożenia dla obronności,
bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego użytkownik

rządowy, o którym mowa w art. 2 pkt 87 lit. a, b, d, e, g oraz h, może czasowo
odłączyć swoją sieć telekomunikacyjną od publicznej sieci telekomunikacyjnej
przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Użytkownik ten niezwłocznie powiadamia
właściwego operatora oraz Prezesa UKE o tym odłączeniu. O przywróceniu
połączenia użytkownik rządowy informuje właściwego operatora oraz Prezesa UKE.

      Art. 173. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, a także podmiot niebędący
przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, o ile jest właścicielem okablowania pomiędzy
zakończeniami sieci w obiekcie budowlanym a najbliższym punktem dystrybucji –
z wyjątkiem użytkownika rządowego, o którym mowa w art. 2 pkt 87 lit. a, b, d, e, g
oraz h – na wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, jest obowiązany zapewnić
dostęp do tego okablowania wraz z powiązanymi zasobami, jeżeli powielenie tego
okablowania byłoby ekonomicznie nieefektywne lub technicznie niewykonalne.

      2. Jeżeli okablowanie wraz z powiązanymi zasobami, o których mowa w ust. 1,
stanowi części składowe nieruchomości, do zapewnienia dostępu jest obowiązany
właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości.

      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 30 ust. 4, ust. 5 pkt 5 i ust. 5d ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju
usług i sieci telekomunikacyjnych.

      4. W przypadku zmiany właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy
nieruchomości po wystąpieniu z wnioskiem o zawarcie umowy o dostępie, o którym
mowa w ust. 1, a przed złożeniem wniosku w sprawie rozstrzygnięcia sporu przez
Prezesa UKE, przepisy art. 30 ust. 5 pkt 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu
rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 30 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca
1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

      5. Termin zawarcia umowy o dostępie, o którym mowa w ust. 1, wynosi 30 dni
od dnia wystąpienia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z wnioskiem o jej
zawarcie.

      6. Dostęp, o którym mowa w ust. 1, jest:
1) nieodpłatny, przy czym przedsiębiorca telekomunikacyjny ponosi

      proporcjonalną część ponoszonych przez zapewniającego dostęp kosztów
      utrzymania udostępnionej infrastruktury, z wyjątkiem pkt 2;
2) odpłatny, jeżeli okablowanie pomiędzy zakończeniami sieci w obiekcie
      budowlanym a najbliższym punktem dystrybucji jest własnością podmiotu
      wykonującego działalność telekomunikacyjną.

      7. Opłaty, o których mowa w ust. 6 pkt 2, umożliwiają zwrot proporcjonalnej
części poniesionych przez ten podmiot kosztów powstania tej infrastruktury oraz
ponoszonych przez ten podmiot kosztów jej utrzymania oraz uwzględniają wpływ
zapewnienia dostępu na plan biznesowy tego podmiotu, w szczególności na
realizowane przez niego inwestycje dotyczące szybkich sieci telekomunikacyjnych
oraz powiązanych zasobów.

      Art. 174. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, określić obiektywne,
przejrzyste, proporcjonalne i niedyskryminacyjne warunki, na jakich jest zapewniany
dostęp, o którym mowa:
1) w art. 173 ust. 1, przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, podmiot niebędący

      przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, o ile jest właścicielem okablowania
      pomiędzy zakończeniami sieci w obiekcie budowlanym a najbliższym punktem
      dystrybucji, a także podmiot zobowiązany do zapewnienia dostępu zgodnie
      z art. 173 ust. 2,
2) w art. 177 ust. 1, przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego
– jeżeli przemawia za tym potrzeba zapewnienia skutecznej konkurencji oraz interes
użytkowników końcowych.
      2. Umowy o dostępie, o którym mowa w art. 173 ust. 1 lub art. 177 ust. 1, są
zawierane przez podmioty zobowiązane do zapewnienia takiego dostępu, na
warunkach nie gorszych niż określone w decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli została
wydana.
      3. Prezes UKE może zmienić decyzję, o której mowa w ust. 1, w przypadkach
uzasadnionych potrzebą zapewnienia ochrony interesów użytkowników końcowych
lub zapewnienia skutecznej konkurencji.
      4. Jeżeli właścicielem okablowania pomiędzy zakończeniami sieci w obiekcie
budowlanym a pierwszym punktem dystrybucji, służącego inteligentnemu
opomiarowaniu, jest operator systemu dystrybucyjnego, decyzję, o której mowa
w ust. 1 pkt 1, wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki,
zwanym dalej „Prezesem URE”. Niezajęcie stanowiska przez Prezesa URE w terminie
30 dni od dnia przedstawienia projektu decyzji uznaje się za brak zastrzeżeń do
projektu.
      5. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 4, nie obejmuje finansowych warunków
współpracy, w zakresie których Prezes URE przedstawia opinię.

      Art. 175. 1. Umowa o dostępie, utrwalona na trwałym nośniku, przekazywana
jest Prezesowi UKE, w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia, przez:
1) przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej, jeżeli

      umowa o dostępie związana jest z nałożonym na podstawie
      art. 212 ust. 1 obowiązkiem regulacyjnym;
2) zobowiązanego do zapewnienia dostępu, o którym mowa w art. 173 ust. 1, jeżeli
      jest nim podmiot, o którym mowa w art. 173 ust. 6 pkt 2;
3) zobowiązanego do zapewnienia dostępu, o którym mowa w art. 177 ust. 1;
4) operatora zobowiązanego do zapewnienia dostępu, o którym mowa
      w art. 178 ust. 1 pkt 1.
      2. Obowiązek przekazania umów o dostępie, o których mowa w ust. 1, dotyczy
również zmiany umowy.
      3. Umowy o dostępie, o których mowa w ust. 1 i 2, z wyjątkiem przepisu art. 22,
są jawne. Prezes UKE udostępnia je nieodpłatnie zainteresowanym podmiotom na ich
wniosek. Wyłączenie z obowiązku jawności nie może obejmować rozliczeń z tytułu
dostępu telekomunikacyjnego.

                                             Rozdział 2

                             Obowiązki dostępowe symetryczne

      Art. 176. 1. Przez obowiązek dostępowy symetryczny rozumie się obowiązek
nakładany przez Prezesa UKE, o którym mowa w art. 177 ust. 1, art. 178 ust. 1,
art. 179 ust. 1 oraz art. 180.

      2. Prezes UKE, nakładając obowiązek dostępowy symetryczny, zapewnia, aby
był on obiektywny, przejrzysty, proporcjonalny i niedyskryminacyjny.

      Art. 177. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, określić obszar geograficzny,
na którym obowiązek zapewnienia dostępu, o którym mowa w art. 173 ust. 1, przez:
1) przedsiębiorcę telekomunikacyjnego lub
2) podmiot, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r.

      o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
– rozszerzony jest o elementy sieci telekomunikacyjnej wraz z powiązanymi
zasobami, wykraczające poza punkty dystrybucji znajdujące się najbliżej zakończeń
sieci w obiektach budowlanych, ale nie dalej niż do pierwszego punktu dystrybucji,
w którym liczba obsługiwanych zakończeń sieci uzasadnia ubieganie się o dostęp
przez efektywnie działającego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego.

      2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, może dotyczyć tylko obszaru
geograficznego, na którym obowiązek zapewnienia dostępu, o którym mowa
w art. 173 ust. 1, nie przyczynia się do wyeliminowania trwałych i wysokich barier
inwestycyjnych zagrażających ograniczeniem lub ograniczających korzyści
użytkowników końcowych wynikających z konkurencji. Prezes UKE, wydając tę
decyzję, bierze pod uwagę nałożone obowiązki regulacyjne.

      3. Decyzja, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy:
1) przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 205 ust. 1,

      umożliwiającego świadczenie każdemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu
      usług komunikacji elektronicznej użytkownikom końcowym, przez dostęp do
      sieci o bardzo dużej przepustowości na niedyskryminujących i rozsądnych
      warunkach;
2) przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, którego skala prowadzonej działalności
      nie uzasadnia realizacji nowych sieci o bardzo dużej przepustowości, ze
      względów ekonomicznych lub finansowych.

      Art. 178. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, nałożyć na:
1) przedsiębiorcę telekomunikacyjnego – obowiązki niezbędne dla zapewnienia

      łączności z użytkownikiem końcowym, w tym:
      a) obowiązek połączenia sieci, jeżeli takie połączenie nie zostało jeszcze

            zrealizowane, lub
      b) obowiązek zapewnienia interoperacyjności usług;
2) operatora – obowiązki zapewnienia dostępu do: interfejsu programistycznego
      aplikacji oraz elektronicznego przewodnika po programach, o ile jest to
      niezbędne dla korzystania przez użytkowników końcowych z cyfrowych usług
      radiowych i telewizyjnych oraz związanych z tymi usługami udogodnień, które
      służą zapewnieniu możliwości zapoznania się z treścią przez osoby
      z niepełnosprawnościami;
3) dostawcę usługi komunikacji głosowej – obowiązek udostępniania niezbędnych
      danych dla celów prowadzenia spisów abonentów i informacji o numerach
      innym dostawcom usługi komunikacji głosowej, świadczącym usługę informacji
      o numerach telefonicznych, w tym usługę informacji o numerach obejmującą
      wszystkich abonentów usług komunikacji głosowej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
      2. Prezes UKE może nałożyć obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, na
podmiot świadczący usługi komunikacji interpersonalnej niewykorzystującej

numerów, które osiągnęły znaczny poziom zasięgu i upowszechnienia wśród
użytkowników, wyłącznie w sytuacji, gdy możliwość komunikowania się między
użytkownikami końcowymi jest zagrożona ze względu na brak interoperacyjności
między usługami komunikacji interpersonalnej oraz takie zagrożenie zostało
stwierdzone przez Komisję Europejską.

      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, charakter i zakres obowiązku, który
może zostać nałożony, wynika ze środków wykonawczych Komisji Europejskiej,
przyjętych na podstawie art. 61 ust. 2 akapit drugi ppkt (ii) EKŁE.

      4. Udogodnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, stanowią w szczególności:
1) napisy dla niesłyszących;
2) audiodeskrypcja;
3) tłumaczenie na język migowy.

      Art. 179. 1. Prezes UKE może, jeżeli taka możliwość została określona
w rezerwacji częstotliwości, o której mowa w art. 87 ust. 3, w drodze decyzji, nałożyć
na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązek:
1) zapewnienia dostępu do nieaktywnych elementów sieci telekomunikacyjnej

      i powiązanych zasobów lub
2) zapewnienia dostępu do aktywnych elementów sieci telekomunikacyjnych

      i usług dodatkowych, o ile nałożenie obowiązku, o którym mowa w pkt 1,
      byłoby niewystarczające w świetle przesłanek, o których mowa w ust. 3 lub
3) zapewnienia dostępu na potrzeby roamingu lokalnego, o ile nałożenie
      obowiązku, o którym mowa w pkt 1, byłoby niewystarczające w świetle
      przesłanek, o których mowa w ust. 3.
      2. Prezes UKE nakłada obowiązki, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy:
1) jest to niezbędne do lokalnego świadczenia usług telekomunikacyjnych, które
      uzależnione są od wykorzystywania częstotliwości;
2) przedsiębiorca telekomunikacyjny nie zapewnia podobnego, alternatywnego
      dostępu, na uczciwych i rozsądnych warunkach, umożliwiającego dotarcie do
      użytkowników końcowych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych;
3) dostęp ma być zapewniony na obszarze, na którym trudne do pokonania bariery
      techniczne lub ekonomiczne ograniczają, ze szkodą dla użytkowników
      końcowych, możliwość realizacji sieci o bardzo dużej przepustowości lub
      świadczenie usług telekomunikacyjnych.

      3. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE bierze pod uwagę
potrzebę wspierania skierowanych do operatorów na danym obszarze zachęt do
uruchamiania infrastruktury oraz:
1) stan konkurencji infrastrukturalnej i usługowej;
2) efektywne wykorzystanie częstotliwości;
3) innowacje technologiczne;
4) techniczną możliwość współużytkowania lub związanych z tym warunków;
5) potrzebę poszerzania obszaru, na którym możliwy jest dostęp do sieci o bardzo

      dużej przepustowości, w szczególności wzdłuż głównych szlaków
      komunikacyjnych oraz na obszarach o niższej gęstości zaludnienia;
6) zwiększenie konkurencyjności w zakresie jakości i wyboru usług oferowanych
      użytkownikom końcowym.

      Art. 180. Prezes UKE może, w drodze decyzji, nałożyć na operatora obowiązek
kolokacji, udostępniania elementów sieci telekomunikacyjnej oraz powiązanych
zasobów, które zostały umieszczone na nieruchomości w związku z wykonywaniem
uprawnień wynikających z przepisów prawa, wyroku sądu lub decyzji, o ile nałożenie
takiego obowiązku jest niezbędne w celu ochrony środowiska, zdrowia publicznego,
bezpieczeństwa publicznego lub z uwagi na realizację celów planowania
i zagospodarowania przestrzennego.

      Art. 181. 1. Prezes UKE w terminie 5 lat od wydania ostatecznej decyzji
nakładającej obowiązek dostępowy symetryczny, z wyłączeniem decyzji, o której
mowa w art. 180, wydaje z urzędu postanowienie o:
1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie przeglądu tej decyzji;
2) braku podstaw do przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w pkt 1.

      2. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Prezes UKE wydaje, jeżeli
zachodzą poważne wątpliwości co do tego, czy przesłanki nałożenia obowiązku są
nadal spełnione albo czy w przypadku uchylenia obowiązku nadal byłyby podstawy
do jego nałożenia w takim zakresie, jaki przewidywała decyzja.

      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Prezes UKE wydaje decyzję o:
1) braku podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji;
2) zmianie decyzji;
3) uchyleniu decyzji.

      4. W terminie 5 lat od wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 1, Prezes
UKE wydaje kolejne postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 albo 2, w sprawie,

w której obowiązuje decyzja, o której mowa w ust. 1 lub ust. 3 pkt 1 lub 2. Do
postanowienia, o którym mowa w zdaniu pierwszym, stosuje się przepisy ust. 2 i 3.

                                             Rozdział 3

                       Koordynacja dostępu telekomunikacyjnego

      Art. 182. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji wydawanej na wniosek w sprawie
rozstrzygnięcia sporu dotyczącego dostępu telekomunikacyjnego, w terminie 60 dni
od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga spór dotyczący tego dostępu między
przedsiębiorcami komunikacji elektronicznej albo między przedsiębiorcą komunikacji
elektronicznej a innym podmiotem, o ile jest on obowiązany do zapewnienia dostępu
telekomunikacyjnego.

      2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może złożyć każda ze stron sporu, jeżeli:
1) jedna ze stron odmówiła zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego lub
2) umowa o dostępie nie została zawarta lub zmieniona w terminie 60 dni od dnia

      wystąpienia przez jedną ze stron z wnioskiem o jej zawarcie lub zmianę,
      z uwzględnieniem art. 173 ust. 5, chyba że przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r.
      o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych lub postanowienie
      Prezesa UKE, o którym mowa w ust. 3, wskazują inny termin.
      3. Prezes UKE może, w drodze postanowienia, określić termin krótszy niż 60 dni
na zawarcie lub zmianę umowy o dostępie, po upływie którego strona sporu może
złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 1.
      4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
1) wniosek w sprawie zawarcia lub zmiany umowy o dostępie wraz ze wskazaniem
      okoliczności, w jaki sposób jego treść została przekazana drugiej stronie;
2) dokumenty z negocjacji, o ile zostały one przeprowadzone;
3) projekt umowy o dostępie, z zaznaczeniem tych części umowy, co do których
      strony nie doszły do porozumienia.
      5. W przypadku gdy spór dotyczy zawartej umowy o dostępie oraz gdy treść
stosunku zobowiązanego jest określona częściowo przez decyzję, o której mowa
w ust. 1 lub w art. 188, a częściowo przez umowę o dostępie, do wniosku, o którym
mowa w ust. 1, dołącza się również jednolity tekst tej umowy zawierający wszystkie
dotychczasowe zmiany.
      6. Prezes UKE może wydać decyzję, o której mowa w ust. 1, gdy przedmiot
sporu między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi albo między przedsiębiorcą
komunikacji elektronicznej a podmiotem zobowiązanym do zapewnienia dostępu

telekomunikacyjnego, dotyczy obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia
7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, obowiązku,
o którym mowa w art. 173 lub decyzji Prezesa UKE nakładającej obowiązek
dostępowy symetryczny lub obowiązek regulacyjny, o ile realizacja tych obowiązków
wymaga zawarcia umowy o dostępie pomiędzy tymi samymi stronami. W przypadku
gdy przewidziane są różne terminy na złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1,
stosuje się termin najdłuższy.

      7. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, podlega opłacie w wysokości 25 %
przeciętnego wynagrodzenia.

      8. Prezes UKE w postanowieniu wydanym w toku postępowania rozstrzyga, czy
strona sporu:
1) nie zajęła stanowiska w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, lub
2) ma obowiązek zawrzeć umowę o dostępie na warunkach zaproponowanych

      w toku negocjacji przez drugą stronę, o ile były obiektywne, przejrzyste,
      proporcjonalne i niedyskryminacyjne, a odmówiła jej zawarcia, lub
3) ma obowiązek zawrzeć umowę o dostępie na warunkach zaproponowanych
      w toku negocjacji przez drugą stronę, jeżeli były zgodne z obowiązkami, w tym
      z nałożonymi obowiązkami regulacyjnymi lub obowiązkami dostępowymi
      symetrycznymi, a odmówiła jej zawarcia, lub
4) ma obowiązek zawrzeć umowę o dostępie na warunkach nie gorszych niż
      określone w ofercie ramowej, jeżeli taka oferta ramowa obowiązuje.
      9. Prezes UKE w postanowieniu, o którym mowa w ust. 8, w przypadku
stwierdzenia:
1) wystąpienia co najmniej jednej z okoliczności, o której mowa w ust. 8,
      w stosunku do strony, która nie złożyła wniosku, o którym mowa w ust. 1 –
      nakłada na tę stronę opłatę w wysokości 25 % przeciętnego wynagrodzenia,
      a opłata, o której mowa w ust. 7, podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia
      wydania postanowienia;
2) że nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w ust. 8 – rozstrzyga, że
      opłata o której mowa w ust. 7, nie podlega zwrotowi.
      10. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 8, służy zażalenie.
      11. W przypadku umorzenia postępowania opłata, o której mowa w ust. 7,
podlega zwrotowi w terminie 14 dni.
      12. Opłaty, o których mowa w ust. 7 i ust. 9 pkt 1, są pobierane przez UKE
i stanowią dochód budżetu państwa. Przepisy art. 27 i art. 28 stosuje się.

      13. Prezes UKE, corocznie, w terminie do dnia 31 marca, informuje na stronie
podmiotowej BIP UKE, o wysokości opłat, o których mowa w ust. 7 i 9, w kolejnym
roku kalendarzowym.

      Art. 183. 1. W toku postępowania wszczętego na wniosek, o którym mowa
w art. 182 ust. 1, może być przeprowadzona mediacja.

      2. Celem mediacji jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych
i prawnych sprawy oraz dokonanie ustaleń dotyczących jej załatwienia w granicach
obowiązującego prawa, w tym przez zawarcie przez strony sporu dotyczącego dostępu
telekomunikacyjnego umowy o dostępie lub przez zmianę tej umowy.

      3. W przypadku załatwienia sprawy w drodze mediacji, opłata, o której mowa
w art. 182 ust. 7, podlega zwrotowi w terminie 14 dni. Przepisu art. 30 nie stosuje się.

      4. Do mediacji stosuje się odpowiednio przepisy art. 96b § 1, § 3 pkt 1 i § 4,
art. 96c, art. 96d § 1, art. 96e, art. 96g i art. 96h, art. 96j i art. 96k oraz art. 96m
i art. 96n ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego, z tym że terminy określone w art. 96e § 1 i 2 tej ustawy wynoszą
30 dni, a protokół z przebiegu mediacji, o którym mowa w art. 96m tej ustawy, nie
zawiera adresu mediatora.

      Art. 184. 1. Mediatorem prowadzącym mediację, o której mowa
w art. 183 ust. 1, jest pracownik UKE, upoważniony pisemnie przez Prezesa UKE na
czas określony nie krótszy niż 3 lata. Mediator podlega wyłączeniu od udziału
w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 182 ust. 1, w zakresie
wykraczającym poza prowadzenie mediacji.

      2. Prezes UKE upoważnia do pełnienia funkcji mediatora pracownika UKE,
który posiada:
1) wykształcenie wyższe;
2) wiedzę z zakresu wykonywania działalności komunikacji elektronicznej;
3) co najmniej roczne doświadczenie zawodowe związane z rynkiem komunikacji

      elektronicznej.
      3. Prezes UKE cofa pracownikowi UKE upoważnienie do pełnienia funkcji
mediatora przed upływem okresu, na jaki zostało udzielone, w przypadku:
1) rażącego naruszenia prawa przy wykonywaniu funkcji mediatora;
2) skazania prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub
      przestępstwo skarbowe;
3) choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;

4) złożenia rezygnacji.

      Art. 185. 1. Prezes UKE, rozstrzygając spór dotyczący dostępu
telekomunikacyjnego, może:
1) określić treść stosunku zobowiązaniowego zastępującego umowę o dostępie,
2) zmienić w całości lub w części umowę o dostępie lub decyzję, o której mowa

      w art. 182 ust. 1 i art. 188,
3) zobowiązać strony umowy o dostępie do jej zmiany,
4) rozwiązać umowę o dostępie
– o ile będzie to zgodne z obowiązkami stron oraz celami określonymi
w art. 412 ust. 2.

      2. Wydając rozstrzygnięcia, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, Prezes UKE
bierze pod uwagę konieczność zapewnienia przejrzystych i niedyskryminacyjnych
warunków dostępu.

      3. Decyzja rozstrzygająca spór o dostęp, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,
w zakresie nią objętym zastępuje umowę o dostępie.

      4. Prezes UKE może wydać decyzję rozstrzygającą spór dotyczący dostępu także
wtedy, gdy w toku postępowania przed Prezesem UKE umowa o dostępie została
rozwiązana lub upłynął termin jej obowiązywania.

      Art. 186. 1. Prezes UKE, rozstrzygając spór, o którym mowa w art. 182 ust. 1,
może nałożyć na podmiot będący stroną postępowania obowiązek dostępowy
symetryczny. Przepisy działu III rozdziału 1 stosuje się odpowiednio.

      2. Jeżeli stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji, o której mowa
w art. 182 ust. 1, jest podmiot, na który nałożono obowiązek, o którym mowa
w art. 217 ust. 1 pkt 2, ale względem którego nie zastosowano przepisów art. 218,
Prezes UKE może określić opłaty należne temu podmiotowi od drugiej strony
postępowania. Przepisy art. 218 stosuje się odpowiednio.

      Art. 187. 1. Prezes UKE, rozstrzygając spór, o którym mowa w art. 182 ust. 1,
o dostęp telekomunikacyjny związany z obowiązkiem, o którym mowa
w art. 179 ust. 1, może nałożyć na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego uprawnionego
do tego dostępu obowiązek współużytkowania częstotliwości z przedsiębiorcą
zobowiązanym do zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego, na określonym
obszarze geograficznym, i określić inne warunki takiego współużytkowania.

      2. Prezes UKE, nakładając obowiązek współużytkowania częstotliwości,
o którym mowa w ust. 1, zapewnia, aby był on obiektywny, przejrzysty,
proporcjonalny i niedyskryminacyjny.

      3. Do obowiązku współużytkowania częstotliwości, o którym mowa w ust. 1,
przepis art. 181 stosuje się odpowiednio.

      Art. 188. Prezes UKE może, w drodze decyzji, zmienić umowę o dostępie lub
decyzję, o której mowa w art. 182 ust. 1, w przypadkach uzasadnionych potrzebą
zapewnienia ochrony interesów użytkowników końcowych, skutecznej konkurencji
lub zapewnieniem interoperacyjności usług, o ile będzie to zgodne z obowiązkami
stron.

      Art. 189. W przypadku zawarcia przez zainteresowane strony umowy
o dostępie, decyzje, o których mowa w art. 182 ust. 1 i art. 188, wygasają z mocy
prawa w części objętej tą umową.

      Art. 190. W sprawach dochodzenia roszczeń z tytułu niewykonania lub
nienależytego wykonania obowiązków wynikających z decyzji o dostępie
telekomunikacyjnym właściwa jest droga postępowania sądowego.

      Art. 191. 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się również do sporów
transgranicznych, z uwzględnieniem ust. 2–5.

      2. Sporem transgranicznym jest spór, w którym jedną ze stron jest przedsiębiorca
komunikacji elektronicznej z innego państwa członkowskiego.

      3. W przypadku gdy spór transgraniczny ma wpływ na wymianę handlową
między państwami członkowskimi, Prezes UKE zgłasza taki spór do BEREC wraz
z przedstawieniem stanu faktycznego, w celu doprowadzenia do spójnego rozstrzyg-
nięcia sporu. W przypadku takiego sporu nie przeprowadza się postępowania
konsolidacyjnego, o którym mowa w dziale I rozdziale 4 oddziale 2.

      4. Prezes UKE ściśle współpracuje z BEREC w celu określenia właściwego
i skutecznego rozstrzygnięcia sporu, spełniającego cele, o których mowa
w art. 412 ust. 2, biorąc jednocześnie pod uwagę stanowiska uczestników sporu.

      5. Prezes UKE rozstrzyga spór w terminie miesiąca od dnia wydania opinii przez
BEREC, a w przypadku braku wydania tej opinii w terminie 4 miesięcy – w terminie
5 miesięcy od dnia dokonania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3.

      6. W wyjątkowych przypadkach, wymagających pilnego działania ze względu na
bezpośrednie i poważne zagrożenie konkurencyjności lub interesów użytkowników

końcowych, Prezes UKE może wydać decyzję w sprawach spornych na okres
nieprzekraczający 6 miesięcy, przed otrzymaniem opinii BEREC.

                                             Rozdział 4

            Decyzje obszarowe w zakresie dostępu telekomunikacyjnego

      Art. 192. 1. Prezes UKE, w sprawach, o których mowa w:
1) art. 174 ust. 1,
2) art. 177 ust. 1,
3) art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci

      telekomunikacyjnych,
4) art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci

      telekomunikacyjnych, w przypadku gdy adresatem rozstrzygnięcia jest
      nadleśniczy Lasów Państwowych
– może wydać decyzję dotyczącą określonego obszaru i nieokreślonej liczby
podmiotów, w szczególności biorąc pod uwagę zasadę niedyskryminacji, zwaną dalej
„decyzją obszarową”.
      2. Decyzja obszarowa nie narusza decyzji wydanych na podstawie przepisów,
o których mowa w ust. 1, chyba że Prezes UKE w decyzji obszarowej uchyli te
decyzje ze względu na potrzebę ujednolicenia nałożonych obowiązków.
      3. W przypadku gdy rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 177 ust. 1, jest
wydawane w drodze decyzji obszarowej, Prezes UKE określa w tej decyzji kryteria,
które musi spełniać przedsiębiorca telekomunikacyjny, aby skorzystać z wyłączenia,
o którym mowa w art. 177 ust. 3 pkt 2.
      4. W przypadku gdy rozstrzygnięcie, o którym mowa w:
1) art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci
      telekomunikacyjnych, jest wydawane w drodze decyzji obszarowej, Prezes UKE
      nie jest obowiązany do wezwania operatora sieci do przedstawienia informacji
      w sprawie warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej na
      podstawie art. 18 ust. 2 tej ustawy,
2) art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci
      telekomunikacyjnych, w przypadku gdy adresatami rozstrzygnięcia są
      nadleśniczy Lasów Państwowych, jest wydawane w drodze decyzji obszarowej,
      Prezes UKE nie jest obowiązany do wezwania na podstawie art. 35a ust. 1 tej
      ustawy nadleśniczego Lasów Państwowych do przedstawienia informacji

      w sprawie warunków zapewnienia dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 3
      lub w art. 33 ust. 1 tej ustawy
– do określenia obiektywnych, przejrzystych, proporcjonalnych
i niedyskryminacyjnych warunków, na jakich ma być zapewniany dostęp.

      Art. 193. Do decyzji obszarowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem
przepisów niniejszego rozdziału.

      Art. 194. 1. Decyzja obszarowa wydawana jest na okres nie dłuższy niż 7 lat.
      2. Do decyzji obszarowej stosuje się przepis art. 181, z tym że:
1) postanowienie, o którym mowa w art. 181 ust. 1, dotyczące określonego obszaru
      i nieokreślonej liczby podmiotów, do którego stosuje się odpowiednio przepisy
      art. 195–197 oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
      postępowania administracyjnego, Prezes UKE wydaje z urzędu w terminie 4 lat
      od wydania ostatecznej decyzji obszarowej;
2) rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 181 ust. 3, następuje w drodze decyzji
      obszarowej.

      Art. 195. 1. Prezes UKE przed wydaniem decyzji obszarowej udostępnia na
stronie podmiotowej BIP UKE obwieszczenie o:
1) przystąpieniu do opracowania projektu decyzji obszarowej, jej zmiany lub

      uchylenia, wraz z informacją o jej przedmiocie i założeniach;
2) sposobie zapoznania się z aktami sprawy oraz o miejscu, w którym są one

      dostępne do wglądu;
3) uprawnieniu do składania stanowisk, w tym o sposobie, miejscu i terminie ich

      składania.
      2. Prezes UKE przekazuje obwieszczenie, o którym mowa w ust. 1, do
wojewody właściwego ze względu na obszar objęty decyzją obszarową, w celu
udostępnienia go przez właściwego wojewodę na stronie podmiotowej Biuletynu
Informacji Publicznej.
      3. W przypadku gdy obszar decyzji obszarowej przekracza obszar jednego
województwa, obwieszczenie, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się wszystkim
właściwym wojewodom.
      4. W przypadku gdy termin udostępnienia przez wojewodę obwieszczenia,
o którym mowa w ust. 1, uniemożliwia złożenie stanowisk z zachowaniem terminu na

składanie tych stanowisk wyznaczonego przez Prezesa UKE w obwieszczeniu, termin
ten ulega wydłużeniu do 30 dni od dnia udostępnienia obwieszczenia przez wojewodę.

      5. W przypadku gdy wojewoda nie udostępni obwieszczenia lub udostępni
obwieszczenie po terminie uprawniającym do składania stanowisk, Prezes UKE
ponownie udostępnia obwieszczenie, wskazując nowy termin uprawniający do
składania stanowisk.

      6. Do ponownego udostępnienia obwieszczenia stosuje się przepisy ust. 1–5.

      Art. 196. 1. Każdy jest uprawniony do składania stanowisk, o których mowa
w art. 195 ust. 1 pkt 3, w wyznaczonym przez Prezesa UKE terminie, nie krótszym niż
30 dni.

      2. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE raport ze złożonych
w terminie stanowisk, wskazując w szczególności główne uwagi zawarte
w stanowiskach.

      Art. 197. 1. Decyzja obszarowa podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym
Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

      2. Odwołanie od decyzji obszarowej wnosi się w terminie 2 miesięcy od dnia,
w którym decyzja obszarowa została ogłoszona.

      3. Sąd zarządza połączenie wszystkich oddzielnych spraw toczących się przed
nim w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, jeżeli dotyczą tej samej decyzji
obszarowej.

      4. Wniosek o przywrócenie terminu na złożenie odwołania jest niedopuszczalny.

                                             DZIAŁ IV

                     Regulowanie rynku komunikacji elektronicznej

                                             Rozdział 1

               Analiza rynków i nakładanie obowiązków regulacyjnych

      Art. 198. 1. Prezes UKE przeprowadza analizę rynku w zakresie produktów lub
usług komunikacji elektronicznej.

      2. Prezes UKE, nie później niż w terminie 5 lat od podjęcia poprzedniego
rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 200 ust. 1 pkt 3 lub 4, dotyczącego danego
rynku właściwego, notyfikuje Komisji Europejskiej projekt rozstrzygnięcia
kończącego postępowanie, o którym mowa w art. 200 ust. 1.

      3. Prezes UKE w przypadku rynków niezgłoszonych wcześniej Komisji
Europejskiej, nie później niż w terminie 3 lat od przyjęcia zmienionego zalecenia

Komisji Europejskiej, notyfikuje Komisji Europejskiej projekt rozstrzygnięcia
kończącego postępowanie, o którym mowa w art. 200 ust. 1.

      4. Prezes UKE w uzasadnionych przypadkach może zwrócić się do Komisji
Europejskiej, nie później niż na 4 miesiące przed upływem terminu, o którym mowa
w ust. 2, z wnioskiem o przedłużenie tego terminu, o maksymalnie rok. W przypadku
niezgłoszenia przez Komisję Europejską sprzeciwu w ciągu miesiąca od dnia
wystąpienia z wnioskiem przez Prezesa UKE termin ulega przedłużeniu zgodnie
z wnioskiem.

      Art. 199. 1. Prezes UKE może wraz z co najmniej jednym organem
regulacyjnym innego państwa członkowskiego wystąpić do BEREC z uzasadnionym
wnioskiem o przeprowadzenie analizy potencjalnego rynku ponadnarodowego
obejmującego Unię Europejską lub znaczną jej część i znajdującego się w więcej niż
jednym państwie członkowskim.

      2. W przypadku rynku właściwego określonego w decyzji Komisji Europejskiej
jako rynek ponadnarodowy Prezes UKE przeprowadza wraz z organem regulacyjnym
innego państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 1, jego analizę.

      3. Prezes UKE wraz z organem regulacyjnym innego państwa członkowskiego,
o którym mowa w ust. 1, zgłasza Komisji Europejskiej projekty rozstrzygnięć
kończących postępowanie, o którym mowa w art. 200 ust. 1.

      4. W przypadku rynku właściwego niebędącego rynkiem ponadnarodowym
Prezes UKE może wraz z organem regulacyjnym innego państwa członkowskiego,
o którym mowa w ust. 1, zgłosić Komisji Europejskiej projekty rozstrzygnięć
kończących postępowanie, o którym mowa w art. 200 ust. 1, o ile uzna wraz
z organem regulacyjnym innego państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 1,
że warunki rynkowe występujące na obszarze tych państw są wystarczająco
jednorodne.

      5. W przypadku konieczności rozwiązania poważnego problemu związanego
z popytem na produkty lub usługi komunikacji elektronicznej Prezes UKE może wraz
z co najmniej jednym organem regulacyjnym innego państwa członkowskiego złożyć
do BEREC uzasadniony wniosek o przeprowadzenie analizy popytu
ponadnarodowego na te produkty lub usługi wśród użytkowników końcowych.

      Art. 200. 1. Po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 198 ust. 1, Prezes
UKE przeprowadza postępowanie w celu:

1) określenia rynku właściwego, zgodnie z prawem konkurencji, uwzględniając
      uwarunkowania krajowe, konkurencję w zakresie infrastruktury
      telekomunikacyjnej na danym obszarze i wyniki inwentaryzacji, o której mowa
      w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci
      telekomunikacyjnych, w zakresie produktów i usług komunikacji elektronicznej,
      zwanego dalej „rynkiem właściwym”;

2) ustalenia, czy na rynku właściwym występuje przedsiębiorca komunikacji
      elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorcy komunikacji
      elektronicznej zajmujący kolektywną pozycję znaczącą;

3) wyznaczenia przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji
      rynkowej lub przedsiębiorców komunikacji elektronicznej zajmujących
      kolektywną pozycję znaczącą, w przypadku stwierdzenia, że na rynku
      właściwym nie występuje skuteczna konkurencja, oraz nałożenia na tego
      przedsiębiorcę lub przedsiębiorców komunikacji elektronicznej zajmujących
      kolektywną pozycję znaczącą obowiązków regulacyjnych;

4) utrzymania, zmiany albo uchylenia obowiązków regulacyjnych nałożonych na
      przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej lub
      przedsiębiorców komunikacji elektronicznej zajmujących kolektywną pozycję
      znaczącą przed przeprowadzeniem analizy rynku.
      2. Rynek właściwy może podlegać regulacji, gdy spełnione są łącznie

następujące kryteria:
1) występują trudne do przezwyciężenia i niemające przejściowego charakteru

      prawne lub ekonomiczne bariery w dostępie do rynku;
2) struktura rynku nie sprzyja osiągnięciu efektywnej konkurencji w odpowiednim

      horyzoncie czasowym, mając na uwadze stan konkurencji, w tym w zakresie
      infrastruktury telekomunikacyjnej;
3) przepisy prawa konkurencji są niewystarczające, aby odpowiednio
      przeciwdziałać stwierdzonym nieprawidłowościom w funkcjonowaniu rynku.
      3. Kryteria, o których mowa w ust. 2, uznaje się za spełnione w przypadku rynku
właściwego wskazanego w zaleceniu Komisji Europejskiej. Prezes UKE może jednak
w decyzji, o której mowa w art. 202, stwierdzić, że co najmniej jedno kryterium
wskazane w ust. 2 nie jest spełnione.
      4. Przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa
w art. 211, art. 212, art. 214–216, art. 217 ust. 1, art. 220 ust. 2, art. 221, art. 223,
art. 225 lub art. 236.

      Art. 201. Przeprowadzając analizę, o której mowa w art. 198 ust. 1, Prezes UKE
bada rozwój sytuacji rynkowej w ujęciu perspektywicznym, przy założeniu braku
nałożonych obowiązków regulacyjnych na rynku właściwym, z uwzględnieniem
wszystkich następujących elementów:
1) zmian sytuacji rynkowej mających wpływ na prawdopodobieństwo tego, że

      sytuacja na rynku właściwym będzie zmierzać w kierunku efektywnej
      konkurencji;
2) wszelkich istotnych źródeł presji konkurencji, na poziomie hurtowym
      i detalicznym, niezależnie od tego, czy za źródło tej presji uznaje się sieci
      telekomunikacyjne, usługi komunikacji elektronicznej czy też inne rodzaje usług
      lub rozwiązań, które są porównywalne z perspektywy użytkownika końcowego,
      i niezależnie od tego, czy tego rodzaju presja stanowi element rynku właściwego;
3) innych rodzajów regulacji i środków wprowadzonych i wpływających na rynek
      właściwy lub detaliczny rynek powiązany w danym okresie, w tym obowiązków,
      o których mowa w art. 169 ust. 1, art. 173 ust. 1, art. 174 ust. 1, art. 177 ust. 1,
      art. 178 ust. 1, art. 179 ust. 1 i art. 180;
4) obowiązków regulacyjnych nałożonych na innych rynkach właściwych.

      Art. 202. 1. Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa
w art. 200 ust. 1, Prezes UKE, w przypadku ustalenia, że na rynku właściwym nie
występuje przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej
lub przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej zajmujący kolektywną pozycję
znaczącą, wydaje decyzję, w której:
1) określa rynek właściwy w sposób określony w art. 200 ust. 1 pkt 1;
2) stwierdza, że na tym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja;
3) uchyla nałożone obowiązki regulacyjne, jeżeli na tym rynku właściwym

      występował przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji
      rynkowej lub przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej zajmujący kolektywną
      pozycję znaczącą, którzy utracili tę pozycję.
      2. Prezes UKE w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa odpowiedni termin
uchylenia obowiązków regulacyjnych, uwzględniający sytuację działających na rynku
przedsiębiorców komunikacji elektronicznej oraz użytkowników końcowych, a także
zapewniając tym użytkownikom możliwość wyboru usług. Prezes UKE może
w decyzji, o której mowa w ust. 1, określić szczegółowe warunki i termin uchylenia
obowiązków regulacyjnych w odniesieniu do obowiązujących umów o dostępie.

      Art. 203. Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w art. 200 ust. 1,
Prezes UKE, w przypadku ustalenia, że na rynku właściwym występuje przedsiębiorca
komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorcy
komunikacji elektronicznej zajmujący kolektywną pozycję znaczącą, wydaje decyzję,
w której:
1) określa rynek właściwy w sposób określony w art. 200 ust. 1 pkt 1;
2) wyznacza przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji

      rynkowej lub przedsiębiorców komunikacji elektronicznej zajmujących
      kolektywną pozycję znaczącą oraz:
      a) nakłada, utrzymuje lub zmienia obowiązki regulacyjne, biorąc pod uwagę

            adekwatność i proporcjonalność danego obowiązku do problemów
            rynkowych, których rozwiązanie służy realizacji celów określonych
            w art. 412 ust. 2, lub
      b) uchyla nałożone obowiązki regulacyjne, jeżeli przedsiębiorca komunikacji
            elektronicznej lub przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej nie utracili tej
            pozycji, ale warunki na rynku właściwym uzasadniają uchylenie tych
            obowiązków.

      Art. 204. W przypadku zmiany zakresu geograficznego lub produktowego
danego rynku właściwego, która nie powoduje, że rynek ten obejmuje całkowicie inne
usługi niż dotychczas, przepisy art. 202, art. 203 i art. 206 stosuje się odpowiednio.

      Art. 205. 1. Prezes UKE w przypadku ustalenia, że na rynku właściwym
występuje przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej,
który nie świadczy i nie planuje świadczyć usług komunikacji elektronicznej
użytkownikom końcowym na obszarze państw członkowskich Unii Europejskiej
i który:
1) nie jest członkiem grupy kapitałowej, której podmioty świadczą lub planują

      świadczyć usługi komunikacji elektronicznej użytkownikom końcowym na
      obszarze państw członkowskich Unii Europejskiej,
2) nie jest stroną umowy o wyłącznej współpracy z dostawcą usług komunikacji
      elektronicznej świadczącym usługi użytkownikom końcowym
– może, w drodze decyzji, o której mowa w art. 203, nałożyć wyłącznie obowiązki,
o których mowa w art. 212 i art. 214, lub obowiązek stosowania niezawyżonych opłat.
      2. Jeżeli Prezes UKE stwierdzi, że występują lub mogą wystąpić problemy
w zakresie konkurencji ze szkodą dla użytkowników końcowych wynikające

z warunków oferowanych przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, może
zmienić decyzję, o której mowa w ust. 1, przez nałożenie obowiązków, o których
mowa w art. 211, art. 215, art. 216 lub art. 217 ust. 1, a także przez zmianę
obowiązków, o których mowa w ust. 1.

      3. Przedsiębiorca, który przestał spełniać warunki, o których mowa w ust. 1,
niezwłocznie informuje o tym Prezesa UKE.

      4. W przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki, o których mowa
w ust. 1, Prezes UKE przeprowadza analizę rynku, o której mowa w art. 198 ust. 1.

      Art. 206. 1. Jeżeli przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 203, na tym
samym rynku właściwym występował przedsiębiorca komunikacji elektronicznej
o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej
zajmujący kolektywną pozycję znaczącą, którzy utracili tę pozycję, Prezes UKE,
w drodze decyzji, określa termin uchylenia obowiązków regulacyjnych,
uwzględniając sytuację działających na rynku przedsiębiorców komunikacji
elektronicznej oraz użytkowników końcowych, a także zapewniając tym
użytkownikom możliwość wyboru usług.

      2. Prezes UKE w decyzji, o której mowa w ust. 1, może określić szczegółowe
warunki i termin uchylenia obowiązków regulacyjnych w odniesieniu do
obowiązujących umów o dostępie.

      3. Decyzję, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE udostępnia na stronie
podmiotowej BIP UKE.

      Art. 207. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej zajmuje znaczącą
pozycję rynkową, jeżeli na rynku właściwym samodzielnie posiada pozycję
ekonomiczną odpowiadającą dominacji w rozumieniu przepisów prawa Unii
Europejskiej.

      2. Dwóch lub więcej przedsiębiorców komunikacji elektronicznej zajmuje
kolektywną pozycję znaczącą, jeżeli nawet przy braku powiązań organizacyjnych lub
innych związków między nimi posiadają na rynku właściwym pozycję ekonomiczną
odpowiadającą dominacji w rozumieniu przepisów prawa Unii Europejskiej.

      Art. 208. 1. Przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej zajmującego znaczącą
pozycję na rynku właściwym można uznać za zajmującego znaczącą pozycję na innym
rynku właściwym, jeżeli powiązania pomiędzy tymi rynkami są tego rodzaju, że
umożliwiają przeniesienie siły rynkowej przedsiębiorcy z rynku właściwego na drugi
rynek właściwy (rynek powiązany), wzmacniając pozycję tego przedsiębiorcy.

      2. W celu uniemożliwienia przeniesienia znaczącej pozycji z rynku właściwego
na rynek powiązany, Prezes UKE, po przeprowadzeniu analizy rynku, o której mowa
w art. 198 ust. 1, może nałożyć na rynku powiązanym na przedsiębiorcę, o którym
mowa w ust. 1, obowiązki, o których mowa w art. 214–216, art. 217 ust. 1 oraz
w art. 221.

      Art. 209. 1. Prezes UKE, w przypadku niedotrzymania terminów, o których
mowa w art. 198 ust. 2–4, może wystąpić do BEREC z wnioskiem o konsultację
w sprawie analizy wskazanego rynku i utrzymania, zmiany albo uchylenia
obowiązków regulacyjnych nałożonych na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej
o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorców komunikacji elektronicznej
zajmujących kolektywną pozycję znaczącą przed przeprowadzeniem analizy rynku.

      2. Prezes UKE powiadamia Komisję Europejską o projektowanym
rozstrzygnięciu w ciągu 6 miesięcy od dnia uzyskania wyniku konsultacji od BEREC.

      Art. 210. 1. W przypadku zmiany sytuacji rynkowej związanej w szczególności
z zawarciem lub rozwiązaniem umów handlowych, w tym umów w zakresie
współinwestowania, mających wpływ na konkurencję na rynku telekomunikacyjnym,
nieuzasadniającej przeprowadzenia nowej analizy rynku, o której mowa
w art. 198 ust. 1, Prezes UKE niezwłocznie dokonuje oceny w zakresie konieczności
dokonania przeglądu nałożonych obowiązków regulacyjnych.

      2. Prezes UKE, po przeprowadzeniu oceny, o której mowa w ust. 1, może
zmienić decyzję, o której mowa w art. 203, przez:
1) nałożenie lub zmianę obowiązków regulacyjnych, biorąc pod uwagę

      adekwatność i proporcjonalność danego obowiązku do problemów rynkowych,
      których rozwiązanie służy realizacji celów określonych w art. 412 ust. 2, lub
2) uchylenie nałożonych obowiązków regulacyjnych, jeżeli warunki na rynku
      właściwym uzasadniają uchylenie tych obowiązków.

                                             Rozdział 2

                             Obowiązki na rynkach hurtowych

      Art. 211. Prezes UKE może, w drodze decyzji, zgodnie z przesłankami,
o których mowa w art. 203 pkt 2 lit. a, nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek uwzględniania uzasadnionych
wniosków przedsiębiorców komunikacji elektronicznej o zapewnienie im dostępu do
infrastruktury technicznej, okablowania pomiędzy zakończeniami sieci w obiekcie
budowlanym a najbliższym punktem dystrybucji lub anteny, w tym również

niezwiązanych z danym rynkiem właściwym, biorąc pod uwagę, że odmowa
zapewnienia tego dostępu uniemożliwiłaby powstanie trwale konkurencyjnego rynku
i naruszałaby interes użytkowników końcowych.

      Art. 212. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, nałożyć na przedsiębiorcę
komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek uwzględniania
uzasadnionych wniosków przedsiębiorców komunikacji elektronicznej o zapewnienie
im dostępu telekomunikacyjnego, w tym użytkowania elementów sieci oraz
powiązanych zasobów, w szczególności biorąc pod uwagę poziom konkurencyjności
rynku detalicznego i interes użytkowników końcowych.

      2. Prezes UKE nakłada obowiązek, o którym mowa w ust. 1, zgodnie
z przesłankami, o których mowa w art. 203 pkt 2 lit. a, biorąc pod uwagę, czy inne,
w tym planowane, formy dostępu do produktów hurtowych na tym samym rynku lub
rynku powiązanym lub obowiązek nałożony zgodnie z art. 211 są wystarczające do
rozwiązania problemów rynkowych.

      3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, może polegać w szczególności na:
1) zapewnieniu możliwości zarządzania obsługą użytkownika końcowego przez

      uprawnionego przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej i podejmowania
      rozstrzygnięć dotyczących wykonywania usług na jego rzecz;
2) zapewnieniu określonych elementów sieci telekomunikacyjnej, powiązanych
      zasobów lub lokalnych pętli abonenckich, w tym pętli lub podpętli;
3) zapewnieniu dostępu do aktywnych lub wirtualnych elementów sieci
      telekomunikacyjnej i związanych z nimi usług;
4) oferowaniu usług na warunkach hurtowych w celu ich dalszej sprzedaży przez
      innego przedsiębiorcę;
5) przyznawaniu dostępu do interfejsów, protokołów lub innych kluczowych
      technologii niezbędnych dla interoperacyjności usług, w tym usług sieci
      wirtualnych;
6) zapewnieniu kolokacji lub innych form wspólnego korzystania z powiązanych
      zasobów;
7) zapewnieniu funkcji sieci niezbędnych do zapewnienia pełnej interoperacyjności
      usług;
8) zapewnieniu usług roamingu lokalnego w sieciach ruchomych;
9) zapewnieniu systemów wspierania działalności operacyjnej lub innych
      systemów oprogramowania niezbędnych dla skutecznej konkurencji, w tym
      systemów taryfowych, systemów wystawiania faktur i pobierania należności;

10) zapewnieniu powiązanych usług w dziedzinie transmisji radiofonicznych lub
      telewizyjnych;

11) zapewnieniu połączenia sieci lub urządzeń telekomunikacyjnych;
12) prowadzeniu negocjacji w sprawie dostępu w dobrej wierze lub utrzymywaniu

      uprzednio ustanowionego dostępu do określonych sieci telekomunikacyjnych,
      urządzeń lub powiązanych zasobów;
13) zapewnieniu dostępu do powiązanych usług, w tym usług identyfikacji,
      lokalizacji i sygnalizowania obecności.
      4. Prezes UKE może w decyzji, o której mowa w ust. 1, określić dodatkowe
warunki związane z realizacją obowiązków wskazanych w ust. 1, w celu zapobiegania
nadużyciom w komunikacji elektronicznej i zapewnienia uczciwego korzystania
z dostępu telekomunikacyjnego.
      5. Wniosek przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej o zapewnienie mu
dostępu telekomunikacyjnego uważa się za uzasadniony, jeżeli uwzględnia on zakres
obowiązku ustalonego w decyzji, o której mowa w ust. 1, oraz warunki, o których
mowa w art. 213 ust. 1.

      Art. 213. 1. Prezes UKE może określić w decyzji, o której mowa
w art. 212 ust. 1, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia prawidłowego
funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, techniczne lub eksploatacyjne warunki,
jakie przedsiębiorca komunikacji elektronicznej zapewniający dostęp
telekomunikacyjny lub przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej korzystający
z takiego dostępu będą musieli spełnić.

      2. Przy ustalaniu zakresu obowiązku dostępu telekomunikacyjnego Prezes UKE
uwzględnia w szczególności:
1) techniczną i ekonomiczną możliwość korzystania lub instalowania

      konkurencyjnych urządzeń, mając na uwadze tempo rozwoju rynku oraz rodzaj
      wzajemnych połączeń sieci lub dostępu telekomunikacyjnego, w tym możliwość
      zastosowania innych rozwiązań związanych z dostępem telekomunikacyjnym,
      takich jak dostęp do kanalizacji kablowej;
2) możliwość zapewnienia oferowanego dostępu telekomunikacyjnego
      z uwzględnieniem posiadanej pojemności sieci;
3) wstępne inwestycje dokonane przez właściciela urządzeń lub powiązanych
      zasobów, mając na uwadze ryzyko inwestycyjne oraz z uwzględnieniem
      infrastruktury zrealizowanej w całości lub części ze środków publicznych,
      z której korzysta przedsiębiorca komunikacji elektronicznej, ze szczególnym

      uwzględnieniem inwestycji w sieci o bardzo dużej przepustowości oraz
      poziomów ryzyka związanych z tymi inwestycjami;
4) konieczność zapewnienia konkurencji w dłuższym okresie, w tym promowanie
      efektywnego inwestowania w dziedzinie infrastruktury oraz innowacyjnych
      modeli biznesowych wspierających zrównoważoną konkurencję, w szczegól-
      ności opartych na współinwestowaniu w sieci;
5) odpowiednie prawa własności intelektualnej;
6) świadczenie usług obejmujących swoim zasięgiem kontynent europejski;
7) prognozowany rozwój technologiczny związany z projektowaniem sieci
      i zarządzaniem nimi;
8) potrzebę zapewnienia neutralności technologicznej w zakresie projektowania
      sieci i zarządzania nimi.

      Art. 214. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, zgodnie z przesłankami,
o których mowa w art. 203 pkt 2 lit. a, nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek równego traktowania
przedsiębiorców komunikacji elektronicznej w zakresie dostępu
telekomunikacyjnego, w szczególności przez oferowanie jednakowych warunków
w porównywalnych okolicznościach, przeprowadzanie testów ekonomicznej
odtwarzalności, a także oferowanie usług oraz udostępnianie informacji na warunkach
nie gorszych od stosowanych w ramach własnego przedsiębiorstwa, lub w stosunkach
z podmiotami zależnymi lub innymi podmiotami, z którymi ten przedsiębiorca
współpracuje.

      2. Prezes UKE, nakładając obowiązek, o którym mowa w ust. 1, może w celu
zapewnienia równego traktowania przedsiębiorców komunikacji elektronicznej
w zakresie dostępu telekomunikacyjnego nałożyć obowiązek takiego samego
traktowania tych przedsiębiorców w zakresie dostępu, w szczególności przez
oferowanie jednakowych warunków, umożliwiając konkurencję na rynku
detalicznym, a także oferowanie usług oraz udostępnianie informacji na takich samych
warunkach, w tym samym czasie, takiej samej jakości, jak stosowanych w ramach
własnego przedsiębiorstwa.

      Art. 215. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, zgodnie z przesłankami,
o których mowa w art. 203 pkt 2 lit. a, nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek ogłaszania lub udostępniania
informacji w sprawach zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego, w szczególności

dotyczących informacji księgowych, specyfikacji technicznych sieci i urządzeń
telekomunikacyjnych, charakterystyki sieci, zasad i warunków świadczenia usług oraz
korzystania z sieci, a także opłat.

      2. Prezes UKE określa w decyzji, o której mowa w ust. 1, stopień
uszczegółowienia informacji oraz formę, miejsce i terminy ogłaszania lub
udostępniania tych informacji.

      3. Prezes UKE może żądać od przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej
o znaczącej pozycji rynkowej dostarczania dokumentów oraz udzielania informacji
w celu weryfikacji realizowania obowiązków, o których mowa w ust. 1, art. 214
i art. 221.

      4. Informacje, o których mowa w ust. 3, Prezes UKE udostępnia na stronie
podmiotowej BIP UKE.

      Art. 216. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, zgodnie z przesłankami,
o których mowa w art. 203 pkt 2 lit. a, nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek prowadzenia rachunkowości
regulacyjnej w sposób umożliwiający identyfikację przepływów transferów
wewnętrznych związanych z działalnością w zakresie dostępu telekomunikacyjnego,
zgodnie z przepisami art. 258–263.

      2. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej prowadzi rachunkowość
regulacyjną zgodnie z instrukcją zatwierdzoną przez Prezesa UKE.

      Art. 217. 1. Prezes UKE, uwzględniając potrzebę promowania konkurencji oraz
długofalowe interesy użytkowników końcowych związane z rozwojem sieci
składającej się z elementów światłowodowych, a zwłaszcza sieci o bardzo dużej
przepustowości, może, w szczególności w sytuacji, gdy analiza rynku wykazała, że
przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej może
utrzymywać opłaty na nadmiernie wysokim lub niskim poziomie ze szkodą dla
użytkowników końcowych, zgodnie z przesłankami, o których mowa
w art. 203 pkt 2 lit. a, oraz biorąc pod uwagę korzyści związane z istnieniem
przewidywalnych i stabilnych opłat, inwestycje dokonane przez przedsiębiorcę
komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej oraz promocję realizacji
nowych inwestycji, w tym w sieci o bardzo dużej przepustowości, w drodze decyzji,
nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej
obowiązek:

1) kalkulacji uzasadnionych kosztów świadczenia dostępu telekomunikacyjnego,
      wskazując sposoby kalkulacji kosztów, jakie przedsiębiorca komunikacji
      elektronicznej powinien stosować na podstawie przepisów wydanych na
      podstawie art. 260, zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa UKE opisem
      kalkulacji kosztów oraz stosowania, w oparciu o tę kalkulację, opłat z tytułu
      dostępu telekomunikacyjnego, uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów,
      które ponosi przedsiębiorca komunikacji elektronicznej,

2) stosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, w oparciu o koszty,
      które ponosi przedsiębiorca komunikacji elektronicznej,

3) stosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w wysokości określonej
      przez Prezesa UKE

– umożliwiając uzyskanie przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej o znaczącej
pozycji rynkowej rozsądnej stopy zwrotu z zaangażowanego kapitału
z uwzględnieniem ryzyka typowego dla danego nowego przedsięwzięcia
inwestycyjnego.

      2. Prezes UKE w decyzji dotyczącej obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,
wskazuje sposoby ustalania opłat, które będzie stosował w przypadkach, o których
mowa w art. 218 ust. 5.

      3. W decyzji dotyczącej obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Prezes UKE
wskazuje sposoby weryfikacji i ustalania opłat.

      4. Prezes UKE może nałożyć obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3,
w sytuacji gdy:
1) na tym samym rynku właściwym lub rynku właściwym obejmującym takie same

      produkty lub usługi komunikacji elektronicznej obowiązek, o którym mowa
      w ust. 1 pkt 3, jest nakładany na więcej niż jednego przedsiębiorcę komunikacji
      elektronicznej oraz gdy na powyższych rynkach powinny być stosowane
      symetryczne opłaty z tytułu dostępu telekomunikacyjnego lub
2) w wytycznych, wspólnych stanowiskach lub zaleceniach Komisja Europejska
      lub BEREC wskażą metodę ustalania opłat z tytułu dostępu
      telekomunikacyjnego, inną od tych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jako
      najbardziej odpowiednią dla rynku właściwego, na którym przedsiębiorca
      komunikacji elektronicznej, na którego ma być nałożony obowiązek, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 3, zajmuje znaczącą pozycję rynkową.
      5. Prezes UKE przy nakładaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3,
uwzględnia:

1) koszty ponoszone przez efektywnie działającego przedsiębiorcę komunikacji
      elektronicznej lub

2) koszty ponoszone przez przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej, na którego
      ma być nałożony obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, oraz koszty innych
      przedsiębiorców komunikacji elektronicznej działających na tym samym rynku
      właściwym lub rynku właściwym obejmującym takie same produkty lub usługi
      komunikacji elektronicznej.
      6. Jeżeli Prezes UKE nie może zastosować przepisu ust. 5, przy nakładaniu

obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uwzględnia opłaty z tytułu dostępu
telekomunikacyjnego stosowane na porównywalnych rynkach konkurencyjnych lub
regulowanych.

      7. W przypadku gdy przedsiębiorca komunikacji elektronicznej dokonał
inwestycji w budowę sieci składającej się z elementów światłowodowych,
w szczególności sieci o bardzo dużej przepustowości, i zapewnił skuteczny
i niedyskryminujący dostęp telekomunikacyjny do takiej sieci na warunkach
konkurencyjnych oraz istnieje konkurencja cenowa na rynku detalicznym
odpowiadającym rynkowi hurtowemu, na którym świadczy usługi ten przedsiębiorca
komunikacji elektronicznej, Prezes UKE może nie nakładać obowiązków
regulacyjnych, o których mowa w ust. 1, lub może je uchylić.

      Art. 218. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej, na którego został
nałożony obowiązek, o którym mowa w art. 217 ust. 1 pkt 2, przedstawia Prezesowi
UKE, na jego żądanie, szczegółowe uzasadnienie wysokości opłat ustalonych
w oparciu o koszty, które ponosi przedsiębiorca. Przedsiębiorca komunikacji
elektronicznej może przedstawić uzasadnienie wysokości opłat w oparciu o jeden ze
sposobów kalkulacji kosztów, określony w przepisach wydanych na podstawie
art. 260.

      2. W celu oceny prawidłowości wysokości opłat ustalonych przez przedsiębiorcę
komunikacji elektronicznej, na którego został nałożony obowiązek, o którym mowa
w art. 217 ust. 1 pkt 2, Prezes UKE stosuje jeden ze sposobów weryfikacji opłat
wskazanych zgodnie z art. 217 ust. 3.

      3. W przypadku gdy według przeprowadzonej oceny, o której mowa w ust. 2,
wysokość opłat ustalonych przez przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej jest
nieprawidłowa, Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, wysokość opłat lub ich
maksymalny albo minimalny poziom, stosując sposoby ustalania opłat wskazane
zgodnie z art. 217 ust. 3, biorąc pod uwagę promocję realizacji nowych inwestycji,

w tym w sieci o bardzo dużej przepustowości, promocję efektywności
i zrównoważonej konkurencji oraz zapewnienie maksymalnych korzyści dla
użytkowników końcowych, a także umożliwienie przedsiębiorcy komunikacji
elektronicznej uzyskanie rozsądnej stopy zwrotu z zaangażowanego kapitału,
uwzględniając wszelkie ryzyko typowe dla danego nowego przedsięwzięcia
inwestycyjnego.

      4. W celu oceny wysokości kosztów, o których mowa w art. 217 ust. 1 pkt 1,
Prezes UKE przeprowadza weryfikację, o której mowa w art. 262 ust. 7.

      5. W przypadku:
1) braku możliwości przeprowadzenia weryfikacji, o której mowa w art. 262 ust. 7,

      z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej,
2) odmowy wyrażenia przez biegłego rewidenta opinii po przeprowadzeniu

      weryfikacji, o której mowa w art. 262 ust. 7, z uwagi na zaistnienie okoliczności
      uniemożliwiających jej sformułowanie z przyczyn leżących po stronie
      przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej,
3) wyrażenia przez biegłego rewidenta opinii negatywnej albo opinii
      z zastrzeżeniami, po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa
      w art. 262 ust. 7,
4) wystąpienia różnic pomiędzy wysokością opłat ustalonych przez przedsiębiorcę
      komunikacji elektronicznej a wysokością kosztów zweryfikowanych zgodnie
      z ust. 4
– Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, wysokość opłat z tytułu dostępu
telekomunikacyjnego lub ich maksymalny albo minimalny poziom stosując sposoby
wskazane zgodnie z art. 217 ust. 2, biorąc pod uwagę promocję realizacji nowych
inwestycji, w tym w sieci o bardzo dużej przepustowości, promocję efektywności
i zrównoważonej konkurencji oraz zapewnienie maksymalnych korzyści dla
użytkowników końcowych, jak również zwrot uzasadnionych kosztów.
      6. W przypadku gdy na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej został
nałożony obowiązek, o którym mowa w art. 221 ust. 1, Prezes UKE może ustalić
opłaty, o których mowa w ust. 3 i 5, w decyzji, o której mowa w art. 222 ust. 1.
      7. W przypadku gdy przedsiębiorca komunikacji elektronicznej poniósł wydatki
na nowe przedsięwzięcie inwestycyjne, w tym budowę sieci składającej się
z elementów światłowodowych, w tym sieci o bardzo dużej przepustowości, Prezes
UKE, ustalając opłaty z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, bierze pod uwagę
wykonane przez przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej inwestycje oraz

umożliwia temu przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej uzyskanie rozsądnej stopy
zwrotu z zaangażowanego w nowe przedsięwzięcie inwestycyjne kapitału,
uwzględniając ryzyko typowe dla danego nowego przedsięwzięcia inwestycyjnego.

      Art. 219. 1. Opłaty za wzajemne korzystanie z połączonych sieci związane
z realizacją przenoszenia numerów między sieciami uwzględniają ponoszone koszty.

      2. Opłaty za wzajemne korzystanie z połączonych sieci i za dostęp
telekomunikacyjny związane z realizacją wyboru dostawcy usług
telekomunikacyjnych uwzględniają ponoszone koszty.

      Art. 220. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej stosuje opłaty za
zakańczanie połączeń głosowych nie wyższe niż maksymalne opłaty za zakańczanie
połączenia głosowego w stacjonarnych lub ruchomych publicznych sieciach tele-
komunikacyjnych zgodne z aktem delegowanym wydanym przez Komisję Europejską
na podstawie art. 75 ust. 1 EKŁE.

      2. W przypadku niewydania aktu delegowanego na podstawie
art. 75 ust. 1 EKŁE, Prezes UKE może, w drodze decyzji, nałożyć zgodnie
z przesłankami, o których mowa w art. 203 pkt 2 lit. a, na przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek stosowania opłaty za
zakańczanie połączeń głosowych w określonej wysokości.

      3. Prezes UKE, określając opłaty, o których mowa w ust. 2, uwzględnia:
1) koszty ponoszone przez efektywnie działającego przedsiębiorcę komunikacji

      elektronicznej ujmowane w wartościach bieżących jako podstawę wyznaczania
      opłat z tytułu usług zakańczania połączeń głosowych, przy czym metoda
      kalkulacji kosztów stosowana do wyliczania kosztów efektywnie działającego
      przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej opiera się na modelowaniu oddolnym
      (bottom-up) i wykorzystuje długookresowe koszty przyrostowe związane
      z ruchem sieciowym ponoszone w celu świadczenia na rzecz innych podmiotów
      hurtowej usługi zakańczania połączeń głosowych;
2) długookresowe koszty przyrostowe usługi zakańczania połączeń głosowych
      ustalone jako różnica między całkowitymi długookresowymi kosztami
      świadczenia wszystkich usług przez przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej
      a całkowitymi długookresowymi kosztami tego przedsiębiorcy w przypadku
      nieświadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych na rzecz innych
      podmiotów;

3) do kosztów przyrostowych tylko te koszty związane z ruchem sieciowym,
      których by uniknięto, gdyby usługa zakańczania połączeń głosowych na rzecz
      innych podmiotów nie była świadczona;

4) koszty związane z dodatkową pojemnością sieci tylko w zakresie, w jakim
      wynikają one z konieczności zwiększenia pojemności sieci w celu obsługi
      dodatkowego ruchu związanego z zakańczaniem połączeń głosowych na rzecz
      innych podmiotów;

5) okoliczność, że do kosztów przyrostowych zakańczania połączeń w sieciach
      ruchomych nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 24;

6) wyłącznie koszty rozliczeń międzyoperatorskich, koszty związane
      z zawieraniem umów międzyoperatorskich oraz inne koszty związane
      bezpośrednio ze świadczeniem usługi zakańczania połączeń na rzecz innych
      podmiotów;

7) domniemanie, że wszyscy przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej
      świadczący usługi zakańczania połączeń głosowych w stacjonarnej publicznej
      sieci telekomunikacyjnej, bez względu na ich skalę działalności, ponoszą takie
      same koszty jednostkowe jak efektywnie działający przedsiębiorca komunikacji
      elektronicznej;

8) w przypadku przedsiębiorców komunikacji elektronicznej świadczących usługi
      telekomunikacyjne w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej –
      minimalną skalę działalności jako udział w rynku na poziomie nie mniejszym
      niż 20 %;

9) amortyzację ekonomiczną jako właściwą metodę amortyzacji aktywów;
10) koszty usług zakańczania połączeń głosowych odzwierciedlające koszty

      efektywnie działającego przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej stosującego
      nowoczesne i wydajne technologie oraz sieć szkieletową opartą na protokole IP
      uwzględniającą technologie, które z dużym prawdopodobieństwem będą
      wykorzystywane w okresie obowiązywania maksymalnych opłat za usługi
      zakańczania połączeń głosowych, przy czym w przypadku stacjonarnych
      publicznych sieci telekomunikacyjnych Prezes UKE przyjmuje, że połączenia
      opierają się wyłącznie na komutacji pakietów.
      4. Prezes UKE monitoruje wysokość opłat za zakańczanie połączeń głosowych
w stacjonarnych lub ruchomych publicznych sieciach telekomunikacyjnych oraz
zapewnia ich zgodność z opłatami określonymi w akcie delegowanym wydanym na
podstawie art. 75 ust. 1 EKŁE.

      5. Prezes UKE corocznie przedstawia sprawozdanie Komisji Europejskiej
i BEREC dotyczące stosowania opłat za zakańczanie połączeń głosowych
w stacjonarnych lub ruchomych publicznych sieciach telekomunikacyjnych.

      Art. 221. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, zgodnie z przesłankami,
o których mowa w art. 203 pkt 2 lit. a, nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej, na którego został nałożony obowiązek
równego traktowania zgodnie z art. 214, lub wraz z tym obowiązkiem – obowiązek
przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej
o dostępie telekomunikacyjnym, której zakres, stopień szczegółowości oraz sposób
udostępnienia określi w decyzji.

      2. Oferta ramowa o dostępie telekomunikacyjnym określa warunki i zasady
współpracy z przedsiębiorcą komunikacji elektronicznej, o którym mowa w ust. 1,
oraz opłaty za usługi w zakresie dostępu telekomunikacyjnego w taki sposób, aby
przedsiębiorca korzystający z dostępu telekomunikacyjnego nie był zobowiązany do
korzystania z zasobów, które nie są konieczne do korzystania z tego dostępu.

      3. Oferta ramowa o dostępie telekomunikacyjnym składa się z wyodrębnionych
pakietów, które będą zawierać odpowiednie, ze względu na wykonywaną przez
przedsiębiorców telekomunikacyjnych działalność telekomunikacyjną, elementy
dostępu.

      Art. 222. 1. Prezes UKE zatwierdza, w drodze decyzji, projekt oferty ramowej
lub jej zmiany, jeżeli odpowiada on przepisom prawa i potrzebom rynku wskazanym
w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej, albo odmawia
zatwierdzenia zmiany, albo zmienia przedłożony projekt oferty ramowej lub jej
zmiany i go zatwierdza, a w przypadku nieprzedstawienia projektu oferty ramowej lub
jej zmiany w terminie – samodzielnie ustala ofertę ramową lub jej zmianę w całości
lub w części.

      2. W przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków
rynkowych Prezes UKE może, z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy
komunikacji elektronicznej uprawnionego do dostępu telekomunikacyjnego,
zobowiązać przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej do przygotowania zmiany
oferty ramowej w całości lub w części.

      3. W przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków
rynkowych przedsiębiorca komunikacji elektronicznej zobowiązany do przedłożenia

oferty ramowej może przedłożyć Prezesowi UKE projekt zmiany takiej oferty w celu
jej zatwierdzenia.

      4. Wraz z przedstawieniem do zatwierdzenia projektu oferty ramowej lub jej
zmiany przedsiębiorca komunikacji elektronicznej przekazuje informacje i dokumenty
wykazujące zgodność oferty ramowej z wymogami prawa i obowiązkami
regulacyjnymi.

      5. Prezes UKE niezwłocznie udostępnia ofertę ramową, o której mowa w ust. 1,
lub jej zmianę wraz z ujednoliconym tekstem oferty ramowej na stronie podmiotowej
BIP UKE.

      6. W przypadku uchylenia obowiązku stosowania oferty ramowej umowy
zawarte na podstawie oferty ramowej na czas nieokreślony mogą być rozwiązane lub
zmienione nie wcześniej niż po upływie 90 dni od dnia, w którym zniesiono ten
obowiązek, jeżeli inny termin nie został określony przez Prezesa UKE w decyzji
uchylającej ten obowiązek.

      7. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej, na którego został nałożony
obowiązek, o którym mowa w art. 221 ust. 1, jest obowiązany do zawierania umów
o dostępie na warunkach nie gorszych dla pozostałych stron umowy, niż określone
w ofercie ramowej, o której mowa w ust. 1.

      Art. 223. W szczególnych przypadkach Prezes UKE może, w drodze decyzji,
nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej
inne niż wymienione w art. 211, art. 212, art. 214–216, art. 217 ust. 1 i art. 221
obowiązki w zakresie dostępu telekomunikacyjnego.

      Art. 224. 1. Niezwłocznie po zakończeniu postępowania konsultacyjnego
dotyczącego nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 223, innych niż
przewidziane w art. 220 ust. 2 lub art. 225 Prezes UKE występuje do Komisji
Europejskiej z wnioskiem o uzyskanie zgody na nałożenie tych obowiązków. Do
wniosku Prezes UKE dołącza projekty rozstrzygnięć wraz z uzasadnieniem.

      2. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia przez Komisję Europejską wniosku,
o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE, w drodze decyzji, nakłada obowiązki, o których
mowa w art. 223.

      Art. 225. 1. Jeżeli nałożone uprzednio obowiązki regulacyjne w zakresie
dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w art. 211, art. 212, art. 214–216,
art. 217 ust. 1 i art. 221, nie zapewniły na rynku hurtowym lub rynkach hurtowych
skutecznej konkurencji oraz istnieją na tym rynku lub rynkach trwałe i wysokie bariery

konkurencyjne lub rynkowe, Prezes UKE może, po przeprowadzeniu analizy rynku,
o której mowa w art. 198 ust. 1, w zakresie tego rynku hurtowego lub rynków
hurtowych, nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej świadczącego
usługi na rynku lub rynkach hurtowych oraz na odpowiadającym mu rynku
detalicznym lub rynkach detalicznych, zwanego dalej „przedsiębiorcą zintegrowanym
pionowo”, obowiązek rozdziału funkcjonalnego, polegający na wykonywaniu
działalności związanej ze świadczeniem usług hurtowego dostępu
telekomunikacyjnego przez wyodrębnioną, działającą niezależnie jednostkę
organizacyjną, zwaną dalej „wydzieloną jednostką organizacyjną”, lub przez kilka
wydzielonych jednostek organizacyjnych.

      2. Wydzielona jednostka organizacyjna zapewnia dostęp telekomunikacyjny
innym przedsiębiorcom komunikacji elektronicznej, na zasadach określonych
w art. 214 ust. 2.

      3. Przed nałożeniem na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej obowiązku
rozdziału funkcjonalnego Prezes UKE występuje do Komisji Europejskiej
z wnioskiem o uzyskanie zgody na nałożenie tego obowiązku, do którego dołącza:
1) wyniki analizy rynku, o której mowa w art. 198 ust. 1, w zakresie rynku

      hurtowego albo rynków hurtowych, potwierdzające, że wcześniej nałożone
      obowiązki regulacyjne w zakresie dostępu telekomunikacyjnego nie zapewniły
      na rynku hurtowym lub rynkach hurtowych, o których mowa w ust. 1, skutecznej
      konkurencji oraz że istnieją na tym rynku lub rynkach trwałe i wysokie bariery
      konkurencyjne lub rynkowe;
2) uzasadnioną ocenę, że w rozsądnym terminie nie zaistnieje lub zaistnieje
      w niewielkim stopniu na rynku hurtowym lub rynkach hurtowych, o których
      mowa w ust. 1, skuteczna i trwała konkurencja w zakresie infrastruktury
      telekomunikacyjnej;
3) analizę spodziewanego wpływu nałożenia obowiązku rozdziału funkcjonalnego
      na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej, o którym mowa w ust. 1, w tym
      na sytuację pracowników wydzielonej jednostki organizacyjnej, na działalność
      Prezesa UKE oraz na rynek komunikacji elektronicznej, w tym ocenę wpływu na
      motywację do inwestowania na tym rynku komunikacji elektronicznej, a także
      informację o spodziewanym wpływie na konkurencję oraz o potencjalnych
      skutkach dla konsumentów;
4) uzasadnienie zastosowania rozdziału funkcjonalnego jako najskuteczniejszego
      środka naprawczego, który ma na celu usunięcie barier związanych

      z konkurencją lub zidentyfikowanych nieprawidłowości na rynku hurtowym lub
      rynkach hurtowych;
5) projekt decyzji w sprawie rozdziału funkcjonalnego obejmujący określenie:
      a) charakteru i stopnia rozdziału funkcjonalnego, ze wskazaniem

            w szczególności statusu prawnego wydzielonej jednostki organizacyjnej,
            biorąc pod uwagę stanowisko przedsiębiorcy, na którego ma być nałożony
            obowiązek rozdziału funkcjonalnego co do tego statusu, o ile takie
            stanowisko zostało przedstawione przez niego w ramach postępowania
            konsultacyjnego,
      b) początkowych składników majątkowych wydzielonej jednostki
            organizacyjnej oraz rodzaju dostarczanych przez nią produktów lub usług,
      c) rozwiązań w zakresie zarządzania wydzieloną jednostką organizacyjną,
            w tym zasad dotyczących stworzenia w niej odpowiedniej struktury zachęt,
            zapewniających niezależność pracowników tej jednostki od przedsiębiorcy
            zintegrowanego pionowo, innych jednostek tego przedsiębiorcy, spółek od
            niego zależnych, wobec niego dominujących lub z nim powiązanych
            w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek
            handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96),
      d) trybu realizacji obowiązku rozdziału funkcjonalnego, w tym harmonogramu
            jego realizacji,
      e) zasad zapewniających przejrzystość procedur operacyjnych,
            w szczególności w odniesieniu do innych zainteresowanych
            przedsiębiorców komunikacji elektronicznej,
      f) terminu do wyboru nazwy handlowej, o której mowa w art. 229 ust. 2,
      g) programu monitorowania przestrzegania obowiązku rozdziału
            funkcjonalnego w szczególności obejmującego:
            – publikację przez przedsiębiorcę zintegrowanego pionowo corocznego

                 sprawozdania lub
            – obowiązek przeprowadzania przez niezależnych audytorów

                 cyklicznych audytów.
      4. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia przez Komisję Europejską wniosku,
o którym mowa w ust. 3, Prezes UKE, w drodze decyzji, nakłada obowiązek rozdziału
funkcjonalnego.
      5. Uzasadnienie decyzji, o której mowa w ust. 4, zawiera w szczególności
okoliczności wskazane w ust. 3 pkt 1–4.

      Art. 226. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 225 ust. 4, Prezes
UKE przeprowadza, zgodnie z art. 198 ust. 1, skoordynowaną analizę rynków
właściwych związanych z siecią dostępu telekomunikacyjnego oraz nakłada,
utrzymuje, zmienia lub uchyla inne obowiązki regulacyjne.

      Art. 227. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej, na którego nałożono
obowiązek, o którym mowa w art. 225 ust. 1, może podlegać innym obowiązkom
regulacyjnym w zakresie dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w art. 211,
art. 212, art. 214–216, art. 217 ust. 1, art. 221 i art. 223, w odniesieniu do rynku, na
którym został wyznaczony jako przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej.

      Art. 228. Osoba kierująca wydzieloną jednostką organizacyjną nie może
jednocześnie świadczyć pracy lub usług u przedsiębiorcy zintegrowanego pionowo,
na którego nałożono obowiązek rozdziału funkcjonalnego, lub w innej niż wydzielona
jednostka organizacyjna jednostce organizacyjnej tego przedsiębiorcy, lub w spółce
od niego zależnej, wobec niego dominującej lub z nim powiązanej w rozumieniu
ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych ani pełnić funkcji
w ich organach lub pełnić na rzecz tych podmiotów funkcji doradczych.

      Art. 229. 1. Do wydzielonej jednostki organizacyjnej, w przypadku gdy nie ma
ona formy odrębnej osoby prawnej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje
się odpowiednio przepisy o oddziale przedsiębiorcy.

      2. Przedsiębiorca zintegrowany pionowo, na którego nałożono obowiązek
rozdziału funkcjonalnego, obowiązany jest do wyboru nazwy wydzielonej jednostki
organizacyjnej, w terminie określonym w decyzji, o której mowa w art. 225 ust. 4.
Nazwa handlowa powinna pozwalać na identyfikację tej jednostki jako jednostki
wydzielonej od tego przedsiębiorcy i być przez niego używana w obrocie handlowym.

      3. Wydzielona jednostka organizacyjna jest odrębnym pracodawcą w ramach
przedsiębiorstwa przedsiębiorcy zintegrowanego pionowo, za którego uprawnienia
i obowiązki pracodawcy wykonuje osoba lub osoby kierujące wydzieloną jednostką
organizacyjną.

      4. Osoba lub osoby kierujące wydzieloną jednostką organizacyjną uprawnione są
do reprezentowania jej na zewnątrz na zasadach prokury oddziałowej.

      Art. 230. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji
rynkowej zintegrowany pionowo, w celu zapewnienia wszystkim dostawcom usług
świadczącym usługi na rzecz użytkowników końcowych, w tym samemu sobie,
możliwości korzystania z równoważnego dostępu telekomunikacyjnego, jest

obowiązany zawiadomić Prezesa UKE o planowanym przeniesieniu całości lub
znacznej części środków majątkowych lokalnej sieci dostępu na odrębną osobę
prawną mającą innego właściciela lub na nowo zawiązany w tym celu podmiot.
Zawiadomienia dokonuje się najpóźniej na 3 miesiące przed planowanym
przeniesieniem środków majątkowych.

      2. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie zawiadamia Prezesa
UKE o każdej zmianie planowanego przeniesienia całości lub znacznej części
środków majątkowych lokalnej sieci dostępu na odrębną osobę prawną mającą innego
właściciela lub na nowo zawiązany w tym celu podmiot.

      3. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, może zobowiązać się do stosowania
określonych warunków niedyskryminującego dostępu telekomunikacyjnego w okresie
po przeniesieniu całości lub znacznej części środków majątkowych lokalnej sieci
dostępu na odrębną osobę prawną mającą innego właściciela lub na nowo zawiązany
w tym celu podmiot, do czasu zapewnienia możliwości korzystania z równoważnego
dostępu telekomunikacyjnego, o którym mowa w ust. 1. Przedsiębiorca określa
szczegółowe informacje dotyczące stosowania określonych warunków
niedyskryminującego dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w zdaniu
pierwszym, w tym dotyczące harmonogramu wdrożenia tych warunków i okresu ich
obowiązywania.

      4. Prezes UKE przeprowadza skoordynowaną analizę rynków właściwych
związanych z siecią dostępu, w celu określenia wpływu działań, o których mowa
w ust. 1, na te rynki, i zawiadamia przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, o jej
zakończeniu, nie później niż w dniu poprzedzającym dzień planowanego przeniesienia
całości lub znacznej części środków majątkowych lokalnej sieci dostępu na odrębną
osobę prawną mającą innego właściciela lub na nowo zawiązany w tym celu podmiot.

      5. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia Prezesa UKE
o przeniesieniu całości lub znacznej części środków majątkowych lokalnej sieci na
odrębną osobę prawną mającą innego właściciela lub na nowo zawiązany w tym celu
podmiot.

      6. Prezes UKE po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5,
w oparciu o wyniki analizy, o której mowa w ust. 4, przeprowadza postępowanie,
o którym mowa w art. 200 ust. 1, i nakłada, utrzymuje, zmienia lub uchyla
obowiązki regulacyjne. Prezes UKE może zobowiązać przedsiębiorcę, o którym
mowa w ust. 1, do stosowania całości lub części określonych warunków
niedyskryminującego dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w ust. 3.

      7. Odrębna osoba prawna lub nowo zawiązany podmiot, o których mowa
w ust. 1, może podlegać obowiązkom regulacyjnym w zakresie dostępu
telekomunikacyjnego, o których mowa w art. 211, art. 212, art. 214–216,
art. 217 ust. 1, art. 221 i art. 223, w odniesieniu do rynku, na którym jej lub jego
pozycję uznano za znaczącą.

      8. Prezes UKE monitoruje wykonywanie określonych warunków
niedyskryminującego dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w ust. 3, do
których stosowania przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, został zobowiązany na
podstawie przepisu ust. 6, pod kątem zasadności przedłużenia ich stosowania.

                                             Rozdział 3

           Migracja z infrastruktury objętej obowiązkami regulacyjnymi

      Art. 231. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji
rynkowej przedstawia Prezesowi UKE powiadomienie o zamiarze migracji
z infrastruktury objętej obowiązkami regulacyjnymi, w tym dotychczasowej
infrastruktury niezbędnej do eksploatacji sieci miedzianej, polegającej na:
1) trwałym wycofaniu z eksploatacji sieci miedzianej,
2) zastąpieniu części sieci miedzianej nowymi elementami umożliwiającymi

      świadczenie usług o wyższych parametrach jakościowych,
3) trwałym wycofaniu lub zastąpieniu infrastruktury niezbędnej do eksploatacji

      sieci miedzianej
– nie później niż w terminie 12 miesięcy przed planowanym terminem rozpoczęcia
migracji.

      2. Jeżeli powiadomienie o zamiarze migracji z infrastruktury objętej
obowiązkami regulacyjnymi dotyczy infrastruktury:
1) za pomocą której nie są świadczone usługi komunikacji elektronicznej

      użytkownikom końcowym,
2) w miejsce której został zapewniony alternatywny sposób zapewnienia dostępu

      telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 232 ust. 1 pkt 2, tym samym
      użytkownikom końcowym, z wykorzystaniem wyłącznie stacjonarnej sieci tele-
      komunikacyjnej spełniającej wymagania, o których mowa w art. 2 pkt 57 lit. a
– przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej
przedstawia Prezesowi UKE powiadomienie o zamiarze migracji z tej infrastruktury
nie później niż w terminie 3 miesięcy przed planowanym terminem rozpoczęcia
migracji.

      Art. 232. 1. Do powiadomienia o zamiarze migracji z infrastruktury objętej
obowiązkami regulacyjnymi, z wyjątkiem ust. 2, załącza się jej wykaz oraz
przejrzysty harmonogram i warunki migracji z infrastruktury objętej obowiązkami
regulacyjnymi określające w szczególności:
1) terminy powiadamiania o migracji podmiotów korzystających z tej

      infrastruktury;
2) alternatywne sposoby zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego umożliwiające

      świadczenie usług o co najmniej porównywalnej jakości dotychczasowym
      użytkownikom końcowym.
      2. Jeżeli powiadomienie o zamiarze migracji z infrastruktury objętej
obowiązkami regulacyjnymi dotyczy infrastruktury, o której mowa w art. 231 ust. 2,
do powiadomienia załącza się oświadczenie o spełnieniu warunku wskazanego
w art. 231 ust. 2 pkt 1 lub 2.

      Art. 233. 1. Prezes UKE, mając na uwadze ochronę konkurencji i praw
użytkowników końcowych, w drodze decyzji:
1) zatwierdza powiadomienie o zamiarze migracji z infrastruktury objętej

      obowiązkami regulacyjnymi;
2) odmawia zatwierdzenia powiadomienia o zamiarze migracji z infrastruktury,

      jeżeli harmonogram i warunki migracji nie są przejrzyste i nie zapewniają
      ochrony konkurencji lub nie zapewniają ochrony praw użytkowników
      końcowych.
      2. Jeżeli powiadomienie o zamiarze migracji z infrastruktury objętej
obowiązkami regulacyjnymi dotyczy infrastruktury, o której mowa w art. 231 ust. 2,
a Prezes UKE nie wyda decyzji lub nie wskaże nowego terminu załatwienia sprawy
w formie postanowienia, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia Prezesowi UKE
powiadomienia o zamiarze migracji z infrastruktury objętej obowiązkami
regulacyjnymi spełniającego wymagania, o których mowa w art. 231 ust. 2 i art. 232,
powiadomienie to uznaje się za zatwierdzone w sposób milczący.
      3. Przepisu art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego nie stosuje się w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia
powiadomienia o zamiarze migracji z infrastruktury objętej obowiązkami
regulacyjnymi.

      Art. 234. Prezes UKE, w przypadku zatwierdzenia powiadomienia o zamiarze
migracji z infrastruktury objętej obowiązkami regulacyjnymi, mając na uwadze

ochronę konkurencji i praw użytkowników końcowych może, w drodze decyzji,
uchylić obowiązki regulacyjne w zakresie dostępu telekomunikacyjnego do sieci
miedzianej lub infrastruktury niezbędnej do eksploatacji sieci miedzianej objętej
migracją, jeżeli przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji
rynkowej przestrzega postanowień zatwierdzonego powiadomienia.

      Art. 235. Prezes UKE może połączyć postępowania wszczęte na podstawie
różnych powiadomień o zamiarze migracji z infrastruktury objętej obowiązkami
regulacyjnymi i wydać jedną decyzję, o której mowa w art. 233 ust. 1, jeżeli
powiadomienia o zamiarze migracji z infrastruktury objętej obowiązkami
regulacyjnymi pochodzą od tego samego wnioskodawcy.

                                             Rozdział 4

                           Ograniczenia na rynkach detalicznych

      Art. 236. 1. Jeżeli w wyniku analizy rynku, o której mowa w art. 198 ust. 1,
Prezes UKE stwierdzi, że:
1) dany rynek detaliczny nie jest skutecznie konkurencyjny,
2) obowiązki, o których mowa w art. 211–216, art. 217 ust. 1 i art. 221, nie

      doprowadziłyby do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 412 ust. 2
– nakłada na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej
na danym rynku detalicznym co najmniej jeden z obowiązków, o których mowa
w ust. 2.

      2. Prezes UKE może, w drodze decyzji, nałożyć na przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej na rynku usług detalicznych następujące
obowiązki:
1) nieustalania zawyżonych cen usług;
2) nieutrudniania wejścia na rynek innym przedsiębiorcom;
3) nieograniczania konkurencji przez ustalanie cen usług zaniżonych w stosunku do

      kosztów ich świadczenia;
4) niestosowania nieuzasadnionych preferencji dla określonych użytkowników

      końcowych;
5) niezobowiązywania użytkownika końcowego do korzystania z usług, które są dla

      niego zbędne.
      3. W decyzji, o której mowa w ust. 2, Prezes UKE może w szczególności:
1) określić maksymalne ceny usług;

2) określić wymagany przedział cen usług ustalony na podstawie cen stosowanych
      na porównywalnych rynkach państw członkowskich;

3) nałożyć obowiązek:
      a) prowadzenia rachunkowości regulacyjnej zgodnie z zatwierdzoną przez
            Prezesa UKE instrukcją,
      b) prowadzenia kalkulacji kosztów usług zgodnie z zatwierdzonym przez
            Prezesa UKE opisem kalkulacji kosztów,
      c) określania cen usług na podstawie kosztów ich świadczenia;

4) nałożyć obowiązek przedstawiania do zatwierdzenia informacji, o których mowa
      w art. 285.
      4. Prezes UKE w decyzji nakładającej obowiązek, o którym mowa

w ust. 3 pkt 3 lit. b, określi sposoby kalkulacji kosztów usług świadczonych na danym
rynku detalicznym, jakie powinien stosować przedsiębiorca komunikacji
elektronicznej, na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 260.

      Art. 237. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej, na którego nałożono
obowiązek, o którym mowa w art. 236 ust. 3 pkt 4, przedkłada Prezesowi UKE
projekty informacji, o których mowa w art. 285, wraz z uzasadnieniem, w terminie co
najmniej 30 dni przed planowanym terminem wprowadzenia ich w życie lub ich
zmiany.

      2. Prezes UKE, w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia przedłożenia
projektów informacji, o których mowa w art. 285, lub ich zmiany, może zgłosić
sprzeciw, jeżeli projekty te są sprzeczne z decyzją, o której mowa w art. 236 ust. 2, lub
z przepisami ustawy i zobowiązać przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej do
przedstawienia poprawionych informacji, o których mowa w art. 285, w części objętej
sprzeciwem.

      3. Prezes UKE może zażądać od obowiązanego przedsiębiorcy komunikacji
elektronicznej przedłożenia dodatkowych dokumentów lub udzielenia dodatkowych
informacji. Do tego czasu termin, o którym mowa w ust. 2, zawiesza się.

      4. Informacje, o których mowa w art. 285, lub ich zmiana objęte sprzeciwem
Prezesa UKE nie wchodzą w życie.

      5. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE informacje,
o których mowa w art. 285, lub ich zmianę.

                                             Rozdział 5

                              Szczegółowe warunki regulacyjne

      Art. 238. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji
rynkowej, na którego nałożone zostały obowiązki regulacyjne w zakresie dostępu
telekomunikacyjnego, może złożyć do Prezesa UKE wniosek o zatwierdzenie
propozycji:
1) szczegółowych warunków wykonywania obowiązków regulacyjnych wcześniej

      nałożonych na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej,
2) innych zobowiązań przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej, które mogą się

      przyczynić do skutecznej realizacji obowiązków regulacyjnych nałożonych na
      przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej, rozwoju równoprawnej i skutecznej
      konkurencji, rozwoju i wykorzystania infrastruktury telekomunikacyjnej oraz
      zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności,
      ceny i jakości usług komunikacji elektronicznej
– zwanych dalej „szczegółowymi warunkami regulacyjnymi”.

      Art. 239. Prezes UKE, prowadząc postępowanie w sprawie zatwierdzenia
szczegółowych warunków regulacyjnych, może:
1) prowadzić z przedsiębiorcą komunikacji elektronicznej uzgodnienia dotyczące

      szczegółowych warunków regulacyjnych, w tym zwoływać spotkania robocze
      przedstawicieli Prezesa UKE i upoważnionych do dokonywania uzgodnień
      przedstawicieli przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej oraz organizacji
      społecznych, jeżeli zostały dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach
      strony;
2) wzywać przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej, we wskazanym terminie, do
      uzupełnienia propozycji szczegółowych warunków regulacyjnych lub dokonania
      w nich zmian;
3) żądać przedłożenia przez przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej, we
      wskazanym terminie, wyjaśnień związanych z propozycjami szczegółowych
      warunków regulacyjnych;
4) zasięgać opinii ekspertów lub biegłych w zakresie związanym z propozycjami
      szczegółowych warunków regulacyjnych.

      Art. 240. Prezes UKE, w drodze decyzji, zatwierdza albo odmawia
zatwierdzenia szczegółowych warunków regulacyjnych w terminie 90 dni od dnia

złożenia wniosku, o którym mowa w art. 238, biorąc pod uwagę cele, o których mowa
w art. 412 ust. 2.

      Art. 241. 1. Prezes UKE w decyzji, o której mowa w art. 240, może zatwierdzić
szczegółowe warunki regulacyjne zawarte we wniosku przedsiębiorcy komunikacji
elektronicznej, jeżeli:
1) są zgodne z przepisami prawa;
2) są zgodne z nałożonymi na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej

      obowiązkami regulacyjnymi;
3) odpowiadają potrzebom rynku;
4) mogą się przyczynić do skutecznej realizacji obowiązków regulacyjnych

      nałożonych na przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej, rozwoju
      równoprawnej i skutecznej konkurencji, rozwoju i wykorzystania nowoczesnej
      infrastruktury telekomunikacyjnej oraz zapewnienia użytkownikom
      maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług
      komunikacji elektronicznej.
      2. Prezes UKE w decyzji, o której mowa w art. 240, może zastrzec warunki lub
terminy.

                                             Rozdział 6

                            Szczegółowe warunki inwestowania

      Art. 242. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji
rynkowej może przedstawić Prezesowi UKE propozycję zobowiązań odnoszących się
do warunków zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego lub współinwestowania,
mających zastosowanie do jego sieci telekomunikacyjnych lub powiązanych zasobów,
dotyczącą w szczególności:
1) porozumień o współpracy mających znaczenie dla oceny obowiązków

      regulacyjnych,
2) współinwestycji w sieci o bardzo dużej przepustowości,
3) skutecznego i niedyskryminacyjnego dostępu telekomunikacyjnego innych

      przedsiębiorców komunikacji elektronicznej, zarówno w okresie wdrożenia
      dobrowolnego podziału przedsiębiorstwa przedsiębiorcy zintegrowanego
      pionowo, jak i po jego wdrożeniu
– zwaną dalej „propozycją zobowiązań”.
      2. Propozycja zobowiązań zawiera szczegółowy harmonogram i zakres ich
wykonywania oraz czas obowiązywania.

      Art. 243. Propozycja zobowiązań w szczególności:
1) jest oparta na uczciwych, rozsądnych i otwartych na wszystkich uczestników

      rynku warunkach;
2) zapewnia dostęp telekomunikacyjny, w tym do sieci o bardzo dużej

      przepustowości, innym podmiotom, oferowany z dostatecznym wyprzedzeniem
      przed uruchomieniem usług detalicznych;
3) w interesie użytkowników końcowych zapewnia zrównoważoną konkurencję na
      rynkach detalicznych i ułatwia współpracę przy realizacji sieci o bardzo dużej
      przepustowości.

      Art. 244. Prezes UKE, w drodze decyzji, przed udostępnieniem propozycji
zobowiązań na stronie podmiotowej BIP UKE, odmawia jej zatwierdzenia, jeżeli
z analizy wynika, że propozycja nie spełnia przesłanek określonych w art. 243.

      Art. 245. Prezes UKE przed przeprowadzeniem oceny propozycji zobowiązań
udostępnia ją na stronie podmiotowej BIP UKE i wyznacza nie krótszy niż 30 dni
termin na zgłaszanie stanowisk konsultacyjnych.

      Art. 246. 1. Prezes UKE, dokonując wstępnej oceny propozycji zobowiązań,
bierze pod uwagę przesłanki, o których mowa w art. 243, a także odpowiednio
przesłanki, o których mowa w art. 249, oraz stanowiska złożone w ramach konsultacji.

      2. Prezes UKE zawiadamia przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej
o znaczącej pozycji rynkowej o wstępnej ocenie złożonej propozycji zobowiązań.

      3. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej,
w celu uwzględnienia wstępnej oceny, może dokonać zmiany propozycji zobowiązań
w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE, nie krótszym niż 14 dni.

      Art. 247. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, po przeprowadzeniu oceny
propozycji zobowiązań, z uwzględnieniem art. 246:
1) zatwierdza propozycję zobowiązań w całości – jeżeli propozycja zobowiązań

      w całości uwzględnia wstępną ocenę propozycji zobowiązań, w tym przesłanki,
      o których mowa w art. 243, oraz odpowiednio przesłanki, o których mowa
      w art. 249;
2) może zatwierdzić propozycję zobowiązań w części, w której propozycja
      zobowiązań uwzględnia wstępną ocenę propozycji zobowiązań, w tym
      przesłanki, o których mowa w art. 243, oraz odpowiednio przesłanki, o których
      mowa w art. 249 – jeżeli uzna, że przyczyni się to do osiągnięcia celów
      określonych w art. 412 ust. 2.

      2. W przypadku propozycji zobowiązań dotyczącej współinwestycji w sieci
o bardzo dużej przepustowości Prezes UKE w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa
termin wykonywania zatwierdzonych zobowiązań na okres co najmniej 7 lat.

      3. Prezes UKE może, w drodze decyzji, ze względu na potrzebę wspierania
zrównoważonej, długoterminowej konkurencji oraz potrzeby użytkowników
końcowych, przedłużyć okres obowiązywania decyzji, o której mowa w ust. 1.

      Art. 248. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, na wniosek przedsiębiorcy
komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej, który zawarł umowę
o współinwestycji w zakresie elementów nowej sieci o bardzo dużej przepustowości,
uchyla obowiązki regulacyjne nałożone na tego przedsiębiorcę w zakresie objętym
współinwestycją.

      2. Prezes UKE może, w drodze decyzji, biorąc pod uwagę przesłanki, o których
mowa w art. 203 pkt 2 lit. a, nałożyć, utrzymać lub zmienić obowiązki regulacyjne,
niezależnie od decyzji, o której mowa w art. 247 ust. 1, a w przypadku, gdy decyzja ta
dotyczy propozycji zobowiązań, o której mowa w art. 242 ust. 1 pkt 2 – jeżeli w inny
sposób nie można uniknąć zagrożenia dla konkurencji lub przemawia za tym aktualna
sytuacja na rynku właściwym.

      3. W przypadku zawarcia umowy współinwestycji przez przedsiębiorcę
komunikacji elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej Prezes UKE nie nakłada
obowiązków regulacyjnych w zakresie objętym współinwestycją w sieci o bardzo
dużej przepustowości.

      Art. 249. W przypadku gdy propozycja zobowiązań, o której mowa
w art. 242 ust. 1 pkt 2, dotyczy rozpoczęcia realizacji nowej sieci, o której mowa
w art. 2 pkt 57 lit. a lub b, w tym przez zaoferowanie współwłasności,
długoterminowego dzielenia ryzyka przez współfinansowanie lub umowy zakupu
prowadzącej do uzyskania szczególnych praw o charakterze strukturalnym przez
innych przedsiębiorców komunikacji elektronicznej, Prezes UKE:
1) weryfikuje udostępnienie na stronie internetowej przedsiębiorcy komunikacji

      elektronicznej posiadającego znaczącą pozycję rynkową oferty współinwestycji
      i łatwość zapoznania się z nią;
2) ocenia otwartość oferty współinwestycji dla wszystkich przedsiębiorców
      komunikacji elektronicznej przez cały okres eksploatacji sieci, o której mowa
      w art. 2 pkt 57 lit. a lub b;

3) weryfikuje możliwość zachowania skutecznej i zrównoważonej konkurencji
      w długiej perspektywie czasowej na rynkach detalicznych, na których działa
      przedsiębiorca komunikacji elektronicznej posiadający znaczącą pozycję
      rynkową, innym współinwestującym przedsiębiorcom komunikacji
      elektronicznej;

4) weryfikuje podanie do publicznej wiadomości oferty współinwestycji na co
      najmniej 6 miesięcy przed datą planowanego rozpoczęcia realizacji nowej sieci,
      o której mowa w art. 2 pkt 57 lit. a lub b;

5) weryfikuje możliwość korzystania przez współinwestorów, od początku
      realizacji współinwestycji, z sieci, która pozwala na świadczenie usług o co
      najmniej porównywalnej jakości;

6) weryfikuje warunki współinwestycji pod względem możliwości dotarcia do
      użytkowników końcowych przez przedsiębiorców komunikacji elektronicznej
      ubiegających się o dostęp telekomunikacyjny, którzy nie uczestniczą we
      współinwestycji;

7) weryfikuje zawarte w ofercie współinwestycji warunki dotyczące zdolności
      finansowej podmiotu przystępującego, związane z:
      a) wykazaniem zdolności do realizowania płatności etapowych, w oparciu
            o które zaplanowano świadczenie usług z użyciem infrastruktury
            wybudowanej w ramach współinwestycji,
      b) akceptacją planu strategicznego, w oparciu o który opracowano
            w szczególności średniookresowe plany świadczenia usług z użyciem
            infrastruktury wybudowanej w ramach współinwestycji
      – o ile warunki takie zostały w ofercie współinwestycji zawarte;

8) ocenia wpływ współinwestycji na poziom konkurencji, w tym analizuje
      zaspokojenie przyszłego popytu przez wybudowanie nowych elementów sieci,
      które w znacznym stopniu przyczynią się do uruchomienia sieci, o której mowa
      w art. 2 pkt 57 lit. a lub b.

      Art. 250. Prezes UKE, dokonując oceny, o której mowa w art. 249 pkt 2,
weryfikuje:
1) przejrzystość i niedyskryminacyjny charakter planu zawiązania i dalszej

      realizacji współinwestycji;
2) możliwość ubiegania się przez podmioty niebędące współinwestorami o dostęp

      telekomunikacyjny do elementów sieci o bardzo dużej przepustowości na
      podstawie przejrzystych i niedyskryminacyjnych warunków;

3) postanowienia oferty współinwestycji, w tym dotyczące kosztów ponoszonych
      przez każdego współinwestora, oraz postanowienia dotyczące osiąganych przez
      nich przychodów pod kątem:
      a) uwzględnienia stopni ryzyka ponoszonego przez poszczególnych
            współinwestorów na różnych etapach realizacji oraz sytuacji na rynkach
            detalicznych pod kątem poziomu konkurencji,
      b) zachowania zachęt do udziału we współinwestycji na różnych jej etapach.

      Art. 251. Prezes UKE weryfikuje postanowienia oferty współinwestycji,
w zakresie, o którym mowa w art. 249 pkt 3, pod kątem:
1) racjonalności i niedyskryminacji oraz godziwych warunków, uwzględniając

      moment przystąpienia do współinwestycji oraz możliwość dostępu do pełnych
      przepustowości sieci, w zakresie, w jakim podlega ona współinwestycji;
2) adekwatności wartości wymaganego wkładu finansowego do skali inwestycji lub
      do momentu przystąpienia do udziału we współinwestycji każdego
      współinwestora w celu nabycia praw;
3) możliwości zwiększenia udziału we współinwestycji, przy jednoczesnym
      zapewnieniu odpowiedniego poziomu zaangażowania na początku realizacji
      inwestycji z uwzględnieniem pozycji rynkowej współinwestorów.

      Art. 252. W przypadku zawiązania spółki celowej utworzonej na potrzeby
realizacji współinwestycji spółka ta zapewnia dostęp telekomunikacyjny do sieci
wszystkim współinwestorom, bezpośrednio lub pośrednio, na zasadzie równoważ-
ności produktów oraz na godziwych i racjonalnych warunkach, uwzględniając
warunki finansowe odzwierciedlające różne poziomy ryzyka ponoszonego przez
poszczególnych współinwestorów.

      Art. 253. 1. Oferta współinwestycji zawiera przejrzyste, godziwe i racjonalne
warunki wzajemnego prawa dostępu do sieci telekomunikacyjnej, elementów sieci
i powiązanych zasobów, będących przedmiotem współinwestycji, do celów świad-
czenia usług na rynku detalicznym.

      2. Współinwestorzy przyznają sobie dostęp do przedmiotu współinwestycji na
podstawie umowy współinwestycji spełniającej warunki, o których mowa w ust. 1.

      Art. 254. 1. Przenoszenie praw nabytych, wynikających z zawarcia umowy
współinwestycji na innego współinwestora lub inny podmiot gotowy przystąpić do tej
umowy jest dozwolone, z uwzględnieniem ust. 2.

      2. Warunkiem przeniesienia praw, o których mowa w ust. 1, jest zobowiązanie
się podmiotu, na który przenoszone są prawa, do wypełniania wszystkich pierwotnych
zobowiązań wynikających z umowy współinwestycji, a spoczywających na
podmiocie przenoszącym prawa.

      3. Czynność prawna polegająca na przenoszeniu praw nabytych wynikających
z zawarcia umowy współinwestycji na podmioty, o których mowa w ust. 1,
z naruszeniem ust. 2 jest nieważna.

      Art. 255. Do umów współinwestycji stosuje się odpowiednio przepis art. 171
oraz przepisy działu III rozdziału 3.

      Art. 256. Prezes UKE może zobowiązać przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej o znaczącej pozycji rynkowej, którego dotyczy decyzja, o której mowa
w art. 247 ust. 1, do przekazywania rocznego sprawozdania z realizacji umowy
współinwestycji.

      Art. 257. 1. Jeżeli Prezes UKE uzna, że pokrycie terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej zasięgiem ruchomych publicznych sieci telekomunikacyjnych nie jest
wystarczające, może zawrzeć z przedsiębiorcą komunikacji elektronicznej umowę,
zwaną dalej „umową inwestycyjną”, na mocy której w zamian za obniżenie opłaty,
o której mowa w art. 23 ust. 1 lub w art. 24 ust. 1, przedsiębiorca komunikacji
elektronicznej zrealizuje inwestycję zapewniającą pokrycie zasięgiem ruchomych
publicznych sieci telekomunikacyjnych na wskazanym przez Prezesa UKE obszarze
geograficznym, na którym takie pokrycie nie jest wystarczające. Zawarcie umowy
następuje z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy publicznej.

      2. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE komunikat
o zamiarze zawarcia umowy inwestycyjnej. Komunikat zawiera co najmniej
wskazanie rodzaju inwestycji zapewniającej pokrycie zasięgiem ruchomych
publicznych sieci telekomunikacyjnych, określenie obszaru lub obszarów
geograficznych, których ma dotyczyć inwestycja, oraz informację o terminie,
w którym przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej mogą zgłaszać zainteresowanie
zawarciem umowy inwestycyjnej.

      3. Zawarcie umowy inwestycyjnej nie może nastąpić przed upływem 30 dni od
dnia upływu terminu na zgłoszenie zainteresowania jej zawarciem.

      4. Prezes UKE, zawierając umowę inwestycyjną, bierze pod uwagę potrzeby
użytkowników końcowych, potrzeby rynku i innowacje technologiczne.

      5. Umowa inwestycyjna zawiera postanowienia dotyczące co najmniej:

1) rodzaju inwestycji wraz ze wskazaniem obszaru geograficznego, na którym
      pokrycie zasięgiem ruchomych publicznych sieci telekomunikacyjnych nie jest
      wystarczające i którego ma dotyczyć inwestycja;

2) sposobu, miejsca i warunków realizacji inwestycji przez przedsiębiorcę
      komunikacji elektronicznej;

3) harmonogramu realizacji inwestycji wraz ze wskazaniem terminu, od którego na
      wyznaczonym obszarze geograficznym ma być zapewnione pokrycie zasięgiem
      ruchomych publicznych sieci telekomunikacyjnych wynikające z realizacji
      umowy inwestycyjnej;

4) wskazania rodzaju opłat podlegających obniżeniu, kwot obniżenia tych opłat
      odpowiadających łącznie ustalonej wartości inwestycji oraz okresu, którego to
      obniżenie dotyczy.
      6. Umowa inwestycyjna jest zawierana w formie aktu notarialnego. Koszty

zawarcia umowy inwestycyjnej w formie aktu notarialnego pokrywa przedsiębiorca
komunikacji elektronicznej.

      7. Prezes UKE niezwłocznie udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE
informację o zawarciu umowy inwestycyjnej wraz z treścią tej umowy.

      8. Do zmiany umowy inwestycyjnej stosuje się przepisy ust. 2–7.
      9. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy publicznej w ramach
umowy inwestycyjnej, kierując się koniecznością zachowania zgodności tych
warunków i trybu z rynkiem wewnętrznym.

                                             Rozdział 7

                    Rachunkowość regulacyjna i kalkulacja kosztów

      Art. 258. 1. Celem rachunkowości regulacyjnej jest wyodrębnienie i przypisanie
aktywów, pasywów, przychodów i kosztów przedsiębiorcy komunikacji
elektronicznej do działalności w zakresie dostępu telekomunikacyjnego lub
działalności w zakresie usług na rynku detalicznym, tak jakby każdy rodzaj
działalności był świadczony przez innego przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej,
a także ustalenie przychodów i związanych z nimi kosztów odrębnie dla każdej
z usług objętych kalkulacją kosztów.

      2. Rachunkowość regulacyjną prowadzi się w sposób umożliwiający
identyfikację przepływów transferów wewnętrznych między poszczególnymi
rodzajami działalności, o których mowa w ust. 1.

      Art. 259. 1. Rachunkowość regulacyjną prowadzi przedsiębiorca komunikacji
elektronicznej, na którego nałożono ten obowiązek na podstawie art. 216 lub
art. 236 ust. 3 pkt 3 lit. a.

      2. Kalkulację kosztów prowadzi przedsiębiorca komunikacji elektronicznej, na
którego nałożono ten obowiązek na podstawie art. 217 ust. 1 pkt 1 lub
art. 236 ust. 3 pkt 3 lit. b.

      Art. 260. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) sposoby przypisania aktywów i pasywów, przychodów i kosztów do działalności

      lub usług, o których mowa w art. 258 ust. 1,
2) sposób i terminy dokonywania aktualizacji wyceny określonych rodzajów

      środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonanych od
      tych środków i wartości odpisów amortyzacyjnych,
3) sposoby kalkulacji kosztów usług w zakresie dostępu telekomunikacyjnego lub
      usług na rynku detalicznym,
4) tryb i terminy uzgadniania i zatwierdzania przez Prezesa UKE opracowanego
      przez przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej projektu instrukcji oraz
      projektu opisu kalkulacji kosztów,
5) zakres przekazywanych Prezesowi UKE:
      a) sprawozdań z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej, przyjmując

            zasadę, że dane zawarte w sprawozdaniach są sprawdzalne w rozumieniu
            ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości,
      b) wyników kalkulacji kosztów
– mając na celu promocję efektywności, zrównoważonej konkurencji oraz
zapewnienia maksymalnej korzyści dla użytkowników końcowych, w tym
związanych z rozwojem sieci o bardzo dużej przepustowości, a także uwzględniając
konieczność ochrony konsumentów i konkurentów przed nadużywaniem przez
przedsiębiorców komunikacji elektronicznej, na których nałożono obowiązek
prowadzenia rachunkowości regulacyjnej lub kalkulacji kosztów, ich pozycji
rynkowej, konieczność stymulowania rozwoju rynku komunikacji elektronicznej,
promocję realizacji nowych inwestycji, w tym w sieci o bardzo dużej przepustowości,
oraz konieczność umożliwienia działalności kontrolnej Prezesowi UKE wobec
działalności wykonywanej przez tych przedsiębiorców.

      Art. 261. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej przechowuje dokumentację
związaną z prowadzeniem rachunkowości regulacyjnej lub kalkulacji kosztów,
stosując odpowiednio przepisy rozdziału 8 ustawy z dnia 29 września 1994 r.
o rachunkowości.

      Art. 262. 1. Prezes UKE określi corocznie, w drodze decyzji, dla przedsiębiorcy
komunikacji elektronicznej, na którego nałożył obowiązek prowadzenia kalkulacji
kosztów, wskaźnik zwrotu kosztu zaangażowanego kapitału, który przedsiębiorca
komunikacji elektronicznej stosuje w kalkulacji kosztów, uwzględniając
udokumentowane koszty pozyskania kapitału, pozycję przedsiębiorcy na rynku
kapitałowym, typowe ryzyko związane z zaangażowaniem kapitału, zwłaszcza dla
nowych przedsięwzięć inwestycyjnych, oraz koszty zaangażowania kapitału na
porównywalnych rynkach.

      2. Prezes UKE uzgadnia projekt instrukcji i projekt opisu kalkulacji kosztów
w terminie do 150 dni od dnia przedłożenia przez przedsiębiorcę komunikacji
elektronicznej projektu Prezesowi UKE.

      3. Prezes UKE, w drodze decyzji, zatwierdza projekt instrukcji i projekt opisu
kalkulacji kosztów w terminie do 90 dni od dnia zakończenia uzgodnień, o których
mowa w ust. 2.

      4. Prezes UKE, w ramach procedury uzgadniania i zatwierdzania projektu
instrukcji i projektu opisu kalkulacji kosztów, może wzywać przedsiębiorcę
komunikacji elektronicznej do dokonania zmian, uzupełnienia informacji zawartych
w projekcie instrukcji lub projekcie opisu kalkulacji kosztów lub do przedłożenia
wyjaśnień. Przedsiębiorca dokonuje zmian, uzupełnień lub przedkłada wyjaśnienia
w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

      5. Prezes UKE w decyzji, o której mowa w ust. 3, może dokonać zmian
w przedłożonych przez przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej do zatwierdzenia
projekcie instrukcji lub projekcie opisu kalkulacji kosztów, jeżeli zmian tych nie
dokona przedsiębiorca komunikacji elektronicznej na wezwanie Prezesa UKE
w terminie, o którym mowa w ust. 4.

      6. Prezes UKE może zasięgać opinii niezależnych biegłych rewidentów lub
ekspertów w przypadku wątpliwości dotyczących opracowanego przez przedsiębiorcę
komunikacji elektronicznej projektu instrukcji i projektu opisu kalkulacji kosztów
oraz rzetelności i wiarygodności danych zawartych w sprawozdaniach z prowadzonej
rachunkowości regulacyjnej i wynikach kalkulacji kosztów.

      7. Sprawozdania z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej oraz wyniki
kalkulacji kosztów podlegają weryfikacji pod kątem zgodności z przepisami prawa
oraz zatwierdzonymi przez Prezesa UKE instrukcją i opisem kalkulacji kosztów, na
koszt przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej, w terminie 6 miesięcy od
zakończenia roku obrotowego, przez niezależnego od przedsiębiorcy komunikacji
elektronicznej biegłego rewidenta.

      8. Prezes UKE powołuje biegłego rewidenta do przeprowadzenia weryfikacji,
o której mowa w ust. 7.

      9. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej przekazuje Prezesowi UKE
sprawozdania z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej lub wyniki kalkulacji
kosztów, wraz ze sprawozdaniem biegłego rewidenta z weryfikacji, o której mowa
w ust. 7, niezwłocznie po jej zakończeniu i przedłożeniu przez biegłego rewidenta
sprawozdania z tej weryfikacji.

      10. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE sprawozdania
z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej, wyniki kalkulacji kosztów oraz
sprawozdanie biegłego rewidenta z weryfikacji, o której mowa w ust. 7, w terminie
8 miesięcy od zakończenia roku obrotowego.

      Art. 263. 1. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE
zatwierdzoną instrukcję, tak aby zapewniona była prezentacja sposobów
wyodrębniania i przypisywania aktywów i pasywów, przychodów i kosztów.

      2. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE zatwierdzony opis
kalkulacji kosztów, tak aby zapewniona była prezentacja głównych grup kosztów oraz
sposobów ich przypisania na poszczególne rodzaje usług.

                                             DZIAŁ V

                      Operator multipleksu i dostęp do multipleksu

      Art. 264. Do dostępu do multipleksu nie stosuje się przepisów art. 168, art. 169
oraz działu III rozdziału 3.

      Art. 265. 1. Operator multipleksu jest obowiązany do:
1) umieszczania oraz rozpowszechniania lub rozprowadzania w multipleksie

      programów radiofonicznych i telewizyjnych nadawców posiadających koncesję
      na rozpowszechnianie programów w tym multipleksie;
2) zapewnienia dostępu do multipleksu nadawcy, który uzyskał koncesję na
      rozpowszechnianie programu radiofonicznego lub telewizyjnego w sposób

      cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w tym multipleksie, na warunkach równych
      i niedyskryminujących;
3) zapewnienia nieprzerwanej cyfrowej transmisji sygnału multipleksu, chyba że
      przerwa nastąpiła z przyczyn technicznych lub nadawca zaprzestał udostępniania
      programu.
      2. Warunki uznane zostają za dyskryminujące, jeżeli operator multipleksu
oferuje nadawcy tę samą usługę dostępu na innych warunkach, niż uprzednio oferował
ją innemu nadawcy, oraz gdy po stronie operatora multipleksu nie zachodzą żadne
uzasadnione powody do zmiany oferty.

      Art. 266. 1. Operator multipleksu jest obowiązany, na wniosek nadawcy,
prowadzić negocjacje o zawarcie umowy o dostępie do multipleksu w celu
zapewnienia nadawcy dostępu do multipleksu. Nadawca, który uzyskał koncesję na
rozpowszechnianie programu radiofonicznego lub telewizyjnego w sposób cyfrowy
drogą rozsiewczą naziemną w danym multipleksie, jest obowiązany prowadzić
negocjacje o zawarcie umowy o dostępie do multipleksu, na wniosek operatora tego
multipleksu, w celu zapewnienia operatorowi dostępu do programu, który ma być
transmitowany w tym multipleksie.

      2. Informacje uzyskane w związku z negocjacjami mogą być wykorzystane
wyłącznie zgodnie z ich przeznaczeniem i podlegają obowiązkowi zachowania
poufności, także po ich zakończeniu.

      Art. 267. 1. Operator multipleksu i nadawca ustalają warunki dostępu do
multipleksu i związanej z tym współpracy w umowie o dostępie do multipleksu,
zawartej na piśmie.

      2. W umowie o dostępie do multipleksu operator multipleksu zobowiązuje się do
zapewnienia nadawcy dostępu do multipleksu za wynagrodzeniem oraz poniesienia
wydatków z tytułu świadczenia usługi transmisji sygnału multipleksu, a nadawca
zobowiązuje się do współdziałania z operatorem multipleksu, w szczególności przez
udostępnienie swojego programu telewizyjnego.

      3. Umowa o dostępie do multipleksu zawiera postanowienia dotyczące co
najmniej:
1) warunków technicznych dostępu do multipleksu;
2) rozliczeń z tytułu zapewnienia dostępu do multipleksu;
3) postępowania w przypadku zmiany treści umowy;
4) warunków rozwiązania umowy;

5) okresu obowiązywania umowy;
6) sposobu i wysokości wynagrodzenia operatora multipleksu;
7) wykazu dokumentów, jakie strony umowy są obowiązane uzyskać lub dostarczyć

      w celu realizacji umowy, wraz z podaniem terminów, w których powinno to
      nastąpić.

      Art. 268. 1. Prezes UKE może, na pisemny wniosek każdej ze stron negocjacji
o zawarcie umowy o dostępie do multipleksu, w drodze postanowienia, określić
termin zakończenia tych negocjacji, nie dłuższy niż 90 dni, licząc od dnia wystąpienia
z wnioskiem o zawarcie umowy o dostępie do multipleksu.

      2. W przypadku niepodjęcia negocjacji o zawarcie umowy o dostępie do
multipleksu, odmowy udzielenia dostępu do multipleksu lub niezawarcia umowy
o dostępie do multipleksu w terminie, o którym mowa w ust. 1, lub niezawarcia
umowy w terminie 90 dni, licząc od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie takiej
umowy, każda ze stron może zwrócić się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie
decyzji w sprawie rozstrzygnięcia kwestii spornych lub określenia warunków
współpracy.

      3. Wniosek o wydanie decyzji w sprawie rozstrzygnięcia kwestii spornych lub
określenia warunków współpracy powinien zawierać projekt umowy o dostępie do
multipleksu, zawierający stanowiska stron w zakresie określonym w niniejszym
dziale, z zaznaczeniem tych części umowy, co do których strony nie doszły do
porozumienia.

      4. Strony są obowiązane do przedłożenia Prezesowi UKE, na jego żądanie,
w terminie 14 dni od dnia otrzymania żądania, swoich stanowisk wobec rozbieżności.

      Art. 269. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, rozstrzyga kwestie sporne lub
określa warunki współpracy w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie tej
decyzji, biorąc pod uwagę następujące kryteria:
1) charakter zaistniałych kwestii spornych oraz praktyczną możliwość wdrożenia

      rozwiązań dotyczących technicznych i ekonomicznych warunków dostępu do
      multipleksu;
2) obowiązki operatora multipleksu;
3) konieczność zapewnienia:
      a) niedyskryminujących i równych warunków dostępu do multipleksu,
      b) rozwoju konkurencyjnego rynku usług medialnych.

      2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, w zakresie obowiązków i zadań dotyczących
zawartości programowej, w tym transmisji obowiązkowej, wydawana jest
w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT, z uwzględnieniem pozaekonomicznych
interesów narodowych dotyczących kultury, języka i pluralizmu mediów.

      3. Decyzja, o której mowa w ust. 1, zastępuje umowę o dostępie do multipleksu
w zakresie objętym tą decyzją.

      4. W przypadku zawarcia przez zainteresowane strony umowy o dostępie do
multipleksu decyzja, o której mowa w ust. 1, wygasa z mocy prawa w części objętej
umową.

      Art. 270. 1. Prezes UKE, na wniosek strony, może, w drodze decyzji, zmienić
umowę o dostępie do multipleksu lub decyzję, o której mowa w art. 269 ust. 1,
w przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia dostępu do multipleksu na
warunkach równych i niedyskryminujących. Przepisy art. 267–269 stosuje się
odpowiednio.

      2. Do wniosku o zmianę umowy o dostępie do multipleksu, która została
przynajmniej raz zmieniona, dołącza się jednolity tekst tej umowy zawierający
wszystkie dotychczasowe zmiany.

      3. Prezes UKE, w decyzji, o której mowa w ust. 1, może zmienić w całości lub
w części umowę o dostępie lub decyzję, o której mowa w art. 182 ust. 1 i art. 188, lub
zobowiązać strony umowy o dostępie do multipleksu do jej zmiany.

      4. Decyzja, o której mowa w ust. 1, w zakresie obowiązków i zadań dotyczących
zawartości programowej, w tym transmisji obowiązkowej, wydawana jest
w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT, przy uwzględnieniu
pozaekonomicznych interesów narodowych dotyczących kultury, języka i pluralizmu
mediów.

      Art. 271. Przepisy niniejszego działu nie mają zastosowania, jeżeli operatorem
multipleksu są nadawcy, którzy uzyskali rezerwację częstotliwości na podstawie
art. 85 ust. 1.

                                             DZIAŁ VI

                                      Urządzenia radiowe

      Art. 272. 1. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym dziale stosuje się
przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru
rynku (Dz. U. z 2022 r. poz. 1854 oraz z 2024 r. poz. 1089).

      2. Sposób i tryb przeprowadzania oceny zgodności urządzeń radiowych
przeznaczonych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa określają ustawa
z dnia 17 listopada 2006 r. o systemie oceny zgodności wyrobów przeznaczonych na
potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 747) oraz
przepisy wydane na podstawie tej ustawy.

Art. 273. 1. Urządzenia radiowe wprowadzane do obrotu lub oddawane do

użytku spełniają wymagania w zakresie:

1) ochrony zdrowia i bezpieczeństwa osób i zwierząt domowych oraz ochrony

mienia;

2) efektywnego wykorzystania zasobów częstotliwości lub zasobów orbitalnych

w celu unikania szkodliwych zakłóceń;

3) kompatybilności      elektromagnetycznej,  określone  w przepisach

o kompatybilności elektromagnetycznej, w zakresie wynikającym z ich

przeznaczenia,

4) interfejsów ładowania i protokołów komunikacyjnych w zakresie ładowania,

o ile takie wymagania wynikają z przepisów prawa.

2. W zakres wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wchodzą w szczególności

następujące wymagania:

1) na urządzeniu radiowym, a w przypadku braku takiej możliwości – w dołączonej

dokumentacji, zamieszcza się podstawowe informacje, których znajomość

i stosowanie są warunkiem, aby urządzenie radiowe było użytkowane

bezpiecznie i zgodnie z jego przeznaczeniem;

2) urządzenie radiowe, łącznie z jego częściami składowymi, jest wykonane

w sposób zapewniający jego bezpieczny oraz prawidłowy montaż i przyłączenie;

3) w celu ochrony przed zagrożeniami stwarzanymi przez urządzenie radiowe

stosuje się odpowiednie środki techniczne zapewniające:

a) ochronę osób oraz zwierząt domowych przed niebezpieczeństwem urazu

fizycznego lub innej szkody, mogących powstać w wyniku bezpośredniego

lub pośredniego kontaktu,

b) niedopuszczenie do wytworzenia temperatury, łuków lub promieniowania,

które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo,

c) ochronę osób, zwierząt domowych oraz mienia przed niebezpieczeństwem

o charakterze nieelektrycznym, które, jak wynika z doświadczenia, może

być spowodowane przez urządzenie radiowe,

d) odpowiednią do przewidywanych warunków izolację;

4) w celu ochrony przed zagrożeniami mogącymi powstać wskutek oddziaływania
      na urządzenie radiowe czynników zewnętrznych, stosuje się odpowiednie środki
      techniczne zapewniające, że to urządzenie radiowe nie naraża osób, zwierząt
      domowych oraz mienia na zagrożenia wynikające z:
      a) jego właściwości mechanicznych,
      b) wpływów niemechanicznych, w dających się przewidzieć warunkach
            otoczenia,
      c) przeciążeń, w możliwych do przewidzenia okolicznościach;

5) urządzenie radiowe jest projektowane i wytwarzane w taki sposób, aby
      zapewniona była jego zgodność z zasadami ochrony przed zagrożeniami,
      o których mowa w pkt 3 i 4, w sytuacji gdy jest ono użytkowane w sposób
      zgodny z przeznaczeniem i utrzymywane we właściwym stanie technicznym.
      3. Urządzenia radiowe spełniają również dodatkowe wymagania wynikające

z przepisów Unii Europejskiej oraz z przepisów wydanych na podstawie ust. 4.
      4. Minister właściwy do spraw informatyzacji może, w przypadku przyjęcia

przez Komisję Europejską aktów delegowanych, o których mowa
w art. 3 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia
16 kwietnia 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich
dotyczących udostępniania na rynku urządzeń radiowych i uchylającej dyrektywę
1999/5/WE (Dz. Urz. UE L 153 z 22.05.2014, str. 62, z późn. zm.9)), zwanej dalej
„dyrektywą 2014/53/UE”, określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania
dla poszczególnych kategorii lub klas urządzeń radiowych, które powinny spełniać
urządzenia radiowe objęte tymi kategoriami lub klasami, oraz określić termin, do
którego urządzenia niespełniające wymagań określonych w rozporządzeniu mogą
zostać wprowadzone do obrotu lub oddane do użytku, mając na uwadze
bezpieczeństwo używania urządzeń radiowych oraz konieczność zapewnienia ich
efektywnego współdziałania z innymi urządzeniami.

      5. Urządzenia radiowe podlegają obowiązkowej ocenie zgodności
z wymaganiami, o których mowa w ust. 1–3.

      6. Producent dokonuje oceny zgodności urządzenia radiowego z wymaganiami,
o których mowa w ust. 1–3. Ocena zgodności obejmuje wszystkie przewidywane
warunki eksploatacji, a w przypadku wymagań dotyczących zapewnienia ochrony

9) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 212 z 22.08.2018, str. 1,
    Dz. Urz. UE L 55 z 25.02.2019, str. 1, Dz. Urz. UE L 7 z 12.01.2022, str. 6, Dz. Urz. UE L 315
    z 07.12.2022, str. 30 i Dz. Urz. UE L 233 z 11.09.2023, str. 1.

zdrowia i bezpieczeństwa osób i zwierząt domowych oraz ochrony mienia – również
dające się racjonalnie przewidzieć warunki eksploatacji. Jeżeli urządzenie radiowe
może występować w różnych konfiguracjach, ocena zgodności potwierdza, czy
urządzenie to spełnia wymagania określone w ust. 1–3 we wszystkich możliwych
konfiguracjach.

      7. Przepisu ust. 5 nie stosuje się do:
1) urządzeń przeznaczonych do używania wyłącznie w służbie

      radiokomunikacyjnej amatorskiej, niebędących przedmiotem oferty handlowej,
      w tym:
      a) zestawów części do montażu urządzeń,
      b) urządzeń zmodyfikowanych przez radioamatorów dla własnych potrzeb

            w celu używania w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej,
      c) urządzeń zbudowanych samodzielnie przez radioamatorów, które służą

            celom eksperymentalnym i naukowym w ramach służby
            radiokomunikacyjnej amatorskiej;
2) urządzeń wyposażenia radiokomunikacyjnego objętych przepisami
      o wyposażeniu morskim;
3) wyposażenia radiokomunikacyjnego objętego przepisami ustawy z dnia 3 lipca
      2002 r. – Prawo lotnicze przeznaczonego jedynie do użytkowania w powietrzu
      lub następującego wyposażenia lotniczego objętego przepisami rozporządzenia
      Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r.
      w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego i utworzenia
      Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego oraz zmieniającego
      rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2111/2005, (WE)
      nr 1008/2008, (UE) nr 996/2010, (UE) nr 376/2014 i dyrektywy Parlamentu
      Europejskiego i Rady 2014/30/UE i 2014/53/UE, a także uchylającego rozpo-
      rządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 552/2004 i (WE)
      nr 216/2008 i rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 (Dz. Urz. UE L 212
      z 22.08.2018, str. 1, z późn. zm.10)) i przeznaczonego jedynie do użytkowania
      w powietrzu:
      a) statków powietrznych innych niż bezzałogowe statki powietrzne, a także
            związanych z nimi silników, śmigieł, części i wyposażenia
            nieinstalowanego,

10) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 236 z 05.07.2021, str. 1
    i Dz. Urz. UE L 382 z 28.10.2021, str. 60.

      b) bezzałogowych statków powietrznych, a także związanych z nimi silników,
            śmigieł, części i wyposażenia nieinstalowanego, których projekt jest
            certyfikowany zgodnie z art. 56 ust. 1 tego rozporządzenia i które są
            przeznaczone jedynie do działania na częstotliwościach wykorzystywanych
            w lotnictwie, zgodnie z przeznaczeniem określonym w Krajowej Tablicy
            Przeznaczeń Częstotliwości;

4) zestawów kontrolnych zbudowanych według indywidualnego projektu,
      przeznaczonych dla specjalistów i wykorzystywanych wyłącznie w ośrodkach
      badawczo-rozwojowych do celów badawczo-rozwojowych.
      8. Domniemywa się, że urządzenie radiowe jest zgodne z wymaganiami,

o których mowa w ust. 1–3, jeżeli jest zgodne z odpowiednimi obejmującymi je
postanowieniami norm zharmonizowanych lub ich częściami.

      9. Wymagania, o których mowa w ust. 1–3, dotyczące oddawanych do użytku
i wykorzystywanych urządzeń radiowych, odnoszą się do sytuacji, w których
urządzenia te są odpowiednio zainstalowane i konserwowane oraz używane zgodnie
z przeznaczeniem.

      Art. 274. 1. Urządzenie radiowe, wobec którego państwo członkowskie stosuje
ograniczenia w zakresie wprowadzania go do obrotu lub oddawania do użytku lub
wobec którego obowiązują wymagania dotyczące konieczności uzyskania pozwolenia
na używanie urządzenia radiowego, stanowi urządzenie klasy 2.

      2. W przypadku urządzenia klasy 2 informacje dostępne na opakowaniu oraz
podane w instrukcji towarzyszącej urządzeniu radiowemu umożliwiają określenie
państwa członkowskiego lub obszaru geograficznego w obrębie danego państwa
członkowskiego, w których istnieją ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu lub
oddawaniu do użytku lub obowiązują wymagania dotyczące konieczności uzyskania
pozwolenia na używanie urządzenia.

      3. Urządzenia radiowe, wobec których państwa członkowskie nie stosują
ograniczeń w zakresie wprowadzania ich do obrotu lub oddawania do użytku,
stanowią urządzenia klasy 1.

      4. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE przykładową listę
urządzeń radiowych stanowiących urządzenia klasy 1.

      5. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze
rozporządzenia, sposób podawania informacji, o których mowa w ust. 2, mając na
uwadze wydane przez Komisję Europejską w tym zakresie przepisy, o których mowa

w art. 10 ust. 10 dyrektywy 2014/53/UE, oraz uwzględniając konieczność
zapewnienia przejrzystości tych informacji.

      Art. 275. 1. Podmiot wprowadzający do obrotu lub oddający do użytku
urządzenie radiowe jest obowiązany udzielić Prezesowi UKE, na każde jego żądanie,
wyjaśnień dotyczących tego urządzenia, jego przeznaczenia oraz właściwości
technicznych i eksploatacyjnych, a także wskazać zakres jego zastosowania.

      2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do urządzeń radiowych przekazywanych do
używania przez użytkowników rządowych.

      Art. 276. 1. Dopuszcza się eksponowanie na targach, wystawach i pokazach
urządzeń radiowych podlegających obowiązkowej ocenie zgodności z wymaganiami,
o których mowa w art. 273 ust. 1–3, bez deklaracji zgodności i oznakowania CE
w celu ich prezentacji, pod warunkiem uwidocznienia informacji, że wystawione
urządzenie nie może być wprowadzone do obrotu ani przekazane do używania do
czasu zapewnienia zgodności urządzenia z wymaganiami.

      2. Urządzenia radiowe można demonstrować jedynie, jeśli zapewniono
odpowiednie środki w celu uniknięcia szkodliwych zakłóceń, szkodliwych zaburzeń
elektromagnetycznych i zagrożenia dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób i zwierząt
domowych oraz bezpieczeństwa mienia.

      Art. 277. 1. Producent jest obowiązany umieścić na urządzeniu radiowym lub,
w przypadku gdy wielkość lub rodzaj urządzenia to uniemożliwiają, na opakowaniu
lub w dokumencie załączonym do urządzenia radiowego:
1) nazwę typu, numer partii lub serii lub inną informację umożliwiającą

      identyfikację tego urządzenia;
2) swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak

      towarowy, o ile taki posiada, oraz pocztowy adres kontaktowy.
      2. Pocztowy adres kontaktowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, podaje się
w języku polskim.
      3. Producent załącza do urządzenia radiowego, podlegającego obowiązkowej
ocenie zgodności z wymaganiami, o których mowa w art. 273 ust. 1–3, sporządzone
w jasnej, zrozumiałej i czytelnej formie, w języku polskim:
1) kopię deklaracji zgodności lub uproszczoną deklarację zgodności zawierającą
      adres internetowy, pod którym można uzyskać pełny tekst deklaracji zgodności;
2) instrukcję obsługi oraz informacje na temat bezpieczeństwa.

      4. Instrukcja, o której mowa w ust. 3 pkt 2, obejmuje informacje wymagane
w celu wykorzystywania urządzenia radiowego zgodnie z przeznaczeniem.
Informacje takie obejmują, w stosownych przypadkach, opis dodatkowych elementów
i komponentów, w tym opis oprogramowania, które umożliwiają używanie urządzenia
radiowego zgodnie z przeznaczeniem. W przypadku urządzenia radiowego celowo
emitującego fale radiowe wymagane jest również podanie następujących informacji:
1) zakresu częstotliwości, w którym pracuje urządzenie radiowe;
2) maksymalnej mocy częstotliwości radiowej emitowanej w zakresie

      częstotliwości, w którym pracuje urządzenie radiowe.
      5. Producent zapewnia, aby urządzenie radiowe było skonstruowane w taki
sposób, aby można było go używać w co najmniej jednym państwie członkowskim
bez naruszenia mających zastosowanie wymogów dotyczących wykorzystania
częstotliwości.
      6. Przed wprowadzeniem urządzenia radiowego do obrotu lub oddaniem do
użytku importer zapewnia, że producent przeprowadził procedurę oceny zgodności
oraz że urządzenie radiowe jest skonstruowane w taki sposób, aby można było go
używać w co najmniej jednym państwie członkowskim bez naruszenia mających
zastosowanie wymogów dotyczących wykorzystania częstotliwości, a także
zapewnia, że do urządzenia radiowego dołączone są dokumenty i informacje,
o których mowa w ust. 1–4 oraz w art. 274 ust. 2.
      7. Importer ma obowiązek umieścić na urządzeniu radiowym swoją nazwę,
zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy, o ile taki posiada,
oraz pocztowy adres kontaktowy. Jeżeli nie jest możliwe umieszczenie tych danych
na urządzeniu radiowym, w szczególności ze względu na jego wielkość lub
konieczność otwarcia opakowania w celu podania danych importera, importer
umieszcza je na opakowaniu lub w dołączonym do urządzenia radiowego dokumencie.
Importer podaje dane w języku polskim.
      8. Przed udostępnieniem urządzenia radiowego na rynku dystrybutor sprawdza
czy producent spełnił wymagania, o których mowa w ust. 1–5 oraz w art. 274 ust. 2,
a importer – wymagania, o których mowa w ust. 6 i 7.

      Art. 278. 1. Jeżeli urządzenia radiowe należące do kategorii lub klas, o których
mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 8, można ładować za pomocą
ładowania przewodowego, muszą one być konstruowane w sposób umożliwiający ich
ładowanie za pośrednictwem gniazda USB typu C.

      2. W przypadku gdy podmiot gospodarczy wprowadzający do obrotu lub
udostępniający na rynku urządzenia radiowe, które można ładować za pomocą
ładowania przewodowego, należące do kategorii lub klas, o których mowa
w przepisach wydanych na podstawie ust. 8, oferuje do sprzedaży te urządzenia
radiowe wraz z urządzeniem ładującym, jest on obowiązany oferować do sprzedaży te
urządzenia radiowe również bez urządzenia ładującego.

      3. Informację o tym, czy do urządzenia radiowego jest czy nie jest dołączone
urządzenie ładujące, podmiot, o którym mowa w ust. 2, ma obowiązek wydrukować
na opakowaniu w postaci widocznego i czytelnego piktogramu lub umieścić na
opakowaniu jako naklejkę. W przypadku sprzedaży na odległość, przy użyciu
środków komunikacji elektronicznej, piktogram umieszcza się w pobliżu wskazania
ceny urządzenia radiowego.

      4. W przypadku urządzenia radiowego, należącego do kategorii lub klas,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 8, w instrukcji obsługi
zamieszcza się informacje dotyczące specyfikacji w zakresie możliwości ładowania
urządzeń radiowych oraz kompatybilnych urządzeń ładujących.

      5. Informacje, o których mowa w ust. 4, przedstawia się również na widocznej
i czytelnej etykiecie która jest:
1) wydrukowana na instrukcji obsługi;
2) wydrukowana na opakowaniu albo umieszczona na opakowaniu jako naklejka;
3) umieszczona na urządzeniu radiowym jako naklejka ‒ w przypadku braku

      opakowania;
4) umieszczona w pobliżu wskazania ceny urządzenia radiowego ‒ w przypadku

      sprzedaży na odległość przy użyciu środków komunikacji elektronicznej.
      6. W przypadku gdy wielkość lub rodzaj urządzenia radiowego to
uniemożliwiają, etykieta może być wydrukowana jako oddzielny dokument dołączony
do urządzenia radiowego.
      7. Importerzy i dystrybutorzy oferujący urządzenia radiowe, należące do
kategorii lub klas, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 8,
zapewniają, aby:
1) na urządzeniu przedstawiono etykietę zgodnie z ust. 5 albo dostarczono ją wraz
      z takim urządzeniem;
2) etykieta była przedstawiona w sposób widoczny i czytelny, a w przypadku
      sprzedaży na odległość, przy użyciu środków komunikacji elektronicznej –
      w pobliżu wskazania ceny.

      8. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi w drodze rozporządzenia:
1) kategorie lub klasy urządzeń radiowych konstruowanych w sposób

      umożliwiający ich ładowanie za pośrednictwem gniazda USB typu C,
2) specyfikacje techniczne dotyczące ładowania mające zastosowanie do tych

      kategorii lub klas urządzeń,
3) informacje odnoszące się do specyfikacji technicznych dotyczących ładowania

      i kompatybilnych urządzeń ładujących,
4) wzory piktogramów informujących o tym, czy do urządzenia radiowego jest czy

      nie jest dołączone urządzenie ładujące,
5) wzór etykiety, o której mowa w ust. 5
‒ mając na uwadze wymagania zawarte w załączniku Ia dyrektywy 2014/53/UE,
a także ich zmiany w zakresie określonym w aktach delegowanych Komisji
Europejskiej, o których mowa w art. 3 ust. 4, art. 3a ust. 2 i art. 10 ust. 8 dyrektywy
2014/53/UE oraz uwzględniając konieczność harmonizacji interfejsów ładowania
i protokołów komunikacyjnych w zakresie ładowania dla określonych kategorii lub
klas urządzeń radiowych ładowanych za pomocą ładowania przewodowego.

      Art. 279. 1. Producent przed wprowadzeniem urządzenia radiowego do obrotu,
rejestruje typy urządzeń radiowych w centralnym systemie udostępnionym przez
Komisję Europejską oraz umieszcza na urządzeniu radiowym numer ewidencyjny
nadany przez Komisję Europejską.

      2. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze
rozporządzenia:
1) urządzenia radiowe objęte wymogiem rejestracji, o którym mowa w ust. 1,
2) dokumentację techniczną dołączaną w ramach rejestracji,
3) sposób rejestracji,
4) sposób umieszczania na urządzeniu radiowym numeru ewidencyjnego nadanego

      przez Komisję Europejską
– mając na uwadze wydane w tym zakresie akty delegowane Komisji Europejskiej,
o których mowa w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2014/53/UE, oraz kierując się potrzebą
poprawienia wydajności i skuteczności nadzoru rynku i zapewnienia wysokiego
poziomu zgodności urządzeń radiowych z wymaganiami.

      Art. 280. 1. Przed wprowadzeniem urządzenia radiowego do obrotu lub
oddaniem go do użytku producent, po wystawieniu deklaracji zgodności, umieszcza
na urządzeniu oznakowanie CE.

      2. Po oznakowaniu CE podaje się numer identyfikacyjny jednostki
notyfikowanej, jeżeli stosowana jest procedura oceny zgodności urządzeń radiowych
z wymaganiami na podstawie systemu pełnego zapewnienia jakości, o którym mowa
w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r.
o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. Numer identyfikacyjny jednostki
notyfikowanej ma taką samą wysokość jak oznakowanie CE i umieszczany jest przez
jednostkę notyfikowaną lub producenta, według wskazówek jednostki notyfikowanej.

      Art. 281. 1. Dokumentacja techniczna sporządzana jest przed wprowadzeniem
urządzenia radiowego do obrotu lub oddaniem do użytku i jest systematycznie
aktualizowana.

      2. W przypadku gdy dokumentacja techniczna nie zawiera wystarczających
informacji potwierdzających zgodność urządzenia radiowego z wymaganiami, Prezes
UKE może wezwać producenta lub importera do zlecenia przeprowadzenia badania
przez jednostkę notyfikowaną upoważnioną do oceny zgodności w odniesieniu do
urządzeń radiowych na koszt producenta lub importera oraz do przedstawienia
w określonym terminie dokumentacji technicznej, która potwierdzi zgodność
urządzenia radiowego z wymaganiami, o których mowa w art. 273 ust. 1–4.

                                            DZIAŁ VII

                Publicznie dostępne usługi komunikacji elektronicznej

                                             Rozdział 1

                                          Przepis ogólny

      Art. 282. Na potrzeby niniejszego działu ilekroć jest mowa o usłudze
komunikacji elektronicznej lub usłudze wchodzącej w jej zakres, należy przez to
rozumieć usługę publicznie dostępną, czyli usługę dostępną dla ogółu użytkowników.

                                             Rozdział 2

                              Prawa użytkowników końcowych

      Art. 283. 1. Przepisów niniejszego rozdziału, z wyjątkiem art. 298 ust. 1, nie
stosuje się do przedsiębiorców komunikacji elektronicznej świadczących wyłącznie
usługi komunikacji interpersonalnej niewykorzystujące numerów będących
mikroprzedsiębiorcami w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo
przedsiębiorców.

      2. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, informuje użytkowników
końcowych przed zawarciem umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej
o wyłączeniu stosowania przepisu, o którym mowa w ust. 1.

      Art. 284. 1. Świadczenie usług komunikacji elektronicznej odbywa się na
podstawie umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej.

      2. Umowę o świadczenie usług komunikacji elektronicznej zawiera się w formie
pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej.

      3. Wymóg formy pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej nie dotyczy
umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej zawieranej przez dokonanie
czynności faktycznych obejmującej w szczególności umowy o świadczenie usług
przedpłaconych świadczonych w publicznej sieci telekomunikacyjnej, zwanej dalej
„umową o świadczenie usług przedpłaconych”, usług komunikacji głosowej
świadczonych za pomocą aparatu publicznego lub przez wybranie numeru dostępu do
sieci dostawcy usług telekomunikacyjnych.

      4. Umowa o świadczenie usług komunikacji elektronicznej nie może być zawarta
z dostawcą usług w gospodarstwie domowym poza lokalem przedsiębiorstwa
w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta podczas
nieumówionej wizyty przedsiębiorcy w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu
konsumenta. Umowa ta zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa jest nieważna.

      5. W przypadku uporczywego naruszania obowiązków dotyczących zawierania
umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 1–4
oraz w art. 285–294, przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej lub podmiot
działający w jego imieniu i na jego rzecz, Prezes UKE może, w drodze decyzji:
1) wydać publiczne ostrzeżenie wskazujące osobę odpowiedzialną za naruszenie

      prawa oraz charakter tego naruszenia albo
2) zakazać temu dostawcy usług wykonywania działalności telekomunikacyjnej na

      okres do 5 lat.
      6. Prezes UKE przekazuje do publicznej wiadomości informację
w szczególności o treści rozstrzygnięcia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 5,
oraz rodzaju i charakterze naruszenia, imieniu i nazwisku osoby fizycznej lub firmie
(nazwie) podmiotu, na który została nałożona sankcja, o której mowa w ust. 5.
      7. Prezes UKE wskazuje w decyzji okres obowiązywania zakazu, o którym
mowa w ust. 5 pkt 2, biorąc pod uwagę czas trwania stwierdzonych naruszeń
i nieprawidłowości.

      8. Zakaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, Prezes UKE może nałożyć na
kierującego przedsiębiorstwem telekomunikacyjnym, w szczególności osobę pełniącą
funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego lub związku takich przedsiębiorców.

      9. Informację, o której mowa w ust. 6, dotyczącą imienia i nazwiska osoby, na
którą została nałożona sankcja, Prezes UKE udostępnia na swojej stronie internetowej
przez okres 5 lat, licząc od dnia jej udostępnienia.

      10. Decyzji, o której mowa w ust. 5, nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności. Decyzja nakładająca zakaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, stanowi
podstawę do wykreślenia z rejestru PT podmiotu, na który nałożony został ten zakaz.

      Art. 285. 1. Przed zawarciem z konsumentem umowy o świadczenie usług
komunikacji elektronicznej, w zakresie usług komunikacji elektronicznej innych niż
usługi transmisji danych używane do świadczenia usług komunikacji maszyna-
-maszyna, dostawca usług komunikacji elektronicznej doręcza konsumentowi, na
trwałym nośniku dotyczące tej usługi informacje, o których mowa w ust. 2–6, zwane
dalej „informacjami przedumownymi”.

      2. Informacje przedumowne określają:
1) główne cechy każdej usługi, w tym wszelkie minimalne poziomy jakości usług,

      a w przypadku usług innych niż usługi dostępu do internetu – konkretne
      gwarantowane parametry jakości, albo oświadczenie o braku minimalnych
      poziomów jakości usług;
2) cenę usługi, w tym cenę za jej aktywację, opłatę abonamentową lub inną
      okresową opłatę, cenę za jednostkę rozliczeniową usługi oraz inne powtarzalne
      lub oparte na zużyciu opłaty;
3) okres obowiązywania umowy oraz warunki przedłużenia i sposób zakończenia
      obowiązywania umowy, w tym:
      a) minimalne wykorzystanie usługi lub okres obowiązywania umowy

            wymagany do skorzystania z warunków promocyjnych,
      b) warunki zmiany dostawcy usług komunikacji elektronicznej oraz wysokość

            i zasady wypłaty odszkodowania za opóźnienia lub nadużycia związane ze
            zmianą dostawcy usług komunikacji elektronicznej, a także procedury
            stosowane w tym zakresie,
      c) zasady zwrotu pozostałych na koncie środków z doładowań – w przypadku
            usług przedpłaconych,

      d) odszkodowanie należne w momencie wypowiedzenia umowy w trybie
            art. 304 ust. 1, wraz z informacją na temat odblokowania
            telekomunikacyjnego urządzenia końcowego zakupionego w ramach
            umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, zwanego dalej
            „promocyjnym urządzeniem końcowym”, lub warunki jego zwrotu
            w przypadku nieskorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 309, ze
            wskazaniem strony, która poniesie koszt tego zwrotu;

4) wysokość odszkodowania oraz zasady i termin jego wypłaty, w szczególności
      w przypadku, gdy nie został osiągnięty określony w umowie poziom jakości
      świadczonej usługi lub jeżeli dostawca usług komunikacji elektronicznej nie
      zareagował odpowiednio na naruszenie bezpieczeństwa, zagrożenie lub lukę
      w systemie bezpieczeństwa;

5) zakres działań podejmowanych przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej
      w związku z przypadkami naruszenia bezpieczeństwa sieci lub usług,
      zagrożeniami takim naruszeniem lub podatnością na wystąpienie naruszenia,
      które mogą mieć wpływ na usługi świadczone konsumentowi.
      3. W przypadku umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej

w zakresie usługi dostępu do internetu lub usługi komunikacji interpersonalnej
dostawca tych usług w ramach informacji przedumownych doręcza również infor-
macje o:
1) wszelkich oferowanych minimalnych poziomach jakości usługi,

      z uwzględnieniem parametrów istotnych dla użytkowników końcowych
      z niepełnosprawnościami, metod ich pomiaru, treści i formy publikacji
      informacji oraz mechanizmów certyfikacji jakości, w tym o:
      a) opóźnieniach transmisji pakietów danych, zmienności tych opóźnień,

            utracie pakietów danych – w odniesieniu do usług dostępu do internetu,
      b) czasie realizacji połączenia, prawdopodobieństwie wystąpienia nieudanego

            wywołania połączenia lub opóźnieniu w wywołaniu połączenia –
            w odniesieniu do usługi komunikacji interpersonalnej, w której dostawca
            kontroluje co najmniej kilka elementów sieci lub ma służącą do tego celu
            umowę o gwarantowaniu poziomu usług z przedsiębiorcą komunikacji
            elektronicznej zapewniającym dostęp do sieci;
2) warunkach korzystania z udostępnionego przez dostawcę usług abonentowi na
      czas obowiązywania umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej

      telekomunikacyjnego urządzenia końcowego, zwanego dalej „wydanym
      urządzeniem końcowym”, w tym o związanych z tym opłatach;
3) cenie usługi z uwzględnieniem informacji dotyczących:
      a) każdego z pakietów taryfowych przewidzianych umową w zakresie:

            – rodzaju oferowanych usług,
            – liczby jednostek rozliczeniowych dostępnych w ramach pakietu

                 taryfowego w okresie rozliczeniowym, cen za jednostkę rozliczeniową
                 usługi po wykorzystaniu tego pakietu oraz innych powtarzalnych opłat,
      b) możliwości przeniesienia niewykorzystanej w okresie rozliczeniowym
            liczby jednostek rozliczeniowych na kolejny okres rozliczeniowy, jeżeli
            opcja ta dostępna jest w umowie – w przypadku planu taryfowego
            obejmującego wstępnie ustaloną liczbę jednostek rozliczeniowych,
      c) środków zapewnienia przejrzystości rachunku i monitorowania poziomu
            wykorzystania usługi,
      d) numerów lub usług, które podlegają szczególnym warunkom cenowym,
            w tym usług z dodatkowym świadczeniem, ceny za jednostkę rozliczeniową
            usługi albo w przypadku usługi taryfikowanej za całe połączenie – ceny za
            połączenie,
      e) ceny poszczególnych elementów umowy, o której mowa w art. 305, jeżeli
            usługi lub urządzenia oferowane na podstawie tej umowy są również
            oferowane oddzielnie,
      f) warunków i opłat dotyczących usług posprzedażnych, obsługi klienta
            i konserwacji,
      g) sposobów uzyskania informacji na temat obowiązujących cen i kosztów
            usług serwisowych;
4) warunkach rezygnacji z oferty wiązanej lub jej elementów;
5) danych osobowych, które są przekazywane przed rozpoczęciem świadczenia
      usługi i przetwarzane w związku z jej świadczeniem;
6) udogodnieniach i usługach przeznaczonych dla użytkowników końcowych
      z niepełnosprawnościami oraz sposobie uzyskania aktualnych informacji;
7) sposobach inicjowania procedur pozasądowego rozwiązywania sporów, w tym
      sporów krajowych i transgranicznych.
      4. W przypadku umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej
w zakresie usługi komunikacji interpersonalnej wykorzystującej numery dostawca

usług komunikacji elektronicznej, w ramach informacji przedumownych, doręcza
również informacje o:
1) ograniczeniach w kierowaniu połączeń do numerów alarmowych lub

      ograniczeniach w dostępie do informacji o lokalizacji dzwoniącego użytkownika
      końcowego ze względu na brak możliwości technicznych;
2) prawie decydowania o umieszczaniu danych abonenta w spisie abonentów oraz
      rodzaju danych umieszczonych w spisie.
      5. W przypadku umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej
w zakresie usługi dostępu do internetu dostawca tej usługi, w ramach informacji
przedumownych, doręcza również informacje, o których mowa w art. 4 ust. 1
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada
2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu i dotyczące
opłat detalicznych za regulowane usługi łączności wewnątrzunijnej oraz
zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012.
      6. Informacje przedumowne w zakresie, w jakim nie zostało to uwzględnione
w ust. 2–5, zawierają pozostałe informacje wynikające z:
1) art. 8 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta – w przypadku umów
      innych niż umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość;
2) art. 12 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta – w przypadku
      umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość.
      7. W przypadku zawierania umowy o świadczenie usług przedpłaconych oraz
w przypadku, gdy nie jest możliwe doręczenie na trwałym nośniku informacji,
o których mowa w ust. 2–6, dostawca usług komunikacji elektronicznej udostępnia je
w postaci łatwych do pobrania dokumentów, ze wskazaniem ich źródła kierującego
bezpośrednio do tych dokumentów, z pouczeniem o konieczności ich pobrania
i utrwalenia w celu zachowania możliwości ich późniejszego odtworzenia
w niezmienionej postaci, dla celów dowodowych.
      8. Zaakceptowane przez konsumenta informacje przedumowne stają się
integralną częścią umowy, o której mowa w art. 288 lub art. 289, i nie podlegają
zmianie, chyba że umawiające się strony wyraźnie postanowią inaczej.

      Art. 286. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej innych niż usługi
transmisji danych używane do świadczenia usług komunikacji maszyna-maszyna
przedstawia informacje przedumowne w jasny i zrozumiały sposób.

      2. Dostawca usług, o którym mowa w ust. 1, może zawrzeć informacje
przedumowne określające:

1) zakres i warunki świadczenia usługi komunikacji elektronicznej – w regulaminie
      świadczenia usług komunikacji elektronicznej;

2) wszelkie ceny i opłaty za usługę komunikacji elektronicznej – w cenniku.
      3. Dostawca usług, o którym mowa w ust. 1, doręcza nieodpłatnie informacje

przedumowne utrwalone na papierze lub innym trwałym nośniku wybranym przez
konsumenta także na każde żądanie konsumenta wyrażone w trakcie obowiązywania
umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej.

      4. Dostawca usług, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do przedłożenia
informacji przedumownych Prezesowi UKE, na każde jego żądanie, w terminie przez
niego określonym.

      5. Niedające się usunąć wątpliwości co do treści informacji, o których mowa
w ust. 1, rozstrzyga się na korzyść konsumenta.

      Art. 287. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej przed zawarciem
z konsumentem umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, w zakresie
usług komunikacji elektronicznej innych niż usługi transmisji danych używane do
świadczenia usług komunikacji maszyna-maszyna, bezpłatnie doręcza konsumentowi
na trwałym nośniku podsumowanie głównych elementów informacji przedumownych,
zgodne ze wzorem określonym w akcie wykonawczym, o którym mowa
w art. 102 ust. 3 EKŁE, zawierające w szczególności:
1) nazwę, adres i dane kontaktowe dostawcy oraz dane kontaktowe na potrzeby

      składania reklamacji, jeśli są one inne,
2) główne cechy każdej świadczonej usługi,
3) cenę usługi, w tym cenę za jej aktywację, opłatę abonamentową lub inną

      okresową opłatę i cenę za jednostkę rozliczeniową usługi,
4) okres obowiązywania umowy oraz warunki jej przedłużenia i zakończenia

      obowiązywania,
5) informacje, czy i w jakim zakresie udogodnienia i usługi przeznaczone są dla

      użytkowników końcowych z niepełnosprawnościami,
6) podsumowanie informacji wymaganych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. d oraz e

      rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia
      25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego
      internetu i dotyczące opłat detalicznych za regulowane usługi łączności
      wewnątrzunijnej oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE, a także
      rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w odniesieniu do usług dostępu do internetu
– zwane dalej „zwięzłym podsumowaniem warunków umowy”.

      2. W przypadku gdy z uwagi na obiektywne przyczyny techniczne nie jest
możliwe przedstawienie konsumentowi zwięzłego podsumowania warunków umowy
przed zawarciem umowy, dostawca usług komunikacji elektronicznej przedstawia je
niezwłocznie. Oświadczenie konsumenta o zawarciu umowy jest skuteczne, jeżeli
zostało potwierdzone po otrzymaniu tego podsumowania.

      3. Zaakceptowane przez konsumenta zwięzłe podsumowanie warunków umowy
staje się integralną częścią umowy, o której mowa w art. 288 lub art. 289, i nie podlega
zmianie, chyba że umawiające się strony wyraźnie postanowią inaczej.

      Art. 288. 1. Umowa o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, w zakresie
usług komunikacji elektronicznej innych niż usługi transmisji danych używane do
świadczenia usług komunikacji maszyna-maszyna, zawierana z konsumentem
w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej określa w szczególności:
1) strony umowy;
2) dane kontaktowe przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej, w tym adres poczty

      elektronicznej, numery telefonów oraz adres elektroniczny innego środka
      komunikacji elektronicznej, jeśli dostawca korzysta z innego środka komunikacji
      elektronicznej, za pomocą których abonent może szybko i efektywnie
      kontaktować się z przedsiębiorcą komunikacji elektronicznej;
3) numer przydzielony abonentowi, a w przypadku przyłączenia do stacjonarnej
      publicznej sieci telekomunikacyjnej – także adres zakończenia sieci;
4) termin przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej lub termin
      rozpoczęcia świadczenia usług;
5) wybrany przez abonenta pakiet taryfowy, jeżeli w informacjach przedumownych
      były przedstawione różne pakiety taryfowe;
6) wskazanie wszystkich elementów składających się na opłatę abonamentową lub
      inną okresową opłatę, w tym część opłaty stanowiącej cenę za:
      a) świadczenie usługi komunikacji elektronicznej,
      b) zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej,
      c) promocyjne urządzenie końcowe
      – jeżeli zostały one uwzględnione w opłacie abonamentowej lub innej okresowej
      opłacie;
7) informację o wysokości odszkodowania w przypadku wypowiedzenia umowy
      przez abonenta lub z winy abonenta przed upływem okresu, na jaki umowa
      została zawarta, w zależności od czasu, który pozostał do końca obowiązywania
      umowy;

8) sposoby składania zamówień na dodatkowe pakiety taryfowe oraz dodatkowe
      opcje usługi;

9) okres rozliczeniowy i sposoby dokonywania płatności;
10) tryb i warunki dokonywania zmiany umowy;
11) ograniczenia w dostępie lub korzystaniu z usług i aplikacji;
12) ograniczenia w zakresie korzystania z telekomunikacyjnego urządzenia

      końcowego, o ile zostały one wprowadzone przez dostawcę usług komunikacji
      elektronicznej lub na jego zlecenie;
13) zasady, tryb i terminy składania reklamacji;
14) sposoby przekazywania abonentowi informacji o zagrożeniach związanych ze
      świadczoną usługą, w tym o sposobach ochrony bezpieczeństwa, prywatności
      i danych osobowych;
15) warunki zwrotu wydanego urządzenia końcowego, w przypadku zakończenia
      umowy, ze wskazaniem strony, która poniesie koszt tego zwrotu.
      2. Informacje, o których mowa w ust. 1, przedstawione w jasny i zrozumiały
sposób zawarte są w jednym dokumencie i nie mogą być przenoszone do innych
wzorców umownych, z wyjątkiem ust. 3.
      3. Jeżeli dane, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 13–15, zostały zawarte
w informacjach przedumownych nie muszą być one zawarte w umowie, o której
mowa w ust. 1.
      4. Konsument ma prawo dokonania wyboru formy zawarcia umowy spośród
form oferowanych przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej. Dostawca ma
obowiązek poinformowania konsumenta o przysługującym mu prawie wyboru formy
zawarcia umowy przed jej zawarciem.

      Art. 289. 1. Umowa o świadczenie usług przedpłaconych zawierana
z konsumentem obejmuje informacje, o których mowa w art. 288 ust. 1:
1) pkt 3 – które w przypadku wydania abonentowi na nośniku fizycznym karty lub

      innego urządzenia służącego do identyfikacji abonenta w publicznej sieci
      telekomunikacyjnej dostawca usług komunikacji elektronicznej udostępnia
      w pakiecie startowym usługi przedpłaconej;
2) pkt 2, 4, 5, 8–10, 13 i 14 – które dostawca usług komunikacji elektronicznej
      udostępnia w postaci łatwych do pobrania dokumentów, ze wskazaniem ich
      źródła kierującego bezpośrednio do tych dokumentów, z pouczeniem
      o konieczności ich pobrania i utrwalenia w celu zachowania możliwości ich
      późniejszego odtworzenia w niezmienionej postaci, dla celów dowodowych.

      2. Abonent będący stroną umowy o świadczenie usług przedpłaconych w celu
otrzymywania, w określonych w ustawie przypadkach, informacji i powiadomień
może udostępnić dostawcy usług adres korespondencyjny, adres poczty elektronicznej
lub adres elektroniczny innego środka komunikacji elektronicznej, o ile dostawca
usług umożliwia korzystanie z innego środka komunikacji elektronicznej.

      3. Dostawca usług komunikacji głosowej niezwłocznie po rozpoczęciu
świadczenia usług przedpłaconych informuje konsumenta, przez wysłanie krótkiej
wiadomości tekstowej (SMS), o możliwości oraz sposobie skorzystania
z uprawnienia, o którym mowa w art. 331 ust. 1.

      Art. 290. 1. Dostawca usług telekomunikacyjnych dla abonentów niebędących
stroną umowy zawartej w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej,
z wyłączeniem usług przedpłaconych, jest obowiązany do określenia zakresu
i warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych w regulaminie świadczenia
usług telekomunikacyjnych oraz podania tego regulaminu do publicznej wiadomości
przez publikację na swojej stronie internetowej.

      2. Abonent, o którym mowa w ust. 1, w celu otrzymywania, w określonych
w ustawie przypadkach, informacji i powiadomień może udostępnić dostawcy usług
adres korespondencyjny, adres poczty elektronicznej lub adres elektroniczny innego
środka komunikacji elektronicznej, o ile dostawca usług umożliwia korzystanie
z innego środka komunikacji elektronicznej.

      Art. 291. Na żądanie konsumenta z niepełnosprawnościami informacje
przedumowne, zwięzłe podsumowanie warunków umowy oraz pozostałe informacje
zawarte w umowie, o której mowa w art. 288 lub art. 289, doręczane są w postaci
dostępnej dla osób z niepełnosprawnościami.

      Art. 292. 1. Przepisy art. 285–288, art. 291, art. 301 ust. 1, art. 305 ust. 1 i 3 oraz
art. 317 stosuje się odpowiednio do użytkownika końcowego będącego
mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą lub organizacją pozarządową
w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku
publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2023 r. poz. 571 oraz z 2024 r. poz. 834),
chyba że wyraził on, najpóźniej w chwili zawarcia umowy o świadczenie usług
komunikacji elektronicznej, zgodę na to, że przepisy te nie będą miały do niego
zastosowania.

      2. Zgoda, o której mowa w ust. 1, może zostać wyrażona w umowie
o świadczenie usług komunikacji elektronicznej.

      Art. 293. 1. Umowa o świadczenie usług komunikacji elektronicznej zawierana
z użytkownikiem końcowym innym niż wskazany w art. 288 i art. 292 określa
w szczególności:
1) strony umowy;
2) dane kontaktowe przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej;
3) główne cechy świadczonej usługi ze wskazaniem wszystkich elementów

      składających się na opłatę abonamentową lub inną okresową opłatę, w tym część
      opłaty stanowiącej cenę za:
      a) świadczenie usługi komunikacji elektronicznej,
      b) zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej,
      c) promocyjne urządzenie końcowe
      – jeżeli zostały one uwzględnione w opłacie abonamentowej lub innej okresowej
      opłacie;
4) dane dotyczące jakości usług, w szczególności minimalne oferowane poziomy
      jakości usług;
5) cenę usługi, w tym cenę za jej aktywację, cenę za jednostkę rozliczeniową usługi
      oraz inne powtarzalne lub oparte na zużyciu opłaty;
6) numer przydzielony abonentowi, a w przypadku przyłączenia do stacjonarnej
      publicznej sieci telekomunikacyjnej – także adres zakończenia sieci;
7) termin przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej lub termin
      rozpoczęcia świadczenia usług;
8) okres obowiązywania umowy oraz warunki przedłużenia i wypowiedzenia
      umowy, w tym:
      a) minimalne wykorzystanie usługi lub okres obowiązywania umowy,

            wymagane do skorzystania z warunków promocyjnych,
      b) warunki zmiany dostawcy usług komunikacji elektronicznej oraz wysokość

            i zasady wypłaty odszkodowania za opóźnienia lub nadużycia związane ze
            zmianą dostawcy usług komunikacji elektronicznej, a także procedury
            stosowane w tym zakresie,
      c) zasady wypłaty odszkodowania należnego w momencie wypowiedzenia
            umowy w trybie art. 304 ust. 1, w tym informacje na temat odblokowania
            telekomunikacyjnego promocyjnego urządzenia końcowego lub warunki
            jego zwrotu w przypadku nieskorzystania z uprawnienia, o którym mowa
            w art. 309, ze wskazaniem strony, która poniesie koszt tego zwrotu;
9) pakiet taryfowy, jeżeli na świadczone usługi obowiązują różne pakiety taryfowe;

10) okres rozliczeniowy i sposoby dokonywania płatności;
11) sposób składania zamówień na pakiety taryfowe oraz dodatkowe opcje usługi;
12) tryb i warunki dokonywania zmiany umowy, w tym okoliczności jej zmiany

      wskazane w art. 306–308 ustawy;
13) ograniczenia w dostępie lub korzystaniu z usług i aplikacji;
14) ograniczenia w zakresie korzystania z telekomunikacyjnego urządzenia

      końcowego, o ile zostały one wprowadzone przez dostawcę usług komunikacji
      elektronicznej lub na jego zlecenie;
15) zasady, tryb i terminy składania oraz rozpatrywania reklamacji;
16) sposoby uzyskania informacji na temat obowiązujących cen i kosztów usług
      serwisowych;
17) warunki korzystania z wydanego urządzenia końcowego, w tym opłaty związane
      z korzystaniem z tego urządzenia;
18) warunki zwrotu wydanego urządzenia końcowego, w przypadku zakończenia
      obowiązywania umowy, ze wskazaniem strony, która poniesie koszt tego zwrotu;
19) dane dotyczące funkcjonalności świadczonej usługi obejmujące informacje o:
      a) ograniczeniach w kierowaniu połączeń do numerów alarmowych lub

            dostępie do informacji o lokalizacji dzwoniącego użytkownika końcowego
            ze względu na brak możliwości technicznych,
      b) zasadach umieszczania danych abonenta w spisie abonentów;
20) zakres działań podejmowanych przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej
      w związku z przypadkami naruszenia bezpieczeństwa sieci lub usług,
      zagrożeniami takim naruszeniem lub podatnością na wystąpienie naruszenia,
      które mogą mieć wpływ na usługi świadczone abonentowi oraz sposób
      informowania abonenta o tych działaniach;
21) wysokość odszkodowania oraz zasady i terminy jego wypłaty, w szczególności
      w przypadku, gdy nie został osiągnięty określony w umowie poziom jakości
      świadczonej usługi.
      2. Do umowy, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 285–288,
art. 300, art. 301 ust. 1, art. 303, art. 304 ust. 3 oraz art. 331, jeżeli warunki umowy
ustalane są indywidualnie.

      Art. 294. W przypadku gdy oświadczenia woli składane są w formie
dokumentowej, dostawca usług komunikacji elektronicznej utrwala i doręcza
abonentowi treść zaproponowanych i uzgodnionych warunków umowy oraz
oświadczenie abonenta o związaniu się tymi warunkami na trwałym nośniku.

      Art. 295. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej, który umożliwia
zawarcie lub zmianę umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej
w formie dokumentowej, jest obowiązany, bez względu na formę zawarcia umowy,
umożliwić jej rozwiązanie za zgodą obu stron, jak również odstąpienie od niej albo jej
wypowiedzenie, w formie dokumentowej, w szczególności przy wykorzystaniu
poczty elektronicznej lub innego środka komunikacji elektronicznej wskazanego przez
dostawcę usług w umowie.

      2. W przypadku złożenia przez abonenta oświadczenia o wypowiedzeniu umowy
w formie dokumentowej dostawca usług niezwłocznie, lecz nie później niż w ciągu
1 dnia roboczego od chwili otrzymania tego oświadczenia, zawiadamia abonenta
o jego otrzymaniu przez:
1) wysłanie krótkiej wiadomości tekstowej (SMS) na numer wskazany przez

      abonenta do kontaktu, widniejący w umowie podlegającej wypowiedzeniu –
      w przypadku abonenta, który wskazał numer niegeograficzny;
2) wykonanie połączenia głosowego na numer wskazany przez abonenta do
      kontaktu, widniejący w umowie podlegającej wypowiedzeniu – w przypadku
      abonenta, który wskazał numer geograficzny;
3) wysłanie wiadomości na adres poczty elektronicznej wskazany przez abonenta
      do kontaktu widniejący w umowie podlegającej wypowiedzeniu.
      3. Obowiązek zawiadomienia w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, uznaje
się za wykonany, jeśli dostawca usług wykonał co najmniej 3 próby połączenia
z abonentem.
      4. Dostawca usług potwierdza abonentowi na trwałym nośniku przyjęcie
oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego
oświadczenia, wskazując nazwę usługi będącej przedmiotem wypowiedzenia, dzień
otrzymania wypowiedzenia i dzień zakończenia świadczenia usługi.
      5. W przypadku uporczywego naruszania obowiązków, o których mowa
w ust. 1–4, lub uniemożliwiania albo utrudniania abonentowi rozwiązania umowy
o świadczenie usług komunikacji elektronicznej za zgodą obu stron, jak również
odstąpienia od niej albo jej wypowiedzenia, w formie dokumentowej przez dostawcę
usług komunikacji elektronicznej, Prezes UKE może, w drodze decyzji, zakazać temu
dostawcy usług zawierania z abonentem umowy o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej w formie dokumentowej.
      6. Prezes UKE wskazuje w decyzji, o której mowa w ust. 5, okres
obowiązywania zakazu, nie dłuższy niż 3 lata, biorąc pod uwagę czas trwania

stwierdzonych naruszeń i nieprawidłowości. Decyzji nadaje się rygor
natychmiastowej wykonalności.

      Art. 296. 1. Abonent, z wyłączeniem abonenta korzystającego z usługi
komunikacji interpersonalnej niewykorzystującej numerów, abonenta korzystającego
z usługi komunikacji głosowej świadczonej za pomocą aparatu publicznego lub przez
wybranie numeru dostępu do sieci dostawcy usług telekomunikacyjnych oraz
abonenta usługi przedpłaconej polegającej na rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu
programów telewizyjnych drogą naziemną, kablową lub satelitarną, podaje dostawcy
usług telekomunikacyjnych następujące dane:
1) w przypadku abonenta będącego osobą fizyczną:

      a) imię (imiona) i nazwisko,
      b) numer PESEL, jeżeli go posiada, albo nazwę, serię i numer dokumentu

            potwierdzającego tożsamość, a w przypadku cudzoziemca, który nie jest
            obywatelem państwa członkowskiego albo Konfederacji Szwajcarskiej –
            numer paszportu lub karty pobytu;
2) w przypadku abonenta niebędącego osobą fizyczną:
      a) nazwę,
      b) numer identyfikacyjny REGON lub NIP lub numer w Krajowym Rejestrze
            Sądowym albo informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji
            o Działalności Gospodarczej lub innym właściwym rejestrze,
      c) na żądanie dostawcy usług – dane osób reprezentujących abonenta,
            umożliwiające dostawcy usług ich weryfikację, w szczególności dane
            określone w pkt 1.
      2. Abonent podaje dane, o których mowa w ust. 1, przy zawieraniu umowy
w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej. Abonent będący stroną umowy
o świadczenie usług przedpłaconych podaje dane, o których mowa w ust. 1, dostawcy
usług. Dane mogą być podane również drogą elektroniczną albo w inny sposób
określony przez dostawcę tych usług.
      3. Dostawca usług telekomunikacyjnych rozpoczyna świadczenie tych usług:
1) nie wcześniej niż po potwierdzeniu zgodności podanych przez abonenta danych
      z danymi określonymi w ust. 1:
      a) pkt 1, zawartymi w dokumencie potwierdzającym tożsamość abonenta
            będącego osobą fizyczną,
      b) pkt 2, zawartymi we właściwym rejestrze albo

2) po podaniu przez abonenta danych określonych w ust. 1 i potwierdzeniu ich
      drogą elektroniczną z wykorzystaniem:
      a) środków identyfikacji elektronicznej służących do uwierzytelniania
            w systemie teleinformatycznym banku krajowego, spółdzielczej kasy
            oszczędnościowo-kredytowej lub krajowej instytucji płatniczej,
      b) danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu
            elektronicznego lub certyfikatu podpisu osobistego w rozumieniu art. 12e
            ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U.
            z 2022 r. poz. 671 oraz z 2023 r. poz. 1234 i 1941),
      c) środków identyfikacji elektronicznej służących do uwierzytelniania
            w systemie teleinformatycznym dostawcy usług telekomunikacyjnych,
            jeżeli dane abonenta zostały już zweryfikowane w związku z inną umową,
      d) środków komunikacji elektronicznej, wykorzystując identyfikację abonenta
            polegającą na porównaniu jego wizerunku udostępnianego w trakcie
            procesu identyfikacji, w tym za pośrednictwem transmisji audiowizualnej,
            i danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podanych przez abonenta
            z wizerunkiem tego abonenta i danymi określonymi w warstwie graficznej
            dokumentu tożsamości, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, okazanego
            przez niego w trakcie procesu identyfikacji, w tym za pośrednictwem
            transmisji audiowizualnej,
      e) danych weryfikowanych za pomocą podpisu zaufanego w rozumieniu
            art. 3 pkt 14a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
            podmiotów realizujących zadania publiczne,
      f) danych potwierdzonych za pomocą certyfikatu użytkownika aplikacji
            mObywatel, o którym mowa w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 maja 2023 r.
            o aplikacji mObywatel (Dz. U. poz. 1234 oraz z 2024 r. poz. 854), jeżeli
            użytkownik wyraził zgodę na tę formę podania danych.
      4. Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 3, dostawca usług telekomunikacyjnych

może dokonać również za pośrednictwem osoby trzeciej działającej w imieniu
dostawcy usług telekomunikacyjnych.

      5. Potwierdzenia danych abonenta weryfikowanych za pomocą podpisu
zaufanego, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 lit. e, dostawca usług telekomunikacyjnych
może dokonywać tylko w celu potwierdzenia danych abonenta.

      6. W przypadku gdy Prezes UKE uzna, że dostawca usług dokonuje weryfikacji,
o której mowa w ust. 3 pkt 2 lit. d, niezgodnie z ustawą lub bez zachowania należytej

staranności, zawiesza, w drodze decyzji, możliwość potwierdzania w ten sposób
tożsamości abonenta, wskazując warunki wznowienia weryfikacji. Decyzji nadaje się
rygor natychmiastowej wykonalności.

      7. Przed wznowieniem weryfikacji, o której mowa w ust. 3 pkt 2 lit. d, dostawca
usług telekomunikacyjnych informuje Prezesa UKE o środkach wdrożonych w celu
spełnienia warunków wskazanych w decyzji, o której mowa w ust. 6.

      Art. 297. 1. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych jest
obowiązany przed wydaniem kopii lub wtórnika karty lub innego urządzenia,
służących do identyfikacji abonenta w publicznej sieci telekomunikacyjnej lub ich
cyfrowego odwzorowania, do weryfikacji w sposób, o którym mowa w art. 23j lub
art. 23m ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2024 r.
poz. 736 i 854), w rejestrze zastrzeżeń numerów PESEL, o którym mowa w art. 23a
ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, zwanym dalej „rejestrem
zastrzeżeń numerów PESEL”, czy numer PESEL podany przez abonenta będącego
osobą fizyczną, o którym mowa w art. 296 ust. 1 pkt 1 lit. b, o ile abonent go podał,
jest zastrzeżony.

      2. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych odmawia
wydania kopii lub wtórnika karty lub innego urządzenia, służących do identyfikacji
abonenta w publicznej sieci telekomunikacyjnej lub ich cyfrowego odwzorowania,
jeżeli w chwili weryfikacji podany numer PESEL abonenta jest zastrzeżony
w rejestrze zastrzeżeń numerów PESEL albo w przypadku niedostępności systemu
teleinformatycznego, w którym prowadzony jest rejestr zastrzeżeń numerów PESEL,
o której mowa w art. 23c ust. 5 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji
ludności.

      3. W przypadku niedostępności systemu teleinformatycznego, w którym
prowadzony jest rejestr zastrzeżeń numerów PESEL, innej niż wymieniona w art. 23c
ust. 5 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, trwającej dłużej niż
15 minut, dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, po ponownej
nieudanej próbie dokonania weryfikacji może:
1) odmówić wydania kopii lub wtórnika karty lub innego urządzenia, służących do

      identyfikacji abonenta w publicznej sieci telekomunikacyjnej lub ich cyfrowego
      odwzorowania, do czasu przywrócenia dostępności systemu albo
2) wydać kopię lub wtórnik karty lub inne urządzenie, służące do identyfikacji
      abonenta w publicznej sieci telekomunikacyjnej lub ich cyfrowe odwzorowanie,

      z zachowaniem należytej staranności przy weryfikacji tożsamości abonenta
      i udokumentować dokonanie tej weryfikacji.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, jeżeli kopia lub wtórnik karty
lub innego urządzenia, służących do identyfikacji abonenta w publicznej sieci
telekomunikacyjnej lub ich cyfrowe odwzorowanie, zostały wydane w trakcie trwania
niedostępności systemu teleinformatycznego, w którym prowadzony jest rejestr
zastrzeżeń numerów PESEL, innej niż wymieniona w art. 23c ust. 5 ustawy z dnia
24 września 2010 r. o ewidencji ludności, trwającej dłużej niż 15 minut, przepisu
art. 444 ust. 2 pkt 13 nie stosuje się.

      Art. 298. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej zapewnia, aby warunki
dostępu do usługi komunikacji elektronicznej nie dyskryminowały użytkowników
końcowych ze względu na obywatelstwo, miejsce zamieszkania lub miejsce ich
siedziby, chyba że ustanowienie odmiennych warunków jest obiektywnie uzasadnione
lub wynika z obowiązujących przepisów.

      2. Dostawca usług komunikacji elektronicznej nie może uzależniać zawarcia
umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, w tym o zapewnienie
przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, od niezawierania z innym
dostawcą usług komunikacji elektronicznej umowy o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci
telekomunikacyjnej.

      3. Dostawca usług komunikacji elektronicznej może uzależnić zawarcie umowy
o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, w tym o zapewnienie przyłączenia
do sieci, od:
1) przedstawienia przez użytkownika końcowego dokumentów potwierdzających

      możliwość wykonania zobowiązania wobec dostawcy usług wynikającego
      z umowy;
2) pozytywnej oceny wiarygodności płatniczej użytkownika końcowego
      wynikającej z danych będących w posiadaniu dostawcy usług lub
      udostępnionych mu przez biuro informacji gospodarczej w trybie określonym
      w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych
      i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2160); w przypadku
      gdy dostawca dokonuje takiej oceny powiadamia o tym użytkownika
      końcowego;
3) zawarcia umowy o realizację przyłącza telekomunikacyjnego, o której mowa
      w art. 299 ust. 1, o ile realizacja takiego przyłącza jest niezbędna do świadczenia

      usług telekomunikacyjnych, w tym zapewnienia przyłączenia do publicznej sieci
      telekomunikacyjnej.
      4. Dostawca usług komunikacji elektronicznej może odmówić użytkownikowi
końcowemu zawarcia umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, w tym
o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej lub zawrzeć
umowę o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, w tym o zapewnienie
przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, na warunkach mniej korzystnych
dla użytkownika końcowego w przypadku negatywnej oceny wiarygodności
płatniczej tego użytkownika dokonanej na podstawie informacji udostępnionych przez
biuro informacji gospodarczej, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, w szczególności przez
żądanie zabezpieczenia wierzytelności wynikających z tej umowy.
      5. Do umów o świadczenie usług komunikacji elektronicznej zawieranych przez
dokonanie czynności faktycznych, o których mowa w art. 284 ust. 3, nie stosuje się
przepisów ust. 3 i 4.
      6. Warunki umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, w tym
o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, nie mogą
uniemożliwiać lub utrudniać abonentowi korzystania z prawa do zmiany dostawcy
usług telekomunikacyjnych.

      Art. 299. 1. Dostawca usług telekomunikacyjnych może zawrzeć
z użytkownikiem końcowym w formie pisemnej, elektronicznej albo dokumentowej
umowę obejmującą wyłącznie realizację przyłącza telekomunikacyjnego do
publicznej sieci telekomunikacyjnej, o którym mowa w art. 2 pkt 41 lit. a, zwaną dalej
„umową o realizację przyłącza telekomunikacyjnego”. Umowa o realizację przyłącza
telekomunikacyjnego nie stanowi umowy o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci
telekomunikacyjnej.

      2. Na żądanie konsumenta dostawca usług telekomunikacyjnych rozkłada na raty
opłatę za realizację przyłącza telekomunikacyjnego w sposób uzgodniony z tym
konsumentem, przy czym liczba rat w cyklu miesięcznym nie może przekroczyć 60.

      3. Umowa o realizację przyłącza telekomunikacyjnego zawiera postanowienia
dotyczące co najmniej:
1) wysokości i sposobu uiszczenia opłaty za realizację przyłącza

      telekomunikacyjnego;
2) technologii realizacji przyłącza telekomunikacyjnego;

3) fizycznego przebiegu przyłącza telekomunikacyjnego w zakresie, w jakim
      dotyczy nieruchomości będącej własnością lub w posiadaniu albo w zarządzie
      użytkownika końcowego;

4) terminu realizacji przyłącza telekomunikacyjnego;
5) prawa własności realizowanego przyłącza telekomunikacyjnego, które może być

      ustanawiane odrębnie dla jego fizycznego przebiegu poza nieruchomością oraz
      na nieruchomości będącej własnością lub w posiadaniu albo w zarządzie
      użytkownika końcowego;
6) odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w szczególności
      odpowiedzialności dostawcy usług telekomunikacyjnych za niedotrzymanie
      terminu realizacji przyłącza telekomunikacyjnego.
      4. Umowa o realizację przyłącza telekomunikacyjnego nie obejmuje
zapewnienia telekomunikacyjnych urządzeń końcowych.
      5. Do umowy o realizację przyłącza telekomunikacyjnego stosuje się
odpowiednio przepisy art. 298 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 i 6.
      6. O ile strony umowy o realizację przyłącza telekomunikacyjnego nie
postanowią inaczej:
1) dostawca usług telekomunikacyjnych odpowiada za uzyskanie wszelkich zgód,
      uzgodnień, zezwoleń i decyzji wymaganych do realizacji przyłącza
      telekomunikacyjnego;
2) użytkownik końcowy jest uprawniony do odstąpienia od umowy o realizację
      przyłącza telekomunikacyjnego oraz związanej z nią umowy o świadczenie
      usług komunikacji elektronicznej, w tym o zapewnienie przyłączenia do pub-
      licznej sieci telekomunikacyjnej – w przypadku niedotrzymania przez dostawcę
      usług telekomunikacyjnych terminu realizacji przyłącza telekomunikacyjnego,
      o którym mowa w ust. 3 pkt 4;
3) dostawca usług telekomunikacyjnych zwraca część opłaty przyłączeniowej
      uiszczonej przez użytkownika końcowego do dnia odstąpienia od umowy, chyba
      że przyłącze telekomunikacyjne zostało doprowadzone w bezpośrednie
      sąsiedztwo nieruchomości będącej własnością lub w posiadaniu albo w zarządzie
      użytkownika końcowego – w przypadku skorzystania z prawa do odstąpienia od
      umowy przez użytkownika końcowego.
      7. Dostawca usług telekomunikacyjnych, który umożliwia zawarcie umowy
o realizację przyłącza telekomunikacyjnego, publikuje na swojej stronie internetowej
warunki świadczenia usług w zakresie realizacji przyłącza telekomunikacyjnego,

obejmujące co najmniej elementy kształtujące opłatę za realizację przyłącza
telekomunikacyjnego, określone w sposób umożliwiający użytkownikowi
końcowemu samodzielne obliczenie przybliżonej wartości tej opłaty.

      Art. 300. Dostawca usług komunikacji elektronicznej świadczący usługę
dostępu do internetu lub usługę komunikacji interpersonalnej publikuje na swojej
stronie internetowej w sposób jasny, zrozumiały oraz umożliwiający odczyt
maszynowy, w formie dostępnej dla użytkowników końcowych
z niepełnosprawnościami, aktualne informacje dotyczące:
1) swoich danych kontaktowych, w tym adres poczty elektronicznej, numery

      telefonów oraz adres elektroniczny innego środka komunikacji elektronicznej,
      jeśli dostawca korzysta z innego środka komunikacji elektronicznej;
2) oferowanych usług dostępu do internetu i usług komunikacji interpersonalnej;
3) głównych cech każdej usługi, w tym minimalnych poziomów jakości usług,
      a w przypadku usług innych niż usługi dostępu do internetu, gwarantowane
      parametry jakości, albo oświadczenie o braku minimalnych poziomów jakości
      usług, a także ograniczeń w dostępie lub korzystaniu z promocyjnego urządzenia
      końcowego lub wydanego urządzenia końcowego;
4) ceny usługi, w tym ceny za jej aktywację, opłaty abonamentowej i ceny za
      jednostkę rozliczeniową usługi, w tym informacji o pakietach taryfowych
      obejmujących:
      a) rodzaj oferowanych usług,
      b) liczbę jednostek rozliczeniowych dostępnych w ramach pakietu taryfowego

            w okresie rozliczeniowym oraz cenę za jednostkę rozliczeniową usługi po
            ich wykorzystaniu,
      c) cenę w przypadku numerów lub usług, które podlegają szczególnym
            warunkom cenowym, w tym usług z dodatkowym świadczeniem, cenę za
            jednostkę rozliczeniową usługi albo w przypadku usługi taryfikowanej za
            całe połączenie – cenę za połączenie,
      d) opłaty związane z korzystaniem z wydanego urządzenia końcowego;
5) zakresu usług posprzedażnych, obsługi klienta i konserwacji oraz dane
      kontaktowe świadczących je podmiotów;
6) standardowych warunków umowy, w tym:
      a) okresu obowiązywania umowy,
      b) odszkodowania należnego w momencie wypowiedzenia umowy w trybie
            art. 304 ust. 1,

      c) warunków rezygnacji z oferty wiązanej lub jej elementów,
      d) procedur i opłat związanych z przeniesieniem numerów lub innych danych

            identyfikacyjnych;
7) możliwości kierowania połączeń do numerów alarmowych, w tym o:

      a) dostępie do służb ratunkowych oraz na temat lokalizacji dzwoniącego
            użytkownika końcowego – w przypadku świadczenia usług komunikacji
            interpersonalnej wykorzystujących numery lub wszelkich ograniczeniach
            lokalizacji,

      b) stopniu, w jakim zapewniony jest dostęp do służb ratunkowych –
            w przypadku świadczenia usług komunikacji interpersonalnej
            niewykorzystujących numerów;

8) udogodnień i usług przeznaczonych dla użytkowników końcowych
      z niepełnosprawnościami;

9) sposobów rozstrzygania sporów.

      Art. 301. 1. W przypadku konsumenta okres obowiązywania umowy określony
w umowie o świadczenie usług komunikacji elektronicznej w zakresie usług
telekomunikacyjnych, z wyłączeniem usług transmisji danych używanych do
świadczenia usług komunikacji maszyna-maszyna, zawieranej na czas określony, nie
może być dłuższy niż 24 miesiące.

      2. Dostawca usług telekomunikacyjnych zapewnia użytkownikowi końcowemu
możliwość zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, również na okres nie dłuższy niż
12 miesięcy.

      Art. 302. 1. Abonent może wypowiedzieć w każdym czasie, z zachowaniem
miesięcznego okresu wypowiedzenia, umowę o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej w zakresie usług telekomunikacyjnych, z wyłączeniem usług transmisji
danych używanych do świadczenia usług komunikacji maszyna-maszyna, która po
upływie okresu, na jaki została zawarta, ze względu na brak przeciwnego
oświadczenia abonenta, uległa automatycznemu przedłużeniu. W okresie
wypowiedzenia abonent ponosi jedynie opłaty za świadczenie usług
telekomunikacyjnych objętych umową lub zamówionych w czasie trwania umowy
pakietów taryfowych lub dodatkowych opcji usług.

      2. Przed automatycznym przedłużeniem umowy, o której mowa w ust. 1,
dostawca usług telekomunikacyjnych doręcza abonentowi na trwałym nośniku,
w rozsądnym terminie, nie później niż 30 dni przed upływem okresu, na jaki umowa

została zawarta, jasne i zrozumiałe informacje o automatycznym przedłużeniu
umowy, w szczególności zmianie warunków świadczenia usług względem warunków
obowiązujących w okresie, na jaki została zawarta umowa, o której mowa w ust. 1,
sposobach i terminach jej wypowiedzenia, a także najkorzystniejszych oferowanych
przez siebie pakietach taryfowych dotyczących usług objętych umową, o której mowa
w ust. 1.

      3. W przypadku gdy umowa, o której mowa w ust. 1, uległa automatycznemu
przedłużeniu, dostawca usług telekomunikacyjnych, co najmniej raz w roku,
informuje abonenta o najkorzystniejszych oferowanych przez siebie pakietach
taryfowych dotyczących usług objętych umową, o której mowa w ust. 1.

      Art. 303. Dostawca usług telekomunikacyjnych zapewnia abonentom
możliwość uzyskania połączenia głosowego z konsultantem dostawcy usług, w tym
w celu uzyskania informacji dotyczących alternatywnych taryf, jeżeli takie są
dostępne.

      Art. 304. 1. Dostawca usług telekomunikacyjnych może dochodzić
odszkodowania w przypadku, gdy umowa o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci
telekomunikacyjnej, została wypowiedziana przez abonenta lub przez tego dostawcę
z winy abonenta, przed upływem okresu, na jaki została zawarta.

      2. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje w przypadku:
1) wypowiedzenia przez konsumenta umowy o świadczenie usług komunikacji

      elektronicznej przed rozpoczęciem przyłączenia go do publicznej sieci
      telekomunikacyjnej, a w przypadku gdy przyłączenie nie jest wykonywane –
      przed rozpoczęciem świadczenia usług telekomunikacyjnych, chyba że
      przedmiotem odszkodowania jest promocyjne urządzenie końcowe;
2) przeniesienia numeru w następstwie sytuacji, o której mowa w art. 161 ust. 2.
      3. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, nie może przekroczyć:
1) z tytułu usługi telekomunikacyjnej – sumy części opłaty abonamentowej lub
      innej okresowej opłaty stanowiącej opłatę za tę usługę, wskazanej
      w art. 288 ust. 1 pkt 6 lit. a lub art. 293 ust. 1 pkt 3 lit. a, które abonent jest
      obowiązany uiścić do czasu zakończenia obowiązywania umowy;
2) z tytułu promocyjnego urządzenia końcowego – sumy części opłaty
      abonamentowej lub innej okresowej opłaty stanowiącej opłatę za to urządzenie,

      wskazanej w art. 288 ust. 1 pkt 6 lit. c lub art. 293 ust. 1 pkt 3 lit. c, które
      abonent jest obowiązany uiścić do czasu zakończenia obowiązywania umowy.

      Art. 305. 1. Jeżeli konsument zawiera umowę o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej obejmującą co najmniej usługę dostępu do internetu lub usługę
komunikacji interpersonalnej wykorzystującą numery wraz z inną usługą komunikacji
elektronicznej lub promocyjnym urządzeniem końcowym, przepisy art. 287, art. 300–
302, art. 306–310, art. 318–320 oraz art. 380 dostawca usług stosuje odpowiednio do
wszystkich usług objętych tą umową.

      2. Jeżeli konsument ma prawo do wypowiedzenia umowy przed upływem okresu
jej obowiązywania ze względu na niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy,
uprawnienie to obejmuje wszystkie usługi objęte umową.

      3. W przypadku złożenia zamówienia na dodatkowe usługi lub promocyjne
urządzenie końcowe termin obowiązywania umowy, o której mowa w ust. 1, nie ulega
przedłużeniu, chyba że konsument wyraził na to zgodę.

      Art. 306. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej może dokonać
jednostronnej zmiany warunków umowy o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej w przypadku, gdy:
1) konieczność wprowadzenia zmian wynika:

      a) bezpośrednio ze zmiany przepisów prawa, w szczególności ze zmiany
            stawek podatku od towarów i usług,

      b) z decyzji Prezesa UKE;
2) proponowane zmiany:

      a) są wyłącznie na korzyść abonentów, w tym powodują obniżenie cen usług
            komunikacji elektronicznej lub dodanie nowej usługi,

      b) mają charakter wyłącznie administracyjny i nie pociągają za sobą
            negatywnych skutków dla abonentów.

      2. W przypadku braku akceptacji zmian, o których mowa w ust. 1, abonent może
wypowiedzieć umowę z uwzględnieniem konieczności zapłaty odszkodowania,
o którym mowa w art. 304 ust. 1, przy czym termin na realizację tego prawa nie może
być krótszy niż do dnia wejścia w życie tych zmian.

      3. Dostawca usług komunikacji elektronicznej w przypadku, o którym mowa
w ust. 1, podaje do publicznej wiadomości przez publikację na swojej stronie
internetowej treść proponowanych zmian, z wyprzedzeniem co najmniej miesiąca
przed wprowadzeniem ich w życie. Okres ten może być krótszy, jeżeli publikacja aktu

prawnego, z którego wynika konieczność wprowadzenia zmian, następuje
z wyprzedzeniem krótszym niż miesiąc przed jego wejściem w życie lub okres taki
wynika z decyzji Prezesa UKE, przy czym termin na realizację tego prawa nie może
być krótszy niż do dnia wejścia w życie tych zmian.

      4. Bezzwłocznie po publikacji, o której mowa w ust. 3, dostawca usług:
1) doręcza na trwałym nośniku abonentowi podane do publicznej wiadomości

      informacje, o których mowa w ust. 3, oraz
2) informuje na trwałym nośniku abonenta o uprawnieniu, o którym mowa w ust. 2.

      5. Doręczenia informacji, o których mowa w ust. 4, nie stanowi przekazanie
przez dostawcę usług, z wykorzystaniem krótkiej wiadomości tekstowej (SMS),
odnośnika do możliwej do pobrania informacji udostępnionej przez dostawcę usług na
jego stronie internetowej.

      6. Dostawca usług komunikacji elektronicznej niezwłocznie informuje
abonentów będących stroną umowy zawartej w formie pisemnej, elektronicznej lub
dokumentowej o zmianie swoich danych identyfikujących lub kontaktowych na
trwałym nośniku w postaci odpowiadającej formie, w jakiej została zawarta umowa,
chyba że abonent złożył żądanie otrzymywania tych informacji na piśmie na wskazany
adres korespondencyjny lub drogą elektroniczną na wskazany przez abonenta adres
poczty elektronicznej lub adres elektroniczny innego środka komunikacji
elektronicznej. Informacja o powyższych zmianach nie stanowi zmiany warunków
umowy.

      7. Dostawca usług komunikacji elektronicznej dla abonentów niebędących
stroną umowy zawartej w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej
niezwłocznie podaje do publicznej wiadomości przez publikację na swojej stronie
internetowej informacje o zmianie swoich danych identyfikujących lub kontaktowych.
Informacja o powyższych zmianach nie stanowi zmiany warunków umowy.

      Art. 307. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej może dokonać
jednostronnej zmiany warunków umowy o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej zawartej na czas określony, jeżeli konieczność wprowadzenia zmiany
wynika z innych obiektywnych okoliczności niż wskazane w art. 306 ust. 1, na które
dostawca usług komunikacji elektronicznej nie ma wpływu i których nie mógł
przewidzieć, jeżeli możliwość wprowadzania zmiany przewidziano w treści umowy.

      2. W przypadku braku akceptacji zmian, o których mowa w ust. 1, abonent może
wypowiedzieć umowę bez konieczności zapłaty odszkodowania, o którym mowa

w art. 304 ust. 1, przy czym termin na realizację tego prawa nie może być krótszy niż
do dnia wejścia w życie tych zmian.

      3. Dostawca usług komunikacji elektronicznej w przypadku, o którym mowa
w ust. 1:
1) doręcza abonentowi będącemu stroną umowy zawartej w formie pisemnej,

      elektronicznej lub dokumentowej treść każdej proponowanej zmiany na trwałym
      nośniku w postaci odpowiadającej formie, w jakiej zawarta została umowa,
      chyba że abonent złożył żądanie określone w ust. 4,
2) doręcza na piśmie abonentowi niebędącemu stroną umowy zawartej w formie
      pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej, który udostępnił adres
      korespondencyjny zgodnie z art. 289 ust. 2 lub art. 290 ust. 2, na ten adres, treść
      każdej proponowanej zmiany, chyba że abonent złożył żądanie określone
      w ust. 4,
3) podaje do publicznej wiadomości przez publikację na swojej stronie internetowej
      treść każdej proponowanej zmiany
– z wyprzedzeniem co najmniej miesiąca przed wprowadzeniem tych zmian w życie,
informując jednocześnie abonenta o uprawnieniu, o którym mowa w ust. 2.
      4. Abonent może żądać doręczania treści każdej proponowanej zmiany w formie
innej niż wskazana w ust. 3, wskazując w tym celu adres korespondencyjny, adres
poczty elektronicznej lub adres elektroniczny innego środka komunikacji
elektronicznej, o ile dostawca usług komunikacji elektronicznej umożliwia
korzystanie z innego środka komunikacji elektronicznej.
      5. W przypadku usługi transmisji danych używanej do świadczenia usług
komunikacji maszyna-maszyna uprawnienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje
wyłącznie użytkownikom końcowym będącym konsumentami,
mikroprzedsiębiorcami, małymi przedsiębiorcami lub organizacjami pozarządowymi
w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku
publicznego i o wolontariacie.

      Art. 308. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej może dokonać
jednostronnej zmiany warunków umowy o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej zawartej na czas nieokreślony lub umowy, o której mowa
w art. 302 ust. 1, jeżeli możliwość wprowadzania zmiany przewidziano w treści
umowy, określając w umowie okoliczności, w których zmiana może nastąpić.

      2. W przypadku braku akceptacji zmian, o których mowa w ust. 1, abonent może
wypowiedzieć umowę, przy czym termin na realizację tego prawa nie może być
krótszy niż do dnia wejścia w życie tych zmian.

      3. Dostawca usług komunikacji elektronicznej, w przypadku, o którym mowa
w ust. 1:
1) doręcza abonentowi będącemu stroną umowy zawartej w formie pisemnej,

      elektronicznej lub dokumentowej treść każdej proponowanej zmiany na trwałym
      nośniku w postaci odpowiadającej formie, w jakiej zawarta została umowa,
      chyba że abonent złożył żądanie określone w art. 307 ust. 4,
2) doręcza na piśmie abonentowi niebędącemu stroną umowy zawartej w formie
      pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej, który udostępnił adres
      korespondencyjny zgodnie z art. 289 ust. 2 lub art. 290 ust. 2, na ten adres, treść
      każdej proponowanej zmiany, chyba że abonent złożył żądanie określone
      w art. 307 ust. 4,
3) podaje do publicznej wiadomości przez publikację na swojej stronie internetowej
      treść każdej proponowanej zmiany
– z wyprzedzeniem co najmniej miesiąca przed wprowadzeniem tych zmian w życie
informując jednocześnie abonenta o uprawnieniu, o którym mowa w ust. 2.

      Art. 309. 1. Jeżeli abonent, korzystając z uprawnienia, o którym mowa
w art. 307 ust. 2 lub art. 380, decyduje się zachować promocyjne urządzenie końcowe,
dostawca usług telekomunikacyjnych może żądać od abonenta:
1) odszkodowania w wysokości sumy części opłaty abonamentowej lub innej

      okresowej opłaty stanowiącej opłatę za usługę telekomunikacyjną wskazanej
      w art. 288 ust. 1 pkt 6 lit. a lub art. 293 ust. 1 pkt 3 lit. a, które abonent jest
      obowiązany uiścić do czasu zakończenia obowiązywania umowy, albo
2) odszkodowania, o którym mowa w art. 304 ust. 3 pkt 2
– w zależności od tego, które z tych odszkodowań jest niższe.
      2. Dostawca usług telekomunikacyjnych rozkłada na raty odszkodowanie,
o którym mowa w ust. 1, przy czym liczba rat w cyklu miesięcznym nie może być
mniejsza niż liczba pozostałych okresów rozliczeniowych wynikających
z wypowiadanej umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej.
      3. W przypadku usługi transmisji danych używanej do świadczenia usług
komunikacji maszyna-maszyna przepisy ust. 1 stosuje się wyłącznie wobec
użytkowników końcowych będących konsumentami, mikroprzedsiębiorcami, małymi

przedsiębiorcami lub organizacjami pozarządowymi w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy
z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

      Art. 310. 1. Dostawca usług telekomunikacyjnych bezpłatnie usuwa wszelkie
ograniczenia w zakresie korzystania z promocyjnego urządzenia końcowego, o ile
zostały one wprowadzone przez dostawcę usług lub na jego zlecenie, w przypadku:
1) upływu okresu, na jaki została zawarta umowa o świadczenie usług komunikacji

      elektronicznej, w ramach której sprzedano urządzenie;
2) zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 304 ust. 1;
3) zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 309 ust. 1.

      2. W przypadku usługi transmisji danych używanej do świadczenia usług
komunikacji maszyna-maszyna przepisy ust. 1 pkt 3 stosuje się wyłącznie wobec
użytkowników końcowych będących konsumentami, mikroprzedsiębiorcami, małymi
przedsiębiorcami lub organizacjami pozarządowymi w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy
z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

      Art. 311. 1. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE
informacje dotyczące podstawowych praw i obowiązków abonentów usługi dostępu
do internetu lub usługi komunikacji interpersonalnej wykorzystującej numery, w tym
informacje dotyczące:
1) usługi powszechnej;
2) standardowych warunków umowy o świadczenie usług komunikacji

      elektronicznej, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci
      telekomunikacyjnej;
3) wskazania, jakie sposoby wykorzystania usług są niezgodne z prawem lub
      stanowią rozpowszechnianie szkodliwych treści, w tym przypadki naruszenia
      praw autorskich i pokrewnych, oraz wskazania konsekwencji prawnych tych
      czynów;
4) sposobów ochrony bezpieczeństwa, prywatności i danych osobowych podczas
      korzystania z usług;
5) sposobów pozasądowego rozwiązywania sporów między konsumentami
      a przedsiębiorcami komunikacji elektronicznej.
      2. Prezes UKE może, w drodze decyzji, nałożyć na dostawcę usługi, o której
mowa w ust. 1, obowiązek publikowania na jego stronach internetowych lub
w punktach obsługi klienta informacji, o których mowa w ust. 1.

      Art. 312. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny świadczący usługę dostępu do
internetu podający do publicznej wiadomości, w szczególności w materiałach
informacyjnych lub promocyjnych, lub określający w umowie o świadczenie usług
komunikacji elektronicznej prędkość transmisji danych na żądanie Prezesa UKE
informuje go o stosowanej metodzie pomiaru, na podstawie której dokonuje pomiaru
wskaźnika tej prędkości.

      2. Prezes UKE może w terminie 14 dni od dnia przekazania informacji, o której
mowa w ust. 1, zgłosić w formie decyzji sprzeciw co do stosowanej przez
przedsiębiorcę telekomunikacyjnego metody pomiaru, jeżeli nie gwarantuje ona użyt-
kownikom końcowym przejrzystych informacji o parametrach jakościowych usługi
lub nie zapewnia rzetelnego pomiaru. Niezgłoszenie sprzeciwu przez Prezesa UKE
w terminie 14 dni od dnia przekazania informacji uważa się za wyrażenie przez
Prezesa UKE zgody na stosowanie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego metody
pomiaru.

      3. W decyzji, o której mowa w ust. 2, Prezes UKE nakłada na przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego obowiązek stosowania określonej metody, na podstawie której
przedsiębiorca dokonuje pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, mając na
uwadze potrzebę zagwarantowania użytkownikom końcowym przejrzystych
informacji o parametrach jakościowych usługi.

      4. Prezes UKE jest uprawniony do przeprowadzania badania, czy prędkość
transmisji danych mierzona za pomocą metody pomiaru wskaźnika prędkości
transmisji danych, co do której Prezes UKE nie zgłosił sprzeciwu, o którym mowa
w ust. 2, lub określonej w decyzji Prezesa UKE, o której mowa w ust. 2 lub 6, nie jest
mniejsza niż prędkość transmisji danych, o której mowa w ust. 1.

      5. Jeżeli w wyniku badania, o którym mowa w ust. 4, Prezes UKE ustalił, że
prędkość transmisji danych mierzona za pomocą metody pomiaru wskaźnika
prędkości transmisji danych, co do której Prezes UKE nie zgłosił sprzeciwu, o którym
mowa w ust. 2, lub określonej w decyzji Prezesa UKE, o której mowa w ust. 2 lub 6,
jest mniejsza niż prędkość transmisji danych, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE
nakłada w drodze decyzji na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego świadczącego
usługę dostępu do internetu obowiązek dostosowania tej prędkości transmisji danych
do prędkości transmisji danych, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia
doręczenia decyzji.

      6. W przypadku nieprzekazania informacji, o których mowa w ust. 1, Prezes
UKE wydaje decyzję, w której nakłada na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego

obowiązek stosowania określonej metody pomiaru, na podstawie której przedsiębiorca
dokonuje pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, mając na uwadze potrzebę
zagwarantowania użytkownikom końcowym przejrzystych informacji o parametrach
jakościowych usługi.

      Art. 313. 1. Prezes UKE analizuje, czy użytkownicy końcowi mają dostęp do
bezpłatnego narzędzia porównawczego umożliwiającego porównanie dostępnych na
rynku ofert usług dostępu do internetu oraz usług komunikacji interpersonalnej
wykorzystujących numery, natomiast usług komunikacji interpersonalnej
niewykorzystujących numerów tylko w przypadku, gdy możliwe jest ich porównanie
według cen, taryf i jakości usług, spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 2,
w zakresie:
1) ceny usługi, w tym ceny za jej aktywację, opłaty abonamentowej i ceny za

      jednostkę rozliczeniową usługi oraz liczby jednostek rozliczeniowych
      dostępnych w ramach pakietu taryfowego w okresie rozliczeniowym oraz cen za
      jednostkę rozliczeniową usługi po ich wykorzystaniu,
2) jakości usługi, w przypadku gdy oferowana jest minimalna jakość usługi lub na
      przedsiębiorcę nałożony jest wymóg publikowania takich informacji na
      podstawie art. 316
– zwanego dalej „narzędziem porównawczym”.
      2. Narzędzie porównawcze spełnia następujące wymogi:
1) jest funkcjonalnie niezależne od dostawców usług, o których mowa w ust. 1,
      zapewniając dostawcom równe traktowanie w wynikach wyszukiwania;
2) zawiera informacje o dostawcy narzędzia;
3) określa jasne i obiektywne kryteria porównywania;
4) zawarte w nim informacje sformułowane są w sposób prosty i jednoznaczny;
5) zawiera dokładne i aktualne informacje oraz zawiera datę ostatniej aktualizacji;
6) jest otwarte dla każdego dostawcy usług, o których mowa w ust. 1,
      udostępniającego odpowiednie informacje;
7) zawiera informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczące usług świadczonych
      przez dostawców usług, o których mowa w ust. 1, posiadających łącznie znaczny
      udział w rynku świadczenia tych usług;
8) w przypadku gdy prezentowane informacje nie obejmują wszystkich usług,
      o których mowa w ust. 1, dostępnych na rynku – udostępnia informację o tym
      fakcie przed wyświetleniem wyników;

9) zapewnia skuteczną procedurę zgłaszania nieprawidłowości w prezentowanych
      informacjach;

10) umożliwia odrębne porównanie warunków świadczenia usług, o których mowa
      w ust. 1, dostępnych dla konsumentów oraz dla innych użytkowników
      końcowych.
      3. Podmiot oferujący narzędzie porównawcze, na żądanie Prezesa UKE,

w terminie wskazanym w żądaniu, nie krótszym niż 7 dni, przekazuje informacje
niezbędne do oceny, czy użytkownicy końcowi mają dostęp do narzędzia
porównawczego.

      4. Wyniki analizy, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE udostępnia na stronie
podmiotowej BIP UKE nie rzadziej niż co 24 miesiące.

      Art. 314. 1. Narzędzie porównawcze podlega certyfikacji przez Prezesa UKE, na
wniosek podmiotu oferującego to narzędzie.

      2. Prezes UKE określa procedurę certyfikacji w regulaminie, który udostępnia na
stronie podmiotowej BIP UKE.

      3. Do celów udostępniania narzędzia porównawczego podmioty oferujące
narzędzia porównawcze mają prawo do bezpłatnego korzystania z informacji
publikowanych w otwartych formatach danych przez dostawców usługi dostępu do
internetu lub usługi komunikacji interpersonalnej.

      Art. 315. 1. Jeżeli analiza, o której mowa w art. 313 ust. 1, wykazała, że
użytkownicy końcowi nie mają dostępu do narzędzia porównawczego, Prezes UKE
zapewnia to narzędzie w systemie teleinformatycznym.

      2. Dostawca usług, o których mowa w art. 313 ust. 1, którego przychód z tytułu
wykonywania działalności telekomunikacyjnej w poprzednim roku kalendarzowym
wyniósł co najmniej dwutysięczną krotność przeciętnego wynagrodzenia i dane
dotyczące świadczonych przez niego usług nie są udostępnione w narzędziu
porównawczym, przekazuje aktualne i kompletne informacje o cenie i jakości usługi,
o których mowa w art. 313 ust. 1, dotyczące wszystkich oferowanych przez siebie
usług dostępu do internetu lub usług komunikacji interpersonalnej do narzędzia
porównawczego zapewnianego przez Prezesa UKE, do dnia 31 marca.

      3. Dostawca usług, o których mowa w art. 313 ust. 1, który przekazał informacje
o cenie i jakości usługi, o których mowa w art. 313 ust. 1, oferowanych przez siebie
usług dostępu do internetu lub usług komunikacji interpersonalnej, do narzędzia

porównawczego zapewnianego przez Prezesa UKE aktualizuje te informacje nie
później niż w dniu wejścia w życie ich zmiany.

      4. Prezes UKE umożliwia dostawcy usług, o których mowa w art. 313 ust. 1,
którego przychód z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej
w poprzednim roku kalendarzowym nie przekroczył dwutysięcznej krotności
przeciętnego wynagrodzenia, na jego wniosek, wprowadzanie informacji o cenie
i jakości usługi, o których mowa w art. 313 ust. 1, dotyczących wszystkich
oferowanych przez siebie usług dostępu do internetu lub usług komunikacji
interpersonalnej do narzędzia porównawczego. Wprowadzane dane muszą być
aktualne i kompletne.

      5. Dostawca usług, o których mowa w art. 313 ust. 1, którego przychód z tytułu
wykonywania działalności telekomunikacyjnej w poprzednim roku kalendarzowym
nie przekroczył dwutysięcznej krotności przeciętnego wynagrodzenia i informacje
dotyczące świadczonych przez niego usług są udostępnione w narzędziu
porównawczym, może złożyć wniosek o ich usunięcie z narzędzia porównawczego.
Prezes UKE po otrzymaniu wniosku niezwłocznie usuwa te dane z narzędzia
porównawczego.

      6. Informacje o cenie i jakości usługi, o których mowa w art. 313 ust. 1,
przekazywane są przy użyciu formularza elektronicznego zamieszczonego na PUE
UKE, na piśmie w postaci elektronicznej, opatrzone kwalifikowanym podpisem
elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

      7. Informacje o cenie i jakości usługi, o których mowa w art. 313 ust. 1, uznaje
się za przekazane w terminie określonym jako dzień wysłania dokumentu
w urzędowym poświadczeniu odbioru, które jest automatycznie tworzone
i udostępniane przez PUE UKE podmiotowi przekazującemu te informacje.

      8. Prezes UKE informuje, na stronie podmiotowej BIP UKE, o adresie strony
internetowej PUE UKE, na której udostępniony jest formularz elektroniczny, o którym
mowa w ust. 6.

      9. Prezes UKE określi wzór informacji o cenie i jakości usługi, o których mowa
w art. 313 ust. 1, w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia
17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
publiczne.

      10. Prezes UKE corocznie, w terminie do dnia 31 marca, informuje na stronie
podmiotowej BIP UKE o wysokości przychodu dostawcy usług, o którym mowa
w ust. 3–5, w kolejnym roku kalendarzowym.

      Art. 316. 1. Prezes UKE może, w drodze decyzji, nałożyć na dostawcę usługi
dostępu do internetu lub usługi komunikacji interpersonalnej, który kontroluje
bezpośrednio lub na podstawie umowy o gwarantowanym poziomie jakości usług co
najmniej kilka elementów sieci, obowiązek publikowania w jasny i zrozumiały sposób
rzetelnych i aktualnych informacji o jakości świadczonych usług oraz o środkach
zapewniających użytkownikom końcowym z niepełnosprawnościami równorzędny
dostęp do tych usług.

      2. Jeżeli jakość usług komunikacji interpersonalnej zależy od czynników
zewnętrznych, Prezes UKE może w decyzji, o której mowa w ust. 1, nałożyć na
dostawcę tych usług obowiązek informowania konsumenta o wpływie czynników
zewnętrznych na jakość tych usług.

      3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE:
1) określa termin publikacji informacji, o których mowa w ust. 1 i 2;
2) może zażądać przekazania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, przed ich

      opublikowaniem.
      4. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze
rozporządzenia, wskaźniki dotyczące jakości poszczególnych usług, metody pomiaru
jakości usług oraz zakres informacji, o których mowa w ust. 1, oraz formę i sposób
publikowania tych informacji, kierując się potrzebą zapewnienia użytkownikom
końcowym dostępu do jasnych i zrozumiałych informacji o jakości usług.

      Art. 317. 1. Dostawca usługi dostępu do internetu lub usługi komunikacji
interpersonalnej rozliczanych w oparciu o czas albo ilość wykorzystanych danych lub
jednostek taryfikacyjnych zapewnia konsumentowi narzędzie umożliwiające
monitorowanie oraz kontrolowanie wykorzystania tych usług, obejmujące dostęp do
aktualnych informacji w tym zakresie. W przypadku usług świadczonych
w stacjonarnych publicznych sieciach telekomunikacyjnych, za informację aktualną
uważa się informację obejmującą stan wykorzystania tych usług najpóźniej sprzed
48 godzin.

      2. Dostawca, o którym mowa w ust. 1, powiadamia konsumenta o:
1) zbliżającym się osiągnieciu limitu zużycia usługi w ramach wybranego przez

      niego pakietu taryfowego – przed osiągnięciem tego limitu;
2) całkowitym wykorzystaniu tego limitu – niezwłocznie po jego wykorzystaniu.

      3. W przypadku usługi komunikacji interpersonalnej wykorzystującej numery
świadczonej w stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej obowiązek, o którym

mowa w ust. 2 pkt 2, realizowany jest nie później niż 48 godzin od momentu
całkowitego wykorzystania tego limitu.

      4. W przypadku usług komunikacji głosowej świadczonych w stacjonarnych
publicznych sieciach telekomunikacyjnych obowiązek, o którym mowa w ust. 2,
uważa się za wykonany, jeżeli dostawca usługi komunikacji głosowej wykonał co
najmniej 3 próby połączenia z abonentem w ciągu 24 godzin od zaistnienia zdarzenia
wiążącego się z wykonaniem tego obowiązku.

      5. Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” i zamieszcza na stronie podmiotowej
Biuletynu Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw informatyzacji wykaz:
1) stron internetowych lub aplikacji mobilnych jednostek sektora finansów

      publicznych lub
2) innych stron internetowych lub aplikacji mobilnych podmiotów realizujących

      zadania o charakterze publicznym
– istotnych dla zapewnienia dostępu do służb ratunkowych, dostępu do informacji
o zdarzeniach kryzysowych lub mających istotny wpływ na sytuację społeczną lub
porządek publiczny, mających walor edukacyjny lub realizujących zadania systemu
informacji w ochronie zdrowia, z których korzystanie nie wpływa na wykorzystanie
limitu transmisji danych oraz zmiany tego wykazu.

      6. W wykazie, o którym mowa w ust. 5, umieszcza się dane identyfikujące stronę
internetową lub aplikację mobilną, w szczególności określając w przypadku strony
internetowej nazwę podmiotu nadzorującego funkcjonowanie strony, nazwę domeny
internetowej i adres IP strony, a w przypadku aplikacji mobilnej nazwę podmiotu
udostępniającego aplikację, nazwę aplikacji i wykorzystywany przez aplikację adres
IP.

      7. Korzystanie przez abonenta ze stron internetowych i aplikacji mobilnych
określonych w wykazie, o którym mowa w ust. 5, nie wpływa na wykorzystanie przez
abonenta limitu transmisji danych w ramach wybranego przez abonenta pakietu, chyba
że abonent przebywa poza granicami kraju i korzysta z nich w ramach usług roamingu
międzynarodowego.

      8. Nie stanowi zmiany warunków umowy o świadczenie usług komunikacji
elektronicznej, w zakresie usług telekomunikacyjnych, stosowanie się przez dostawcę
usług telekomunikacyjnych do zmian w wykazie, o którym mowa w ust. 5.

      9. W przypadku zmian w wykazie, o którym mowa w ust. 5, dostawca usługi,
o którym mowa w ust. 1, dostosowuje zasady rozliczania transmisji danych zgodnie
z tym wykazem najpóźniej w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wykazu.

      Art. 318. 1. Abonent będący stroną umowy z dostawcą usługi dostępu do
internetu w przypadku zmiany dostawcy tej usługi ma prawo do zachowania ciągłości
świadczenia usługi, chyba że nie jest to technicznie wykonalne.

      2. Nowy dostawca usługi dostępu do internetu rozpoczyna świadczenie tej usługi
w uzgodnionym z abonentem terminie określonym w umowie o świadczenie usług
komunikacji elektronicznej.

      3. Abonent, żądając zmiany dostawcy usługi dostępu do internetu może
wypowiedzieć umowę z dotychczasowym dostawcą usługi dostępu do internetu, bez
zachowania terminów wypowiedzenia określonych w rozwiązywanej umowie.
W takim przypadku abonent jest obowiązany do uiszczenia opłaty dotychczasowemu
dostawcy usług w wysokości nieprzekraczającej opłaty abonamentowej za okres
wypowiedzenia, nie wyższej jednak niż opłata abonamentowa za jeden okres
rozliczeniowy, powiększonej o odszkodowanie, o którym mowa w art. 304 ust. 1.

      4. W przypadku skorzystania przez abonenta z uprawnienia, o którym mowa
w ust. 1, abonent określa tryb zmiany dostawcy usługi:
1) z zachowaniem okresu wypowiedzenia przewidzianego umową

      z dotychczasowym dostawcą usługi;
2) bez zachowania okresu wypowiedzenia przewidzianego umową

      z dotychczasowym dostawcą usługi dostępu do internetu, ze wskazaniem
      konkretnego terminu przeniesienia;
3) na koniec okresu obowiązywania umowy wymaganego do skorzystania
      z warunków promocyjnych wynikającego z umowy z dotychczasowym
      dostawcą usługi dostępu do internetu.
      5. Wypowiedzenie umowy z dotychczasowym dostawcą usługi dostępu do
internetu staje się skuteczne z chwilą rozpoczęcia świadczenia usługi przez nowego
dostawcę usługi dostępu do internetu.
      6. Nowy dostawca usługi dostępu do internetu potwierdza abonentowi
niezwłocznie rozpoczęcie świadczenia usługi na trwałym nośniku.
      7. Zmiana dostawcy usługi dostępu do internetu nie może powodować przerwy
w świadczeniu tej usługi dłuższej niż 1 dzień roboczy.
      8. Za czynności związane z realizacją uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, nie
pobiera się opłat od abonenta.

      9. Nowy dostawca usługi dostępu do internetu oraz dotychczasowy dostawca
usługi dostępu do internetu współpracują ze sobą w dobrej wierze podczas procesu
zmiany dostawcy usługi dostępu do internetu, tak aby zapewnić zachowanie ciągłości
usługi dostępu do internetu w terminie określonym w ust. 2, przy czym procesem
zmiany dostawcy usługi kieruje nowy dostawca usługi.

      10. Wymiana informacji między operatorami lub dostawcami usługi dostępu do
internetu w zakresie realizacji uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, odbywa się
drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu, o którym mowa w art. 321.

      11. W przypadku zakończenia obowiązywania umowy o świadczenie usługi
komunikacji elektronicznej w zakresie usługi dostępu do internetu, w ramach której
dostawca usługi zapewniał dostęp do poczty elektronicznej, której adres związany jest
z nazwą handlową lub znakiem towarowym tego dostawcy usługi, abonent może
żądać od dostawcy zapewnienia bezpłatnego dostępu do tej poczty przez okres
6 miesięcy od dnia rozwiązania zakończenia umowy.

      Art. 319. 1. W przypadku gdy rozpoczęcie świadczenia usług przez nowego
dostawcę usługi dostępu do internetu nie nastąpiło w terminie, o którym mowa
w art. 318 ust. 2, dotychczasowy dostawca usługi dostępu do internetu kontynuuje
świadczenie usługi na dotychczasowych warunkach do czasu rozpoczęcia świadczenia
usługi przez nowego dostawcę usługi dostępu do internetu.

      2. Jeżeli rozpoczęcie świadczenia usługi przez nowego dostawcę usługi dostępu
do internetu nie nastąpiło w terminie 30 dni od terminu, o którym mowa
w art. 318 ust. 2:
1) wypowiedzenie umowy z dotychczasowym dostawcą usługi dostępu do internetu

      ze względu na brak przeciwnego oświadczenia abonenta staje się bezskuteczne,
2) umowę z nowym dostawcą usługi dostępu do internetu uważa się za niezawartą
– o czym dotychczasowy dostawca usługi informuje abonenta.

      3. Jeżeli nie doszło do zmiany dostawcy usługi dostępu do internetu w terminie,
o którym mowa w art. 318 ust. 2, abonentowi przysługuje jednorazowe
odszkodowanie od nowego dostawcy usługi za każdy rozpoczęty dzień opóźnienia
w wysokości 1/4 sumy opłat miesięcznych za usługi komunikacji elektronicznej
liczonej według rachunków z ostatnich trzech okresów rozliczeniowych, chyba że
opóźnienie nie przekroczyło 1 dnia roboczego lub brak możliwości realizacji zmiany
dostawcy usługi dostępu do internetu nastąpił z przyczyn leżących po stronie systemu,
o którym mowa w art. 321.

      4. W przypadku gdy opóźnienie, o którym mowa w ust. 3, nastąpiło z przyczyn
nieleżących po stronie nowego dostawcy usługi dostępu do internetu, dostawcy temu
przysługuje zwrot wypłaconego odszkodowania lub jego części od podmiotu, po
którego stronie leżały przyczyny opóźnienia.

      5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, kwotę odszkodowania oblicza się na
podstawie liczby rozpoczętych dni, które upłynęły od terminu, o którym mowa
w art. 318 ust. 2, do dnia rozpoczęcia świadczenia usługi przez nowego dostawcę
usługi dostępu do internetu lub upływu terminu, o którym mowa w ust. 2.

      Art. 320. 1. Dostawca usług telekomunikacyjnych będący stroną umowy
o świadczenie usług komunikacji elektronicznej w zakresie usługi dostępu do
internetu, nowy dostawca usługi dostępu do internetu oraz operator są obowiązani
zapewnić możliwość realizacji uprawnienia abonenta, o którym mowa
w art. 318 ust. 1, przez stworzenie odpowiednich warunków organizacyjnych
i technicznych do realizacji tego uprawnienia, a jeżeli możliwości takie istnieją –
zapewnić jego realizację.

      2. Na wniosek dostawcy usługi dostępu do internetu albo operatora, o których
mowa w ust. 1, Prezes UKE może, w drodze decyzji, zawiesić na czas określony
realizację lub ograniczyć zakres realizacji uprawnienia, o którym mowa
w art. 318 ust. 1, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na
realizację uprawnienia w całości lub części, określając jednocześnie harmonogram
przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem.

      3. Prezes UKE może z urzędu, w drodze decyzji, zawiesić realizację lub
ograniczyć zakres realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 318 ust. 1, dostawcy
usługi oraz operatorowi, który uporczywie w sposób wadliwy lub niezgodnie z wolą
abonenta realizuje proces zmiany dostawcy usługi dostępu do internetu. Zawieszenie
lub ograniczenie realizacji uprawnienia nie dotyczy zmiany dostawcy usługi dostępu
do internetu, w której dostawca, któremu zawieszono lub ograniczono zakres realizacji
uprawnienia, jest dotychczasowym dostawcą.

      Art. 321. 1. Prezes UKE zapewnia funkcjonowanie systemu
teleinformatycznego służącego do wymiany komunikatów między operatorami lub
dostawcami usługi dostępu do internetu na potrzeby realizacji uprawnienia, o którym
mowa w art. 318.

      2. System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, może być zintegrowany
z systemem, o którym mowa w art. 337 ust. 3.

      3. Prezes UKE zarządza systemem teleinformatycznym, o którym mowa
w ust. 1, oraz jest uprawniony do przetwarzania zgromadzonych w nim informacji
i danych w celach związanych z zapewnieniem funkcjonalności systemu.

      4. Prezes UKE udostępnia usługi sieciowe zapewniające dostęp do systemu
teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając liczbę abonentów
obsługiwanych przez dostawców usługi dostępu do internetu.

      5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organizację
i funkcjonowanie systemu teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, oraz sposób
wymiany informacji między operatorami lub dostawcami usługi dostępu do internetu,
zapewniający ciągłość świadczenia usługi dostępu do internetu, biorąc pod uwagę
ciągłość działania systemu oraz potrzebę wspierania obsługi zmiany dostawcy usługi
dostępu do internetu i zapewnienie ciągłości świadczenia przez przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego usług telekomunikacyjnych, dostarczania sieci
telekomunikacyjnych lub świadczenia powiązanych usług, a także ograniczenia
w korzystaniu przez operatorów i dostawców usługi dostępu do internetu z usług
sieciowych, o których mowa w ust. 4.

      Art. 322. W przypadku gdy abonent będący stroną umowy, której przedmiotem
jest usługa komunikacji głosowej świadczona na numerze niegeograficznym i usługa
dostępu do internetu świadczona w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej,
korzysta jednocześnie z uprawnienia, o którym mowa w art. 318 ust. 1, i uprawnienia,
o którym mowa w art. 325 ust. 1, realizacja uprawnień abonenta jest wykonywana na
podstawie przepisów art. 325 i art. 326.

      Art. 323. Abonent usługi komunikacji głosowej może żądać zmiany
przydzielonego numeru, jeżeli wykaże, że korzystanie z przydzielonego numeru jest
uciążliwe.

      Art. 324. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania, siedziby lub miejsca
wykonywania działalności abonent będący stroną umowy zawartej w formie pisemnej,
elektronicznej lub dokumentowej z dostawcą usługi komunikacji głosowej
zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telekomunikacyjnej operatora,
wykorzystujący przydzielony numer należący do planu numeracji krajowej dla
publicznych sieci telekomunikacyjnych, może żądać przeniesienia przydzielonego
numeru w ramach istniejącej sieci tego samego operatora na obszarze:
1) o tym samym wskaźniku obszaru geograficznego – w przypadku numerów

      geograficznych;

2) całego kraju – w przypadku numerów niegeograficznych.

      Art. 325. 1. Abonent będący stroną umowy z dostawcą usługi komunikacji
głosowej, w której przydzielany jest abonentowi numer z planu numeracji krajowej
dla publicznych sieci telekomunikacyjnych, może żądać przy zmianie dostawcy usługi
komunikacji głosowej przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci
operatora na:
1) obszarze geograficznym – w przypadku numerów geograficznych;
2) terenie całego kraju – w przypadku numerów niegeograficznych.

      2. Abonent zachowuje prawo do przeniesienia przydzielonego numeru również
w terminie miesiąca od dnia:
1) zakończenia obowiązywania umowy z dotychczasowym dostawcą usługi

      komunikacji głosowej – chyba że abonent zrzekł się tego prawa;
2) doręczenia informacji o przejęciu zobowiązań dostawcy usług, któremu Prezes

      UKE cofnął prawo do wykorzystania zasobów numeracji na podstawie
      art. 161 ust. 2.
      3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przenoszenia numerów między stacjonarnymi
i ruchomymi publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi.
      4. Abonent, żądając przeniesienia przydzielonego numeru, może wypowiedzieć
umowę z dotychczasowym dostawcą usługi komunikacji głosowej bez zachowania
terminów wypowiedzenia określonych w rozwiązywanej umowie. W takim
przypadku abonent jest obowiązany do uiszczenia opłaty dotychczasowemu dostawcy
usługi w wysokości nieprzekraczającej opłaty abonamentowej za okres
wypowiedzenia, nie wyższej jednak niż opłata abonamentowa za jeden okres
rozliczeniowy, powiększonej o odszkodowanie, o którym mowa w art. 304 ust. 1.
      5. Abonent, żądając przeniesienia przydzielonego numeru, określa tryb tego
przeniesienia:
1) z zachowaniem okresu wypowiedzenia przewidzianego umową
      z dotychczasowym dostawcą usługi komunikacji głosowej;
2) bez zachowania okresu wypowiedzenia przewidzianego umową
      z dotychczasowym dostawcą usługi komunikacji głosowej, ze wskazaniem
      konkretnego terminu przeniesienia;
3) na koniec okresu obowiązywania umowy wymaganego do skorzystania
      z warunków promocyjnych wynikającego z umowy z dotychczasowym
      dostawcą usługi komunikacji głosowej.

      6. Przeniesienie przydzielonego numeru następuje nie później niż w terminie
1 dnia roboczego od uzgodnionego z abonentem dnia rozpoczęcia świadczenia usługi
przez nowego dostawcę usługi komunikacji głosowej, wskazanego w umowie
o świadczenie usług komunikacji elektronicznej z przeniesieniem przydzielonego
numeru. Termin rozpoczęcia świadczenia usługi przez nowego dostawcę usługi
komunikacji głosowej powinien być zgodny z terminem rozwiązania umowy
z dotychczasowym dostawcą usługi komunikacji głosowej.

      7. Nowy dostawca usługi komunikacji głosowej doręcza abonentowi na trwałym
nośniku potwierdzenie przeniesienia numeru.

      8. Nowy dostawca usługi komunikacji głosowej oraz dotychczasowy dostawca
usługi komunikacji głosowej współpracują ze sobą w dobrej wierze podczas procesu
przeniesienia numeru, tak aby zapewnić przeniesienie numeru w terminie określonym
w ust. 6, przy czym procesem przeniesienia numeru kieruje nowy dostawca usługi.
Wymiana informacji między dostawcami usług w zakresie obsługi wniosków
o przeniesienie przydzielonego numeru odbywa się drogą elektroniczną za
pośrednictwem systemu, o którym mowa w art. 337 ust. 3.

      9. Za przeniesienie przydzielonego numeru nie pobiera się opłat od abonenta.
      10. W przypadkach, o których mowa w art. 161 ust. 6 pkt 3 i ust. 7, wymiana
informacji w zakresie obsługi wniosków o przeniesienie przydzielonego numeru
odbywa się między Prezesem UKE a dostawcą usługi, któremu przydzielone zostały
zasoby numeracji.

      Art. 326. 1. W przypadku gdy przeniesienie przydzielonego numeru nie doszło
do skutku w terminie, o którym mowa w art. 325 ust. 6, dotychczasowy dostawca
usługi komunikacji głosowej wznawia lub kontynuuje świadczenie usługi na
dotychczasowych warunkach do czasu przeniesienia numeru. Wznowienie
świadczenia usługi następuje w takim terminie, aby utrata dostępu przez abonenta do
świadczonych usług nie przekroczyła 1 dnia roboczego.

      2. Jeżeli przeniesienie przydzielonego numeru nie doszło do skutku w terminie
30 dni od terminu wskazanego w art. 325 ust. 6:
1) wypowiedzenie umowy z dotychczasowym dostawcą usług komunikacji

      głosowej staje się bezskuteczne – w przypadku braku przeciwnego oświadczenia
      abonenta, o czym dotychczasowy dostawca usługi informuje abonenta;
2) z innych powodów niż rezygnacja abonenta ze zmiany dostawcy usługi
      komunikacji głosowej – umowę z nowym dostawcą usługi komunikacji głosowej
      uważa się za niezawartą, o czym nowy dostawca usługi informuje abonenta.

      3. W przypadku niedotrzymania terminu przeniesienia numeru, o którym mowa
w art. 325 ust. 6, abonentowi przysługuje od dotychczasowego dostawcy usługi
jednorazowe odszkodowanie za każdy rozpoczęty dzień opóźnienia, w wysokości
1/4 sumy opłat miesięcznych liczonej według rachunków za usługi telekomunikacyjne
z ostatnich 3 okresów rozliczeniowych, a w przypadku abonentów usługi
przedpłaconej – w wysokości 1/4 sumy wartości doładowań konta z ostatnich
3 miesięcy, chyba że brak możliwości realizacji przeniesienia numeru nastąpił
z przyczyn leżących po stronie systemu, o którym mowa w art. 337 ust. 3.

      4. W przypadku gdy opóźnienie w przeniesieniu numeru nastąpiło z przyczyn
nieleżących po stronie dotychczasowego dostawcy usługi komunikacji głosowej,
dostawcy temu przysługuje zwrot wypłaconego odszkodowania lub jego części od
podmiotu, po którego stronie leżały przyczyny opóźnienia.

      5. W przypadku przeniesienia numeru bez zgody abonenta, abonentowi
przysługuje od nowego dostawcy usługi komunikacji głosowej jednorazowe
odszkodowanie za każdy rozpoczęty dzień od dnia przeniesienia numeru, w wysokości
1/2 średniej opłaty miesięcznej liczonej według rachunków za usługi
telekomunikacyjne z ostatnich 3 okresów rozliczeniowych, a w przypadku abonentów
usługi przedpłaconej – w wysokości 1/2 sumy wartości doładowań konta z ostatnich
3 miesięcy.

      6. Kwotę odszkodowania, o którym mowa w ust. 3 i 5, oblicza się na podstawie
liczby rozpoczętych dni, które upłynęły:
1) w przypadku, o którym mowa w ust. 3 – do dnia przeniesienia numeru lub dnia

      zakończenia obowiązywania kontynuowanej lub wznowionej umowy, o której
      mowa w ust. 2, z dotychczasowym dostawcą usługi;
2) w przypadku, o którym mowa w ust. 5 – do dnia przeniesienia numeru do sieci
      dotychczasowego dostawcy usługi komunikacji głosowej lub uzyskania zgody
      abonenta na świadczenie usług przez nowego dostawcę usługi komunikacji
      głosowej z wykorzystaniem dotychczasowego numeru.

      Art. 327. 1. Prezes UKE prowadzi bazę danych zawierającą przeniesione
numery, o których mowa w art. 325 ust. 1, oraz powiązane z nimi informacje
o aktualnym dostawcy usługi komunikacji głosowej. Baza danych jest częścią
systemu, o którym mowa w art. 337 ust. 3.

      2. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej posiadający przydział zasobów
numeracji z planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz
operator, któremu udostępniono numerację na podstawie umowy, o której mowa

w art. 164 ust. 1, są obowiązani połączyć tę sieć bezpośrednio lub za pośrednictwem
publicznej sieci telekomunikacyjnej innego operatora z bazą danych, o której mowa
w ust. 1. Operator posiadający przydział numeracji z planu numeracji krajowej dla
publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz operator, któremu udostępniono
numerację na podstawie umowy, o której mowa w art. 164 ust. 1, są obowiązani
dokonywać na bieżąco aktualizacji danych w bazie, o której mowa w ust. 1.

      3. Prezes UKE, na podstawie danych zawartych w bazie danych, o której mowa
w ust. 1, może umożliwić, na stronie podmiotowej BIP UKE, identyfikację dostawcy
usługi dla danego numeru publicznej sieci telekomunikacyjnej.

      Art. 328. 1. Abonent usługi komunikacji głosowej będący stroną umowy
z dostawcą usług telekomunikacyjnych zapewniającym przyłączenie do stacjonarnej
publicznej sieci telekomunikacyjnej operatora o znaczącej pozycji rynkowej na rynku
rozpoczynania połączeń w sieci stacjonarnej może wybrać dowolnego dostawcę usługi
komunikacji głosowej, którego usługi są dostępne w połączonych sieciach.

      2. Wyboru dostawcy usługi komunikacji głosowej, o którym mowa w ust. 1,
abonent dokonuje przez wybranie podczas inicjowania połączenia ciągu cyfr
zawierającego numer dostępu dostawcy usługi albo złożenie w formie pisemnej
zlecenia kierowania wskazanych rodzajów połączeń do wybranego dostawcy
publicznie dostępnej usługi komunikacji głosowej.

      3. W przypadku gdy abonent w celu realizacji danego połączenia nie wybierze
dostawcy publicznie dostępnej usługi komunikacji głosowej w sposób wskazany
w ust. 2, połączenie jest realizowane przez dostawcę usługi zapewniającego
przyłączenie do stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej operatora
o znaczącej pozycji rynkowej na rynku rozpoczynania połączeń w sieci stacjonarnej.

      4. Z tytułu dokonania wyboru dostawcy usługi komunikacji głosowej, o którym
mowa w ust. 1, nie przysługuje odszkodowanie, o którym mowa w art. 304 ust. 1,
w stosunku do abonenta.

      Art. 329. 1. Dostawca usług telekomunikacyjnych będący stroną umowy,
w której przydzielany jest abonentowi numer z planu numeracji krajowej dla
publicznych sieci telekomunikacyjnych, i operator umożliwiający odbieranie połączeń
za pomocą tego numeru, są obowiązani zapewnić możliwości do realizacji uprawnień
abonenta, o których mowa w art. 323–326 i art. 328, polegające na stworzeniu
odpowiednich warunków technicznych lub zawarciu umowy, o której mowa

w art. 164 ust. 1 albo art. 170 ust. 1, a jeżeli możliwości takie istnieją – zapewnić ich
realizację.

      2. Na wniosek dostawcy usług telekomunikacyjnych albo operatora, o których
mowa w ust. 1, Prezes UKE może, w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić
realizację lub ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia, o którym mowa
w art. 323–326 i art. 328, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie
pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części, określając jednocześnie
harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem.

      3. Prezes UKE może z urzędu, w drodze decyzji, zawiesić realizację lub
ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia, o którym mowa w art. 323–326
i art. 328, dostawcy oraz operatorowi, który uporczywie w sposób wadliwy lub
niezgodnie z wolą abonenta realizuje proces zmiany lub przeniesienia numeru.
Zawieszenie lub ograniczenie realizacji uprawnień nie dotyczy procesów
przeniesienia numeru, w których dostawca, któremu zawieszono lub ograniczono
zakres realizacji uprawnienia, jest dotychczasowym dostawcą.

      Art. 330. 1. W celu realizacji uprawnień, o których mowa w art. 318 i art. 323–
325, abonent składa wniosek w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej.
Wyboru formy złożenia wniosku abonent dokonuje spośród form oferowanych przez
dostawcę usługi.

      2. W przypadku realizacji uprawnień, o których mowa w art. 318 i art. 325, gdy
wniosek składany jest w formie dokumentowej, nowy dostawca usług utrwala
i doręcza abonentowi treść złożonego wniosku na trwałym nośniku.

      3. Wniosek o realizację uprawnień, o których mowa w art. 318 i art. 323–325,
w zależności od danego uprawnienia zawiera informacje niezbędne dla jego realizacji,
w szczególności:
1) dane abonenta, o których mowa w art. 296 ust. 1;
2) wskazanie żądania abonenta;
3) informacje o wybranym przez abonenta sposobie przekazywania przez dostawcę

      usług informacji w zakresie obsługi wniosku;
4) informacje służące realizacji żądania abonenta.

      4. W przypadku gdy wniosek o realizację uprawnień, o których mowa w art. 318
i art. 323–325, nie zawiera informacji niezbędnych dla jego realizacji, dostawca usług
zawiadamia abonenta o konieczności jego niezwłocznego uzupełnienia wraz
z pouczeniem, że nieuzupełnienie wniosku spowoduje pozostawienie wniosku bez
rozpatrzenia.

      5. W przypadku odmowy realizacji uprawnień, o których mowa w art. 318
i art. 323–325, dostawca usług zawiadamia abonenta o odmowie wraz z podaniem
przyczyny odmowy.

      6. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres informacji wymaganych dla wniosków o realizację uprawnień,
o których mowa w art. 318 i art. 323–325, oraz tryb procedowania tych wniosków,
a także szczegółowe warunki realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 328,
uwzględniając dostępność usług telekomunikacyjnych, możliwości techniczne
publicznych sieci telekomunikacyjnych, istniejące zasoby numeracji oraz konieczność
zapewnienia efektywnej realizacji tych uprawnień.

      Art. 331. 1. W przypadku wygaśnięcia ważności konta, rozumianego jako utrata
możliwości odbierania połączeń przychodzących w ramach umowy o świadczenie
usług przedpłaconych, oraz w przypadku zmiany dostawcy usługi komunikacji
głosowej wraz z przeniesieniem przydzielonego numeru, dostawca usługi komunikacji
głosowej zwraca konsumentowi, na jego wniosek, pozostałe na koncie środki
z doładowań.

      2. W celu skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, konsument
podaje dostawcy usług numer rachunku bankowego lub numer rachunku
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, jeżeli zwrot środków ma nastąpić
na ten rachunek, albo wskazuje inny sposób uzyskania zwrotu pozostałych na koncie
środków z doładowań.

      3. Dostawca usług zobowiązany jest do umożliwienia podania przez konsumenta
numeru rachunku albo wskazania innego sposobu uzyskania zwrotu pozostałych na
koncie środków z doładowań:
1) osobiście podczas wizyty konsumenta w jednostce obsługującej użytkowników

      danego dostawcy usługi i
2) z wykorzystaniem połączenia głosowego z konsultantem dostawcy usług, i
3) za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, w tym krótkiej

      wiadomości tekstowej (SMS) lub innych sposobów przekazywania informacji
      drogą elektroniczną, udostępnionych przez dostawcę usług w tym celu.
      4. Konsument dokonuje wyboru sposobu uzyskania zwrotu pozostałych na
koncie środków z doładowań spośród form dostępnych u danego dostawcy usługi
komunikacji głosowej. Dostawca usługi zobowiązany jest do umożliwienia
konsumentowi uzyskania zwrotu na jego rachunek bankowy lub rachunek
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej.

      5. Podanie numeru rachunku lub wskazanie innego sposobu uzyskania zwrotu
pozostałych na koncie środków z doładowań przez konsumenta oznacza złożenie
wniosku, o którym mowa w ust. 1.

      6. Zwrot środków, o którym mowa w ust. 1, może podlegać opłacie. Opłata ta
jest proporcjonalna i odpowiada ponoszonym kosztom zwrotu oraz jest potrącana ze
środków podlegających zwrotowi, a także nie może przewyższać kwoty środków
podlegającej zwrotowi.

      7. W przypadku zmiany dostawcy usługi komunikacji głosowej wraz
z przeniesieniem numeru zwrot pozostałych na koncie środków z doładowań
następuje po przeniesieniu numeru. Przed terminem przeniesienia numeru
dotychczasowy dostawca informuje konsumenta, przez wysłanie krótkiej wiadomości
tekstowej (SMS) na numer podlegający przeniesieniu, o uprawnieniu, o którym mowa
w ust. 1, oraz terminie wygaśnięcia tego uprawnienia.

      8. Uprawnienie konsumenta, o którym mowa w ust. 1, wygasa po upływie
6 miesięcy od dnia wygaśnięcia ważności konta lub przeniesienia numeru.

      9. Dostawcy usługi komunikacji głosowej corocznie, w terminie do dnia
30 kwietnia, przekazują na wyodrębniony rachunek UKE środki z doładowań, do
których w poprzednim roku kalendarzowym wygasło uprawnienie konsumenta,
o którym mowa w ust. 1, pomniejszone o należny od nich podatek od towarów i usług.

      10. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, środki z doładowań, o których
mowa w ust. 9, stanowią przychód Funduszu.

      11. Prezes UKE corocznie, w terminie do dnia 31 maja, przekazuje na rachunek
Funduszu środki z doładowań, o których mowa w ust. 9. Środki z doładowań,
w wysokości wskazanej przez ministra właściwego do spraw informatyzacji,
dysponent Funduszu przekazuje Narodowemu Funduszowi Zdrowia
z przeznaczeniem na finansowanie lub dofinansowanie świadczeń opieki zdrowotnej
w zakresie profilaktyki i leczenia dzieci i młodzieży uzależnionych od technologii
cyfrowych. Finansowanie lub dofinansowanie tych świadczeń następuje zgodnie
z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146, 858 i 1222).

      12. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, nie później niż do dnia 15 kwietnia,
przedstawia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia informację o sposobie
wykorzystania środków, o których mowa w ust. 11 zdanie drugie, w poprzednim roku
kalendarzowym.

      13. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do środków z doładowań, o których
mowa w ust. 9, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa. Uprawnienia organów podatkowych określone w tych
przepisach przysługują Prezesowi UKE.

      14. Do środków z doładowań, o których mowa w ust. 9, stosuje się przepisy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków
o charakterze pieniężnym.

      15. Minister właściwy do spraw informatyzacji może, w drodze rozporządzenia,
określić maksymalną wysokość opłaty, o której mowa w ust. 6, biorąc pod uwagę
konieczność zapewnienia takich warunków uzyskiwania zwrotu, które nie będą
zniechęcać konsumentów do ubiegania się o zwrot środków, o których mowa w ust. 1.

      Art. 332. 1. Dostawca usługi komunikacji głosowej świadczonej w stacjonarnej
publicznej sieci telekomunikacyjnej może udostępniać swojemu abonentowi, po cenie
uwzględniającej koszty, aktualny spis swoich abonentów posiadających przydzielone
numery, z obszaru strefy numeracyjnej, w której znajduje się zakończenie sieci danego
abonenta.

      2. Dostawca usługi komunikacji głosowej może świadczyć swoim abonentom
usługę informacji o numerach telefonicznych, obejmującą co najmniej jego
abonentów, z wyłączeniem abonentów korzystających z usług komunikacji głosowej
świadczonych za pomocą aparatu publicznego lub przez wybranie numeru dostępu do
sieci dostawcy usług oraz abonentów usług przedpłaconych polegających na
rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów telewizyjnych drogą naziemną,
kablową lub satelitarną.

      Art. 333. 1. Dostawca usługi komunikacji głosowej udostępnia niezbędne dane
do celów prowadzenia spisów abonentów i informacji o numerach innym dostawcom
usługi komunikacji głosowej, prowadzącym spisy abonentów lub świadczącym usługę
informacji o numerach telefonicznych, w tym usługę ogólnokrajowego spisu
abonentów oraz usługę informacji o numerach obejmującej wszystkich abonentów
usług komunikacji głosowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

      2. Udostępnienie danych następuje na podstawie umowy, do której stosuje się
odpowiednio przepisy działu III rozdziału 3. W umowie określa się w szczególności
formę udostępnienia danych.

      3. Do usługi informacji o numerach telefonicznych oraz do sporządzania spisu
abonentów i związanego z tym udostępniania danych stosuje się odpowiednio
przepisy art. 389 i art. 395.

      Art. 334. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone są
usługi komunikacji głosowej, zapewnia użytkownikom końcowym możliwość
wybierania wieloczęstotliwościowego (DTMF).

      Art. 335. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone są
usługi komunikacji głosowej, zapewnia przekazywanie danych i sygnałów w celu
ułatwienia oferowania udogodnień wybierania wieloczęstotliwościowego (DTMF)
i prezentacji identyfikacji linii wywołującej, o których mowa w art. 334
i art. 397 ust. 1, między sieciami operatorów państw członkowskich.

      Art. 336. 1. Informacją o lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało
wykonane połączenie do numeru alarmowego, w stacjonarnej publicznej sieci
telekomunikacyjnej jest dokładny adres zainstalowania zakończenia sieci.

      2. Informacją o lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane
połączenie do numeru alarmowego, w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej
jest geograficzne położenie telekomunikacyjnego urządzenia końcowego
użytkownika usług telekomunikacyjnych.

      3. Informacja o lokalizacji zakończenia sieci, o której mowa w ust. 2, jest
ustalana:
1) każdorazowo w oparciu o dane pochodzące z sieci telekomunikacyjnej oraz
2) jeżeli jest to technicznie wykonalne, w oparciu o dane pochodzące

      z telekomunikacyjnego urządzenia końcowego, z którego zostało wykonane
      połączenie do numeru alarmowego.
      4. Informacja o lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane
połączenie do numeru alarmowego, w stacjonarnej publicznej sieci
telekomunikacyjnej i w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej, przekazywana
jest do systemu, o którym mowa w art. 337 ust. 3.
      5. Informacja, o której mowa w ust. 3 pkt 2, jest przekazywana do systemu,
o którym mowa w art. 337 ust. 3, w czasie rzeczywistym wraz z zestawem atrybutów
określonych we właściwych normach technicznych przez operatora rucho-
mej publicznej sieci telekomunikacyjnej, jeżeli telekomunikacyjne urządzenie
końcowe wytworzy taką informację w czasie rzeczywistym i zaadresuje ją do
systemu, o którym mowa w art. 337 ust. 3.

      6. Prezes UKE określa i udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE kryteria
dokładności i niezawodności lokalizacji zakończenia sieci biorąc pod uwagę
ewentualne uzgodnienia z BEREC, możliwości techniczne i perspektywy rozwoju
sieci publicznych oraz potrzebę dokładnego lokalizowania zakończenia sieci w celu
efektywnego niesienia pomocy przez służby ustawowo do tego powołane oraz
podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa na podstawie przepisów
szczególnych.

      Art. 337. 1. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany
nieodpłatnie udostępniać Prezesowi UKE informacje dotyczące lokalizacji
zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie do numeru alarmowego:
1) w czasie rzeczywistym – w przypadku operatora ruchomej publicznej sieci

      telekomunikacyjnej,
2) w trybie wsadowym – w przypadku operatora stacjonarnej publicznej sieci

      telekomunikacyjnej
– w celu udostępnienia tych danych, za pośrednictwem systemu, o którym mowa
w ust. 3, odpowiednio właściwemu terytorialnie centrum powiadamiania
ratunkowego, właściwej terytorialnie dyspozytorni medycznej albo właściwym
terytorialnie jednostkom służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy albo
podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa na podstawie przepisów
szczególnych.

      2. Dostawca usługi komunikacji głosowej jest obowiązany, dla zapewnienia
funkcjonalności systemu, o którym mowa w ust. 3, nieodpłatnie przekazywać
Prezesowi UKE:
1) w przypadku abonenta będącego konsumentem:

      a) dane, o których mowa w art. 395 ust. 1,
      b) adres zamieszkania i adres korespondencyjny – jeżeli jest on inny niż adres

            zamieszkania,
      c) numer PESEL, o ile go posiada,
      d) nazwę, serię i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

            a w przypadku cudzoziemca, który nie jest obywatelem państwa
            członkowskiego albo Konfederacji Szwajcarskiej – numer paszportu lub
            karty pobytu,
2) w przypadku abonenta niebędącego konsumentem – numer abonenta oraz
      siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę
      i formę organizacyjną tego abonenta, a w przypadku stacjonarnej publicznej

      sieci telekomunikacyjnej – także nazwę miejscowości oraz ulicy, przy której
      znajduje się zakończenie sieci, udostępnione abonentowi
– o ile abonent udostępnił te dane.
      3. Prezes UKE zarządza systemem teleinformatycznym realizującym
funkcjonalności, o których mowa w ust. 4 oraz w art. 325 ust. 8, oraz przetwarza
zgromadzone w nim informacje i dane w celach związanych z zapewnieniem
funkcjonalności systemu.
      4. Informacje i dane, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane do systemu,
o którym mowa w ust. 3, w którym są gromadzone i nieodpłatnie udostępniane:
1) centralnemu punktowi systemu powiadamiania ratunkowego – w przypadku
      połączeń do numeru alarmowego 112 oraz do numerów alarmowych ustalonych
      dla Policji, Państwowej Straży Pożarnej i dyspozytorni medycznej, chyba że
      służba ustawowo powołana do niesienia pomocy, wykorzystująca dany numer
      alarmowy, posiada własny punkt centralny mogący współpracować z systemem,
      albo
2) innym niż wymienione w pkt 1 służbom ustawowo powołanym do niesienia
      pomocy oraz podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa na
      podstawie przepisów szczególnych – w przypadku połączeń do innych numerów
      alarmowych.
      5. Dostawca usługi komunikacji głosowej przekazuje, dla zapewnienia
funkcjonalności systemu, o którym mowa w ust. 3, aktualne dane, o których mowa
w ust. 2, niezwłocznie, jednak nie później niż w dniu następującym po dniu zaistnienia
ich zmiany, a jeżeli zmiany takie nie nastąpiły nie rzadziej niż raz w miesiącu.
      6. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organizację
i funkcjonowanie systemu, o którym mowa w ust. 3, warunki organizacyjne
i techniczne gromadzenia i przekazywania do tego systemu informacji i danych od
przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i ich udostępniania odpowiednio centrom
powiadamiania ratunkowego oraz jednostkom terytorialnym służb ustawowo
powołanych do niesienia pomocy i podmiotom uprawnionym do wykonywania
ratownictwa na podstawie przepisów szczególnych oraz sposób wymiany informacji
między dostawcami usług w zakresie obsługi wniosków o przeniesienie numeru,
biorąc pod uwagę ciągłość działania systemu, a także potrzebę wspierania obsługi
przenoszenia numerów oraz efektywność niesienia pomocy przez te służby
i zapewnienie ciągłości świadczenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego usług

telekomunikacyjnych, dostarczania sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia
powiązanych usług.

      7. Przekazywanie danych, o którym mowa w ust. 2, nie wymaga zgody abonenta.

      Art. 338. 1. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone
są usługi komunikacji głosowej, zapewnia użytkownikom końcowym swojej sieci oraz
użytkownikom końcowym z innych państw członkowskich, w przypadku gdy jest to
technicznie i ekonomicznie wykonalne, możliwość dostępu:
1) w Unii Europejskiej do usług wykorzystujących numery niegeograficzne oraz

      możliwość korzystania z takich usług;
2) do wszystkich numerów w Unii Europejskiej, w tym numerów uwzględnionych

      w krajowych planach numeracji i należących do powszechnej międzynarodowej
      sieci bezpłatnych numerów telefonicznych (UIFN), niezależnie od technologii
      i urządzeń wykorzystywanych przez operatora.
      2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przypadków, gdy wywoływany abonent
ograniczył połączenia przychodzące od użytkowników końcowych zlokalizowanych
w poszczególnych obszarach geograficznych.
      3. Prezes UKE na wniosek operatora publicznej sieci telekomunikacyjnej,
w której świadczone są usługi komunikacji głosowej, może, w drodze decyzji,
zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji obowiązku, o którym mowa
w ust. 1, jeżeli ze względów technicznych lub ekonomicznych wnioskodawca nie ma
możliwości realizacji tego obowiązku w całości lub części. W przypadku zawieszenia
realizacji obowiązku na czas oznaczony, Prezes UKE w decyzji określa także
harmonogram przystosowania sieci wnioskodawcy do realizacji obowiązku objętego
wnioskiem.

      Art. 339. 1. Operator ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej jest
obowiązany do:
1) uniemożliwienia używania w jego sieci skradzionych albo zgubionych

      telekomunikacyjnych urządzeń końcowych;
2) przekazywania informacji identyfikujących skradzione lub zgubione

      telekomunikacyjne urządzenia końcowe innym operatorom ruchomych
      publicznych sieci telekomunikacyjnych, w celu realizacji przez nich czynności,
      o których mowa w pkt 1.
      2. Czynności, o których mowa w ust. 1, dokonywane są przez operatora
w terminie 1 dnia roboczego od dnia przedstawienia przez abonenta oświadczenia

o kradzieży lub o zgubieniu telekomunikacyjnego urządzenia końcowego będącego
jego własnością, numeru identyfikacyjnego tego urządzenia i dowodu jego nabycia lub
innych danych jednoznacznie identyfikujących właściciela tego urządzenia.
W przypadku uzyskania od innego operatora informacji identyfikujących skradzione
urządzenia, termin 1 dnia roboczego liczy się od dnia uzyskania tej informacji.

      3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, zawiera klauzulę o następującej
treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia
wynikającej z art. 233 § 6 Kodeksu karnego oświadczam, że informacje zawarte
w oświadczeniu są zgodne z prawdą.”.

      Art. 340. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej zapewnia
użytkownikom końcowym z niepełnosprawnościami dostęp do świadczonych przez
siebie udogodnień i dostęp do świadczonych przez siebie usług równoważny
dostępowi do usług komunikacji elektronicznej z jakiego korzysta większość
użytkowników końcowych, oraz publikuje informacje o tych udogodnieniach
i usługach na swojej stronie internetowej.

      2. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE informacje
o normach i specyfikacjach opublikowanych przez Komisję Europejską w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej, dotyczących udogodnień i usług dla użytkowników
końcowych z niepełnosprawnościami.

      3. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe wymagania dotyczące świadczenia udogodnień i usług dla osób
z niepełnosprawnościami przez dostawców publicznie dostępnych usług komunikacji
elektronicznej, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia użytkownikom końcowym
z niepełnosprawnościami dostępu równoważnego dostępowi do usług komunikacji
elektronicznej, z jakiego korzysta większość użytkowników końcowych.

      Art. 341. 1. Świadczenie usługi z dodatkowym świadczeniem odbywa się na
podstawie umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej zawartej w sposób
określony w art. 284 ust. 3.

      2. Dostawca usługi z dodatkowym świadczeniem jest obowiązany podawać wraz
z numerem tej usługi przekazywanym bezpośrednio abonentom cenę za jednostkę
rozliczeniową usługi albo cenę za połączenie, w przypadku usługi taryfikowanej za
całe połączenie, ze wskazaniem ceny brutto oraz nazwę podmiotu realizującego
dodatkowe świadczenie.

      3. Dostawca usługi z dodatkowym świadczeniem jest obowiązany bezpłatnie
zapewnić użytkownikowi końcowemu publicznej sieci telekomunikacyjnej,
każdorazowo, przed rozpoczęciem naliczania opłaty za połączenie głosowe,
informację o cenie za jednostkę rozliczeniową usługi albo cenie za połączenie,
w przypadku usługi taryfikowanej za całe połączenie, oraz o możliwości
nieodpłatnego blokowania połączeń, o którym mowa w art. 343. Jeżeli w trakcie
połączenia głosowego zmianie ulegnie wysokość opłaty, dostawca usługi
z dodatkowym świadczeniem jest obowiązany poinformować użytkownika
końcowego o zmianie wysokości opłaty na 10 sekund przed zmianą jej wysokości.

      4. W przypadku gdy usługa z dodatkowym świadczeniem świadczona jest
w sposób powtarzalny, na podstawie uprzedniego oświadczenia woli abonenta, jej
dostawca jest obowiązany:
1) wraz z informacją, o której mowa w ust. 2, podać informację o zasadzie

      korzystania z usługi w sposób przejrzysty i czytelny dla abonenta;
2) uzyskać zgodę abonenta na świadczenie usługi z dodatkowym świadczeniem

      bezpośrednio przed rozpoczęciem jej świadczenia;
3) umożliwić abonentowi dokonanie skutecznej i natychmiastowej rezygnacji

      z usługi w każdym czasie, w sposób prosty i wolny od opłat.
      5. Podmiot podający do publicznej wiadomości informację o usłudze
z dodatkowym świadczeniem jest obowiązany podawać wraz z numerem tej usługi
cenę za jednostkę rozliczeniową usługi albo cenę za połączenie, w przypadku usługi
taryfikowanej za całe połączenie, ze wskazaniem ceny brutto oraz nazwę podmiotu
realizującego dodatkowe świadczenie.
      6. W przypadku gdy informacja o usłudze z dodatkowym świadczeniem, o której
mowa w ust. 2, podawana jest do publicznej wiadomości w sposób graficzny:
1) tło informacji nie może utrudniać lub uniemożliwiać zapoznania się z ceną za
      jednostkę rozliczeniową usługi albo ceną za połączenie, w przypadku usługi
      taryfikowanej za całe połączenie;
2) rozmiar czcionki ceny za jednostkę rozliczeniową usługi albo ceny za połączenie,
      w przypadku usługi taryfikowanej za całe połączenie, nie może być mniejszy niż
      60 % rozmiaru czcionki numeru tej usługi;
3) czas prezentacji ceny za jednostkę rozliczeniową usługi albo ceny za połączenie,
      w przypadku usługi taryfikowanej za całe połączenie, nie może być krótszy niż
      czas prezentacji numeru tej usługi.

      Art. 342. 1. Dostawca usług telekomunikacyjnych bezpłatnie zapewnia
abonentowi określenie progu kwotowego dla usług z dodatkowym świadczeniem, dla
każdego okresu rozliczeniowego, a w przypadku jego braku – dla każdego miesiąca
kalendarzowego.

      2. Dostawca usług telekomunikacyjnych jest obowiązany oferować abonentom
co najmniej cztery progi kwotowe, które wynoszą 0, 35, 100 i 200 zł.

      3. W przypadku gdy abonent nie określił progu kwotowego, o którym mowa
w ust. 2, próg ten wynosi 35 zł dla każdego okresu rozliczeniowego, a w przypadku
jego braku – dla każdego miesiąca kalendarzowego.

      4. W momencie osiągnięcia progu kwotowego dostawca usług
telekomunikacyjnych jest obowiązany do:
1) natychmiastowego poinformowania abonenta o osiągnięciu progu kwotowego;
2) zablokowania możliwości wykonywania połączeń na numery usług

      z dodatkowym świadczeniem i odbierania połączeń z takich numerów, chyba że
      nie będą powodowały obowiązku zapłaty po stronie abonenta.
      5. Po osiągnięciu progu kwotowego wykonywanie połączeń na numery usług
z dodatkowym świadczeniem i odbieranie połączeń z takich numerów w danym
okresie rozliczeniowym, a w przypadku jego braku – w danym miesiącu
kalendarzowym, oprócz połączeń, które nie powodują obowiązku zapłaty po stronie
abonenta, jest możliwe wyłącznie po określeniu przez abonenta wyższego progu
kwotowego do wysokości tego progu.
      6. W przypadku usług komunikacji głosowej świadczonych w stacjonarnych
publicznych sieciach telekomunikacyjnych obowiązek, o którym mowa w ust. 4 pkt 1,
uważa się za wykonany, jeżeli dostawca usługi komunikacji głosowej wykonał co
najmniej 3 próby połączenia z abonentem w ciągu 24 godzin od momentu osiągnięcia
progu kwotowego.

      Art. 343. Dostawca usług telekomunikacyjnych jest obowiązany, na żądanie
abonenta, do:
1) nieodpłatnego blokowania połączeń wychodzących na numery usług

      z dodatkowym świadczeniem lub połączeń przychodzących z takich numerów;
2) nieodpłatnego blokowania połączeń wychodzących na numery poszczególnych

      rodzajów usług z dodatkowym świadczeniem lub połączeń przychodzących
      z takich numerów;
3) umożliwienia abonentowi określenia maksymalnej ceny za jednostkę
      rozliczeniową usługi albo ceny za połączenie, w przypadku usługi taryfikowanej

      za całe połączenie, i nieodpłatnego blokowania połączeń wychodzących na
      numery usług z dodatkowym świadczeniem, których cena przekracza cenę
      maksymalną określoną przez abonenta w żądaniu, lub połączeń przychodzących
      z takich numerów.

      Art. 344. W przypadku zrealizowania usługi z dodatkowym świadczeniem
z naruszeniem obowiązków, o których mowa w art. 341 ust. 2–4, art. 342 ust. 1–5
oraz art. 343, dostawca usług telekomunikacyjnych nie może żądać od abonenta
zapłaty za tę usługę.

      Art. 345. 1. Prezes UKE prowadzi jawny rejestr numerów wykorzystywanych
do świadczenia usługi z dodatkowym świadczeniem, zwany dalej „rejestrem
numerów”, w systemie teleinformatycznym i udostępnia go na stronie podmiotowej
BIP UKE.

      2. Rejestr numerów zawiera informacje, o których mowa w art. 346 ust. 1.
      3. Operator, w którego sieci telekomunikacyjnej będzie uruchomiona usługa
z dodatkowym świadczeniem, umożliwia jej świadczenie wyłącznie, gdy jest ona
wpisana do rejestru numerów.

      Art. 346. 1. Podmiot realizujący dodatkowe świadczenie w terminie co najmniej
14 dni przed dniem rozpoczęcia świadczenia tej usługi przekazuje Prezesowi UKE
zgłoszenie zawierające informacje o:
1) nazwie (firmie), adresie i siedzibie oraz adresie poczty elektronicznej i numerze

      telefonu, które umożliwiają szybki i efektywny kontakt;
2) numerze identyfikacji podatkowej (NIP), o ile go posiada;
3) realizowaniu dodatkowego świadczenia w imieniu podmiotów, o których mowa

      w ust. 3;
4) rodzaju dodatkowego świadczenia, ze wskazaniem, czy jest realizowane

      w postaci:
      a) wiadomości SMS,
      b) wiadomości MMS,
      c) połączenia głosowego,
      d) innej, ze wskazaniem jakiej;
5) przedmiocie dodatkowego świadczenia, ze wskazaniem, czy dotyczy:
      a) serwisu informacyjno-usługowego,
      b) edukacji,
      c) rozrywki,

      d) działalności charytatywnej,
      e) treści przeznaczonych dla osób pełnoletnich,
      f) innych, ze wskazaniem jakich;
6) identyfikatorze usługi z dodatkowym świadczeniem, w przypadku gdy na
      jednym numerze będzie świadczona więcej niż jedna usługa;
7) numerze wykorzystywanym do świadczenia usługi z dodatkowym
      świadczeniem;
8) nazwie (firmie), adresie i siedzibie operatora, w którego sieci
      telekomunikacyjnej będzie uruchomiona usługa z dodatkowym świadczeniem;
9) stosowanej jednostce rozliczeniowej, wraz ze wskazaniem, czy usługa jest
      świadczona w sposób, o którym mowa w art. 341 ust. 4;
10) cenie netto i brutto za jednostkę rozliczeniową usługi z dodatkowym
      świadczeniem albo za połączenie w przypadku usługi taryfikowanej za całe
      połączenie;
11) terminie rozpoczęcia świadczenia usługi z dodatkowym świadczeniem przez
      dostawcę usług telekomunikacyjnych oraz, o ile jest znany, terminie zakończenia
      jej świadczenia.
      2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera również podpisane przez osobę
uprawnioną do reprezentowania podmiotu realizującego dodatkowe świadczenie
oświadczenie o następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie
fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 Kodeksu karnego oświadczam,
że informacje zawarte w zgłoszeniu do rejestru numerów są zgodne z prawdą.”.
Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania oświadczenia
o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
      3. Jeżeli podmiot realizuje dodatkowe świadczenie w imieniu:
1) organu administracji publicznej,
2) organizacji pozarządowej, o której mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia
      24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, lub
      innego podmiotu prowadzącego działalność pożytku publicznego, o którym
      mowa w art. 3 ust. 3 tej ustawy, z przeznaczeniem na cele działalności
      charytatywnej
– zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, może być przekazane Prezesowi UKE
w terminie nie krótszym niż 2 dni robocze przed dniem rozpoczęcia świadczenia
usługi z dodatkowym świadczeniem.
      4. W przypadku zmiany informacji, o których mowa w ust. 1:

1) pkt 1 lub 5 – nie później niż w terminie 7 dni od dnia dokonania zmiany,
2) pkt 2–4, 6 lub 7 – w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia

      świadczenia usługi z dodatkowym świadczeniem na warunkach określonych
      w zgłoszeniu aktualizacyjnym
– podmiot realizujący dodatkowe świadczenie przekazuje Prezesowi UKE zgłoszenie
aktualizacyjne zawierające informacje, które uległy zmianie, wraz z oświadczeniem,
o którym mowa w ust. 2.
      5. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 i 4, oraz informację, o której mowa
w art. 348 ust. 1, składa się na PUE UKE, w formie dokumentu elektronicznego
opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo
podpisem osobistym.
      6. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 i 4, oraz informację, o której mowa
w art. 348 ust. 1, uznaje się za złożone w terminie określonym jako dzień wysłania
dokumentu w urzędowym poświadczeniu odbioru, które jest automatycznie tworzone
i udostępniane przez PUE UKE podmiotowi wnoszącemu to zgłoszenie lub
informację, o której mowa w art. 348 ust. 1.
      7. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE wzór dokumentu
elektronicznego, o którym mowa w ust. 5.
      8. Prezes UKE określi wzór zgłoszenia, o którym mowa w ust. 5, w formie
dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r.
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

      Art. 347. 1. Jeżeli zgłoszenie, o którym mowa w art. 346 ust. 1 albo 4, nie
zawiera wszystkich wymaganych informacji lub oświadczenia, o którym mowa
w art. 346 ust. 2, Prezes UKE wzywa podmiot dokonujący tego zgłoszenia do
uzupełnienia braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem
pozostawienia zgłoszenia bez rozpoznania.

      2. Wskazanie w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 346 ust. 1 albo w ust. 4 pkt 2,
terminu rozpoczęcia świadczenia usługi z dodatkowym świadczeniem krótszego niż
termin określony odpowiednio w art. 346 ust. 1, 3 i ust. 4 pkt 2 skutkuje
pozostawieniem zgłoszenia bez rozpoznania, o czym Prezes UKE niezwłocznie
informuje podmiot realizujący dodatkowe świadczenie.

      3. Prezes UKE, w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania kompletnego
zgłoszenia, o którym mowa w art. 346 ust. 1 lub 4, dokonuje wpisu do rejestru
numerów lub aktualizacji tego wpisu. W przypadku, o którym mowa w ust. 346 ust. 3,

Prezes UKE dokonuje wpisu do rejestru numerów niezwłocznie po otrzymaniu
kompletnego zgłoszenia.

      Art. 348. 1. W przypadku gdy podmiot realizujący dodatkowe świadczenie nie
wskazał w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 346 ust. 1 lub 4, informacji o terminie
zakończenia świadczenia usługi z dodatkowym świadczeniem, podmiot ten
w terminie 7 dni od dnia zakończenia świadczenia tej usługi przez dostawcę usług
telekomunikacyjnych przekazuje Prezesowi UKE informację o terminie zakończenia
jej świadczenia.

      2. Prezes UKE wykreśla z rejestru numerów informacje dotyczące usługi
z dodatkowym świadczeniem w przypadku:
1) upływu terminu zakończenia świadczenia usługi, o którym mowa

      w art. 346 ust. 1 pkt 11;
2) przekazania przez podmiot realizujący dodatkowe świadczenie informacji,

      o której mowa w ust. 1;
3) wydania decyzji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia

      28 lipca 2023 r. o zwalczaniu nadużyć w komunikacji elektronicznej.

      Art. 349. 1. Świadczenie usługi fakultatywnego obciążania rachunku wymaga
uzyskania uprzedniej zgody abonenta na uruchomienie tej usługi. Dostawca usług
komunikacji elektronicznej utrwala i doręcza abonentowi, na trwałym nośniku,
wyrażoną zgodę.

      2. Zgoda, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez wybór progu
kwotowego dla usługi fakultatywnego obciążania rachunku dla każdego okresu
rozliczeniowego, a w przypadku jego braku – dla każdego miesiąca kalendarzowego.

      3. Dostawca usług komunikacji elektronicznej jest obowiązany oferować
abonentom co najmniej cztery progi kwotowe, które wynoszą 0, 35, 70 i 100 zł.
Dostawca ten potwierdza abonentowi na trwałym nośniku wybrany przez abonenta
próg kwotowy.

      4. W przypadku gdy abonent, udzielając zgody, o której mowa w ust. 1, nie
określił progu kwotowego, próg ten wynosi 70 zł dla każdego okresu rozliczeniowego,
a w przypadku jego braku – dla każdego miesiąca kalendarzowego.

      5. W momencie osiągnięcia progu kwotowego dostawca usług komunikacji
elektronicznej jest obowiązany do:
1) natychmiastowego poinformowania abonenta o tym fakcie;

2) zablokowania możliwości nabycia towarów lub usług z wykorzystaniem usługi
      fakultatywnego obciążania rachunku.
      6. Po osiągnięciu progu kwotowego w danym okresie rozliczeniowym,

a w przypadku jego braku – w danym miesiącu kalendarzowym, świadczenie usługi
fakultatywnego obciążenia rachunku jest możliwe wyłącznie po określeniu przez
abonenta wyższego progu kwotowego, do wysokości tego progu.

      7. Dostawca usług, o którym mowa w ust. 1, umożliwia abonentowi skuteczne
i natychmiastowe wycofanie zgody na świadczenie usługi fakultatywnego obciążania
rachunku w każdym czasie, w sposób prosty i wolny od opłat.

      Art. 350. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej zapewnia dla każdego
fakultatywnego obciążania rachunku autoryzację usługi przy pomocy co najmniej
jednego z elementów uwierzytelniania należącego do kategorii:
1) wiedza o czymś, o czym wie wyłącznie abonent,
2) posiadanie czegoś, co posiada wyłącznie abonent,
3) cechy charakterystyczne abonenta
– chyba że przepisy odrębne przewidują wyższy poziom autoryzacji.

      2. W przypadku usług fakultatywnego obciążania rachunku świadczonych
w sposób powtarzalny autoryzacja może dotyczyć więcej niż jednego fakultatywnego
obciążania rachunku.

      3. Dostawca usług, o którym mowa w ust. 1, umożliwia abonentowi dokonanie
skutecznej i natychmiastowej rezygnacji z usługi, o której mowa w ust. 2, w każdym
czasie, w sposób prosty i wolny od opłat.

      Art. 351. 1. Dostawca usługi dostępu do internetu lub usługi komunikacji
interpersonalnej wykorzystującej numery doręcza abonentowi nieodpłatnie, z każdym
rachunkiem, podstawowy wykaz wykonanych usług zawierający informację
o zrealizowanych płatnych usługach, z podaniem dla każdego typu usług liczby
jednostek rozliczeniowych odpowiadającej wartości usług zrealizowanych przez
abonenta.

      2. W przypadku usługi przedpłaconej dostawca usługi dostępu do internetu lub
usługi komunikacji interpersonalnej wykorzystującej numery doręcza nieodpłatnie, na
żądanie abonenta, który ma przydzielony numer oraz udostępnił swoje dane, o których
mowa w art. 289 ust. 2, podstawowy wykaz wykonanych usług obejmujący wyłącznie
usługi wykonane po złożeniu tego żądania. Pierwszy wykaz jest doręczany

abonentowi w terminie 14 dni od dnia złożenia przez niego żądania, a kolejne
w terminie do 10. dnia każdego miesiąca kalendarzowego.

      3. W przypadku skorzystania przez abonenta z usługi z dodatkowym
świadczeniem dostawca usług telekomunikacyjnych zawiera w podstawowym
wykazie wykonanych usług:
1) numer wykorzystywany do świadczenia tej usługi;
2) informację o stronie podmiotowej BIP UKE, na której udostępniony jest rejestr

      numerów;
3) informację o możliwości złożenia żądania, o którym mowa w art. 343.

      4. W przypadku skorzystania przez abonenta z usługi fakultatywnego obciążania
rachunku dostawca usług komunikacji elektronicznej zawiera w podstawowym
wykazie wykonanych usług:
1) nazwę towaru lub usługi;
2) nazwę lub firmę podmiotu, od którego abonent nabył towary lub usługi;
3) cenę towaru lub usługi.

      Art. 352. 1. Dostawca usługi komunikacji interpersonalnej wykorzystującej
numery doręcza na żądanie abonenta, który ma przydzielony numer, szczegółowy
wykaz wykonanych usług, za który może być pobierana opłata.

      2. Szczegółowy wykaz wykonanych usług zawiera informację o zrealizowanych
płatnych usługach, z podaniem, dla każdej usługi: numeru wywoływanego, daty oraz
godziny rozpoczęcia realizacji usługi, czasu jej trwania oraz wysokości opłaty za
usługę z wyszczególnieniem ceny brutto i netto.

      3. Dostawca usługi komunikacji interpersonalnej wykorzystującej numery
doręcza abonentowi szczegółowy wykaz wykonanych usług, począwszy od
odpowiednio bieżącego okresu rozliczeniowego albo miesiąca, w którym abonent
złożył żądanie, do końca okresu rozliczeniowego albo miesiąca, w czasie którego
upływa uzgodniony z abonentem termin zaprzestania doręczania tego wykazu.

      4. Dostawca usługi komunikacji interpersonalnej wykorzystującej numery
doręcza szczegółowy wykaz wykonanych usług, w przypadku:
1) abonenta będącego stroną umowy zawartej w formie pisemnej, elektronicznej

      lub dokumentowej – wraz z rachunkiem wystawionym za okres rozliczeniowy,
      którego dotyczy ten wykaz, a jeżeli nie jest to możliwe – najpóźniej w ciągu
      14 dni od dnia zgłoszenia żądania;
2) abonenta usługi przedpłaconej, który udostępnił swoje dane, o których mowa
      w art. 289 ust. 2 – pierwszy wykaz w terminie 14 dni od dnia złożenia przez

      niego żądania, a kolejne w terminie do 10. dnia każdego miesiąca
      kalendarzowego.
      5. Dostawca usługi komunikacji interpersonalnej wykorzystującej numery
doręcza, na żądanie abonenta, w terminie 14 dni od dnia złożenia żądania,
szczegółowy wykaz usług obejmujący:
1) okresy rozliczeniowe poprzedzające nie więcej niż 12 miesięcy okres
      rozliczeniowy, w którym abonent złożył żądanie – w przypadku abonenta
      będącego stroną umowy zawartej w formie pisemnej, elektronicznej lub
      dokumentowej z dostawcą;
2) okres nie dłuższy niż 12 miesięcy poprzedzających termin złożenia przez
      abonenta żądania – w przypadku abonenta usługi przedpłaconej, który udostępnił
      swoje dane, o których mowa w art. 289 ust. 2.

      Art. 353. Dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej za pośrednictwem
lokalnej sieci radiowej może być świadczony przez dostawcę usługi dostępu do
internetu przy użyciu urządzeń zlokalizowanych u użytkownika końcowego,
w szczególności: w jego miejscu zamieszkania, siedzibie lub miejscu wykonywania
działalności, za jego uprzednią zgodą.

      Art. 354. Przedsiębiorca telekomunikacyjny nie może ograniczać ani
uniemożliwiać:
1) korzystania z dostępu do publicznej sieci telekomunikacyjnej za pośrednictwem

      lokalnej sieci radiowej wybranej przez użytkownika końcowego, w przypadku
      gdy lokalna sieć radiowa została udostępniona;
2) udostępnienia lokalnej sieci radiowej na potrzeby korzystania z dostępu do sieci
      telekomunikacyjnej na rzecz użytkowników końcowych.

                                             Rozdział 3

                                       Usługa powszechna

      Art. 355. 1. Usługę powszechną stanowią: usługa adekwatnego
szerokopasmowego dostępu do internetu i usługa komunikacji głosowej, świadczone
z wykorzystaniem dowolnej technologii, w ruchomej publicznej sieci telekomunika-
cyjnej lub stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej, z zachowaniem dobrej
jakości i po przystępnej cenie, dostępne w stałej lokalizacji na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.

      2. Usługa adekwatnego szerokopasmowego dostępu do internetu umożliwia
korzystanie z aplikacji używanych powszechnie w bieżących sprawach życia
codziennego, takich jak:
1) poczta elektroniczna;
2) wyszukiwarki informacji;
3) podstawowe internetowe narzędzia na potrzeby szkolenia i kształcenia;
4) gazety lub wiadomości internetowe;
5) zakupy lub zamawianie towarów lub usług w internecie;
6) poszukiwanie pracy i narzędzia służące poszukiwaniu pracy;
7) sieci kontaktów zawodowych;
8) bankowość internetowa;
9) usługi organów administracji publicznej;
10) media społecznościowe i komunikatory internetowe;
11) połączenia głosowe i wideo w jakości standardowej.

      3. Konsument może żądać ograniczenia zakresu usług, o których mowa w ust. 1,
wyłącznie do usługi komunikacji głosowej. W takim przypadku przedsiębiorca
świadczący usługi, o których mowa w ust. 1, nie może żądać opłat innych niż opłaty
z tytułu świadczenia usługi komunikacji głosowej. Jeżeli żądanie ograniczenia zakresu
usług złożone zostaje w trakcie obowiązywania umowy, dostawca usług może
dochodzić od konsumenta roszczenia na zasadach określonych w art. 304 ust. 3.

      4. Przedsiębiorca świadczący usługi, o których mowa w ust. 1, dostarczając
usługi dodatkowe w stosunku do tych usług ustanawia warunki korzystania z usług
w taki sposób, aby konsument nie był zobligowany do płacenia za usługi dodatkowe
lub usługi, które nie są konieczne lub wymagane do świadczenia zamówionej usługi.

      Art. 356. Prezes UKE określa i udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE
minimalną wymaganą przepustowość łącza dla usługi adekwatnego
szerokopasmowego dostępu do internetu, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia
konsumentom udziału w życiu społecznym i gospodarczym przez możliwość
korzystania z aplikacji, o których mowa w art. 355 ust. 2.

      Art. 357. 1. Prezes UKE dokonuje analizy dostępności i jakości świadczenia
usług, o których mowa w art. 355 ust. 1, uwzględniając stan rynku
telekomunikacyjnego oraz planowane i realizowane na tym rynku przedsięwzięcia
inwestycyjne.

      2. Wyniki analizy, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE udostępnia na stronie
podmiotowej BIP UKE w celu ich skonsultowania z zainteresowanymi podmiotami.
Do konsultacji stosuje się odpowiednio przepis art. 31 ust. 2.

      3. Jeżeli wyniki analizy lub konsultacji wykazały, że którakolwiek z usług,
o których mowa w art. 355 ust. 1, nie jest dostępna lub świadczona z zachowaniem
dobrej jakości, Prezes UKE przeprowadza konkurs, o którym mowa w art. 360,
którego przedmiotem jest nałożenie obowiązku świadczenia tych usług na wskazanym
obszarze, zwanego dalej „obowiązkiem świadczenia usługi”.

      Art. 358. 1. Prezes UKE analizuje:
1) wysokość i zmiany cen detalicznych usług, o których mowa w art. 355 ust. 1,

      pod względem ich przystępności, z uwzględnieniem cen krajowych oraz
      dochodów konsumentów, w szczególności biorąc pod uwagę relację cen
      detalicznych usług, o których mowa w art. 355 ust. 1, oraz wysokość
      minimalnego wynagrodzenia za pracę;
2) obciążenia administracyjne lub finansowe dla Prezesa UKE lub przedsiębiorców
      świadczących usługi, o których mowa w art. 355 ust. 1, związane z obowiązkiem
      oferowania pakietu cenowego na warunkach innych niż zwykłe warunki
      komercyjne, zwanego dalej „specjalnym pakietem cenowym”.
      2. Analizę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Prezes UKE przeprowadza
w przypadku gdy analiza, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wykazała, że ceny detaliczne
którejkolwiek z usług, o których mowa w art. 355 ust. 1, uniemożliwiają
konsumentom o niskich dochodach lub szczególnych potrzebach społecznych dostęp
do tych usług.
      3. Wyniki analiz, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE udostępnia na stronie
podmiotowej BIP UKE w celu ich skonsultowania z zainteresowanymi podmiotami.
Do konsultacji stosuje się odpowiednio przepis art. 31 ust. 2.
      4. W przypadku gdy wyniki analiz lub konsultacji, o których mowa w ust. 3,
wykazały, że:
1) ceny detaliczne którejkolwiek z usług, o których mowa w art. 355 ust. 1,
      uniemożliwiają konsumentom o niskich dochodach lub szczególnych potrzebach
      społecznych dostęp do tych usług,
2) nałożenie obowiązku oferowania specjalnego pakietu cenowego na wszystkich
      przedsiębiorców świadczących usługi, o których mowa w art. 355 ust. 1, nie
      będzie skutkować nadmiernym obciążeniem administracyjnym lub finansowym
      dla Prezesa UKE lub dla tych przedsiębiorców

– Prezes UKE w celu zapewnienia tym konsumentom dostępu i korzystania z usług,
o których mowa w art. 355 ust. 1, nakłada, w drodze decyzji, na przedsiębiorców
telekomunikacyjnych świadczących usługi, o których mowa w art. 355 ust. 1,
obowiązek oferowania specjalnego pakietu cenowego.

      5. W przypadku gdy wyniki analiz, o których mowa w ust. 1, lub konsultacji,
o których mowa w ust. 3, wykazały, że ceny detaliczne którejkolwiek z usług,
o których mowa w art. 355 ust. 1, uniemożliwiają konsumentom o niskich dochodach
lub szczególnych potrzebach społecznych dostęp do tych usług oraz nałożenie
obowiązku oferowania specjalnego pakietu cenowego, w sposób, o którym mowa
w ust. 4, skutkowałoby nadmiernym obciążeniem administracyjnym lub finansowym
dla Prezesa UKE lub przedsiębiorców, o których mowa w ust. 4, Prezes UKE
przeprowadza konkurs, o którym mowa w art. 360.

      Art. 359. Przez przedsiębiorcę wyznaczonego rozumie się przedsiębiorcę, który
jest wyznaczany w decyzji, o której mowa w art. 360 ust. 7 albo w art. 361, do
realizacji obowiązku oferowania specjalnego pakietu cenowego lub obowiązku
świadczenia usługi, oraz przedsiębiorcę, na którego nałożono obowiązek świadczenia
usługi w trybie art. 368 ust. 2.

      Art. 360. 1. Prezes UKE ogłasza na stronie podmiotowej BIP UKE konkurs na
przedsiębiorcę wyznaczonego.

      2. Prezes UKE ustala warunki konkursu, kierując się stopniem rozwoju usług
telekomunikacyjnych, potrzebami użytkowników końcowych oraz potrzebą
minimalizacji zniekształceń lub ograniczeń konkurencji na danym obszarze w zakresie
usługi, której dotyczy obowiązek.

      3. W ogłoszeniu o konkursie Prezes UKE określa:
1) przedmiot konkursu przez wskazanie obowiązku w zakresie usługi lub usług,

      o których mowa w art. 355 ust. 1;
2) obszar, na którym ma być realizowany obowiązek, o którym mowa w pkt 1;
3) ogólne wymagania dotyczące realizacji obowiązku, o którym mowa w pkt 1;
4) informacje i dokumenty dotyczące przedsiębiorcy niezbędne do

      przeprowadzenia konkursu.
      4. Przedsiębiorca składa w konkursie ofertę zawierającą informacje, o których
mowa w ogłoszeniu o konkursie wraz z wymaganymi dokumentami.

      5. Kryteriami wyboru przedsiębiorcy w konkursie są najniższy prognozowany
koszt netto realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz zdolność
ekonomiczna i techniczna przedsiębiorcy do realizacji tego obowiązku.

      6. Do przeprowadzenia postępowania konkursowego Prezes UKE powołuje
komisję konkursową składającą się z pracowników UKE posiadających wiedzę
i doświadczenie niezbędne do przeprowadzenia konkursu. Komisja dokonuje badania
ofert w dwóch etapach.

      7. Prezes UKE, w drodze decyzji, wyznacza wybranego w konkursie
przedsiębiorcę do realizacji obowiązku będącego przedmiotem konkursu.

      8. W decyzji, o której mowa w ust. 7, której przedmiotem jest nałożenie
obowiązku oferowania specjalnego pakietu cenowego, Prezes UKE może dodatkowo
nałożyć obowiązek stosowania jednolitych cen w ramach specjalnego pakietu
cenowego, na obszarze świadczenia usługi, której dotyczy ten pakiet.

      9. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres ogłoszenia o konkursie, oferty i wymagane dokumenty oraz
szczegółowy tryb postępowania konkursowego w sprawie wyłonienia przedsiębiorcy
wyznaczonego, mając na uwadze potrzebę zachowania przejrzystości i obiektywności
postępowania oraz umożliwienie Prezesowi UKE wyboru przedsiębiorcy zgodnie
z kryteriami, o których mowa w ust. 5.

      Art. 361. Prezes UKE wyznacza, w drodze decyzji, przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego do realizacji obowiązku będącego przedmiotem konkursu,
biorąc pod uwagę jego zdolność do realizacji tego obowiązku na danym obszarze,
jeżeli:
1) do konkursu w terminie wskazanym w ogłoszeniu nie przystąpił żaden

      przedsiębiorca telekomunikacyjny;
2) żaden z uczestników konkursu nie spełnił warunków uczestnictwa w konkursie;
3) żaden z uczestników konkursu nie zapewni realizacji obowiązku będącego

      przedmiotem konkursu.

      Art. 362. 1. Prezes UKE w decyzjach, o których mowa w art. 358 ust. 4,
art. 360 ust. 7 i art. 361, określa w szczególności:
1) obowiązek w zakresie usługi lub usług, o których mowa w art. 355 ust. 1;
2) obszar, na którym ma być realizowany obowiązek, o którym mowa w pkt 1;
3) termin rozpoczęcia realizacji obowiązku, o którym mowa w pkt 1;
4) okres realizacji obowiązku, o którym mowa w pkt 1;

5) wymagania dotyczące realizacji obowiązku, o którym mowa w pkt 1.
      2. Prezes UKE w decyzji, o której mowa w art. 360 ust. 7, określa zaoferowany

przez przedsiębiorcę wyznaczonego prognozowany koszt netto realizacji obowiązku,
do którego został wyznaczony.

      3. W decyzjach nakładających obowiązek oferowania specjalnego pakietu
cenowego Prezes UKE określa szczególne potrzeby społeczne konsumentów.

      Art. 363. 1. Prezes UKE niezwłocznie przekazuje Komisji Europejskiej listę
przedsiębiorców telekomunikacyjnych, na których nałożono obowiązek w zakresie
usługi powszechnej.

      2. Prezes UKE udostępnia na stronie podmiotowej BIP UKE listę, o której mowa
w ust. 1, wraz ze wskazaniem zakresu obowiązku realizowanego przez każdego
z przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

      3. Jeżeli w poprzednim roku kalendarzowym przedsiębiorca wyznaczony
realizował obowiązek, o którym mowa w art. 359, podmioty świadczące publicznie
dostępną usługę komunikacji interpersonalnej niewykorzystującą numerów,
w terminie do dnia 31 marca, przekazują do Prezesa UKE informację o świadczeniu
tej usługi w poprzednim roku kalendarzowym.

      Art. 364. 1. Przedsiębiorca, na którego nałożono obowiązek oferowania
specjalnego pakietu cenowego lub obowiązek świadczenia usługi, jest obowiązany do
przekazania Prezesowi UKE informacji o wejściu w życie informacji przedumownych
dotyczących:
1) cen i opłat wynikających ze specjalnego pakietu cenowego i warunków

      świadczenia tego pakietu,
2) zakresu i warunków realizacji obowiązku świadczenia usługi
– lub dokonania ich zmiany, wraz ze wskazaniem dokładnego miejsca ich publikacji
na swojej stronie internetowej, w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia ich wejścia
w życie.

      2. Prezes UKE może wszcząć postępowanie w sprawie weryfikacji informacji
przedumownych, o których mowa w ust. 1.

      3. Jeżeli informacje przedumowne są sprzeczne z ustawą lub decyzją, o której
mowa w art. 358 ust. 4, art. 360 ust. 7, art. 361 lub art. 368 ust. 2, Prezes UKE określa,
w drodze decyzji, zakres zmian oraz termin ich wprowadzenia w życie. Decyzja
podlega natychmiastowemu wykonaniu.

      Art. 365. Przedsiębiorca wyznaczony do realizacji obowiązku świadczenia
usługi jest obowiązany do zawarcia umowy o jej świadczenie, chyba że użytkownik
końcowy nie spełni warunków świadczenia tej usługi.

      Art. 366. Przedsiębiorca wyznaczony do realizacji obowiązku świadczenia
usługi zawiera umowę, o której mowa w art. 365, w terminie 30 dni od dnia złożenia
wniosku o jej zawarcie, określając w niej w szczególności termin rozpoczęcia
świadczenia usługi.

      Art. 367. 1. Przedsiębiorca zobowiązany do oferowania specjalnego pakietu
cenowego jest obowiązany do zawarcia umowy o świadczenie usług, na które
oferowany jest specjalny pakiet cenowy, po cenach określonych w tym pakiecie, o ile
konsument spełnia warunki świadczenia usług oraz warunki świadczenia specjalnego
pakietu cenowego.

      2. W przypadku wyboru przez konsumenta specjalnego pakietu cenowego
przedsiębiorca zobowiązany do oferowania takiego pakietu może żądać wglądu do
dokumentów potwierdzających niskie dochody lub szczególne potrzeby społeczne
konsumenta.

      3. Przedsiębiorca zobowiązany do oferowania specjalnego pakietu cenowego
zawiera w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku o zawarcie umowy, o której
mowa w ust. 1, umowę, w której określa w szczególności termin rozpoczęcia
świadczenia usługi.

      Art. 368. 1. W przypadku gdy przedsiębiorca wyznaczony do realizacji
obowiązku świadczenia usługi zamierza zbyć całość lub znaczną część środków
majątkowych lokalnej sieci dostępu na rzecz odrębnego podmiotu należącego do
innego właściciela, zawiadamia o tym Prezesa UKE, najpóźniej na 6 miesięcy przed
planowanym przeniesieniem środków majątkowych.

      2. Prezes UKE może w drodze decyzji nałożyć, zmienić lub uchylić obowiązek
świadczenia usługi, biorąc pod uwagę wpływ zbycia środków, o których mowa
w ust. 1, na realizację tego obowiązku, stan rynku telekomunikacyjnego w zakresie
dostępności i jakości świadczenia tej usługi oraz planowane i realizowane
przedsięwzięcia inwestycyjne oraz zdolność przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do
realizacji tego obowiązku na danym obszarze.

      3. Do wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, przepis art. 362 ust. 1 stosuje się
odpowiednio.

      Art. 369. 1. Przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługuje dopłata do kosztów
realizacji obowiązku, do którego został wyznaczony, zwana dalej „dopłatą”, gdy jego
realizacja jest nierentowna.

      2. Prezes UKE ustala dopłatę w wysokości kosztu netto realizacji obowiązku, do
którego przedsiębiorca został wyznaczony. Koszt netto realizacji tego obowiązku
dotyczy tylko kosztów, których przedsiębiorca wyznaczony nie poniósłby, gdyby nie
został wyznaczony do realizacji tego obowiązku.

      3. W przypadku wyznaczenia przedsiębiorcy w drodze decyzji, o której mowa
w art. 360 ust. 7, dopłata nie może być wyższa niż zaoferowany w konkursie
prognozowany koszt netto realizacji obowiązku, do którego ten przedsiębiorca został
wyznaczony.

      4. Kalkulacja kosztu netto, o którym mowa w ust. 2, dla każdego obowiązku, do
którego realizacji dany przedsiębiorca został wyznaczony, uwzględnia:
1) koszty bezpośrednio związane z realizacją tego obowiązku;
2) przychody z realizacji tego obowiązku;
3) korzyści pośrednie związane z realizacją tego obowiązku.

      5. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
sposób obliczania kosztu netto realizacji obowiązku w zakresie usługi lub usług,
o których mowa w art. 355 ust. 1, mając na celu konieczność ustalenia dla
przedsiębiorcy wyznaczonego odpowiedniej wysokości dopłaty z uwzględnieniem
zasad przejrzystości i niedyskryminacji oraz umożliwienie przez Prezesa UKE
weryfikacji kosztu netto.

      6. Prezes UKE corocznie, w terminie do dnia 31 marca, informuje na stronie
podmiotowej BIP UKE o wysokości progu przychodu z działalności komunikacji
elektronicznej w poprzednim roku kalendarzowym, obliczonym w sposób wskazany
w ust. 7.

      7. Wysokość progu przychodu z działalności komunikacji elektronicznej
w poprzednim roku kalendarzowym stanowi tysięczną krotność przeciętnego
wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku kalendarzowym,
wskazanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, o którym
mowa w art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

      Art. 370. 1. Przedsiębiorca wyznaczony może złożyć wniosek o dopłatę
w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym, w ocenie tego
przedsiębiorcy, wystąpił koszt netto. Prezes UKE niezwłocznie udostępnia na stronie

podmiotowej BIP UKE informację o wpłynięciu wniosku przedsiębiorcy
wyznaczonego o dopłatę.

      2. Przedsiębiorca wyznaczony przedstawia Prezesowi UKE wyliczoną wysokość
kosztu netto, a także rachunki lub inne dokumenty zawierające dane lub informacje
służące za podstawę obliczenia tego kosztu. Do przeprowadzenia analizy tej
dokumentacji Prezes UKE powołuje biegłego rewidenta.

      3. Prezes UKE, w terminie 120 dni od dnia złożenia wniosku, weryfikuje koszt
netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznaje, w drodze decyzji, ustaloną
kwotę dopłaty albo odmawia jej przyznania. Prezes UKE przyznaje ustaloną kwotę
dopłaty, jeżeli stwierdzi, że zweryfikowany koszt netto stanowi nieuzasadnione
obciążenie przedsiębiorcy wyznaczonego.

      Art. 371. 1. Przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej, których przychód
z działalności komunikacji elektronicznej w roku kalendarzowym, za który
przysługuje dopłata, przekroczył próg, o którym mowa w art. 369 ust. 6, obliczony dla
roku kalendarzowego, za który przysługuje dopłata, są obowiązani do udziału
w pokryciu dopłaty.

      2. Jeżeli w poprzednim roku kalendarzowym przedsiębiorca wyznaczony
realizował obowiązek, o którym mowa w art. 359, Prezes UKE, w terminie do dnia
30 czerwca, wszczyna postępowanie konsultacyjne dotyczące listy podmiotów
świadczących, w poprzednim roku kalendarzowym, publicznie dostępną usługę
komunikacji interpersonalnej niewykorzystującej numerów, sporządzonej na
podstawie informacji od tych podmiotów, przekazanych na podstawie art. 363 ust. 3.
Do konsultacji stosuje się odpowiednio przepisy art. 31 i art. 33.

      Art. 372. 1. Prezes UKE, po ustaleniu należnej dopłaty, określa, w drodze
decyzji, przedsiębiorców komunikacji elektronicznej obowiązanych do pokrycia
dopłaty, jednolity wskaźnik procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu
dopłaty oraz sposób ustalenia kwoty udziału poszczególnych przedsiębiorców
komunikacji elektronicznej w pokryciu dopłaty.

      2. Jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców
komunikacji elektronicznej obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty stanowi
iloraz kwoty dopłaty, która podlega pokryciu, do sumy kwot przychodów tych
przedsiębiorców z działalności komunikacji elektronicznej w danym roku
kalendarzowym, w części przekraczającej próg, o którym mowa w art. 369 ust. 6,
obliczony dla roku kalendarzowego, za który przysługuje dopłata.

      3. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1:
1) w przypadkach określonych w art. 97 § 1 pkt 1–3a ustawy z dnia 14 czerwca

      1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiesza się
      postępowania;
2) przepisy art. 30 § 5 i art. 34 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
      postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem, że
      Prezes UKE wyznacza z urzędu przedstawiciela uprawnionego do działania
      w postępowaniu do czasu wyznaczenia przedstawiciela lub kuratora przez sąd.
      4. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej
w pokryciu dopłaty stanowi iloczyn jednolitego wskaźnika procentowego, o którym
mowa w ust. 2, oraz kwoty przychodów tego przedsiębiorcy z działalności komu-
nikacji elektronicznej w danym roku kalendarzowym, w części przekraczającej próg,
o którym mowa w art. 369 ust. 6, obliczony dla roku kalendarzowego, za który
przysługuje dopłata, i nie może być wyższa niż 1 % tych przychodów.
      5. Prezes UKE, w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja, o której mowa
w ust. 1, stała się ostateczna, wydaje z urzędu zaświadczenie dla przedsiębiorcy
komunikacji elektronicznej o kwocie udziału w pokryciu dopłaty ustalonej zgodnie
z decyzją. Do zaświadczenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
      6. Kwota udziału w pokryciu dopłaty podlega administracyjnej egzekucji
należności pieniężnych.
      7. Jeżeli kwota udziału w pokryciu dopłaty uzyskana została od przedsiębiorcy
w drodze egzekucji, kwotę wydatków związanych z przekazaniem egzekwowanej
należności przedsiębiorcy wyznaczonemu uprawnionemu do otrzymania dopłaty
pokrywa przedsiębiorca komunikacji elektronicznej obowiązany do udziału
w pokryciu dopłaty, przeciwko któremu toczyło się to postępowanie egzekucyjne.

      Art. 373. 1. Kwotę udziału w pokryciu dopłaty wpłaca się na wyodrębniony
rachunek UKE wykorzystywany do transferów pieniężnych od przedsiębiorcy
komunikacji elektronicznej obowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty do
przedsiębiorcy wyznaczonego uprawnionego do otrzymania tej dopłaty, w terminie
30 dni od dnia otrzymania zaświadczenia o kwocie udziału w pokryciu dopłaty.

      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przedsiębiorcy
wyznaczonego uprawnionego do otrzymania dopłaty.

      3. W przypadku opóźnienia we wpłacie kwoty udziału w pokryciu dopłaty
w stosunku do terminu wskazanego w ust. 1, przez przedsiębiorcę komunikacji

elektronicznej obowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty, nalicza się odsetki
ustawowe za opóźnienie.

      4. Odsetki od środków finansowych zgromadzonych na rachunku UKE,
o którym mowa w ust. 1, powiększają kwotę zgromadzonych na nim środków
finansowych.

      5. Prezes UKE niezwłocznie po uzyskaniu kolejnych wpłat od przedsiębiorców
na rachunek UKE przekazuje je jako dopłatę przedsiębiorcy wyznaczonemu
uprawnionemu do jej otrzymania.

      6. Jeżeli ustalona kwota dopłaty przewyższa kwotę środków zgromadzonych na
rachunku UKE, obowiązek dopłaty w kolejnym roku kalendarzowym powiększa się
o zaległą kwotę.

      7. Prezes UKE, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja, o której mowa
w art. 372 ust. 1, stała się ostateczna, sporządza i udostępnia na stronie podmiotowej
BIP UKE sprawozdanie obejmujące:
1) koszt netto realizacji obowiązku w zakresie usługi lub usług, o których mowa

      w art. 355 ust. 1;
2) wyniki analizy i weryfikacji, o których mowa w art. 370 ust. 2 i 3,

      z uwzględnieniem korzyści pośrednich związanych z realizacją tego obowiązku;
3) udział przedsiębiorców komunikacji elektronicznej obowiązanych do pokrycia

      dopłaty;
4) wysokość dopłaty przekazanej przedsiębiorcy wyznaczonemu.

      Art. 374. Przedsiębiorca wyznaczony może przerwać albo w istotnym zakresie
ograniczyć realizację obowiązku świadczenia usługi lub oferowania specjalnego
pakietu cenowego lub zmienić warunki realizacji tych obowiązków, jeżeli zachodzą
uzasadnione okoliczności uniemożliwiające spełnienie wymagań dotyczących:
1) zachowania ciągłości świadczenia usług telekomunikacyjnych, w przypadku

      awarii sieci telekomunikacyjnej lub w sytuacjach szczególnego zagrożenia,
2) zachowania ochrony integralności sieci,
3) interoperacyjności usług,
4) zachowania tajemnicy komunikacji elektronicznej lub ochrony danych w sieci,
5) spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej
– informując Prezesa UKE o przyczynach, czasie trwania lub przewidywanym
terminie, w którym realizacja obowiązku będzie przerwana, ograniczona lub zostaną
zmienione warunki realizacji tego obowiązku.

      Art. 375. 1. Przedsiębiorca wyznaczony, który z przyczyn nieleżących po jego
stronie nie może dalej realizować obowiązku świadczenia usługi lub oferowania
specjalnego pakietu cenowego, informuje Prezesa UKE o zamiarze zaprzestania
realizacji tego obowiązku, a także o działaniach prowadzących do zachowania
ciągłości jego realizacji.

      2. Przedsiębiorca wyznaczony nie może zaprzestać realizowania obowiązku
świadczenia usługi lub oferowania specjalnego pakietu cenowego do czasu przejęcia
jego realizacji przez innego przedsiębiorcę wyznaczonego.

                                             Rozdział 4

       Odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług
                                  komunikacji elektronicznej

      Art. 376. 1. Do odpowiedzialności przedsiębiorców komunikacji elektronicznej
za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi komunikacji elektronicznej stosuje
się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, z uwzględnieniem
art. 377 ust. 1 oraz art. 379 ust. 1.

      2. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej świadczący usługi
międzynarodowe odpowiada za ich niewykonanie lub nienależyte wykonanie
w zakresie i na zasadach ustalonych w wiążących Rzeczpospolitą Polską umowach
międzynarodowych.

      Art. 377. 1. Przedsiębiorca wyznaczony odpowiada za niewykonanie lub
nienależyte wykonanie usługi powszechnej jedynie w zakresie określonym ustawą.

      2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli niewykonanie lub nienależyte wykonanie
usługi powszechnej było wynikiem winy umyślnej, rażącego niedbalstwa
przedsiębiorcy wyznaczonego lub następstwem czynu niedozwolonego.

      3. Za każdy dzień przerwy w świadczeniu usługi powszechnej płatnej okresowo,
abonentowi przysługuje odszkodowanie w wysokości 1/15 średniej opłaty
miesięcznej liczonej według rachunków z ostatnich 3 okresów rozliczeniowych,
jednak za okres nie dłuższy niż ostatnie 12 miesięcy.

      4. Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli w okresie rozliczeniowym łączny czas
przerw był krótszy niż 36 godzin.

      5. Niezależnie od odszkodowania, za każdy dzień, w którym nastąpiła przerwa
w świadczeniu usługi powszechnej płatnej okresowo trwająca dłużej niż 12 godzin,
abonentowi przysługuje zwrot 1/30 miesięcznej opłaty abonamentowej.

      6. Z tytułu niedotrzymania z winy przedsiębiorcy wyznaczonego terminu:

1) zawarcia umowy, o którym mowa w art. 366 i art. 367 ust. 3,
2) rozpoczęcia świadczenia usług, określonego w umowie, o której mowa

      w art. 365 i art. 367 ust. 1
– za każdy dzień przekroczenia terminu przysługuje użytkownikowi końcowemu od
przedsiębiorcy wyznaczonego odszkodowanie w wysokości 1/30 określonej
w umowie miesięcznej opłaty abonamentowej stosowanej przez tego przedsiębiorcę
za świadczenie usługi powszechnej płatnej okresowo.

      7. Roszczenia dochodzone na podstawie ust. 3–6 przedawniają się z upływem
12 miesięcy od końca okresu rozliczeniowego, w którym zakończyła się przerwa
w świadczeniu usługi powszechnej, albo od dnia, w którym usługa została
nienależycie wykonana lub miała być wykonana.

      Art. 378. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej jest obowiązany do
rozpatrzenia reklamacji usługi komunikacji elektronicznej lub usługi fakultatywnego
obciążania rachunku z tytułu:
1) niedotrzymania z winy przedsiębiorcy wyznaczonego terminu zawarcia umowy

      o świadczenie usługi powszechnej;
2) niedotrzymania z winy dostawcy usług określonego w umowie o świadczenie

      usług komunikacji elektronicznej terminu rozpoczęcia świadczenia tych usług;
3) niewykonania lub nienależytego wykonania usługi komunikacji elektronicznej;
4) nieprawidłowego obliczenia należności z tytułu świadczenia usługi komunikacji

      elektronicznej lub usługi fakultatywnego obciążania rachunku.
      2. Reklamacja może być złożona w terminie 12 miesięcy od końca okresu
rozliczeniowego, w którym zakończyła się przerwa w świadczeniu usługi komunikacji
elektronicznej, lub od dnia, w którym usługa została nienależycie wykonana lub miała
być wykonana, lub od dnia doręczenia faktury zawierającej nieprawidłowe obliczenie
należności z tytułu świadczenia usługi komunikacji elektronicznej lub usługi
fakultatywnego obciążania rachunku. Reklamację złożoną po upływie tego terminu
pozostawia się bez rozpoznania, o czym dostawca usług niezwłocznie powiadamia
użytkownika składającego reklamację, zwanego dalej „reklamującym”.
      3. Reklamację wnosi się:
1) w formie pisemnej;
2) ustnie do protokołu;
3) telefonicznie;
4) na adres poczty elektronicznej wskazany w umowie o świadczenie usług
      komunikacji elektronicznej;

5) na adres innego środka komunikacji elektronicznej, o ile dostawca usług
      umożliwia korzystanie z innego środka komunikacji elektronicznej.
      4. Reklamacja zawiera w szczególności:

1) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) oraz adres zamieszkania albo siedziby
      reklamującego;

2) określenie przedmiotu reklamacji oraz reklamowanego okresu;
3) przedstawienie okoliczności uzasadniających reklamację;
4) przydzielony reklamującemu numer, którego dotyczy reklamacja, numer

      ewidencyjny nadany reklamującemu przez dostawcę usług lub adres miejsca
      zakończenia sieci;
5) datę złożenia wniosku o zawarcie umowy – w przypadku reklamacji, o której
      mowa w ust. 1 pkt 1;
6) datę zawarcia umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej
      i określony w niej termin rozpoczęcia świadczenia usługi – w przypadku
      reklamacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2;
7) wysokość kwoty odszkodowania lub innej należności wynikających z umowy
      o świadczenie usług komunikacji elektronicznej lub z przepisów prawa –
      w przypadku gdy reklamujący żąda ich wypłaty;
8) numer rachunku bankowego, numer rachunku w spółdzielczej kasie
      oszczędnościowo-kredytowej lub adres właściwy do wypłaty odszkodowania lub
      innej należności albo wniosek o zaliczenie ich na poczet przyszłych płatności –
      w przypadku, o którym mowa w pkt 7;
9) sposób, w jaki ma zostać przekazana odpowiedź na reklamację;
10) podpis reklamującego – w przypadku reklamacji złożonej w formie pisemnej.
      5. Jeżeli dostawca, o którym mowa w ust. 1, nie rozpatrzył reklamacji usługi
komunikacji elektronicznej lub usługi fakultatywnego obciążania rachunku w terminie
30 dni od dnia jej złożenia, uważa się, że uznał żądanie określone w reklamacji za
uzasadnione. Przez rozpatrzenie reklamacji rozumie się wysłanie przed upływem tego
terminu odpowiedzi zawierającej informacje o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu
reklamacji wraz z uzasadnieniem.
      6. W przypadku uwzględnienia reklamacji usługi komunikacji elektronicznej lub
usługi fakultatywnego obciążania rachunku opłata, o której mowa w art. 352 ust. 1,
podlega zwrotowi.
      7. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy tryb postępowania reklamacyjnego oraz elementy, jakie powinna

zawierać odpowiedź na reklamację usługi komunikacji elektronicznej lub usługi
fakultatywnego obciążania rachunku mając na uwadze niezbędną ochronę interesu
użytkownika końcowego, maksymalne uproszczenie procedury reklamacyjnej oraz
zapewnienie jej przejrzystości.

      Art. 379. 1. Prawo dochodzenia w postępowaniu sądowym lub w postępowaniu
w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich, o którym mowa
w art. 383, roszczeń określonych w ustawie przysługuje użytkownikowi końcowemu
po wyczerpaniu drogi postępowania reklamacyjnego.

      2. Drogę postępowania reklamacyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1,
uważa się za wyczerpaną, jeżeli reklamacja nie została uwzględniona lub dostawca
usług komunikacji elektronicznej nie zapłacił dochodzonej należności w terminie
30 dni od dnia, w którym reklamacja usługi komunikacji elektronicznej została
uwzględniona.

      Art. 380. W przypadku występowania znaczących, stałych lub częstych,
rozbieżności między rzeczywistym wykonaniem usług telekomunikacyjnych,
z wyłączeniem usługi dostępu do internetu, a warunkami określonymi w umowie,
konsument po wyczerpaniu drogi postępowania reklamacyjnego może, poza
uprawnieniem do dochodzenia roszczenia z nienależytego wykonania umowy,
wypowiedzieć umowę z winy dostawcy usług telekomunikacyjnych. W takim
przypadku dostawcy usług nie przysługuje odszkodowanie, o którym mowa
w art. 304 ust. 1.

      Art. 381. Bieg przedawnienia roszczeń zawiesza się na okres od dnia wniesienia
reklamacji usługi komunikacji elektronicznej do dnia wyczerpania drogi postępowania
reklamacyjnego, o którym mowa w art. 379 ust. 2.

      Art. 382. 1. Dostawca usług telekomunikacyjnych, wobec którego abonent
opóźnia się z zapłatą za świadczoną usługę, powiadamia tego abonenta o zamiarze
ograniczenia świadczenia tej usługi, jeżeli abonent nie zapłaci zaległych należności
w terminie 7 dni od dnia doręczenia powiadomienia.

      2. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, dostawca usług
telekomunikacyjnych może ograniczyć świadczenie tej usługi, chyba że jest to
technicznie niewykonalne lub ekonomicznie niezasadne. Ograniczenie może polegać
na zablokowaniu inicjowania połączeń głosowych oraz wysyłania krótkich
wiadomości tekstowych, a także na zablokowaniu korzystania z transmisji danych.
Ograniczenie nie może dotyczyć inicjowanych połączeń na numery alarmowe.

      3. Jeżeli po upływie 7 dni od dnia ograniczenia albo wystąpienia przyczyny
braku możliwości ograniczenia świadczenia usługi, o których mowa w ust. 2, abonent
nie zapłacił zaległych należności, dostawca usług telekomunikacyjnych niezwłocznie
powiadamia tego abonenta o zamiarze zawieszenia świadczenia tej usługi.

      4. Jeżeli w terminie 3 dni od dnia doręczenia powiadomienia, o którym mowa
w ust. 3, abonent nie zapłaci zaległych należności, dostawca usług
telekomunikacyjnych może zawiesić świadczenie usługi. Zawieszenie to skutkuje
możliwością korzystania przez abonenta jedynie z połączeń na numery alarmowe.

      5. W przypadku złożenia reklamacji dotyczącej wysokości należności z tytułu
świadczenia usługi, zawieszenie świadczenia usługi nie może nastąpić wcześniej niż
po upływie 21 dni od dnia wyczerpania drogi postępowania reklamacyjnego, o którym
mowa w art. 379 ust. 2, pod warunkiem zapłaty bezspornych należności.

      6. Dostawca usług telekomunikacyjnych, który:
1) ograniczył świadczenie usługi, o której mowa w ust. 2, albo
2) zawiesił świadczenie usługi, o której mowa w ust. 4
– niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od dnia zapłaty zaległych należności
z tytułu świadczenia usługi, wznawia jej świadczenie.

      7. Jeżeli dostawca usług telekomunikacyjnych przewiduje opłatę za wznowienie
świadczenia zawieszonej usługi, opłata ta odpowiada ponoszonym kosztom
wznowienia świadczenia usługi.

      8. Jeżeli w terminie 7 dni od dnia zawieszenia świadczenia usługi
telekomunikacyjnej nie ustały przyczyny jej zawieszenia, dostawca usług
telekomunikacyjnych powiadamia abonenta o zamiarze wypowiedzenia umowy
z winy abonenta po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego powiadomienia,
w przypadku gdy abonent nie zapłaci zaległych należności.

      9. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, 3 i 8 doręcza się bezpłatnie na
trwałym nośniku na wskazany przez abonenta do kontaktu adres korespondencyjny,
adres poczty elektronicznej lub adres innego środka komunikacji elektronicznej, jeżeli
dostawca usług umożliwia korzystanie z innego środka komunikacji elektronicznej.

      10. Jeżeli abonent uporczywie opóźnia się z zapłatą za świadczoną usługę,
dostawca usług telekomunikacyjnych powiadamia tego abonenta o zamiarze
zawieszenia świadczenia tej usługi. Jeżeli abonent nie zapłaci zaległych należności
w terminie 14 dni od dnia doręczenia powiadomienia o zamiarze zawieszenia
świadczenia tej usługi, dostawca usług telekomunikacyjnych może zawiesić
świadczenie tej usługi.

      Art. 383. 1. Spór cywilnoprawny między konsumentem a dostawcą usług
komunikacji elektronicznej może być zakończony polubownie w drodze
postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich.

      2. Postępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów
konsumenckich prowadzi Prezes UKE, który w tym zakresie jest podmiotem
uprawnionym do prowadzenia postępowania w sprawie pozasądowego
rozwiązywania sporów konsumenckich w rozumieniu ustawy z dnia 23 września
2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich (Dz. U. poz. 1823).

      3. W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do pozasądowego
rozwiązywania sporów konsumenckich stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 września
2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich.

      Art. 384. 1. Postępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów
konsumenckich prowadzi się na wniosek konsumenta złożony w postaci papierowej
lub elektronicznej albo z urzędu, jeżeli wymaga tego ochrona interesu konsumenta.

      2. Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania
sporów konsumenckich zawiera co najmniej elementy określone w art. 33 ust. 2
ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów
konsumenckich, z tym że wnioskodawca może wnosić o przedstawienie stronom
propozycji rozwiązania sporu.

      3. Do wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego
rozwiązywania sporów konsumenckich dołącza się uzasadnienie żądania strony oraz
kopie posiadanych przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzających informacje
zawarte we wniosku.

      4. Prezes UKE odmawia rozpatrzenia sporu w przypadku, gdy jego przedmiot
wykracza poza kategorie sporów objęte właściwością Prezesa UKE.

      5. Prezes UKE może odmówić rozpatrzenia sporu w przypadku, gdy:
1) wnioskodawca nie podjął, przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania

      w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich, próby
      kontaktu z dostawcą usług komunikacji elektronicznej i bezpośredniego
      rozwiązania sporu, w tym nie wyczerpał drogi postępowania reklamacyjnego;
2) spór jest błahy lub wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego
      rozwiązywania sporów konsumenckich spowoduje uciążliwości dla dostawcy
      usług komunikacji elektronicznej;

3) przed Prezesem UKE, innym właściwym podmiotem albo sądem toczy się
      sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami albo sprawa taka
      została już rozpatrzona przez Prezesa UKE, inny właściwy podmiot albo sąd;

4) wartość przedmiotu sporu jest niższa niż 20 zł;
5) wnioskodawca złożył wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie

      pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich po upływie roku od dnia,
      w którym podjął próbę kontaktu z dostawcą usług komunikacji elektronicznej
      i bezpośredniego rozwiązania sporu;
6) rozpatrzenie sporu spowodowałoby poważne zakłócenie działania Prezesa UKE.
      6. W toku postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów
konsumenckich Prezes UKE zapoznaje dostawcę usług komunikacji elektronicznej
z roszczeniem konsumenta, przedstawia stronom sporu przepisy prawa mające
zastosowanie w sprawie oraz propozycję rozwiązania sporu, wyznaczając stronom
postępowania 14-dniowy termin na wyrażenie zgody na przedstawioną propozycję lub
na zastosowanie się do niej.
      7. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy tryb prowadzenia postępowania w sprawie pozasądowego
      rozwiązywania sporów konsumenckich,
2) sposób wnoszenia wniosków o wszczęcie postępowania w sprawie
      pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich,
3) sposób wymiany informacji między stronami postępowania w sprawie
      pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich
– mając na uwadze konieczność zapewnienia łatwego dostępu do postępowania
w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich, sprawnego ich
rozwiązywania oraz bezstronnego i niezależnego prowadzenia tego postępowania.

      Art. 385. 1. Prezes UKE pisemnie upoważnia pracownika UKE do prowadzenia
postępowań w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich na czas
określony nie krótszy niż 3 lata. Upoważniony pracownik UKE jest osobą prowadzącą
postępowanie w rozumieniu ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym
rozwiązywaniu sporów konsumenckich.

      2. Prezes UKE upoważnia do prowadzenia postępowań w sprawie
pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich pracownika UKE, który
posiada:
1) wykształcenie wyższe;

2) wiedzę z zakresu wykonywania działalności komunikacji elektronicznej
      i ochrony praw konsumenta;

3) co najmniej roczne doświadczenie zawodowe związane z rynkiem komunikacji
      elektronicznej.
      3. Prezes UKE cofa pracownikowi UKE upoważnienie przed upływem okresu,

na jaki zostało udzielone, w przypadku:
1) rażącego naruszenia prawa przy wykonywaniu funkcji osoby prowadzącej

      postępowanie;
2) skazania prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub

      przestępstwo skarbowe;
3) choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;
4) złożenia rezygnacji.

                                             Rozdział 5

  Tajemnica komunikacji elektronicznej oraz dane użytkowników końcowych

      Art. 386. 1. Tajemnica komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych,
zwana dalej „tajemnicą komunikacji elektronicznej”, obejmuje:
1) dane dotyczące użytkownika;
2) komunikat elektroniczny;
3) dane transmisyjne, które oznaczają dane przetwarzane do celów przekazywania

      komunikatów elektronicznych w sieciach telekomunikacyjnych lub naliczania
      opłat za usługi komunikacji elektronicznej i mogą obejmować dane
      lokalizacyjne, które oznaczają wszelkie dane przetwarzane w sieci
      telekomunikacyjnej lub w ramach usług komunikacji elektronicznej wskazujące
      położenie geograficzne telekomunikacyjnego urządzenia końcowego
      użytkownika usług komunikacji elektronicznej;
4) dane o lokalizacji, które oznaczają dane lokalizacyjne wykraczające poza dane
      niezbędne do transmisji komunikatu elektronicznego lub wystawienia rachunku;
5) dane o próbach uzyskania połączenia między zakończeniami sieci, w tym dane
      o nieudanych próbach połączeń, oznaczających połączenia między
      telekomunikacyjnymi urządzeniami końcowymi lub zakończeniami sieci, które
      zostały zestawione i nie zostały odebrane przez użytkownika końcowego lub
      nastąpiło przerwanie zestawianych połączeń.

      2. Zakazane jest przetwarzanie informacji objętych tajemnicą komunikacji
elektronicznej, o których mowa w ust. 1 pkt 2–5, przez osoby inne niż nadawca
i odbiorca komunikatu elektronicznego, chyba że:
1) będzie to przedmiotem usługi lub będzie to niezbędne do jej wykonania;
2) nastąpi to za zgodą nadawcy lub odbiorcy, których dane te dotyczą;
3) dokonanie tych czynności jest niezbędne w celu rejestrowania komunikatów

      elektronicznych i związanych z nimi danych transmisyjnych, stosowanego
      w zgodnej z prawem praktyce handlowej do celów zapewnienia dowodów trans-
      akcji handlowej lub celów łączności w działalności handlowej;
4) będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami
      odrębnymi.
      3. Z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, przetwarzanie informacji
objętych tajemnicą komunikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 1 pkt 2–5,
narusza obowiązek zachowania tajemnicy komunikacji elektronicznej.
      4. Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do informacji ze swojej istoty jawnych,
z przeznaczenia publicznych lub ujawnionych na podstawie postanowienia sądu
wydanym w postępowaniu karnym, postanowienia prokuratora lub na podstawie
odrębnych przepisów.

      Art. 387. 1. Podmiot uczestniczący w wykonywaniu działalności komunikacji
elektronicznej w publicznych sieciach telekomunikacyjnych oraz podmioty z nim
współpracujące są obowiązane do zachowania tajemnicy komunikacji elektronicznej.

      2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do zachowania należytej
staranności, w zakresie uzasadnionym względami technicznymi lub ekonomicznymi,
przy zabezpieczaniu urządzeń telekomunikacyjnych, publicznych sieci
telekomunikacyjnych oraz danych przed ujawnieniem tajemnicy komunikacji
elektronicznej.

      3. Osoba, która korzystając z urządzenia radiowego lub końcowego, zapoznała
się z komunikatem elektronicznym dla niej nieprzeznaczonym, jest obowiązana do
zachowania tajemnicy komunikacji elektronicznej. Przepisy art. 386 ust. 3 i 4 stosuje
się odpowiednio.

      4. Nie stanowi naruszenia tajemnicy komunikacji elektronicznej zarejestrowanie
przez organ wykonujący kontrolę działalności komunikacji elektronicznej komunikatu
elektronicznego uzyskanego w sposób, o którym mowa w ust. 3, w celu
udokumentowania faktu naruszenia przepisu ustawy.

      Art. 388. Do wyłączenia odpowiedzialności dostawcy usług komunikacji
elektronicznej oraz podmiotu umożliwiającego korzystanie z dostępu do publicznej
sieci telekomunikacyjnej za pośrednictwem lokalnej sieci radiowej, za treść
komunikatów elektronicznych, stosuje się art. 4 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie
jednolitego rynku usług cyfrowych oraz zmiany dyrektywy 2000/31/WE (Dz. Urz.
UE L 277 z 27.10.2022, str. 1, z późn. zm.11)).

      Art. 389. 1. Informacje, o których mowa w art. 386 ust. 1 pkt 2–5, objęte
tajemnicą komunikacji elektronicznej mogą być przetwarzane wyłącznie na potrzeby
świadczonej usługi komunikacji elektronicznej. Przetwarzanie w innych celach jest
dopuszczalne jedynie na podstawie przepisów ustawowych.

      2. Dostawca usług komunikacji elektronicznej może zanonimizować informacje,
o których mowa w art. 386 ust. 1 pkt 2–5.

      3. Operator przetwarza dane osobowe użytkowników końcowych w zakresie
niezbędnym do realizacji obowiązków, o których mowa w art. 21a ust. 3 ustawy z dnia
26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.

      Art. 390. 1. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej ponosi odpowiedzialność
za naruszenie tajemnicy komunikacji elektronicznej przez podmioty działające w jego
imieniu.

      2. Przedsiębiorca komunikacji elektronicznej świadczący usługę na rzecz
użytkownika innego przedsiębiorcy komunikacji elektronicznej ma prawo,
w niezbędnym zakresie, przetwarzać dane dotyczące tego użytkownika oraz dane
o wykonanych na jego rzecz usługach komunikacji elektronicznej.

      Art. 391. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej jest obowiązany
poinformować użytkownika końcowego lub abonenta w szczególności o:
1) zakresie i celu przetwarzania danych transmisyjnych oraz innych danych ich

      dotyczących;
2) możliwościach wpływu na zakres tego przetwarzania;
3) rodzaju danych transmisyjnych, które będą przetwarzane, oraz o okresie tego

      przetwarzania do celów marketingu usług komunikacji elektronicznej lub
      świadczenia usług o wartości wzbogaconej.

11) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 163 z 29.06.2023,
    str. 107.

      2. Przetwarzanie danych transmisyjnych niezbędnych do celów naliczania opłat
od użytkowników i opłat z tytułu rozliczeń operatorskich jest dozwolone:
1) po uprzednim poinformowaniu użytkownika o rodzaju danych transmisyjnych,

      które będą przetwarzane przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej, oraz
      o okresie tego przetwarzania;
2) tylko do końca okresu, w którym dostawca usług komunikacji elektronicznej
      może dochodzić roszczeń od abonenta, a abonent jest obowiązany je zaspokoić,
      lub do końca okresu, w którym abonent może dochodzić roszczenia od dostawcy
      usług komunikacji elektronicznej, a ten dostawca jest obowiązany je zaspokoić.
      3. Dostawca usług komunikacji elektronicznej może przetwarzać dane
transmisyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 3, w zakresie i przez czas niezbędny do
celów marketingu usług komunikacji elektronicznej lub świadczenia usług o wartości
wzbogaconej, jeżeli użytkownik wyraził na to zgodę.
      4. Do przetwarzania danych transmisyjnych, zgodnie z ust. 1–3, uprawnione są
podmioty działające z upoważnienia dostawców usług komunikacji elektronicznej,
zajmujące się naliczaniem opłat, zarządzaniem ruchem w sieciach
telekomunikacyjnych, obsługą klienta, systemem wykrywania nadużyć finansowych,
marketingiem usług komunikacji elektronicznej lub świadczeniem usług o wartości
wzbogaconej. Podmioty te mogą przetwarzać dane transmisyjne wyłącznie do celów
niezbędnych przy wykonywaniu tych działań.

      Art. 392. 1. W celu wykorzystania danych o lokalizacji dostawca usług
komunikacji elektronicznej jest obowiązany:
1) na potrzeby świadczenia usługi o wartości wzbogaconej uzyskać zgodę abonenta

      lub użytkownika końcowego na przetwarzanie dotyczących go danych
      o lokalizacji, która, z uwzględnieniem art. 400, może być wycofana okresowo
      lub w związku z konkretnym połączeniem lub
2) dokonać anonimizacji tych danych.
      2. Dostawca usług komunikacji elektronicznej jest obowiązany poinformować
abonenta lub użytkownika końcowego przed uzyskaniem jego zgody o rodzaju danych
o lokalizacji, które będą przetwarzane, o celach i okresie ich przetwarzania oraz o tym,
czy dane zostaną przekazane innemu podmiotowi do celów świadczenia usługi
tworzącej wartość wzbogaconą.
      3. Do przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, uprawnione są podmioty:
1) działające z upoważnienia dostawcy usług komunikacji elektronicznej;
2) świadczące usługę o wartości wzbogaconej.

      4. Dane o lokalizacji mogą być przetwarzane wyłącznie w celach niezbędnych
do świadczenia usług o wartości wzbogaconej oraz innych wskazanych w ustawie.

      5. Obowiązek uzyskania zgody, o którym mowa w ust. 1, oraz obowiązek
poinformowania użytkownika końcowego lub abonenta, o którym mowa w ust. 2, jest
wyłączony w przypadku, gdy dane o lokalizacji są pozyskiwane w przypadkach,
o których mowa w art. 45.

      Art. 393. Podmioty działające w imieniu przedsiębiorcy komunikacji
elektronicznej mogą włączyć się do trwającego połączenia, jeżeli jest to niezbędne do
usunięcia awarii, zakłóceń lub w innym celu związanym z utrzymaniem sieci tele-
komunikacyjnej lub świadczeniem usługi komunikacji elektronicznej, pod warunkiem
sygnalizacji tego faktu osobom uczestniczącym w połączeniu.

      Art. 394. Dostawca usług telekomunikacyjnych jest obowiązany do rejestracji
i przechowywania danych o wykonanych usługach telekomunikacyjnych, w zakresie
umożliwiającym ustalenie należności za wykonanie tych usług oraz rozpatrzenie
reklamacji, przez okres 12 miesięcy, a w przypadku wniesienia reklamacji – przez
okres niezbędny do rozstrzygnięcia sporu.

      Art. 395. 1. Dane osobowe przetwarzane przez przedsiębiorcę
telekomunikacyjnego zawarte w publicznie dostępnym spisie abonentów, zwanym
dalej „spisem”, wydawanym w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej,
a także udostępniane za pośrednictwem służb informacyjnych przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego są ograniczone do:
1) numeru abonenta lub znaku identyfikującego abonenta;
2) nazwiska i imion abonenta;
3) nazwy miejscowości oraz ulicy w miejscu zamieszkania, przy której znajduje się

      zakończenie sieci, udostępnione abonentowi – w przypadku stacjonarnej
      publicznej sieci telekomunikacyjnej albo nazwy miejscowości oraz ulicy
      w miejscu zamieszkania – w przypadku ruchomej publicznej sieci
      telekomunikacyjnej.
      2. Abonenci, przed umieszczeniem ich danych w spisie, są informowani
nieodpłatnie o celu spisu lub telefonicznej informacji o numerach, w których ich dane
osobowe mogą się znajdować, a także o możliwości wykorzystywania spisu za
pomocą funkcji wyszukiwania dostępnych w jego elektronicznej postaci.

      3. Zamieszczenie w spisie danych identyfikujących abonenta będącego osobą
fizyczną może nastąpić wyłącznie po uprzednim wyrażeniu przez niego zgody na
dokonanie tych czynności.

      4. Rozszerzenie zakresu danych, o których mowa w ust. 1, wymaga zgody
abonenta.

      5. Udostępnianie w spisie lub za pośrednictwem służb informacyjnych danych
identyfikujących abonentów innych niż wymienieni w ust. 3 nie może naruszać
słusznych interesów tych podmiotów.

      6. Przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany zabezpieczyć spisy
wydawane w postaci elektronicznej w sposób uniemożliwiający wykorzystanie
zawartych w nich danych niezgodnie z przeznaczeniem.

      7. Przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany informować abonenta
o przekazaniu jego danych innym przedsiębiorcom, w celu publikacji spisu lub
świadczenia usługi informacji o numerach telefonicznych.

      Art. 396. Przedsiębiorca telekomunikacyjny jest uprawniony do udzielania
informacji o numerach abonentów lub powierzenia tej czynności innemu podmiotowi,
z zachowaniem wszystkich warunków i ograniczeń przewidzianych w przepisach
niniejszego rozdziału.

      Art. 397. 1. Operator, w którego sieci świadczone są usługi komunikacji
głosowej, zapewnia użytkownikowi końcowemu możliwość prezentacji identyfikacji
zakończenia sieci, z którego inicjowane jest połączenie, zwanej dalej „prezentacją
identyfikacji linii wywołującej”, przed dokonaniem połączenia.

      2. Dostawca usługi komunikacji głosowej umożliwiającej prezentację
identyfikacji linii wywołującej jest obowiązany zapewnić za pomocą prostych
środków:
1) użytkownikowi wywołującemu – możliwość jednorazowego wyeliminowania

      prezentacji identyfikacji linii wywołującej u użytkownika wywoływanego
      podczas wywołania i połączenia;
2) abonentowi wywołującemu – możliwość stałego wyeliminowania prezentacji
      identyfikacji linii wywołującej u użytkownika wywoływanego podczas
      wywołania i połączenia, u operatora, do którego sieci jest przyłączony abonent
      będący stroną umowy z dostawcą usługi;
3) abonentowi wywoływanemu – możliwość eliminacji dla połączeń
      przychodzących prezentacji identyfikacji linii wywołującej, a jeżeli taka

      prezentacja jest dostępna przed rozpoczęciem połączenia przychodzącego, także
      możliwość blokady połączeń przychodzących od użytkownika stosującego
      eliminację prezentacji identyfikacji linii wywołującej.
      3. Dostawca usługi komunikacji głosowej zapewniającej prezentację
identyfikacji zakończenia sieci, do której zostało przekierowane połączenie, zwaną
dalej „prezentacją identyfikacji linii wywoływanej”, jest obowiązany zapewnić
abonentowi wywoływanemu możliwość eliminacji, za pomocą prostych środków,
prezentacji identyfikacji linii wywoływanej u użytkownika wywołującego.
      4. Dostawca usługi komunikacji głosowej zapewniającej automatyczne
przekazywanie wywołań jest obowiązany zapewnić abonentowi możliwość
zablokowania, za pomocą prostych środków, automatycznego przekazywania przez
osobę trzecią wywołań do telekomunikacyjnego urządzenia końcowego tego
abonenta.
      5. Dostawca usługi komunikacji głosowej jest obowiązany do poinformowania
abonentów, że wykorzystywana przez niego sieć telekomunikacyjna zapewnia
prezentację identyfikacji linii wywołującej lub wywoływanej, a także o możliwoś-
ciach, o których mowa w ust. 2–4.
      6. Z tytułu korzystania przez abonenta z możliwości eliminacji lub blokowania,
o których mowa w ust. 2–4, nie pobiera się opłat.
      7. Eliminacja prezentacji identyfikacji linii wywołującej może być anulowana:
1) na żądanie służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, a także
      uprawnionych podmiotów, w zakresie i na warunkach określonych w odrębnych
      przepisach, lub
2) przez dostawcę usług zapewniającego przyłączenie do publicznej sieci
      telekomunikacyjnej, w której świadczone są usługi komunikacji głosowej, lub
      operatora, do którego sieci został przyłączony abonent będący stroną umowy
      z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci
      telekomunikacyjnej, w której świadczone są usługi komunikacji głosowej, na
      wniosek abonenta, jeżeli wnioskujący uprawdopodobni, że do jego
      telekomunikacyjnego urządzenia końcowego są kierowane połączenia uciążliwe
      lub zawierające groźby, w celu identyfikacji numerów użytkowników
      końcowych wywołujących tego abonenta.
      8. Przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do zapewnienia służbom
ustawowo powołanym do niesienia pomocy dostępu do identyfikacji linii wywołującej
oraz danych dotyczących lokalizacji, bez uprzedniej zgody zainteresowanych

abonentów lub użytkowników, jeżeli jest to konieczne do umożliwienia tym służbom
wykonywania ich zadań w możliwie najbardziej efektywny sposób.

      9. Dane identyfikujące użytkowników wywołujących, w przypadkach, o których
mowa w ust. 7, są rejestrowane przez operatora na żądanie:
1) służb i podmiotów, o których mowa w ust. 7 pkt 1;
2) abonenta, o którym mowa w ust. 7 pkt 2.

      10. Dane, o których mowa w ust. 9, pozostają w dyspozycji przedsiębiorcy
telekomunikacyjnego. Do ich udostępniania stosuje się przepis art. 45.

      11. Użytkownik końcowy ponoszący koszty połączeń przychodzących nie może
otrzymywać danych umożliwiających pełną identyfikację numeru wywołującego.

      12. Prezes UKE na uzasadniony wniosek operatora może, w drodze decyzji,
ustalić okres przejściowy na wprowadzenie usługi blokady połączeń przychodzących
od abonenta lub użytkownika, stosującego eliminację prezentacji identyfikacji linii
wywołującej, o której mowa w ust. 2 pkt 3. O wprowadzeniu okresu przejściowego
Prezes UKE powiadamia Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw
finansów publicznych, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu i Szefa Centralnego Biura
Antykorupcyjnego.

      Art. 398. 1. Zakazane jest używanie:
1) automatycznych systemów wywołujących,
2) telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, w szczególności w ramach

      korzystania z usług komunikacji interpersonalnej
– do celów przesyłania informacji handlowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r. poz. 344
oraz z 2024 r. poz. 1222), w tym marketingu bezpośredniego, do abonenta lub
użytkownika końcowego, chyba że uprzednio wyraził on na to zgodę.

      2. Zgoda, o której mowa w ust. 1, może być wyrażona przez udostępnienie przez
abonenta lub użytkownika końcowego identyfikującego go adresu elektronicznego
w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną,
w celu przesyłania informacji handlowej na podany przez abonenta lub użytkownika
końcowego adres elektroniczny.

      3. Używanie środków, o których mowa w ust. 1, do przesyłania informacji
handlowej, w tym marketingu bezpośredniego, nie może odbywać się na koszt
użytkownika końcowego lub abonenta.

      4. Działanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi czyn nieuczciwej konkurencji
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej
konkurencji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1233).

      Art. 399. 1. Przechowywanie informacji lub uzyskiwanie dostępu do informacji
już przechowywanej w telekomunikacyjnym urządzeniu końcowym abonenta lub
użytkownika końcowego jest dozwolone, pod warunkiem że:
1) abonent lub użytkownik końcowy zostanie uprzednio poinformowany w sposób

      jednoznaczny, łatwy i zrozumiały, o:
      a) celu przechowywania i uzyskiwania dostępu do tej informacji,
      b) możliwości określenia przez niego warunków przechowywania lub

            uzyskiwania dostępu do tej informacji za pomocą ustawień
            oprogramowania zainstalowanego w wykorzystywanym przez niego
            telekomunikacyjnym urządzeniu końcowym lub konfiguracji usługi;
2) abonent lub użytkownik końcowy, po otrzymaniu informacji, o których mowa
      w pkt 1, wyrazi na to zgodę;
3) przechowywana informacja lub uzyskiwanie do niej dostępu nie powoduje zmian
      konfiguracyjnych w telekomunikacyjnym urządzeniu końcowym użytkownika
      końcowego i oprogramowaniu zainstalowanym w tym urządzeniu.
      2. Abonent lub użytkownik końcowy może wyrazić zgodę, o której mowa
w ust. 1 pkt 2, za pomocą ustawień oprogramowania zainstalowanego
w wykorzystywanym przez niego telekomunikacyjnym urządzeniu końcowym lub
konfiguracji usługi.
      3. Warunków, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się, jeżeli przechowywanie
lub uzyskanie dostępu do informacji, o której mowa w ust. 1, jest konieczne do:
1) wykonania transmisji komunikatu elektronicznego za pośrednictwem publicznej
      sieci telekomunikacyjnej lub
2) dostarczania usługi telekomunikacyjnej lub usługi świadczonej drogą
      elektroniczną, żądanej przez abonenta lub użytkownika końcowego.
      4. Podmioty świadczące usługi telekomunikacyjne lub usługi drogą
elektroniczną mogą instalować oprogramowanie w telekomunikacyjnym urządzeniu
końcowym abonenta lub użytkownika końcowego przeznaczonym do korzystania
z tych usług lub korzystać z tego oprogramowania, pod warunkiem że abonent lub
użytkownik końcowy:
1) przed instalacją oprogramowania zostanie poinformowany bezpośrednio,
      w sposób jednoznaczny, łatwy i zrozumiały, o celu, w jakim zostanie

      zainstalowane oprogramowanie, oraz sposobach korzystania przez podmiot
      świadczący usługi z tego oprogramowania;
2) zostanie poinformowany bezpośrednio, w sposób jednoznaczny, łatwy
      i zrozumiały, o sposobie usunięcia oprogramowania z telekomunikacyjnego
      urządzenia końcowego użytkownika;
3) przed instalacją oprogramowania wyrazi zgodę na jego instalację i używanie.

      Art. 400. Do uzyskania zgody abonenta lub użytkownika końcowego stosuje się
odpowiednio przepisy o ochronie danych osobowych.

      Art. 401. Dostawca usług komunikacji elektronicznej obowiązany jest wdrożyć
odpowiednie techniczne i organizacyjne środki ochrony zapewniające bezpieczeństwo
przetwarzania danych osobowych. Niezależnie od wymogów wskazanych
w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem
danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia
dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119
z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.12)) środki ochrony zapewniają co najmniej:
1) aby dostęp do danych osobowych miała osoba posiadająca upoważnienie wydane

      przez administratora danych;
2) ochronę przechowywanych lub przekazywanych danych osobowych przed

      przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, przypadkową utratą lub zmianą
      oraz nieuprawnionym lub bezprawnym przechowywaniem, przetwarzaniem,
      dostępem lub ujawnieniem;
3) wdrożenie polityki bezpieczeństwa w odniesieniu do przetwarzania danych
      osobowych.

      Art. 402. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej zawiadamia Prezesa
Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwanego dalej „Prezesem UODO”,
o naruszeniu danych osobowych w terminie i na zasadach określonych
w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 611/2013 z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie
środków mających zastosowanie przy powiadamianiu o przypadkach naruszenia
danych osobowych, na mocy dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady o prywatności i łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE L 173 z 26.06.2013,
str. 2), zwanym dalej „rozporządzeniem 611/2013”.

12) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 127 z 23.5.2018, str. 2
    i Dz. Urz. UE L 74 z 04.03.2021, str. 35.

      2. Przez naruszenie danych osobowych rozumie się przypadkowe lub bezprawne
zniszczenie, utratę, zmianę, nieuprawnione ujawnienie lub dostęp do danych
osobowych przetwarzanych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w związku ze
świadczeniem usług telekomunikacyjnych.

      3. Prezes UODO zapewnia bezpieczne środki elektroniczne służące do
powiadamiania o przypadkach naruszenia danych osobowych, o których mowa
w ust. 1, oraz informacje dotyczące trybu dostępu do tych środków i ich stosowania.

      4. W przypadku gdy naruszenie danych osobowych może wywrzeć niekorzystny
wpływ na prawa abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną,
dostawca usług telekomunikacyjnych niezwłocznie zawiadamia o takim naruszeniu
również tego abonenta lub użytkownika końcowego na zasadach określonych
w rozporządzeniu 611/2013, z wyjątkiem ust. 7.

      5. Zgodę, o której mowa w art. 3 ust. 5 rozporządzenia 611/2013, Prezes UODO
wydaje w drodze decyzji.

      6. Przez naruszenie danych osobowych, które może wywrzeć niekorzystny
wpływ na prawa abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną,
rozumie się takie naruszenie, które w szczególności może skutkować nieuprawnionym
posługiwaniem się danymi osobowymi, szkodą majątkową, naruszeniem dóbr
osobistych, ujawnieniem tajemnicy bankowej lub innej ustawowo chronionej
tajemnicy zawodowej.

      7. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 4, nie jest wymagane, jeżeli dostawca
usług komunikacji elektronicznej wykazał wdrożenie technologicznych środków
ochrony, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia 611/2013, które
uniemożliwiają odczytanie danych przez osoby nieuprawnione oraz zastosowanie tych
środków do danych, których ochrona została naruszona.

      8. Dostawca usług komunikacji elektronicznej wykazuje spełnienie warunków,
o których mowa w ust. 7, przekazując niezwłocznie Prezesowi UODO odpowiednią
dokumentację.

      9. Jeżeli dostawca usług komunikacji elektronicznej nie zawiadomił abonenta lub
użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną o naruszeniu danych osobowych,
Prezes UODO może nałożyć na tego dostawcę, w drodze decyzji, obowiązek
przekazania temu abonentowi lub użytkownikowi końcowemu, takiego
zawiadomienia, biorąc pod uwagę możliwe niekorzystne skutki naruszenia.

      10. W przypadku gdy naruszenie danych osobowych ma wpływ na abonentów
lub użytkowników końcowych będących osobami fizycznymi z innych państw

członkowskich, Prezes UODO informuje inne zainteresowane organy z państw
członkowskich o tym naruszeniu.

      Art. 403. Do sprawowanej przez Prezesa UODO kontroli wykonywania przez
dostawcę usług komunikacji elektronicznej obowiązków, o których mowa w art. 401,
art. 402 oraz art. 405, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r.
o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781).

      Art. 404. Prezes UODO, kierując wystąpienie, o którym mowa w art. 52 ust. 1
ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, do dostawcy usług
komunikacji elektronicznej, uwzględnia wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące
realizacji obowiązku powiadomienia abonenta lub użytkownika końcowego będącego
osobą fizyczną o naruszeniu jego danych osobowych i wskazuje okoliczności, formę
i sposób takiego powiadomienia. Prezes UODO może udostępniać wystąpienia
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Prezesa UODO, o ile nie
będą one zawierać informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa.

      Art. 405. 1. Dostawca usług komunikacji elektronicznej prowadzi rejestr
naruszeń danych osobowych, w tym faktów towarzyszących naruszeniom, ich
skutków i podjętych działań, zawierający:
1) opis charakteru naruszenia danych osobowych;
2) informacje o zaleconych przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej

      środkach mających na celu złagodzenie ewentualnych niekorzystnych skutków
      naruszenia danych osobowych;
3) informacje o działaniach podjętych przez dostawcę usług komunikacji
      elektronicznej;
4) informacje o fakcie poinformowania lub braku poinformowania abonenta lub
      użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną o wystąpieniu naruszenia
      danych osobowych;
5) opis skutków naruszenia danych osobowych;
6) opis zaproponowanych przez dostawcę usług komunikacji elektronicznej
      środków naprawczych.
      2. Dostawca usług komunikacji elektronicznej może powierzyć, w drodze
umowy, innemu przedsiębiorcy prowadzenie rejestru, o którym mowa w ust. 1.

                                             Rozdział 6

                     Cyfrowe transmisje radiofoniczne i telewizyjne

      Art. 406. 1. Publiczne sieci telekomunikacyjne używane do cyfrowych
transmisji radiofonicznych i telewizyjnych oraz odbiorniki sygnału telewizyjnego
i odbiorniki radiofonii cyfrowej zapewniają interoperacyjność usług cyfrowych
transmisji radiofonicznych i telewizyjnych, w szczególności przez stosowanie
otwartego interfejsu programistycznego aplikacji.

      2. Stosowanie otwartego interfejsu programistycznego aplikacji nie jest
wymagane w przypadku samochodowych odbiorników radiofonicznych.

      3. Dostawca usług telekomunikacyjnych, po zakończeniu okresu obowiązywania
umowy, umożliwia darmowy i dogodny dla użytkownika końcowego zwrot
odbiornika sygnału telewizyjnego udostępnionego przez tego dostawcę, chyba że
dostawca usług wykaże, że odbiornik sygnału telewizyjnego umożliwia odbiór usług
cyfrowych transmisji telewizyjnych świadczonych przez innych dostawców.

      4. Odbiornik sygnału telewizyjnego umożliwia:
1) odbiór niekodowanych cyfrowych transmisji telewizyjnych;
2) dekodowanie za pomocą jednolitego algorytmu kodowania cyfrowych transmisji

      telewizyjnych kodowanych, określonego w przepisach wydanych na podstawie
      ust. 6.
      5. Samochodowe odbiorniki radiofoniczne umożliwiają odbiór i odtwarzanie co
najmniej usług radiofonii cyfrowej świadczonych za pośrednictwem naziemnych
cyfrowych transmisji radiofonicznych.
      6. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania techniczne i eksploatacyjne dla odbiorników sygnału telewizyjnego,
mając na uwadze zapewnienie interoperacyjności usług oraz ułatwienie dostępu do
cyfrowych transmisji telewizyjnych osobom z niepełnosprawnościami.
      7. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania techniczne i eksploatacyjne dla odbiorników radiofonii cyfrowej, w tym
samochodowych odbiorników radiofonicznych, mając na uwadze efektywne
wykorzystanie częstotliwości oraz zapewnienie interoperacyjności usług.

      Art. 407. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny dostarczający system dostępu
warunkowego oferuje nadawcom na równych i niedyskryminujących warunkach
usługi techniczne umożliwiające odbiór cyfrowych transmisji radiofonicznych
i telewizyjnych za pomocą dekoderów zainstalowanych w sieciach lub u abonentów.

      2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny dostarczający system dostępu
warunkowego obowiązany jest do wyodrębnienia w ramach prowadzonej
rachunkowości informacji dla tej działalności.

      3. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze
rozporządzenia:
1) wymagania techniczne i eksploatacyjne dla systemów dostępu warunkowego,
2) szczegółowy zakres usług technicznych oferowanych nadawcom na warunkach,

      o których mowa w ust. 1, przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych
      dostarczających systemy dostępu warunkowego w celu umożliwienia odbioru
      cyfrowych transmisji radiofonicznych i telewizyjnych za pomocą dekoderów
      zainstalowanych w sieciach lub u abonentów
– mając na uwadze zapewnienie sprawowania przez przedsiębiorców
telekomunikacyjnych pełnej kontroli nad cyfrowymi transmisjami radiofonicznymi
i telewizyjnymi dokonywanymi z wykorzystaniem systemów dostępu warunkowego
oraz kierując się dążeniem do stworzenia warunków dla efektywnego świadczenia
usług z wykorzystaniem takich systemów.

      Art. 408. Po przeprowadzeniu analizy rynku zgodnie z art. 198, Prezes UKE
może, w drodze decyzji, znieść w stosunku do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego
nieposiadającego znaczącej pozycji na rynku dostarczania systemów dostępu
warunkowego obowiązek, o którym mowa w art. 407 ust. 1, po przeprowadzeniu
postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego, o ile uchylenie tego obowiązku nie
naruszy:
1) dostępu użytkowników końcowych do programów radiofonicznych

      i telewizyjnych, wynikającego z nałożonego obowiązku transmisji
      obowiązkowej;
2) skutecznej konkurencji na rynku detalicznych usług telewizji cyfrowej i na rynku
      detalicznych usług radiofonii cyfrowej oraz na rynku dostarczania systemów
      dostępu warunkowego i rynku powiązanych zasobów.

      Art. 409. 1. Posiadacze praw własności przemysłowej obejmujących systemy
dostępu warunkowego oraz usługi świadczone za ich pomocą są obowiązani do
zawierania umów licencyjnych z producentami odbiorników sygnału telewizyjnego
i odbiorników radiofonii cyfrowej na równych i niedyskryminujących warunkach.

      2. Postanowienia umów licencyjnych, o których mowa w ust. 1, nie powinny
zabraniać, ograniczać ani zniechęcać do umieszczenia w urządzeniach, o których
mowa w ust. 1:
1) wspólnego interfejsu pozwalającego na połączenie z innymi systemami dostępu

      warunkowego,
2) elementów właściwych dla innych systemów dostępu warunkowego, jeżeli

      licencjobiorca przestrzega warunków gwarantujących bezpieczeństwo transakcji
      dokonywanych przez operatorów systemów dostępu warunkowego
– z uwzględnieniem czynników technicznych i ekonomicznych.
      3. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 do umów licencyjnych stosuje się
przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1170).

      Art. 410. 1. W sprawach spornych wynikających z umowy o transmisji sygnału
multipleksu rozstrzyga Prezes UKE, w drodze decyzji, na wniosek operatora
multipleksu lub operatora sieci nadawczej.

      2. Prezes UKE może wydać na wniosek jednej ze stron decyzję, w której określa
warunki współpracy do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu.

                                            DZIAŁ VIII

  Organy właściwe w sprawach komunikacji elektronicznej oraz postępowanie
                                      przed Prezesem UKE

                                             Rozdział 1

              Organy właściwe w sprawach komunikacji elektronicznej

      Art. 411. Organy administracji publicznej pełniące kontrolę nad przedsiębiorcą
komunikacji elektronicznej lub posiadające pakiet kontrolny przedsiębiorcy
komunikacji elektronicznej zapewniają strukturalny rozdział funkcji związanych
z prowadzeniem polityki regulacyjnej od funkcji związanych z wykonywaniem przez
nie zadań i uprawnień właścicielskich wobec tego przedsiębiorcy.

      Art. 412. 1. Organami właściwymi w sprawach telekomunikacji są minister
właściwy do spraw informatyzacji i Prezes UKE.

      2. Organy właściwe w sprawach telekomunikacji prowadzą politykę regulacyjną,
mając na celu w szczególności:

1) wspieranie konkurencji, w tym konkurencji opartej na infrastrukturze, w zakresie
      świadczenia usług komunikacji elektronicznej, dostarczania sieci
      telekomunikacyjnych oraz powiązanych zasobów, w tym:
      a) zapewnienie użytkownikom, w tym użytkownikom końcowym
            z niepełnosprawnościami, osiągania maksymalnych korzyści w zakresie
            cen oraz różnorodności i jakości usług, niezależnie od lokalizacji
            użytkownika końcowego lub dostawcy usług,
      b) zapobieganie zniekształcaniu lub ograniczaniu konkurencji na rynku
            komunikacji elektronicznej, w tym przez nakładanie obowiązków
            regulacyjnych tylko w zakresie koniecznym do zagwarantowania
            skutecznej i równoważnej konkurencji w interesie użytkowników
            końcowych oraz zmianę lub uchylenie nałożonych obowiązków
            regulacyjnych w sytuacji, gdy warunek ten jest spełniony,
      c) efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury oraz promocję
            technologii innowacyjnych,
      d) zapewnienie przewidywalności regulacyjnej,
      e) uwzględnienie ryzyka inwestycyjnego;

2) wspieranie rozwoju rynku wewnętrznego, w tym:
      a) usuwanie istniejących barier na rynku komunikacji elektronicznej,
      b) wspieranie tworzenia i rozwoju transeuropejskich sieci oraz
            interoperacyjności usług ogólnoeuropejskich,
      c) zapewnienie równego traktowania oraz niedyskryminacji przedsiębiorców
            komunikacji elektronicznej,
      d) współpracę z innymi organami regulacyjnymi państw członkowskich,
            BEREC i Komisją Europejską, w celu spójnego wdrażania i stosowania
            przepisów,
      e) współpracę z innymi organami regulacyjnymi państw członkowskich
            i Komisją Europejską, w tym w ramach RSPG, a na ich wniosek – także
            z Parlamentem Europejskim i Radą, w zakresie:
            – planowania strategicznego, koordynacji i harmonizacji wykorzystania
                 częstotliwości w Unii Europejskiej, w celu optymalizacji
                 wykorzystania częstotliwości oraz unikania szkodliwych zakłóceń oraz
            – promowania koordynacji polityki w zakresie częstotliwości w Unii
                 Europejskiej, a także zharmonizowanych warunków w odniesieniu do
                 dostępności i efektywnego wykorzystania częstotliwości, koniecznego

                 do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego usług
                 komunikacji elektronicznej;
3) wspieranie efektywnego wykorzystania oraz zarządzania częstotliwościami,
      w tym:
      a) dążenie do zapewnienia pokrycia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
            zasięgiem bezprzewodowej komunikacji szerokopasmowej o wysokiej
            jakości, w tym wysokiej prędkości transmisji danych, a także objęcia nią
            głównych szlaków transportowych,
      b) ułatwianie szybkiego rozwoju nowych technologii komunikacji
            bezprzewodowej i jej zastosowań,
      c) promowanie długoterminowych inwestycji przez zapewnienie
            przewidywalności i spójności podczas dokonywania, zmiany lub cofnięcia
            rezerwacji częstotliwości, dokonywania rezerwacji częstotliwości na
            kolejny okres lub ograniczenia sposobu wykorzystywania częstotliwości
            objętych rezerwacją,
      d) promowanie współużytkowania częstotliwości do podobnych lub różnych
            zastosowań częstotliwości zgodnie z przepisami prawa konkurencji,
      e) dążenie do spójności i przewidywalności w Unii Europejskiej, w zakresie
            dokonywania rezerwacji częstotliwości w kontekście ochrony zdrowia
            publicznego przy uwzględnieniu zalecenia Rady 1999/519/WE z dnia
            12 lipca 1999 r. w sprawie ograniczenia narażenia ludności na pola
            elektromagnetyczne (od 0 Hz do 300 GHz) (Dz. Urz. WE L 199
            z 30.07.1999, str. 59),
      f) kierowanie się zasadą neutralności technologicznej przy gospodarowaniu
            częstotliwościami;
4) zachęcanie do inwestowania w sieci o bardzo dużej przepustowości oraz
      korzystania z tych sieci;
5) promocję interesów obywateli Unii Europejskiej, w tym:
      a) zapewnienie wszystkim obywatelom dostępu do usługi powszechnej,
      b) zapewnienie ochrony konsumenta w jego relacjach z przedsiębiorcą
            komunikacji elektronicznej, w szczególności ustanawiając proste
            i niedrogie procedury rozwiązywania sporów przed organem niezależnym
            od stron występujących w danym sporze,
      c) przyczynianie się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony danych
            osobowych,

      d) udostępnianie informacji dotyczących ustanawiania cen i warunków
            świadczenia publicznie dostępnych usług komunikacji elektronicznej,

      e) identyfikację potrzeb określonych grup społecznych, w szczególności
            użytkowników końcowych z niepełnosprawnościami oraz ze szczególnymi
            potrzebami społecznymi,

      f) zapewnienie bezpieczeństwa publicznej sieci telekomunikacyjnej,
      g) wspieranie procesu harmonizacji określonych numerów lub zakresów

            numeracji w obrębie Unii Europejskiej oraz upowszechnianie informacji
            o istnieniu europejskiego numeru alarmowego 112 i innych europejskich
            numerów zharmonizowanych, skierowanej do obywateli, w szczególności
            podróżujących między państwami członkowskimi,
      h) wspieranie pełnego korzystania przez użytkowników końcowych
            z informacji oraz możliwości ich rozpowszechniania oraz korzystania
            z dowolnych aplikacji i usług;
6) realizację polityki w zakresie wolności wypowiedzi i informacji, promowania
      różnorodności kulturowej i językowej, jak również pluralizmu mediów;
7) zagwarantowanie neutralności technologicznej.

      Art. 413. 1. Prezes UKE jest organem regulacyjnym w dziedzinie rynku usług
komunikacji elektronicznej i pocztowych.

      2. Prezes UKE jest centralnym organem administracji rządowej.
      3. Prezes UKE jest organem egzekucyjnym w zakresie administracyjnej
egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym wskazanych w przepisach
ustawy, ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci
telekomunikacyjnych oraz ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe
(Dz. U. z 2023 r. poz. 1640 oraz z 2024 r. poz. 467 i 1222), a także obowiązków
o charakterze niepieniężnym nałożonych na podstawie przepisów tych ustaw.

      Art. 414. 1. Prezes UKE składa ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji
oraz ministrowi właściwemu do spraw łączności, w celu zaopiniowania, coroczne
sprawozdanie ze swojej działalności regulacyjnej, w szczególności w zakresie stanu
rynku komunikacji elektronicznej, decyzji, które wydał, zasobów ludzkich,
finansowych i sposobu ich rozdysponowania oraz przyszłych planów, a także
realizacji polityki rządu i unijnej polityki komunikacji elektronicznej, za rok
poprzedni, w terminie do dnia 30 kwietnia oraz publikuje je na stronie podmiotowej
BIP UKE.

      2. Minister właściwy do spraw łączności opiniuje sprawozdanie w zakresie
działalności pocztowej i przekazuje opinię ministrowi właściwemu do spraw
informatyzacji w terminie 20 dni od dnia przedstawienia sprawozdania przez Prezesa
UKE.

      3. Minister właściwy do spraw informatyzacji, w terminie miesiąca od dnia
przedstawienia sprawozdania przez Prezesa UKE, przekazuje Prezesowi Rady
Ministrów sprawozdanie wraz z opinią własną i ministra właściwego do spraw
łączności.

      4. Prezes UKE przekazuje na żądanie ministra właściwego do spraw
informatyzacji i ministra właściwego do spraw łączności informacje o swojej
działalności.

      Art. 415. 1. Prezesa UKE powołuje i odwołuje Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
na wniosek Prezesa Rady Ministrów. Kadencja Prezesa UKE trwa 5 lat.

      2. Kandydat na Prezesa UKE wskazywany przez Prezesa Rady Ministrów
Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej we wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest
wyłaniany w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

      3. Do naboru, o którym mowa w ust. 2, może przystąpić osoba, która łącznie
spełnia następujące warunki:
1) posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera lub równorzędny;
2) jest obywatelem polskim;
3) korzysta z pełni praw publicznych;
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne

      przestępstwo skarbowe;
5) posiada kompetencje kierownicze;
6) posiada co najmniej 5-letni okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę,

      powołania, wyboru, mianowania, spółdzielczej umowy o pracę lub świadczenia
      usług na podstawie innej umowy lub wykonywania działalności gospodarczej na
      własny rachunek, w tym co najmniej 3-letnie doświadczenie na stanowiskach
      kierowniczych lub samodzielnych albo wynikające z prowadzenia działalności
      gospodarczej na własny rachunek;
7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości
      Prezesa UKE;
8) posiada co najmniej 3-letnie doświadczenie w pracy na stanowiskach
      związanych z telekomunikacją lub pocztą;
9) cieszy się nieposzlakowaną opinią.

      4. Informację o naborze kandydatów na stanowisko Prezesa UKE ogłasza się
przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie
Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

      5. Ogłoszenie zawiera:
1) nazwę i adres urzędu przeprowadzającego nabór;
2) określenie stanowiska;
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5) wskazanie wymaganych dokumentów;
6) termin i miejsce składania dokumentów;
7) informację o metodach i technikach naboru.

      6. Termin, o którym mowa w ust. 5 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od
dnia opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów.

      7. Nabór kandydata na stanowisko Prezesa UKE przeprowadza zespół powołany
przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, liczący co najmniej 3 osoby, których
wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku
naboru ocenia się doświadczenie zawodowe, wiedzę niezbędną do wykonywania
zadań na stanowisku Prezesa UKE oraz kompetencje kierownicze kandydatów.

      8. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 7
w zdaniu drugim, może być dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą
członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.

      9. Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 8, mają obowiązek
zachowania w tajemnicy informacji dotyczących kandydatów na stanowisko Prezesa
UKE uzyskanych w trakcie naboru.

      10. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów na stanowisko
Prezesa UKE, których przedstawia za pośrednictwem Szefa Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów Prezesowi Rady Ministrów.

      11. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:
1) nazwę i adres urzędu przeprowadzającego nabór;
2) liczbę kandydatów;
3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów

      uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych
      w ogłoszeniu o naborze;

4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
6) informację o składzie zespołu.

      12. Po przeprowadzeniu naboru, o którym mowa w ust. 2, Prezes Rady
Ministrów spośród osób, o których mowa w ust. 10, które uzyskały najlepszy wynik,
wskazuje jedną, której kandydatura na Prezesa UKE przedstawiana jest, wraz
z uzasadnieniem, we wniosku kierowanym przez Prezesa Rady Ministrów do Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej.

      Art. 416. 1. Prezes UKE może być odwołany przed upływem kadencji, na którą
został powołany, wyłącznie w przypadku zaprzestania spełniania któregokolwiek
z warunków, o których mowa w art. 415 ust. 3.

      2. Informację o odwołaniu Prezesa UKE wskazującą powody jego odwołania
podaje się niezwłocznie do publicznej wiadomości przez ogłoszenie jej treści na
stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw
informatyzacji i ministra właściwego do spraw łączności.

      3. W przypadku odwołania Prezesa UKE przed upływem kadencji z powodów,
o których mowa w ust. 1, Prezesowi UKE przysługuje odwołanie do sądu pracy.
Przepisy art. 45 § 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878 i 1222) stosuje się odpowiednio.

      4. Sąd pracy rozpatruje odwołanie Prezesa UKE, o którym mowa w ust. 3, nie
później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

      5. Kadencja Prezesa UKE ulega skróceniu w przypadku:
1) śmierci Prezesa UKE;
2) choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań przez Prezesa UKE;
3) złożenia rezygnacji przez Prezesa UKE.

      6. Do skrócenia kadencji Prezesa UKE z przyczyn, o których mowa w ust. 5,
przepisy o odwołaniu Prezesa UKE stosuje się odpowiednio.

      7. W przypadku skrócenia kadencji Prezesa UKE z przyczyn, o których mowa
w ust. 5, do czasu powołania nowego Prezesa UKE obowiązki Prezesa sprawuje
wskazany przez Prezesa Rady Ministrów zastępca Prezesa UKE.

      Art. 417. 1. Minister właściwy do spraw informatyzacji, na wniosek Prezesa
UKE, powołuje zastępców Prezesa UKE do spraw telekomunikacyjnych oraz, po
zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw łączności, do spraw pocztowych,
spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Minister

właściwy do spraw informatyzacji odwołuje zastępcę Prezesa UKE, na wniosek
Prezesa UKE, wyłącznie w przypadkach zaprzestania spełniania wymagań, o których
mowa w ust. 2.

      2. Stanowisko zastępcy Prezesa UKE może zajmować osoba, która:
1) posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera lub równorzędny;
2) jest obywatelem polskim;
3) korzysta z pełni praw publicznych;
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne

      przestępstwo skarbowe;
5) posiada kompetencje kierownicze;
6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na

      stanowisku kierowniczym;
7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości

      Prezesa UKE.
      3. Informację o naborze na stanowisko zastępcy Prezesa UKE udostępnia się
w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz na stronie podmiotowej
BIP UKE i Biuletynu Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
      4. Ogłoszenie zawiera:
1) nazwę i adres urzędu przeprowadzającego nabór;
2) określenie stanowiska;
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5) wskazanie wymaganych dokumentów;
6) termin i miejsce składania dokumentów;
7) informację o metodach i technikach naboru.
      5. Termin, o którym mowa w ust. 4 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od
dnia udostępnienia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów.
      6. Nabór na stanowisko zastępcy Prezesa UKE przeprowadza zespół powołany
przez Prezesa UKE, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają
rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się
doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na
stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

      7. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 6
w zdaniu drugim, może być dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą
członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.

      8. Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 7, mają obowiązek
zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko,
uzyskanych w trakcie naboru.

      9. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których
przedstawia ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji.

      10. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:
1) nazwę i adres urzędu przeprowadzającego nabór;
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;
3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów

      uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych
      w ogłoszeniu o naborze;
4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
6) informację o składzie zespołu.
      11. Wynik naboru udostępnia się niezwłocznie na stronie podmiotowej Biuletynu
Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz na stronie
podmiotowej BIP UKE. Informacja o wyniku naboru zawiera:
1) nazwę i adres urzędu przeprowadzającego nabór;
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
3) imiona, nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania
      w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny
      albo informację o niewyłonieniu kandydata.

      Art. 418. 1. Prezes UKE wydaje Dziennik Urzędowy Urzędu Komunikacji
Elektronicznej.

      2. W dzienniku urzędowym, o którym mowa w ust. 1, ogłasza się
w szczególności:
1) zarządzenia;
2) przepisy międzynarodowe;
3) ogłoszenia, obwieszczenia i komunikaty;
4) decyzje obszarowe.

      Art. 419. 1. Do zakresu działania Prezesa UKE należy w szczególności:

1) opracowywanie wskazanych przez ministra właściwego do spraw informatyzacji
      projektów aktów prawnych w zakresie komunikacji elektronicznej;

2) wykonywanie zadań krajowego organu regulacyjnego wynikających z przepisów
      rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 z dnia
      11 grudnia 2018 r. ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów Łączności
      Elektronicznej (BEREC) oraz Agencję Wsparcia BEREC (Urząd BEREC),
      zmieniającego rozporządzenie (UE) 2015/2120 oraz uchylającego
      rozporządzenie (WE) nr 1211/2009 (Dz. Urz. UE L 321 z 17.12.2018, str. 1);

3) analiza i ocena funkcjonowania rynków usług komunikacji elektronicznej;
4) monitorowanie jakości usług komunikacji elektronicznej;
5) podejmowanie interwencji w sprawach dotyczących funkcjonowania rynków

      usług komunikacji elektronicznej oraz rynku aparatury, w tym rynku urządzeń
      telekomunikacyjnych, z własnej inicjatywy lub wniesionych przez
      zainteresowane podmioty, w szczególności użytkowników i przedsiębiorców
      komunikacji elektronicznej;
6) kontrolowanie realizacji obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia
      Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/612 z dnia 6 kwietnia 2022 r.
      w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii
      (Dz. Urz. UE L 115 z 13.04.2022, str. 1);
7) realizacja obowiązków nałożonych na Prezesa UKE i kontrolowanie realizacji
      pozostałych obowiązków, wynikających z przepisów rozporządzenia Parlamentu
      Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r.
      ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu i dotyczące
      opłat detalicznych za uregulowane usługi łączności wewnątrzunijnej oraz
      zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE, a także rozporządzenie (UE)
      nr 531/2012;
8) zarządzanie zasobami częstotliwości przeznaczonymi do użytkowania cywilnego
      i cywilno-rządowego oraz tworzenie warunków dla rozwoju krajowych służb
      radiokomunikacyjnych przez zapewnianie Rzeczypospolitej Polskiej
      niezbędnych zasobów częstotliwości oraz dostępu do zasobów orbitalnych;
9) współpraca z użytkownikami rządowymi w celu zapewnienia warunków do
      utrzymania ciągłości funkcjonowania systemów komunikacji elektronicznej tych
      użytkowników;
10) realizacja harmonogramu rozdysponowania zasobów częstotliwości, o którym
      mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 62 ust. 4;

11) występowanie do RSPG z wnioskiem o pomoc w rozwiązaniu problemów lub

sporów związanych z transgraniczną koordynacją częstotliwości lub

szkodliwymi zakłóceniami o charakterze transgranicznym;

12) wykonywanie zadań i obowiązków na rzecz obronności, cyberbezpieczeństwa,

bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego;

13) współpraca     z krajowymi  i międzynarodowymi           organizacjami

telekomunikacyjnymi;

14) współpraca z Komisją Europejską i instytucjami Unii Europejskiej, a także

z BEREC oraz organami regulacyjnymi innych państw członkowskich;

15) współpraca z Prezesem UOKiK w sprawach dotyczących przestrzegania praw

podmiotów korzystających z usług komunikacji elektronicznej, przeciwdziałania

praktykom ograniczającym konkurencję oraz antykonkurencyjnym

koncentracjom przedsiębiorców komunikacji elektronicznej i ich związków;

16) współpraca z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji w zakresie właściwości tego

organu;

17) wykonywanie, z upoważnienia ministra właściwego do spraw informatyzacji,

zadań w sprawach międzynarodowej i unijnej polityki komunikacji

elektronicznej;

18) prowadzenie transgranicznych koordynacji częstotliwości z innymi państwami,

w tym zawieranie niezbędnych umów lub porozumień, w sposób i w terminach

pozwalających na realizację zobowiązań wynikających z wiążących Rzecz-

pospolitą Polską umów międzynarodowych lub aktów prawnych Unii

Europejskiej, dotyczących gospodarowania częstotliwościami;

19) przedstawianie Komisji Europejskiej, BEREC i organom regulacyjnym innych

państw członkowskich informacji z zakresu komunikacji elektronicznej, w tym

wykonywanie obowiązków notyfikacyjnych, obejmujących przekazywanie

treści decyzji, o których mowa w art. 202 ust. 1, oraz informacji

o przedsiębiorcach komunikacji elektronicznej, którzy zostali uznani za

posiadających znaczącą pozycję rynkową, świadczących usługę powszechną

i realizujących połączenia sieci telekomunikacyjnych oraz nałożonych na nich

obowiązkach;

20) przeprowadzanie konsultacji środowiskowych w sprawach związanych

z zasięgiem, dostępnością oraz jakością usług komunikacji elektronicznej,

z zainteresowanymi podmiotami i ich związkami, w szczególności

z przedsiębiorcami komunikacji elektronicznej, użytkownikami, konsumentami,

      w tym użytkownikami końcowymi z niepełnosprawnościami, oraz
      producentami;
21) kontrola obowiązku wyposażenia pojazdów kategorii M w samochodowe
      odbiorniki radiofoniczne zdolne do odbioru cyfrowych transmisji;
22) kontrola obowiązku sprzedaży odbiorników sygnału telewizyjnego spełniających
      wymagania wynikające z przepisów wydanych na podstawie art. 406 ust. 6;
23) kontrola obowiązku sprzedaży odbiorników radiofonii cyfrowej spełniających
      wymagania wynikające z przepisów wydanych na podstawie art. 406 ust. 7.
      2. Prezes UKE na podstawie informacji uzyskanych od przedsiębiorców
komunikacji elektronicznej oraz innych podmiotów dysponujących infrastrukturą
telekomunikacyjną lub realizujących inwestycje w tym zakresie, w terminie do dnia
30 czerwca, sporządza i udostępnia raport o stanie rynku komunikacji elektronicznej
za rok ubiegły, uwzględniający pokrycie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
zasięgiem stacjonarnych i ruchomych publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz
przedstawia prognozy inwestycyjne dotyczące rozwoju tych sieci. Prezes UKE
udostępnia raport na stronie podmiotowej BIP UKE.
      3. Prezes UKE dokonuje, nie rzadziej niż co 2 lata, regularnego przeglądu
konieczności stosowania w decyzjach w sprawie rezerwacji częstotliwości
ograniczeń, o których mowa w art. 87 ust. 3 pkt 4, oraz udostępnia jego wyniki na
stronie podmiotowej BIP UKE.
      4. Raport, o którym mowa w ust. 2, jest wykorzystywany przez:
1) ministra właściwego do spraw informatyzacji przy opracowywaniu programu
      rozwoju, o którym mowa w art. 15 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.
      o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324 i 862),
      w zakresie sieci szerokopasmowych;
2) właściwe organy przy sporządzaniu planów, strategii lub innych dokumentów
      z zakresu:
      a) udzielania środków publicznych na realizację sieci telekomunikacyjnej,
      b) obowiązków w zakresie gospodarowania częstotliwościami,
      c) weryfikacji dostępności usług wchodzących w zakres obowiązku

            świadczenia usługi powszechnej.

      Art. 420. 1. Prezes UKE wykonuje zadania przy pomocy UKE.
      2. UKE prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych dla jednostek
budżetowych.

      3. Minister właściwy do spraw informatyzacji, po zasięgnięciu opinii ministra
właściwego do spraw łączności, w drodze zarządzenia, nadaje statut UKE, określając
jego komórki organizacyjne.

      4. Statut UKE może przewidywać utworzenie przez Prezesa UKE
zamiejscowych jednostek organizacyjnych. Prezes UKE, tworząc zamiejscową
jednostkę organizacyjną, określa jej siedzibę, właściwość rzeczową oraz miejscową,
z uwzględnieniem zasadniczego podziału terytorialnego państwa.

                                             Rozdział 2

                              Działania kontrolne Prezesa UKE

      Art. 421. 1. Prezes UKE jest uprawniony do weryfikacji przestrzegania
przepisów, decyzji oraz postanowień z zakresu komunikacji elektronicznej lub
spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej.

      2. W ramach weryfikacji, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE może
w szczególności monitorować częstotliwości, lokalizować źródła zakłóceń lub
nielegalnych emisji, prowadzić kontrole i postępowania pokontrolne.

      Art. 422. 1. Prezes UKE, jako organ wyspecjalizowany w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2023 r.
poz. 215), jest uprawniony do kontroli znajdujących się w obrocie lub oddanych do
użytku wyrobów, o których mowa w:
1) rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1275/2008 z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie

      wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
      w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla zużycia energii przez
      elektryczne i elektroniczne urządzenia gospodarstwa domowego i urządzenia
      biurowe w trybie czuwania i wyłączenia oraz czuwania przy podłączeniu do sieci
      (Dz. Urz. UE L 339 z 18.12.2008, str. 45, z późn. zm.13));
2) rozporządzeniu Komisji (WE) nr 107/2009 z dnia 4 lutego 2009 r. w sprawie
      wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
      w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla prostych set-top
      boksów (Dz. Urz. UE L 36 z 05.02.2009, str. 8, z późn. zm.14));

13) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 93 z 07.04.2009, str. 3,
    Dz. Urz. UE L 191 z 23.07.2009, str. 42, Dz. Urz. UE L 175 z 27.06.2013, str. 13, Dz. Urz.
    UE L 225 z 23.08.2013, str. 1, Dz. Urz. UE L 346 z 20.12.2016, str. 51, Dz. Urz. UE L 315
    z 05.12.2019, str. 241, 267 i 285.

14) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 346 z 20.12.2016,
    str. 51.

3) rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/1782 z dnia 1 października 2019 r.
      ustanawiającym wymogi dotyczące ekoprojektu dla zasilaczy zewnętrznych na
      podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE oraz
      uchylającym rozporządzenie Komisji (WE) nr 278/2009 (Dz. Urz. UE L 272
      z 25.10.2019, str. 95, z późn. zm.15));

4) rozporządzeniu Komisji (WE) nr 278/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie
      wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
      w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu w zakresie zużycia energii
      elektrycznej przez zasilacze zewnętrzne w stanie bez obciążenia oraz ich średniej
      sprawności podczas pracy (Dz. Urz. UE L 93 z 07.04.2009, str. 3, z późn.
      zm.16));

5) rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/2021 z dnia 1 października 2019 r.
      ustanawiającym wymogi dotyczące ekoprojektu dla wyświetlaczy
      elektronicznych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady
      2009/125/WE, zmieniającym rozporządzenie Komisji (WE) nr 1275/2008
      i uchylającym rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2009 (Dz. Urz. UE L 315
      z 05.12.2019, str. 241, z późn. zm.17));

6) rozporządzeniu Komisji (WE) nr 642/2009 z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie
      wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
      w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla telewizorów (Dz. Urz.
      UE L 191 z 23.07.2009, str. 42, z późn. zm.18));

7) rozporządzeniu Komisji (UE) nr 617/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie
      wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE
      w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla komputerów
      i serwerów (Dz. Urz. UE L 175 z 27.06.2013, str. 13, z późn. zm.19)).
      2. Prezes UKE jako organ:

1) kontrolujący w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 września 2012 r.
      o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią (Dz. U.
      z 2020 r. poz. 378) jest uprawniony do kontroli wprowadzanych do obrotu lub

15) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 56 z 27.02.2020, str. 42.
16) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 175 z 27.06.2013, str. 13

    i Dz. Urz. UE L 346 z 20.12.2016, str. 51.
17) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 50 z 24.02.2020, str. 23

    i Dz. Urz. UE L 68 z 26.02.2021, str. 108.
18) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 225 z 23.08.2013, str. 1

    i Dz. Urz. UE L 346 z 20.12.2016, str. 51.
19) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 346 z 20.12.2016,

    str. 51 i Dz. Urz. UE L 74 z 18.03.2019, str. 46.

      oddawanych do użytku produktów związanych z energią, o których mowa
      w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2019/2013 z dnia 11 marca
      2019 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
      2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego wyświetlaczy
      elektronicznych i uchylającym rozporządzenie delegowane Komisji (UE)
      nr 1062/2010 (Dz. Urz. UE L 315 z 05.12.2019, str. 1, z późn. zm.20));
2) przeprowadzający kontrolę realizacji programu znakowania efektywności
      energetycznej urządzeń biurowych w rozumieniu przepisów ustawy, o której
      mowa w pkt 1, jest uprawniony do kontroli realizacji programu znakowania
      efektywności energetycznej urządzeń biurowych, o którym mowa
      w art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 106/2008
      z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie unijnego programu znakowania
      efektywności energetycznej urządzeń biurowych (Dz. Urz. UE L 39
      z 13.02.2008, str. 1, z późn. zm.21)).
      3. Prezes UKE jest uprawniony do kontroli znajdującej się w obrocie lub oddanej
do użytku aparatury w zakresie spełniania wymagań określonych w dyrektywie
Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do
kompatybilności elektromagnetycznej (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 79,
z późn. zm.22)) i urządzeń radiowych w zakresie spełniania wymagań określonych
w dyrektywie 2014/53/UE.

      Art. 423. Kontrolę i postępowanie pokontrolne Prezes UKE wszczyna z urzędu.

      Art. 424. 1. Pracownikom UKE przysługuje, po okazaniu legitymacji służbowej
oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, prawo:
1) dostępu do materiałów, dokumentów oraz innych danych niezbędnych do

      przeprowadzenia kontroli, a także sporządzania ich kopii;
2) wstępu do wszystkich obiektów i nieruchomości oraz pomieszczeń podmiotu

      podlegającego kontroli, zwanego dalej „podmiotem kontrolowanym”;
3) prowadzenia oględzin kontrolowanych sieci telekomunikacyjnych i aparatury;

20) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 48 z 11.02.2021, str. 7,
    Dz. Urz. UE L 50 z 24.02.2020, str. 18 i Dz. Urz. UE L 68 z 26.02.2021, str. 62.

21) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 63 z 06.03.2013, str. 1.
22) Zmiana wymienionej dyrektywy została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 212 z 22.08.2018, str. 1.

4) zabezpieczenia przed dalszym używaniem lub przyjęcia do depozytu urządzeń
      radiowych używanych bez wymaganego pozwolenia lub obsługiwanych przez
      nieuprawnioną osobę;

5) czasowego zajęcia aparatury w trybie, o którym mowa w art. 435, w celu
      przeprowadzenia badań prowadzących do ustalenia przyczyn szkodliwych
      zakłóceń;

6) nieodpłatnego pobierania próbek wprowadzonej do obrotu lub oddanej do użytku
      aparatury, w tym telekomunikacyjnych urządzeń końcowych i urządzeń
      radiowych, w celu przeprowadzenia badań w zakresie spełniania przez tę
      aparaturę wymagań oraz zatrzymania próbek do czasu prawomocnego
      zakończenia postępowania;

7) nieodpłatnego pobierania próbek wprowadzonych do obrotu lub oddanych do
      użytku wyrobów, o których mowa w art. 422 ust. 1, oraz zatrzymania próbek do
      czasu prawomocnego zakończenia postępowania;

8) nieodpłatnego pobierania próbek wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do
      użytku produktów, o których mowa w art. 422 ust. 2, oraz zatrzymania próbek
      do czasu prawomocnego zakończenia postępowania;

9) wykonywania czynności kontrolno-pomiarowych, badań sieci
      telekomunikacyjnych, urządzeń telekomunikacyjnych oraz innej aparatury,
      a także kontroli jakości świadczonych usług komunikacji elektronicznej;

10) legitymowania osoby w celu stwierdzenia jej tożsamości, jeżeli jest to niezbędne
      na potrzeby kontroli.
      2. Jeżeli okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne podjęcie kontroli

u osoby fizycznej w zakresie, który nie obejmuje prowadzonej przez tę osobę
działalności gospodarczej, może być ona podjęta po okazaniu legitymacji służbowej.
Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli doręcza się kontrolowanej osobie
niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni roboczych od dnia podjęcia
kontroli.

      3. Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli osoby fizycznej zawiera
w szczególności:
1) wskazanie podstawy prawnej kontroli;
2) oznaczenie organu kontroli;
3) datę i miejsce wystawienia;
4) imię i nazwisko pracownika UKE uprawnionego do przeprowadzenia kontroli

      oraz numer jego legitymacji służbowej;

5) oznaczenie kontrolowanej osoby;
6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli;
7) wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;
8) imię, nazwisko oraz podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem

      zajmowanego stanowiska;
9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanej osoby.

      4. Kierownik podmiotu kontrolowanego, osoba upoważniona lub inny pracownik
podmiotu kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97
ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, jak również kontrolowana osoba
fizyczna jest obowiązana udzielać pracownikowi UKE, o którym mowa w ust. 1,
wszelkich potrzebnych informacji oraz zapewnić mu:
1) warunki sprawnego przeprowadzenia kontroli;
2) dostęp do materiałów, dokumentów, danych urządzeń, aparatury i sieci,

      o których mowa w ust. 1;
3) wstęp do obiektów, nieruchomości i pomieszczeń, o których mowa w ust. 1;
4) nieodpłatne udostępnienie podlegających kontroli sieci telekomunikacyjnych,

      urządzeń telekomunikacyjnych oraz innej aparatury, w celu przeprowadzenia
      badań.
      5. Kontrolowana osoba fizyczna może wnieść sprzeciw wobec podjęcia
i wykonywania kontroli przez Prezesa UKE z naruszeniem przepisów. Sprzeciw
wymaga uzasadnienia. Przepisy art. 59 ust. 3–16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –
Prawo przedsiębiorców stosuje się odpowiednio.

      Art. 425. 1. W czynnościach kontrolnych może brać udział osoba posiadająca
wiedzę specjalistyczną, niebędąca pracownikiem UKE, upoważniona przez Prezesa
UKE do wykonywania czynności kontrolnych. Osoba ta jest zobowiązana do
nieujawniania informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, w posiadanie
których weszła w związku z wykonywanymi czynnościami kontrolnymi.

      2. Osoba, o której mowa w ust. 1, może brać udział w czynnościach kontrolnych
po doręczeniu kontrolowanemu upoważnienia Prezesa UKE.

      Art. 426. Czynności kontrolne mogą być prowadzone w sposób zdalny. Wyniki
pomiarów wykonywanych zdalnie zawierają dane umożliwiające identyfikację
wykorzystywanych przez Prezesa UKE urządzeń kontrolno-pomiarowych.

      Art. 427. 1. Z kontroli sporządza się protokół, który podpisuje pracownik
przeprowadzający kontrolę.

      2. Protokół, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1) oznaczenie podmiotu kontrolowanego, czasu i miejsca przeprowadzania

      kontroli;
2) wskazanie zakresu kontroli oraz osób w niej uczestniczących;
3) opis przebiegu kontroli;
4) ustalenia z przeprowadzonej kontroli.

      3. Pracownik przeprowadzający kontrolę może, z urzędu lub na wniosek
podmiotu kontrolowanego, prostować błędy pisarskie i rachunkowe lub inne
oczywiste pomyłki w protokole kontroli, o którym mowa w ust. 1.

      4. Protokół, o którym mowa w ust. 1, podpisuje także kierownik podmiotu
kontrolowanego lub osoba przez niego upoważniona albo kontrolowana osoba
fizyczna.

      Art. 428. Do czynności kontrolnych oraz badań, o których mowa w art. 424–426
oraz art. 429, stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o tajemnicy
komunikacji elektronicznej, a także o ochronie danych osobowych.

      Art. 429. 1. Do pobierania i badania próbek aparatury, w tym urządzeń
radiowych, w zakresie spełniania przez nią wymagań oraz do pobierania i badania
próbek wyrobów, o których mowa w art. 422 ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 27–31 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r.
poz. 312 i 1222).

      2. Do pobierania i badania próbek produktów, o których mowa w art. 422 ust. 2,
stosuje się odpowiednio przepisy art. 27–31 ustawy, o której mowa w ust. 1, oraz akty
delegowane w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r.
o etykietowaniu energetycznym produktów związanych z energią.

      Art. 430. Do kontroli urządzeń w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej nie stosuje się przepisów
art. 424 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 7 i 8.

      Art. 431. 1. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się
przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.

      2. W przypadku podjęcia przez Prezesa UKE czynności kontrolnych w zakresie
wykorzystania częstotliwości radiowych, przy zastosowaniu wyłączenia, o którym
mowa w art. 50 ust. 2 pkt 3a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców,
Prezes UKE informuje kontrolowanego przedsiębiorcę, przy wykorzystaniu środków
komunikacji elektronicznej, o fakcie podjęcia tych czynności, w dniu ich podjęcia.

      3. Do kontroli oraz zaleceń pokontrolnych stosuje się przepisy działu I rozdziału
8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

      Art. 432. 1. Legitymacja służbowa pracownika UKE zawiera:
1) nazwę urzędu;
2) imię i nazwisko pracownika;
3) numer legitymacji;
4) datę wystawienia;
5) wizerunek twarzy pracownika;
6) podpis wystawcy.

      2. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,
wzór legitymacji służbowej pracownika UKE oraz opis tego wzoru, kierując się
koniecznością zapewnienia identyfikacji pracownika.

      Art. 433. 1. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 421 ust. 2,
stwierdzono, że podmiot kontrolowany nie wypełnia odnoszących się do niego
obowiązków wynikających z przepisów prawa lub decyzji wydanej przez Prezesa
UKE, Prezes UKE:
1) nakłada karę, o której mowa w art. 444, w przypadku stwierdzenia naruszeń

      wskazanych w tym przepisie, niezależnie od prowadzonego wobec tego
      podmiotu postępowania pokontrolnego, lub
2) wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa podmiot kontrolowany do
      usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień oraz informuje
      o możliwości przedstawienia stanowiska odnośnie do stwierdzonych naruszeń.
      2. Usunięcie nieprawidłowości, udzielenie wyjaśnień i przedstawienie
stanowiska, o których mowa w ust. 1 pkt 2, następuje w terminie wskazanym przez
Prezesa UKE, nie krótszym niż 30 dni od dnia doręczenia zaleceń pokontrolnych
podmiotowi kontrolowanemu.
      3. W zaleceniach pokontrolnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, Prezes UKE
może określić inny termin usunięcia nieprawidłowości, udzielenia wyjaśnień lub
przedstawienia stanowiska odnośnie do stwierdzonych naruszeń. Termin określony
w wezwaniu może być krótszy niż 30 dni jedynie w przypadku, gdy podmiot
kontrolowany, do którego odnosi się wezwanie, wyraził na to zgodę lub gdy
naruszenia wskazane w zaleceniach pokontrolnych powtarzały się w przeszłości.
      4. Jeżeli po upływie 30 dni od dnia doręczenia zaleceń pokontrolnych lub po
upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, podmiot kontrolowany nie usunie

wskazanych nieprawidłowości albo udzielone wyjaśnienia lub przedstawione
stanowisko odnośnie do stwierdzonych naruszeń okażą się niewystarczające, Prezes
UKE wydaje decyzję, w której nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości
oraz może:
1) wskazać środki, jakie powinien zastosować podmiot kontrolowany, w celu

      usunięcia nieprawidłowości;
2) określić termin, w którym ma nastąpić usunięcie nieprawidłowości;
3) nałożyć karę, o której mowa w art. 444, chyba że na podstawie

      ust. 1 pkt 1 zostało już wszczęte postępowanie w sprawie nałożenia kary za
      niewypełnienie tych obowiązków.
      5. W przypadku przedsiębiorców komunikacji elektronicznej, na których zostały
nałożone obowiązki, o których mowa w art. 212, art. 214–216, art. 217 ust. 1,
art. 220 ust. 2, art. 221 lub art. 223, Prezes UKE może, w drodze decyzji, nakazać
zaprzestanie lub opóźnienie świadczenia usługi komunikacji elektronicznej, której
dalsze świadczenie mogłoby prowadzić do znaczącej szkody dla konkurencji, do czasu
wypełnienia tych obowiązków.
      6. Jeżeli nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1, występowały w przeszłości
lub mają poważny charakter, a podmiot kontrolowany nie zastosował się do decyzji,
o której mowa w ust. 4 lub 5, Prezes UKE może, w drodze decyzji, zakazać
podmiotowi kontrolowanemu wykonywania działalności polegającej na świadczeniu
usług komunikacji elektronicznej na okres od roku do 3 lat, cofnąć pozwolenie
radiowe, zmienić lub cofnąć rezerwację częstotliwości, zasobów orbitalnych lub
przydział zasobów numeracji. Jeżeli decyzja odnosi się do działalności polegającej na
rozpowszechnianiu programów radiowych lub telewizyjnych, Prezes UKE wydaje ją
w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT.
      7. W przypadku gdy przesłanką wydania decyzji, o której mowa w ust. 6, jest
zagrożenie przez działalność podmiotu kontrolowanego obronności, bezpieczeństwa
państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, Prezes UKE przed jej wydaniem
zasięga opinii Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji
Wywiadu, w zakresie ich właściwości. Jeżeli uzasadnienie do opinii tych organów
zawiera informacje niejawne, zamiast uzasadnienia doręcza się zawiadomienie, że
uzasadnienie zostało sporządzone.
      8. Organy, o których mowa w ust. 7, są obowiązane w terminie 30 dni wydać
opinię zawierającą stanowisko w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy działalność

podmiotu kontrolowanego może prowadzić do zagrożenia obronności,
bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego.

      9. Jeżeli organy, o których mowa w ust. 7, nie wydadzą opinii w terminie 30 dni,
uznaje się, że wymóg uzyskania opinii został spełniony.

      10. Decyzji, o której mowa w ust. 6, nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności. Decyzja ta stanowi podstawę do wykreślenia podmiotu
kontrolowanego z rejestru PT.

      Art. 434. 1. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 421 ust. 2, Prezes
UKE stwierdzi, że podmiot kontrolowany narusza nałożone na niego obowiązki
w sposób powodujący:
1) bezpośrednie i poważne zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa,

      bezpieczeństwa i porządku publicznego lub życia i zdrowia ludzi,
2) zagrożenie wywołania poważnej szkody majątkowej lub poważnych utrudnień

      w funkcjonowaniu sieci telekomunikacyjnych lub usług komunikacji
      elektronicznej dla przedsiębiorców komunikacji elektronicznej, użytkowników
      końcowych lub podmiotów posiadających prawo do korzystania z częstotliwości
– podejmuje działania zmierzające do usunięcia zagrożeń.
      2. Działania, o których mowa w ust. 1, mogą w szczególności obejmować
wydanie decyzji nakazującej podmiotowi kontrolowanemu podjęcie działań
zmierzających do usunięcia zagrożenia, w tym decyzji nakazującej wstrzymanie
wykonywania działalności polegającej na świadczeniu usług komunikacji
elektronicznej. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
      3. Prezes UKE podejmuje działania, o których mowa w ust. 1, po uprzednim
wezwaniu podmiotu kontrolowanego do usunięcia naruszeń lub udzielenia wyjaśnień.
      4. Podmiot kontrolowany, do którego odnoszą się działania, o których mowa
w ust. 1, może w każdym czasie przedstawiać Prezesowi UKE swoje stanowisko oraz
propozycje działań zmierzających do usunięcia naruszeń wynikających
z niewykonania nałożonych na niego obowiązków, o których mowa w ust. 1.
Podejmując działania zmierzające do usunięcia zagrożenia, Prezes UKE uwzględnia
stanowisko i propozycje zgłoszone przez podmiot kontrolowany.
      5. Działania, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE może także podejmować na
wniosek organów właściwych w sprawach obronności, bezpieczeństwa państwa lub
bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jeżeli uzasadnienie wniosku tych organów
zawiera informacje niejawne, zamiast uzasadnienia doręcza się informację, że zostało
ono sporządzone.

      6. W przypadku wydania decyzji nakazującej podmiotowi kontrolowanemu
wstrzymanie wykonywania działalności polegającej na świadczeniu usług
komunikacji elektronicznej Prezes UKE określa w niej termin jej obowiązywania, nie
dłuższy niż 3 miesiące. W przypadku gdy zagrożenia będące przyczyną wydania tej
decyzji nie zostaną przez podmiot kontrolowany usunięte w wymaganym terminie,
Prezes UKE może przedłużyć termin obowiązywania decyzji o kolejne 3 miesiące.

      7. Niezależnie od podjęcia działań, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE
wszczyna procedurę, o której mowa w art. 433.

      Art. 435. 1. W przypadku stwierdzenia używania urządzenia radiowego bez
wymaganego pozwolenia, decyzji, o której mowa w art. 152 ust. 1 lub art. 153 ust. 1,
lub wpisu do rejestru urządzeń, lub obsługiwania tego urządzenia przez osobę
nieuprawnioną, Prezes UKE wydaje użytkownikowi urządzenia decyzję zakazującą
używania lub obsługiwania urządzenia radiowego przez osobę nieuprawnioną.
Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

      2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, może zawierać rozstrzygnięcie
o zabezpieczeniu urządzenia radiowego przed dalszym używaniem lub obsługą albo
o przyjęciu urządzenia do depozytu.

      3. Prezes UKE uchyla decyzję w części dotyczącej zabezpieczenia urządzenia
radiowego wydaną w związku z:
1) brakiem pozwolenia – z dniem wydania użytkownikowi pozwolenia, chyba że

      sąd orzekł przepadek urządzenia;
2) jego obsługą przez osobę nieuprawnioną – niezwłocznie po udokumentowaniu,

      że osoba obsługująca urządzenie radiowe posiada wymagane świadectwo
      operatora urządzeń radiowych, a w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej –
      wymagane pozwolenie;
3) brakiem decyzji, o której mowa w art. 152 ust. 1 i art. 153 ust. 1 – z dniem
      wydania użytkownikowi decyzji, chyba że sąd orzekł przepadek urządzenia;
4) brakiem wpisu do rejestru urządzeń – z dniem wpisania urządzenia radiowego do
      rejestru urządzeń.
      4. Urządzenie radiowe przyjęte do depozytu z powodu:
1) braku pozwolenia – jest zwracane użytkownikowi po wydaniu mu pozwolenia,
      chyba że sąd orzekł przepadek urządzenia;
2) obsługi przez osobę nieuprawnioną – jest zwracane użytkownikowi niezwłocznie
      po udokumentowaniu, że osoba obsługująca urządzenie radiowe posiada

      wymagane świadectwo operatora urządzeń radiowych, a w służbie radiokomuni-
      kacyjnej amatorskiej – wymagane pozwolenie;
3) braku decyzji, o której mowa w art. 152 ust. 1 i art. 153 ust. 1 – jest zwracane
      użytkownikowi niezwłocznie po wydaniu decyzji, chyba że sąd orzekł przepadek
      urządzenia;
4) braku wpisu do rejestru urządzeń – jest zwracane użytkownikowi niezwłocznie
      po dokonaniu wpisu urządzenia radiowego do rejestru urządzeń.
      5. W przypadku gdy nie została spełniona którakolwiek z określonych
w ust. 4 przesłanek zwrotu użytkownikowi urządzenia radiowego przyjętego do
depozytu, do urządzenia radiowego stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 października
2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. poz. 1537 oraz z 2009 r.
poz. 1241).
      6. W przypadku wydania wymaganego pozwolenia, decyzja, o której mowa
w ust. 1, wydana na skutek braku wymaganego pozwolenia wygasa.

      Art. 436. 1. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej,
wytwarzające pole elektromagnetyczne powoduje szkodliwe zakłócenie pracy innego
urządzenia spełniającego zasadnicze wymagania w rozumieniu przepisów tej ustawy,
Prezes UKE może wydać decyzję o:
1) czasowym wstrzymaniu używania urządzenia wytwarzającego szkodliwe

      zaburzenia elektromagnetyczne;
2) zmianie sposobu używania urządzenia;
3) zastosowaniu środków technicznych prowadzących do eliminacji szkodliwego

      zakłócenia, na koszt podmiotu, któremu wydano decyzję;
4) czasowym zajęciu urządzenia w celu przeprowadzenia badań niezbędnych do

      ustalenia przyczyn wystąpienia szkodliwych zakłóceń.
      2. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności.
      3. Prezes UKE może uzależnić wydanie czasowo zajętego urządzenia od zgody
jego użytkownika na usunięcie, na koszt tego użytkownika, przyczyn powodujących
niezgodność urządzenia z zasadniczymi wymaganiami, w szczególności przyczyn
wystąpienia szkodliwych zakłóceń.
      4. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie używane przez użytkowników
rządowych, o których mowa w art. 2 pkt 87 lit. a–f oraz h, powoduje szkodliwe
zakłócenie, Prezes UKE występuje niezwłocznie do właściwego ministra, Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego
Biura Antykorupcyjnego albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o podjęcie
działań w celu eliminacji szkodliwego zakłócenia.

      5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, Prezes UKE określa dane
charakteryzujące szkodliwe zakłócenie oraz wyznacza termin jego usunięcia, nie
dłuższy niż 15 dni.

      6. Prezes UKE, na wniosek właściwego ministra, Szefa Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego
albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej udziela użytkownikom rządowym,
o których mowa w art. 2 pkt 87 lit. a–f oraz h, stosownie do posiadanych środków
technicznych, niezbędnej pomocy w określeniu źródła oraz sposobu eliminacji
szkodliwego zakłócenia powodowanego przez używane przez te podmioty urządzenie.

      7. Prezes UKE może wystąpić do właściwego ministra, Szefa Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego Biura
Antykorupcyjnego albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z wnioskiem
o powołanie komisji wspólnej w celu określenia źródła szkodliwego zakłócenia lub
sposobu jego eliminacji.

      8. Prezes UKE niezwłocznie informuje użytkownika rządowego, o którym mowa
w art. 2 pkt 87 lit. a–f oraz h, będącego użytkownikiem urządzenia, którego praca jest
szkodliwie zakłócana, o podjętych działaniach i wyznaczonym terminie eliminacji
szkodliwego zakłócenia.

      Art. 437. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej,
wytwarzające pole elektromagnetyczne, może powodować w określonym miejscu
szkodliwe zakłócenie pracy innego urządzenia spełniającego zasadnicze wymagania
w rozumieniu przepisów tej ustawy, Prezes UKE może podjąć działania w celu
wyjaśnienia okoliczności, w jakich takie zakłócenie może wystąpić, i wydać zalecenia
pokontrolne, których wykonanie pozwoli na wyeliminowanie możliwości wystąpienia
takiego zakłócenia.

      Art. 438. Prezes UKE informuje Komisję Europejską i państwa członkowskie
Unii Europejskiej o działaniach podjętych w przypadkach, o których mowa
w art. 436 ust. 1–3 lub art. 437.

      Art. 439. 1. Przepisów art. 424–436 nie stosuje się do podmiotów, o których
mowa w art. 2 pkt 87 lit. a–f oraz h, wykonujących we własnym zakresie zadania
określone w przepisach odrębnych.

      2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania
w przypadku stwierdzenia, że urządzenie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej, wytwarzające pole
elektromagnetyczne, używane przez podmioty, o których mowa w art. 2 pkt 87 lit. a–
f oraz h, powoduje szkodliwe zakłócenie pracy innego urządzenia, spełniającego
zasadnicze wymagania w rozumieniu przepisów tej ustawy, uwzględniając charakter
zadań realizowanych przez te podmioty oraz słuszny interes użytkownika urządzenia,
którego praca jest zakłócana.

      3. Prezes UKE, przeprowadzając kontrolę jednostek organizacyjnych Służby
Więziennej, w terminie 7 dni przed przystąpieniem do czynności kontrolnych,
zawiadamia na piśmie kierownika jednostki organizacyjnej Służby Więziennej
o terminie, przedmiocie i zakresie kontroli.

      4. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania
kontroli i postępowania pokontrolnego przez Prezesa UKE jednostek organizacyjnych
Służby Więziennej, uwzględniając charakter zadań realizowanych przez te jednostki
oraz słuszny interes użytkowników urządzeń, których praca jest zakłócana albo może
być zakłócana.

      5. Decyzje, o których mowa w art. 433–436, niezwłocznie po ich wydaniu,
doręcza się kierownikowi jednostki kontrolowanej, której decyzje te dotyczą, oraz
kierownikowi jednostki nadzoru.

      6. W przypadku zajęcia urządzenia radiowego pracownik UKE sporządza
protokół czasowego zajęcia urządzenia.

                                             Rozdział 3

                            Postępowanie przed Prezesem UKE

      Art. 440. 1. Postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie
przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego ze zmianami wynikającymi z ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja
2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

      2. Odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji
i konsumentów przysługuje od decyzji w sprawach:

1) o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, o których mowa w art. 203;
2) nałożenia, zmiany lub uchylenia obowiązków regulacyjnych, o których mowa

      w art. 200 ust. 4;
3) nałożenia, uchylenia, zmiany lub utrzymania obowiązków dostępowych

      symetrycznych, o których mowa w art. 176 ust. 1;
4) nałożenia kar przez Prezesa UKE;
5) o których mowa w art. 433 ust. 4–6 – wydawanych w wyniku działań

      kontrolnych;
6) o których mowa w:

      a) art. 164 ust. 4,
      b) art. 166,
      c) art. 174 ust. 1,
      d) art. 182 ust. 1,
      e) art. 188,
      f) art. 192,
      g) art. 202 ust. 1,
      h) art. 218 ust. 3 i 5,
      i) art. 222,
      j) art. 233 ust. 1 i art. 234,
      k) art. 237 ust. 2,
      l) art. 240,
      m) art. 244,
      n) art. 247 ust. 1 i 3,
      o) art. 255,
      p) art. 284 ust. 5,
      q) art. 295 ust. 5,
      r) art. 333 ust. 2,
      s) art. 408;
7) o których mowa w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług
      i sieci telekomunikacyjnych, w:
      a) art. 13 ust. 2,
      b) art. 18 ust. 3,
      c) art. 22 ust. 1,
      d) art. 25d ust. 1,
      e) art. 27 ust. 1,

      f) art. 30 ust. 1, 1a i 3,
      g) art. 35a ust. 3.
      3. Na postanowienia, o których mowa w art. 181 ust. 1 i art. 194 ust. 2 pkt 1,
przysługuje zażalenie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów.
      4. Decyzje, o których mowa w ust. 2, z wyjątkiem decyzji w sprawie nałożenia
kar, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
      5. Postępowania w sprawach odwołań i zażaleń, o których mowa w ust. 2 i 3,
toczą się według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, z późn. zm.23)) o postępowaniu w sprawach
z zakresu regulacji komunikacji elektronicznej i poczty.
      6. Na postanowienie wydane w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
– Kodeks postępowania administracyjnego przez organ współdziałający z Prezesem
UKE zażalenie nie przysługuje.

      Art. 441. 1. Prezes UKE gromadzi informacje na temat ogólnego przedmiotu
odwołań, liczby wniosków odwoławczych, czasu trwania postępowań odwoławczych
oraz liczby wydanych decyzji o zastosowaniu środków tymczasowych.

      2. Na uzasadniony wniosek Komisji Europejskiej oraz BEREC Prezes UKE
przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1, oraz decyzje i orzeczenia.

      Art. 442. 1. W postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy lub ustawy
z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Prezes
UKE, w drodze postanowienia, może na uzasadniony wniosek strony ograniczyć
pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie
tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub z urzędu
w przypadku innych tajemnic prawnie chronionych.

      2. Strona może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające
tajemnicę przedsiębiorstwa, przedstawiane Prezesowi UKE.

      3. Strona wnioskująca o ograniczenie, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązana
przedłożyć wersję dokumentu niezawierającą informacji objętych ograniczeniem,
która zostanie udostępniona stronom.

      4. W przypadku nieprzedstawienia wersji dokumentu niezawierającej informacji
objętych zastrzeżeniem, zastrzeżenie to uważa się za nieskuteczne.

23) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r. poz. 1429,
    1606, 1615, 1667, 1860 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 858, 859, 863 i 1222.

      Art. 443. 1. W postępowaniach prowadzonych w sprawach dotyczących
pozwoleń radiowych, rezerwacji częstotliwości oraz czasowego używania urządzenia
radiowego w celu zapewnienia przekazu informacji, o którym mowa w art. 152,
Prezes UKE może zawiadamiać strony o decyzjach i innych czynnościach przez ich
obwieszczenie na stronie podmiotowej BIP UKE, jeżeli strona wystąpiła o takie jej
zawiadamianie albo wyraziła na nie zgodę.

      2. Doręczenie pisma uważa się za dokonane z dniem udostępnienia na stronie
podmiotowej BIP UKE obwieszczenia, o którym mowa w ust. 1.

                                             DZIAŁ IX

                     Przepisy o karach pieniężnych i przepisy karne

      Art. 444. 1. Kto:
1) wykonuje działalność telekomunikacyjną bez złożenia kompletnego wniosku

      o wpis do rejestru PT albo wykonuje działalność telekomunikacyjną w zakresie
      nieobjętym wnioskiem o wpis do rejestru PT,
2) nie wypełnia obowiązku złożenia wniosku do Prezesa UKE o zmianę wpisu
      w rejestrze PT w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 1,
3) nie wypełnia obowiązku złożenia do Prezesa UKE wniosku o wykreślenie
      z rejestru PT w przypadku, o którym mowa w art. 15,
4) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki na rzecz obronności,
      bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których
      mowa w art. 39 ust. 2, 4, 9 i 10, art. 41 ust. 1 i 3, art. 43 ust. 1, 3 i 10,
      art. 44 ust. 4, art. 45, art. 47 ust. 1–3 i 5, art. 48 ust. 1–3, art. 51 ust. 1 i 2
      i art. 54 ust. 1–3,
5) nie stosuje się do obowiązków nałożonych decyzjami, o których mowa
      w art. 40 ust. 1–3 i 5 oraz art. 53,
6) wykorzystuje częstotliwości, zasoby numeracji lub zasoby orbitalne, nie
      posiadając do tego uprawnień lub niezgodnie z posiadanymi uprawnieniami,
7) używa urządzenia radiowego bez wymaganego wpisu do rejestru urządzeń albo
      decyzji, o której mowa w art. 152 ust. 1 i art. 153 ust. 1, albo używa tego
      urządzenia niezgodnie z tym wpisem albo tą decyzją,
8) nie wykorzystuje, z przyczyn leżących po jego stronie, częstotliwości
      przyznanych w rezerwacji częstotliwości przez okres co najmniej 6 miesięcy,
9) wykorzystuje zasoby numeracji niezgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa
      w art. 159,

10) udostępnia zasoby numeracji, nie będąc do tego uprawnionym na podstawie
      art. 164 ust. 1,

11) nie wypełnia obowiązków związanych ze zmianą numeracji, o których mowa
      w art. 167 ust. 2, 4 i 6,

12) nie wypełnia warunków zapewnienia dostępu, określonych w decyzji wydanej na
      podstawie art. 174 ust. 1,

13) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek wynikający z decyzji lub
      decyzji obszarowej nakładającej obowiązek dostępowy symetryczny, o którym
      mowa w art. 177 ust. 1,

14) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek wynikający z decyzji
      nakładającej obowiązek dostępowy symetryczny niezbędny dla zapewnienia
      łączności z użytkownikiem końcowym, o którym mowa w art. 178 ust. 1 pkt 1,

15) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek wynikający z decyzji
      nakładającej obowiązek dostępowy symetryczny zapewnienia dostępu do
      interfejsu programistycznego aplikacji lub elektronicznego przewodnika po
      programach, o którym mowa w art. 178 ust. 1 pkt 2,

16) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek udostępniania niezbędnych
      danych do celów prowadzenia spisów abonentów i informacji o numerach innym
      dostawcom usługi komunikacji głosowej, świadczącym usługę informacji
      o numerach telefonicznych, w tym usługę informacji o numerach obejmującą
      wszystkich abonentów usług komunikacji głosowej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 178 ust. 1 pkt 3,

17) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek wynikający z decyzji
      nakładającej obowiązek dostępowy symetryczny, o którym mowa
      w art. 179 ust. 1,

18) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek wynikający z decyzji
      nakładającej obowiązek dostępowy symetryczny kolokacji, udostępniania
      elementów sieci telekomunikacyjnej oraz powiązanych zasobów, o którym
      mowa w art. 180,

19) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki wynikające z decyzji
      rozstrzygającej spór o dostęp telekomunikacyjny, o której mowa
      w art. 182 ust. 1,

20) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki wynikające z decyzji, o której
      mowa w art. 188,

21) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia, wynikające z decyzji, obowiązki
      regulacyjne w zakresie dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa
      w art. 211, art. 212 ust. 1, art. 214 i art. 215 ust. 1,

22) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki regulacyjne związane
      z prowadzeniem rachunkowości regulacyjnej lub kalkulacji kosztów,

23) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki regulacyjne wynikające
      z decyzji, o których mowa w art. 217 ust. 1 pkt 2 i 3,

24) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki lub wymagania dotyczące
      ofert określających ramowe warunki umów o dostępie telekomunikacyjnym,

25) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki opracowania i przedłożenia
      do zatwierdzenia przez Prezesa UKE oraz stosowania oferty ramowej o dostępie
      telekomunikacyjnym,

26) stosuje opłaty za zakańczanie połączeń w stacjonarnych lub ruchomych
      publicznych sieciach telekomunikacyjnych niezgodne z aktem delegowanym
      wydanym przez Komisję Europejską na podstawie art. 75 ust. 1 EKŁE,

27) stosuje opłaty za zakańczanie połączeń w stacjonarnych lub ruchomych
      publicznych sieciach telekomunikacyjnych niezgodne z decyzją Prezesa UKE,
      o której mowa w art. 220 ust. 2,

28) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki, o których mowa
      w art. 229 ust. 2, art. 230 ust. 1–3, 5 i 6 lub wynikające z decyzji obowiązki,
      o których mowa w art. 223 i art. 225 ust. 1, lub narusza zakaz, o którym mowa
      w art. 228,

29) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki, o których mowa
      w art. 236 ust. 2 i 3 oraz art. 237 ust. 1–3,

30) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia szczegółowe warunki regulacyjne
      zatwierdzone decyzją, o której mowa w art. 240,

31) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki wynikające z decyzji, o której
      mowa w art. 247 ust. 1,

32) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek przekazania Prezesowi UKE
      sprawozdania, o którym mowa w art. 256,

33) nie wypełnia warunków określonych w umowie inwestycyjnej,
34) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia nałożone na niego obowiązki operatora

      multipleksu, o których mowa w art. 265 ust. 1,
35) wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku urządzenie radiowe, nie podając

      informacji, o których mowa w art. 274 ust. 2,

36) narusza obowiązki informacyjne w stosunku do użytkowników końcowych,
37) narusza zakazy, o których mowa w art. 284 ust. 4 i 8,
38) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki dotyczące zawierania umowy

      o świadczenie usług komunikacji elektronicznej, o których mowa w art. 285–
      293,
39) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki dotyczące składania przez
      abonenta oświadczeń woli w formie dokumentowej, o których mowa w art. 294,
40) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki dotyczące rozwiązania,
      wypowiedzenia albo odstąpienia od umowy w formie dokumentowej, o których
      mowa w art. 295 ust. 1–4,
41) narusza zakaz, o którym mowa w art. 295 ust. 5,
42) świadczy usługi telekomunikacyjne bez potwierdzenia danych podanych przez
      abonenta zgodnie z art. 296 ust. 1,
43) narusza warunki dostępu do usług, warunki zawarcia umowy o świadczenie
      usług komunikacji elektronicznej lub warunki świadczenia usług określone
      w art. 298 ust. 1–3 i 6,
44) narusza obowiązek, o którym mowa w art. 300,
45) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki dotyczące okresu
      obowiązywania umowy o świadczenie usług komunikacji elektronicznej,
      o których mowa w art. 301,
46) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki dotyczące automatycznego
      przedłużenia umowy, o których mowa w art. 302,
47) żąda od abonenta odszkodowania niezgodnie z art. 304 lub art. 309,
48) uniemożliwia realizację uprawnień abonenta, o których mowa w art. 305,
49) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki w zakresie jednostronnej
      zmiany warunków umowy, o których mowa w art. 306–308,
50) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek dotyczący usuwania
      ograniczeń w zakresie korzystania z promocyjnego urządzenia końcowego,
      o którym mowa w art. 310,
51) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek publikowania informacji
      wynikający z decyzji, o której mowa w art. 311 ust. 2,
52) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek dotyczący usługi dostępu do
      internetu określony w art. 312 ust. 1 oraz w decyzjach, o których mowa
      w art. 312 ust. 2, 5 i 6,
53) nie przekazuje Prezesowi UKE informacji, o których mowa w art. 313 ust. 3,

54) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek publikowania informacji
      wynikający z decyzji, o której mowa w art. 316 ust. 1, lub obowiązek
      informacyjny, o którym mowa w art. 316 ust. 2,

55) uniemożliwia lub utrudnia korzystanie z uprawnień abonenckich, o których
      mowa w art. 318, art. 319, art. 322, art. 323 lub art. 328,

56) nie realizuje lub nienależycie realizuje uprawnienia abonenta oraz obowiązki,
      o których mowa w art. 318, art. 319, art. 323–326 lub art. 328,

57) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki, o których mowa
      w art. 327 ust. 2,

58) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek dotyczący zapewnienia
      możliwości realizacji uprawnień abonenta, o którym mowa w art. 320 ust. 1 lub
      art. 329 ust. 1,

59) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki, o których mowa w art. 331,
60) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki dotyczące przekazywania

      i aktualizacji danych, o których mowa w art. 337 ust. 1, 2 i 4,
61) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek, o którym mowa

      w art. 338 ust. 1,
62) nie zapewnia lub nienależycie zapewnia użytkownikom końcowym

      z niepełnosprawnościami dostęp do świadczonych przez siebie udogodnień
      i usług, o którym mowa w art. 340 ust. 1,
63) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki dotyczące świadczenia usług
      z dodatkowym świadczeniem określone w art. 341–343,
64) żąda od abonenta zapłaty niezgodnie z art. 344,
65) umożliwia świadczenie usługi z dodatkowym świadczeniem niezgodnie
      z art. 345 ust. 3,
66) nie przekazuje w terminie zgłoszenia, zgłoszenia aktualizacyjnego lub informacji
      o terminie zakończenia świadczenia usługi z dodatkowym świadczeniem,
      o których mowa w art. 346 ust. 1 i 4 oraz art. 348 ust. 1,
67) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek dotyczący świadczenia usługi
      fakultatywnego obciążania rachunku, o którym mowa w art. 349,
68) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki określone w art. 350,
69) świadczy dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej za pośrednictwem
      lokalnej sieci radiowej przy użyciu urządzeń zlokalizowanych u użytkownika
      końcowego bez jego uprzedniej zgody, o której mowa w art. 353,
70) narusza nakaz, o którym mowa w art. 354,

71) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki związane z realizacją
      uprawnień konsumentów lub uprawnień użytkowników końcowych w zakresie
      usługi powszechnej, o których mowa w art. 355 ust. 3 i 4 oraz art. 365–367,

72) nie wypełnia obowiązku świadczenia usługi lub obowiązku oferowania
      specjalnego pakietu cenowego lub wypełnia je niezgodnie z decyzją, o której
      mowa w art. 358 ust. 4, art. 360 ust. 7, art. 361 lub art. 368 ust. 2,

73) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki, o których mowa
      w art. 364 ust. 1, art. 368 ust. 1, art. 374 i art. 375,

74) nie wypełnia obowiązku zmiany informacji przedumownych dotyczących
      specjalnego pakietu cenowego lub obowiązku świadczenia usługi wynikającego
      z decyzji, o której mowa w art. 364 ust. 3, lub wypełnia go niezgodnie z tą
      decyzją,

75) nie realizuje lub nienależycie realizuje procedurę reklamacji wynikającą
      z art. 378,

76) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki względem abonenta,
      o których mowa w art. 382,

77) narusza obowiązek zachowania tajemnicy komunikacji elektronicznej,
78) nie wypełnia obowiązków, o których mowa w art. 391 i art. 392,
79) przetwarza dane objęte tajemnicą komunikacji elektronicznej lub dane

      użytkowników bez podstawy prawnej,
80) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki, o których mowa w art. 397,
81) używa automatycznych systemów wywołujących lub używa

      telekomunikacyjnych urządzeń końcowych do celów przesyłania informacji
      handlowej bez uprzedniego uzyskania zgody abonenta lub użytkownika
      końcowego,
82) przechowuje informacje w urządzeniach końcowych abonenta lub użytkownika
      końcowego lub uzyskuje dostęp do informacji przechowywanych na tych
      urządzeniach lub instaluje oprogramowanie w telekomunikacyjnym urządzeniu
      końcowym niezgodnie z art. 399,
83) będąc przedsiębiorcą, którego działalność polega na sprzedaży odbiorników
      sygnału telewizyjnego lub odbiorników radiofonii cyfrowej, dokonuje sprzedaży
      odbiornika sygnału telewizyjnego lub odbiornika radiofonii cyfrowej,
      niespełniającego wymagań, o których mowa w art. 406,

84) będąc importerem lub nabywcą wewnątrzwspólnotowym pojazdów kategorii M,
      sprzedaje pojazdy kategorii M wyposażone w samochodowy odbiornik
      radiofoniczny nieprzystosowany do odbioru cyfrowych transmisji naziemnych,

85) będąc podmiotem wynajmującym pojazdy kategorii M, wynajmuje
      długoterminowo pojazdy kategorii M wyposażone w samochodowy odbiornik
      radiofoniczny nieprzystosowany do odbioru cyfrowych transmisji naziemnych,

86) nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 407,
87) nie wypełnia warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej,

      o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu
      rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wynikających z decyzji lub decyzji
      obszarowej,
88) nie wypełnia warunków zapewnienia dostępu określonych w decyzji lub decyzji
      obszarowej wydanej na podstawie art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r.
      o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych,
89) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek, o którym mowa w art. 21a
      ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym,
90) nie wypełnia obowiązków określonych w art. 3–6 i art. 8–15 rozporządzenia
      Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2022/612 z dnia 6 kwietnia 2022 r.
      w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii,
91) nie wypełnia obowiązków określonych w art. 3, art. 4, art. 5 ust. 2 i art. 5a
      rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia
      25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego
      internetu i dotyczące opłat detalicznych za regulowane usługi łączności
      wewnątrzunijnej oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE, a także
      rozporządzenie (UE) nr 531/2012,
92) utrudnia lub uniemożliwia wykonywanie czynności kontrolnych przez Prezesa
      UKE
– podlega karze pieniężnej.
      2. Prezes UKE, jeżeli przemawia za tym charakter lub zakres naruszenia, może
nałożyć karę pieniężną na podmiot, który:
1) nie wypełnia obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów
      przewidzianych ustawą lub ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju
      usług i sieci telekomunikacyjnych lub udziela informacji niepełnych lub
      nieprawdziwych, lub dostarcza dokumenty zawierające informacje niepełne lub
      nieprawdziwe;

2) nie realizuje lub nienależycie realizuje zobowiązania, o których mowa
      w art. 87 ust. 1 pkt 10;

3) nie wypełnia obowiązku przekazania Prezesowi UKE umowy, o którym mowa
      w art. 164 ust. 5;

4) nie przekazuje, zgodnie z art. 315 ust. 2 i 3, danych dotyczących świadczonych
      usług do narzędzia porównawczego zapewnianego przez Prezesa UKE lub nie
      aktualizuje tych danych;

5) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki, o których mowa
      w art. 317 ust. 1–3;

6) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki dotyczące skradzionych albo
      zgubionych telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, o których mowa
      w art. 339 ust. 1 i 2;

7) nie doręcza abonentowi podstawowego lub szczegółowego wykazu wykonanych
      usług lub doręcza ten wykaz niezgodnie z art. 351 lub art. 352;

8) nie wypełnia obowiązków uzyskania zgody użytkownika końcowego, o których
      mowa w art. 399;

9) nie wypełnia, z przyczyn leżących po jego stronie, obowiązku zapewnienia
      dostępu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r.
      o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych;

10) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia umowę o dostępie, w tym w zakresie
      rozliczeń z tego tytułu, określonych w umowie o dostępie, o którym mowa
      w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci
      telekomunikacyjnych;

11) nie wypełnia, z przyczyn leżących po jego stronie, obowiązku zapewnienia
      dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r.
      o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych;

12) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia umowę o dostępie, o którym mowa
      w art. 30 ust. 1 lub 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług
      i sieci telekomunikacyjnych;

13) nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w art. 297 ust. 1.
      3. Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1 i 2, może zostać nałożona także

w przypadku, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną
szkodę, jeżeli Prezes UKE uzna, że przemawiają za tym czas trwania, zakres lub skutki
naruszenia.

      4. Niezależnie od kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, Prezes UKE
może, w drodze decyzji, nałożyć na kierującego przedsiębiorstwem
telekomunikacyjnym, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub
wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego lub
związku takich przedsiębiorców, karę pieniężną w wysokości do 300 % jego
miesięcznego wynagrodzenia, naliczanego jak dla celów ekwiwalentu za urlop
wypoczynkowy.

      Art. 445. 1. Kto nie wypełnia obowiązku:
1) wdrożenia technicznych i organizacyjnych środków ochrony, o których mowa

      w art. 401,
2) informacyjnego względem Prezesa UODO, o którym mowa w art. 402 ust. 1,
3) informacyjnego względem abonenta lub użytkownika końcowego, o którym

      mowa w art. 402 ust. 4,
4) prowadzenia rejestru naruszeń danych osobowych, o którym mowa

      w art. 405 ust. 1
– podlega karze pieniężnej nakładanej przez Prezesa UODO, w drodze decyzji,
w wysokości do 3 % przychodu ukaranego podmiotu osiągniętego w poprzednim roku
kalendarzowym.

      2. Do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio
przepisy art. 444 ust. 3 i 4 oraz art. 446 ust. 1–4 oraz 6–11. Uprawnienia Prezesa UKE
określone w tych przepisach przysługują Prezesowi UODO.

      Art. 446. 1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 444 ust. 1 i 2, nakłada Prezes
UKE, w drodze decyzji, w wysokości do 3 % przychodu ukaranego podmiotu,
osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Decyzji o nałożeniu kary pieniężnej
nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności.

      2. W przypadku gdy podmiot w roku kalendarzowym poprzedzającym rok
nałożenia kary pieniężnej nie osiągnął przychodu lub osiągnął przychód w wysokości
nieprzekraczającej 500 000 zł, Prezes UKE, nakładając karę pieniężną, uwzględnia
średni przychód osiągnięty przez podmiot w 3 kolejnych latach kalendarzowych
poprzedzających rok nałożenia kary pieniężnej.

      3. W przypadku gdy podmiot nie osiągnął przychodu w okresie, o którym mowa
w ust. 2, lub gdy przychód podmiotu w tym okresie nie przekracza 500 000 zł, Prezes
UKE może nałożyć na podmiot karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej
15 000 zł.

      4. W przypadku gdy przed wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej
podmiot nie dysponuje danymi finansowymi niezbędnymi do ustalenia przychodu za
rok kalendarzowy poprzedzający rok nałożenia kary pieniężnej, Prezes UKE,
nakładając karę pieniężną, uwzględnia:
1) przychód osiągnięty przez podmiot w roku kalendarzowym poprzedzającym ten

      rok;
2) w przypadku, o którym mowa w ust. 2 – średni przychód osiągnięty przez

      podmiot w 3 kolejnych latach kalendarzowych poprzedzających ten rok. Przepis
      ust. 3 stosuje się odpowiednio.
      5. W przypadku niewypełniania obowiązku uzyskania zgody użytkownika
końcowego, o której mowa w art. 398, Prezes UKE, nakłada, w drodze decyzji, na
podmiot, biorąc pod uwagę charakter i zakres naruszenia, karę pieniężną w wysokości
do 3 % przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku
kalendarzowym lub do 1 000 000 zł, przy czym zastosowanie ma kwota wyższa.
Przepisów ust. 2, 3 i 7 nie stosuje się.
      6. W przypadku gdy podmiot powstał w wyniku połączenia lub przekształcenia
innych podmiotów, obliczając wysokość jego przychodu, o którym mowa w ust. 1 lub
5, Prezes UKE uwzględnia przychód osiągnięty przez te podmioty w roku
kalendarzowym poprzedzającym rok nałożenia kary pieniężnej. Przepisy ust. 2–
4 stosuje się odpowiednio.
      7. Ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes UKE uwzględnia charakter
i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości
finansowe.
      8. Podmiot jest obowiązany do dostarczenia Prezesowi UKE, na każde jego
żądanie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania, danych niezbędnych do
określenia podstawy wymiaru kary pieniężnej. W przypadku niedostarczenia danych
lub gdy dostarczone dane uniemożliwiają ustalenie podstawy wymiaru kary, Prezes
UKE może ustalić podstawę wymiaru kary pieniężnej w sposób szacunkowy, nie
mniejszą jednak niż kwota 500 000 zł.
      9. Kary pieniężne, o których mowa w art. 444 ust. 1 i 2, stanowią przychód
Funduszu.
      10. Prezes UKE przekazuje na rachunek Funduszu środki pochodzące z kar
pieniężnych w terminie 30 dni od dnia ich pobrania.

      11. Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze
pieniężnym.

      12. W zakresie nieuregulowanym w ustawie oraz w ustawie z dnia 14 czerwca
1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego do kar pieniężnych stosuje się
odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tych przepisach
przysługują Prezesowi UKE.

      Art. 447. 1. Kto bez wymaganego pozwolenia używa urządzenia radiowego
nadawczego lub nadawczo-odbiorczego, podlega karze grzywny od 500 do 5000 zł.

      2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w sposób uporczywy,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

      3. Sąd może orzec przepadek urządzeń przeznaczonych lub służących do
popełnienia czynu określonego w ust. 1 i 2, chociażby nie stanowiły one własności
sprawcy.

      4. Sąd orzeka przepadek urządzeń przeznaczonych lub służących do popełnienia
czynu określonego w ust. 1 i 2, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy, jeżeli
ich używanie zagraża życiu lub zdrowiu człowieka. Przepis art. 195 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2024 r. poz. 706) stosuje się
niezależnie od wartości przedmiotów, których przepadek orzeczono.

      5. Orzekanie w sprawach o czyn, o którym mowa w ust. 1, następuje w trybie
przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 977).

      Art. 448. 1. Kto przesyła za pomocą środków komunikacji elektronicznej
informacje handlowe bez uprzedniego uzyskania zgody abonenta lub użytkownika
końcowego, podlega karze grzywny.

      2. Ściganie wykroczenia, o którym mowa w ust. 1, następuje na żądanie
pokrzywdzonego.

      3. Orzekanie w sprawach o czyn, o którym mowa w ust. 1, następuje w trybie
przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia.

      Art. 449. 1. Kto podejmuje działalność określoną w art. 57 ust. 1 bez
pozwolenia PRS lub bez przestrzegania warunków zawartych w pozwoleniu PRS,
podlega grzywnie w wysokości do 540 stawek dziennych.

      2. Kto uchybia obowiązkowi przewidzianemu w art. 58, podlega grzywnie
w wysokości do 135 stawek dziennych.

                                             DZIAŁ X

                                         Przepis końcowy
      Art. 450. Ustawa wchodzi w życie w terminie określonym w ustawie z dnia
12 lipca 2024 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo komunikacji
elektronicznej (Dz. U. poz. 1222).